sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ยัยนี่ตั้งใจยั่วกันชัดๆ!

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ยัยนี่ตั้งใจยั่วกันชัดๆ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ยัยนี่ตั้งใจยั่วกันชัดๆ!
แบบอักษร

​ขณะกำลังมัวมันอยู่กับเกมยิงซอมบี้กลิ่นหอมหวานก็โชยมา ด้วยความสงสัยผมถอดแว่น VR ออก เมื่อหันไปก็พบกับสาวน้อยในชุดขาสั้นเสมอ(รู้ๆ กัน) และเสื้อกล้ามสีฟ้าตัวบางตรงส่วนโค้งกลมกลึงที่สมบูรณ์แบบมีเม็ดเล็กๆ นูนขึ้นมา ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่และตัวละครในเกมก็ถูกซอมบี้กัดตาย

เจ้ย! โนบราเว้ย! ยัยนี่ตั้งใจยั่วกันชัดๆ!

เชอรีนใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมดำคลับอันเปียกหมาดๆ หัวเราะ ฮี่ๆ ก่อนเอ่ยอย่างขี้เล่น “จ้องขนาดนั้นเดี๋ยวเค้าก็ท้องพอดี”

แค่กๆ บ้าเอ๊ย ยัยผู้หญิงต่ำช้านี่.. คิดว่าตัวเองเป็นปลากัดหรือไงฟระ!

เชอรีนหยิบแว่น VR และปืนขึ้นมาก่อนเข้าไป slot 2 จากนั้นหันมาเอ่ย “เค้าจะเข้าไปแล้วนะ”

“ได้!” ผมสวมแว่น VR

ท่องไว้ก็แค่เด็กๆ ใช่.. ก็แค่เด็กใจแตกคนหนึ่ง ร่างกายเด็กๆ แบบนั้นไม่อยู่ในสายตาผมหรอก แม้จะใหญ่.. อยู่บ้างก็ตาม แค่กๆ

“เชไม่สบายเหรอไอจัง” เชอรีนพูด

“ยุ่งน่า!”

ราว 1 ชั่วโมงต่อมาเชอรีนก็บอกว่าเลิกและล็อกเอ้าท์ออกไป

ผมก็ล็อกเอ้าท์ออกเช่นกัน ทันทีที่มองไปทางยัยผู้หญิงชั้นต่ำก็ต้องกลืนน้ำลายอีกครั้ง เพราะเหงื่อของเธอทำให้เสื้อกล้ามตัวบางติดไปกับผิวกายและบางอย่างสีชมพูที่ยอดเขาก็เด่นชัดขึ้น

“อ๊า.. ต้องอาบน้ำใหม่อีกแล้ว ดีล่ะ! เชไปอาบน้ำด้วยกันไหม” เชอรีนมองมาด้วยแววตาคาดหวัง

“เธอนี่มัน.. ร่านจริงๆ” ยัยผู้หญิงชั้นต่ำให้ผมยืมใช้เครื่องเล่นเกมราคาแพงผมจึงพูดกับเธอดีขึ้น

“ปากดี! ทั้งๆ ที่แอบมองนมเค้าอยู่แท้ๆ” เชอรีนดูเหมือนจะพยายามเก็บความโกรธไว้

“กลับล่ะ” ผมเบนสายตาออก

“เอ๋! กลับจริงดิ.. เชเดี๋ยว! ดื่มน้ำส้มสักหน่อยไหม” เชอรีนรีบวิ่งไปโซนครัวเปิดตู้เย็นหยิบแก้วน้ำส้มออกมาสองแก้ว

เธอดื่มแก้วหนึ่งและส่งให้ผมแก้วหนึ่ง

ผมก็หิวน้ำจริงๆ นั่นแหละจึงดื่มไปอย่างไม่คิดมาก ทันใดนั้นก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะและเหมือนจะหมดสติ ผมเค้นเสียงอย่างลำบาก “ยัย.. แสบ..”

ก่อนจะสลบผมยังเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายของยัยผู้หญิงชั้นต่ำตรงหน้า ผมนี่ช่างประมาทเกินไปจริงๆ ความโง่ครั้งนี้ทำให้ผมเกือบต้องกลายเป็นของเล่นของเธอ

วูบ!

[ติ๊ง.. เข้าสู่มิติดันเจี้ยนพิศวง]

[ติ๊ง.. เข้าสู่ห้องลี้ภัย]

ทันทีที่ผมสลบก็ถูกส่งมาดันเจี้ยนพิศวงทันที สิ่งแรกที่ผมทำคือเรียกทางออก แต่มันไม่ทำงาน

หรือเพราะร่างกายไม่พร้อมที่จะตื่นผมจึงออกไปไม่ได้? แบบนี้หมายความว่าถ้าตัวสุรเชษฐ์ตายผมจะต้องติดอยู่ในนี้ตลอดไปใช่ไหม! แต่คิดก็ตัวสั่นแล้วนะเนี่ย

โชคดีที่ผมมีจิตใจเข้มแข็ง ผมไม่เชื่อหรอกว่ายัยเด็กนั่นจะวางยาพิษฆ่าคน บางทีเธออาจจะทำให้ผมสลบเพื่อวัตถุประสงค์อะไรสักอย่าง

รอก่อนเถอะ! ลูกพี่จะออกไปสั่งสอนยัยบ้านั่นให้เข็ด!

