หอหมื่นอักษร

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 40 เหมือนถูกเฉือนใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 40 เหมือนถูกเฉือนใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40 เหมือนถูกเฉือนใจ
แบบอักษร


บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยชั้นเมฆ ดวงตะวันดิ้นรนที่จะโผล่พ้นออกมาจากเมฆที่บดบังอยู่  พยายามเผยแสงออกมาท่ามกลางกลุ่มก้อนเมฆนั้น แสงวูบวาบส่องกระทบลงบนตัวเธอ ประหนึ่งแสงสว่างกับความมืดมิดกำลังต่อกรกัน เธอยอมรับการชำระล้างของดวงอาทิตย์ รู้สึกว่าอาทิตย์ที่ผ่านไปนี้ช่างเหมือนกับความฝันที่ไม่เป็นความจริง  รอจนแสงตะวันนั้นถูกเมฆดำบดบัง ทั่วทั้งท้องฟ้ามืดลง เธอก็รู้สึกว่าคล้ายกับผ่านไปชั่วกัปกัลป์...

ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลาย แต่ฝีเท้ากลับหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตรวนหนักนับพันชั่งอย่างไรอย่างนั้น ไม่รู้ว่าเธอใช้พลังไปมากเท่าใด ถึงได้ฝืนตัวเองให้ยืนตัวตรงได้  ออกมาจากโรงแรมอวี้จิ่นที่โอ่อ่าตระการตาแห่งนี้ คนที่ไปๆ มาๆ นั้นมีมากมายยิ่งนัก แต่เธอเพียงมองไปข้างหน้า สายตาไม่ชำเลืองมอง ด้วยกลัวว่าจะสบสายตากับคนอื่นเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วคนอื่นก็จะมองเธอออก  และเผยให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่สกปรกนั้นของเธอ...

การแลกเปลี่ยน นี่เป็นการแลกเปลี่ยนฉากหนึ่ง เป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างเงินกับร่างกาย...

เธอจะปฏิเสธอย่างไร ก็ไม่อาจลบล้างเรื่องจริงที่กลายเป็นความอัปยศในชีวิตนี้ของเธอไปได้!

และที่น่าขำไปกว่านั้นคือนึกไม่ถึงว่าเธอจะลืมความตั้งใจเดิม ดื่มด่ำอยู่ในการแลกเปลี่ยนในการขายร่างกายครั้งนี้ ยึดติดอยู่กับความอ่อนโยนจากเขาช่วงสั้นๆ ถักทอความฝันที่ตัวเองคิดว่าสวยงาม วันนี้ได้สติขึ้นมาก็หนาวเย็นเสียยิ่งกว่าถูกรดน้ำเย็นลงบนหัวเสียอีก!

เธอขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่งที่ขับผ่านมาด้วยความอ่อนแอและสับสน คนขับรถถามด้วยเสียงทุ้มต่ำว่าเธอจะไปไหน แต่เธอกลับพูดไม่ออก เดิมทีเธอควรจะบอกที่อยู่ที่บ้านไป แต่ว่าที่นั่นเป็นบ้านของเธอจริงๆ หรือ?! พ่อ แม่ พี่ชาย พี่สาว ทุกคนล้วนแต่มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด มีแต่เธอที่มีเพียงความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับผู้เป็นพ่อ ช่างดูอ่อนแอน่าสงสารจริงๆ ในบ้านหลังนี้ คนเดียวที่เธอจะตั้งความหวังได้นั่นก็คือบิดา แต่ว่าผู้เป็นพ่อที่ให้เธอมาเกิดในโลกมนุษย์ใบนี้นี่แหละคือคนที่ส่งเธอให้กับคนอื่น เธอควรจะกลับไปอย่างไร ทำหน้าอย่างไรกลับไปเพื่อเผชิญหน้ากับพ่อผู้ให้กำเนิด อีกทั้งแม่ พี่ชาย พี่สาวที่แสนเย็นชาพวกนั้นอีก...

ริมฝีปากจะขยับอยู่หลายครั้ง อยากจะพูดที่อยู่ที่จำได้ดีนั้น  แต่ยังไม่ทันได้พูด น้ำตากลับไหลออกมาเสียก่อน!

หัวใจเหมือนถูกมีดหั่นจนเป็นแผล ขยับเพียงเล็กน้อยก็มีเลือดสดๆ ไหลรินออกมา!

คนขับรถคนนั้นขับรถออกมาเงียบๆ บางทีเขาอาจจะเคยชินแล้วกับลูกค้าที่น้ำตาอาบแก้มเช่นนี้ เขาไม่ถามเธอ บางทีก็อาจจะเป็นความเข้าใจอย่างหนึ่ง

น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างรุนแรง ทุกคำล้วนแต่สั่นเครือ ไม่สามารถหยุดสะอื้นได้เลย “...ขับ...ไป...เรื่อย...เรื่อย...”