ผมฟาร์มซอมบี้จนเลเวล 3 จากนั้นยัดค่าสเตตัสทั้งหมดไปที่ str เพราะหวังว่ามันจะช่วยผมฆ่าบอสหรือตัวอะไรก็ตามที่อยู่หลังประตูบานใหญ่นั้นได้ ดังนั้นตอนนี้ผมจึงมีสเตตัส str 27 agi 11 int 11

ผมยังไม่ลืมพยายามออกจากดันเจี้ยนตลอดเวลา จนในที่สุดก็สามารถออกมาได้

เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองถูกมัดติดไว้กับเตียงในสภาพเปลือยเปล่า

“ตื่นแล้ว? ไวกว่าที่คิดแฮะ แต่ก็ดี.. จะได้เริ่มเลย” เสียงเชอรีนดังขึ้นแต่ไม่ใช่เสียงที่ดูเป็นสาวน้อยขี้เล่น เป็นเสียงที่แฝงด้วยอำนาจของผู้เหนือกว่า

เนื่องจากมีสกอตช์เทปปิดปากไว้ผมจึงไม่สามารถพูดได้

เชอรีนเหมือนจะไปอาบน้ำมาอีกรอบตอนนี้เธอใส่ชุดชั้นในสีดำในมือถือบางอย่างที่เป็นแท่งเผยยิ้มชั่วร้ายก่อนเอ่ย “เคยแต่เป็นฝ่ายกระทำ วันนี้ฉันจะให้นายได้เป็นฝ่ายถูกกระทำบ้าง ฮึฮึ ไม่ต้องกลัวนะ เจ็บนิดเดียวเท่านั้นแหละ”

พูดจบเชอรีบก็เอาไอ้แท่งดิลโด้มาจ่อก้นผม ไม่ตลกนะเฟ้ย! ยัยนี่โรคจิตชัดๆ ไม่ได้การแบบนี้ความเป็นเอกราชได้ถูกยึดครองแน่

ผมพยายามดิ้นและสิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น เชือกเส้นใหญ่ถูกดึงจนขาด! ทั้งผมและเชอรีนต่างทำหน้าเหวอไปตามๆ กัน นั่นมันเชือกถักนะไม่ใช่เชือกฟาง! ไม่น่าเชื่อว่าพละกำลังของสุรเชษฐ์จะมากมายขนาดนี้ ผมขอเดาว่าอาจเป็นผลพวงจากการเข้าไปในดันเจี้ยนพิศวง

เมื่อแขนทั้งสองข้างหลุดจากพันธนาการผมหันไปมองยัยผู้หญิงชั้นต่ำตัวแสบที่หวังเข้าครองเอกราชของผม

“นะ-นาย.. นายทำได้ไง!” เชอรีนหน้าซีด ในตอนแรกเธอคิดว่าจะเล่นสนุกกับร่างกายของสุรเชษฐ์สักสองสามวันจากนั้นให้ลูกน้องมารุมกระทืบสั่งสอนผู้ชายปากดีคนนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะทำไม่ได้ซะแล้ว..

ผมไม่ได้รู้ความคิดของเชอรีนเลย

ผมแย่งดิลโด้มาจากมือของเชอรีนก่อนหัวเราะเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ชอบของเล่นแบบนี้?”

เชอรีนกำลังจะวิ่งหนีผมรีบคว้าข้อแขนบางนุ่มเนียนของเธอไว้จากนั้นเหวี่ยงร่างเบาไปบนเตียง ระหว่างมองลูกแมวน้อยที่นอนตัวสั่นผมก็ดึงเชือกที่มัดข้อขาของผมออกช้าๆ

“เช.. เช! ฟังเค้าก่อนนะ เค้าแค่หยอกเล่นสนุกๆ... เพิ่มรสชาติไง! ใช่ เพิ่มรสชาติ ชีวิตจะได้ไม่น่าเบื่อจริงไหม?” เชอรีนกัดริมฝีปากล่าง

“ไม่ต้องกลัวนะ เจ็บนิดเดียวเท่านั้นแหละ” ผมคืนคำพูดของเธอไป จากนั้นแหวกกางเกงในของเธอออกจ่อดิลโด้ไปที่รูก้นของเธอ

“ไม่.. ไม่เอาตรงนั้น เฮือก!”

........................

.................

...........

ราวสองชั่วโมงต่อมาผมก็สำเร็จโทษยัยผู้หญิงชั้นต่ำจนพอใจ อย่าเข้าใจผิด ที่ทำลงไปไม่ได้พิศวาสอะไรยัยผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้หรอก สั่งสอนน่ะสั่งสอนเข้าใจไหม ยัยนี่คิดจะเอาดิลโด้แทงก้นผมเชียวนะ! จะปล่อยไปเฉยๆ ได้ไง

หลังจากแต่งตัวเสร็จผมก็เดินออกจากห้องของเชอรีนโดยไม่สนใจร่างที่นอนสั่นอยู่บนเตียง

ออกกำลังกายแล้วก็รู้สึกหิว ตอนนี้ห้าทุ่มกว่าร้านค้าส่วนใหญ่ก็ปิดหมดแล้ว ช่วยไม่ได้ไปตลาดโต้รุ่งแล้วกัน

ผมมองหาร้านอาหารและสั่งทันที “ป้าผมเอาโจ๊กชามนึงนะครับใส่ไข่ด้วย”

“นั่งเลยพ่อหนุ่ม”

ราว 5 นาที โจ๊กหมูใส่ไข่ร้อนๆ ชามหนึ่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟ แต่มันไม่ใช่การเสิร์ฟแบบธรรมดา เด็กสาวที่นำชามโจ๊กมาเสิร์ฟกระแทกมันเข้ากับโต๊ะก่อนเอ่ยอย่างรังเกียจ “รีบกินแล้วก็ไปซะ ไอ้ศัตรูของผู้หญิง!”

ผมหันไปมอง เป็นหญิงสาวแก่นๆ ที่ไปกิน Wc'donald กับหัวหน้าห้อง เธอมองผมราวกับผมเป็นคู่แค้นมาแต่ชาติปางก่อน

“ยัยตัวดี! พูดแบบนั้นกับลูกค้าได้ไง มานี่เลยๆ” คุณป้าเจ้าของร้านเดินเข้ามา “ขอโทษด้วยนะพ่อหนุ่ม ลูกสาวป้ามันก็ปากเสียแบบนี้แหละอย่าถือสาเลย”

“ไม่เป็นไรครับ” ผมยิ้มให้

“แม่! เขาเป็นอันธพาล! ใครจะรู้ว่าเขาไม่ได้มาสร้างความเดือดร้อน” เด็กสาวประท้วง

“ยังไม่หยุดอีก! ไปล้างจานเดี๋ยวนี้!” คุณป้าเจ้าของร้านลากเพื่อนสาวของหัวหน้าห้องไป ระหว่างโดนลากยังหันมาแลบลิ้นทำหน้าเยาะเย้ยใส่ผมด้วย ผมก็ดีใจนะที่เธอไม่เกรงกลัวสุรเชษฐ์แต่บางทีไม่ต้องตั้งตัวเป็นศัตรูขนาดนี้ก็ได้ไหม?

ระหว่างกำลังกินโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย ก็มีกลุ่มขี้เมาเสียงดังเดินเข้ามา

“ยัยแก่เอาโจ๊กมาหน่อยเร็วเข้า พวกข้ากำลังหิวเข้าใจไหม?” ชายหัวเขียวโวยวาย

“ไม่ได้ยินที่บอสเขียวสั่งเหรอวะ ยัยแก่โจ๊กอยู่ไหน! ร้านแกไม่ได้ขายโจ๊กหรือไง!”

“เหล้าด้วยเอาเหล้ามา!”

ป้าเจ้าของร้านหน้าซีด เอ่ยเสี่ยงสั่น “คุณลูกค้าร้านเราไม่มีเหล้าขาย..”

“ไม่มีก็ไปหามาสิวะ อีโง่เอ๊ย!” กลุ่มขี้เมาโวยวายไม่เลิก

ทันใดนั้นบอสเขียวมองไปเห็นสาวน้อยที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้างป้าเจ้าของร้านและดูเหมือนกำลังจะโทรศัพท์ เขาสั่ง “หืม? หน้าตาดีเหมือนกันนี่ เฮ้ยไปพาเด็กนั่นมารินเหล้าให้เฮียหน่อยดิ๊”

กลุ่มขี้เมาหัวเราะร่า ใครก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง

ลูกน้องคนหนึ่งดึงแขนลูกสาวเจ้าของร้านออกมาจากหลังเคาน์เตอร์

“คุณ! ปล่อยเธอนะ ฉันจะรีบทำโจ๊กและไปซื้อเหล้าให้เดี๋ยวนี้” เจ้าของร้านขอร้อง

“แม่! ไม่ต้องทำตามที่มันพูดแค่โทรหาตำรวจก็พอ!” สาวแก่นมีสีหน้าไม่ยอมจำนน

พวกขี้เมาหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

“เอาเลยโทรเลยอย่างมากพวกกูก็โดนขังวันสองวัน แต่เมื่อไหร่ที่พวกกูออกมาร้านมึงอยู่ไม่รอดแน่ รู้ไว้นี่คือบอสเขียวแห่งแก๊งพญายม” ลูกน้องคนหนึ่งเชิดชูบอสของมันอย่างออกหน้าออกตา

ป้าเจ้าของร้านเกือบจะร้องไห้แล้ว เธอรู้ว่าที่พวกมันพูดมาเป็นความจริง แม้จะให้ตำรวจจับพวกมันไปวันนี้พรุ่งนี้พวกมันก็จะออกมาสร้างความวุ่นวายอีกไม่จบสิ้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น