สี่คำนี้ แต่เธอได้ทุ่มเทพลังลงไปทั้งหมดแล้ว!

ตัวของภาษา บางทีก็เหมือนบรรจุไปด้วยพลังลึกลับบางอย่าง เพียงแค่ใช้ภาษาพูดออกมาจากปาก สิ่งที่กดเอาไว้ในใจนั้นก็เหมือนจะพรั่งพรูออกมาเพราะการเอื้อนเอ่ยนั้น เธอร้องไห้ออกมาด้วยไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้ รู้สึกว่ามีความโศกเศร้ากดทับเธอเอาไว้!

เธอมาที่นี่ด้วยความกระวนกระวาย หวาดกลัวและอับอาย หวังว่าจะหลุดพ้นไปได้โดยเร็ว แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่ายามที่จะต้องจากไปจะเจ็บปวดหัวใจไม่อยากจากไปเช่นนี้! ทำไมถึงต้องให้เธอพบกับโชคชะตาเช่นนี้ด้วย ทำไมถึงไม่ให้เธอเสียเกียรติต่อไป ทำไมต้องให้เธอพบกับเขา ทำไมเขาถึงได้โดดเด่นถึงเพียงนี้ ทำไมถึงต้องให้เขาเปิดเผยความอ่อนโยนของเขาออกมา...

หากว่าคนที่ได้พบนั้นไม่ใช่เขา เป็นคนแย่ๆ คนหนึ่ง หากเป็นเช่นนั้นการพบเจอเรื่องแย่ๆ อาทิตย์หนึ่ง บางทีเธอก็อาจจะร้องไห้ฟูมฟายสักรอบหนึ่ง หลังจากร้องไห้หนักๆ แล้วก็จะค่อยๆ ฝังกลบทุกอย่าง แล้วดำเนินชีวิตอย่างแต่ก่อนต่อไป แต่ทำไมต้องเป็นเขาด้วย แล้วจะให้เธอลืมได้อย่างไร!

ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงได้ใจง่ายแบบนี้นะ พูดว่าจะส่งตัวไปก็ส่งไป พูดว่าจะรับไว้ก็รับ พูดว่าจะครอบครองก็ครอบครอง หลังจากนั้นพอพูดว่าจะทิ้งก็ทิ้ง?

ทำไมเขาถึงได้ไม่ใส่ใจจิตใจของเธอเลยสักนิด ไม่พูดอะไรสักคำ ก็ให้เธอออกมาเช่นนี้ คืนก่อนหน้านี้ยังพร่ำพลอดเกี่ยวกอดกันแทบเป็นแทบตาย แต่มาอีกคืนหนึ่งกลับสามารถเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้?! อีกทั้ง จากนี้ไปก็เป็นคนแปลกหน้าต่อกัน!

บางทีเธออาจจะต่ำต้อย บางทีอาจจะอับอาย บางทีอาจจะน่ารังเกียจ ที่เธอมาด้วยการร้องขอ แต่เธอด้อยค่าเพียงนั้นเชียวหรือ ด้อยค่าจนเขาไม่แม้แต่จะยื้อให้อยู่ต่อสักนิดเชียวหรือ!

หลินเมิ่งนะหลินเมิ่ง ทำไมเธอต้องเป็นหลินเมิ่งด้วย หากว่าเธอไม่ใช่หลินเมิ่งนั้นมันจะดีสักแค่ไหนกัน!

หรงหลิง...หรงหลิง...

เธอแอบตะโกนเรียนชื่อนี้อยู่ในใจหลายครั้ง แต่ที่จริงแล้วเพราะไม่มีทางที่จะเรียกเขาอย่างเปิดเผยต่างหาก ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนกัน ก็ไม่ควรที่จะดีกับเธอเช่นนี้ ทั้งซื้อเสื้อผ้าให้เธอ ทั้งไปกินข้าวกับเธอ ไหนจะนั่งกระเช้า...ถึงกระทั่งเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจในทางธุรกิจบางอย่างเพื่อเธอ!

เขาไม่ควรจะดีเช่นนี้ ทำให้เธออิ่มเอมใจ จมอยู่กับฝันหวานที่เธอเป็นคนเขียนเองกำกับเอง เพราะเธอรับรู้ขึ้นมาได้ว่า มาจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครดีกับเธอเช่นนี้เหมือนเขามาก่อน ดังนั้นจึงใกล้ชิดเขาอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ ใช้วิธีโง่ๆ เพื่ออยากจะพึ่งพาเขา แต่ว่าเขาเป็นคนมีความสามารถมากมายรอบกายมีผู้หญิงมากมายที่ดีกว่าเธอ มากมายจนนับไม่ถ้วน  เช่น เหอหย่า สีหลัน ทั้งยังเหมียวชิงนั่นอีก

แล้วเธอจะนับเป็นตัวอะไรได้ เดิมทีเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยสักนิด!

คืนนั้น เดิมทีเธอก็ไม่ควรถูกเขาช่วยออกมา บางทีการที่ถูกเขาทิ้งให้ตากฝนเช่นนั้น หลังจากนั้นก็เป็นปอดบวม จากนั้นก็นอนโรงพยาบาล พบกับเขาเพียงระยะเวลาสั้นๆ รอจนถึงเวลาที่กำหนดสิ้นสุดลงแล้วกลับไปอยู่กับที่บ้าน เป็นเช่นนี้ก็จะดีกว่า เพราะเป็นเช่นนั้นแล้ว ในขณะเดียวกับที่เธอต่อว่าเขา ก็จะได้บอกกับตัวเองว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนสารเลว ไม่สมควรที่จะไปคิดถึงสักนิด ตัวเธอเองก็เพียงแค่ป่วย หลังจากหายป่วยก็จะดีขึ้นแล้ว!

แต่ทำไม...

เธออยากที่จะต่อว่าเขาด้วยความโกรธเกลียดให้มากหน่อย อยากจะคิดย้อนกลับไปก็นึกถึงภาพที่ทำให้รังเกียจเขาได้  แต่ร่างกายไม่เชื่อฟังหัวใจ กลับต้องเศร้าเสียใจเมื่อพบว่า เขาเป็นคนที่ดีที่สุดต่อเธอในโลกใบนี้!

หลินเมิ่งนะหลินเมิ่ง ดีก็คือดี ไม่ดีก็คือไม่ดี! ยอมรับเสียเถอะ เธอก็เพียงแค่เสียใจที่หรงหลิงทิ้งเธอแบบนี้ ดังนั้นเธอก็เลยต่อว่า แต่ว่าหากถามตัวเองว่าเป็นอย่างไร เธอที่มาเพื่อการแลกเปลี่ยน แลกมาด้วยการกระทำที่หรงหลิงปฏิบัติต่อตนเช่นนี้ เธอยังจะมีอะไรให้ไปต่อว่าเขาได้อีก!

ได้สติสักทีเถอะ เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง และก็เป็นผู้ชายที่โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง เธอไม่คู่ควรกับเขา และก็ไม่ควรคาดหวังที่จะได้อยู่กับเขา เดิมทีนี่ก็เป็นการแลกเปลี่ยน ถึงเวลาแล้ว ก็ควรตื่นจากฝัน ก็ควรลืมตาทั้งคู่ขึ้นมาและเดินไปตามทางของตัวเอง!

แต่ว่า...

หยดน้ำตาเป็นสายราวกับธารน้ำนั้นได้ร่วงหยดลงมาจากขอบตาของหลินเมิ่ง ความเศร้าเสียใจแข็งตัวขึ้นมาราวกับฝนน้ำแข็งในฤดูหนาว

แต่ว่า...เธอคิดขึ้นมาได้อย่างสิ้นหวัง ‘บางทีชีวิตนี้ของเธอก็อาจจะไม่ได้พบเจอคนที่ดีกับตนเช่นนี้อีกแล้วก็ได้!’

“แม่หนู ไปทำอะไรมาถึงได้เสียใจขนาดนี้กัน?!” เสียงของคนขับรถแฝงไว้ด้วยความเห็นอกเห็นใจและทอดถอนใจ

หลินเมิ่งสูดจมูก แล้วยื่นมือขึ้นมาค่อยๆ ปิดบังดวงตาของตัวเอง ท่ามกลางการสะอึกสะอื้น ก็ค่อยๆ ฝืนยิ้มมุมปากออกมา ท่ามกลางรอยยิ้มที่น่าเกลียดเสียยิ่งกว่าตอนร้องไห้นั้นแว่วมาด้วยเสียงร้องไห้ที่ปวดร้าว “ก็แค่...แสงแดด...มันแสบตา...เกินไป...น่ะค่ะ...”

ใช่น่ะสิ ก็แค่แสงแดดมันแสบตาเกินไป ดังนั้นจึงแยงเข้าตาของเธอเข้าให้ ดังนั้นเธอก็เลยน้ำตาไหล!

ดังนั้นก็แค่แสงแดดมันแสบตาเกินไป...

คนขับรถเบี่ยงหน้าไป มองผ่านกระจกรถไปข้างนอก เมฆที่มืดครึ้มปิดบังดวงอาทิตย์ได้สำเร็จแล้ว ไม่เผยให้เห็นแสงอาทิตย์แม้แต่น้อย ท้องฟ้าทั้งผืนล้วนแต่มืดสนิท จะมีแสงแดดมาจากที่ใดกัน!

เกรงก็แต่ว่า ฝนใกล้จะตกแล้ว!

บรรยากาศดูน่าเบื่อท่ามกลางความแห้งแล้งก็มีความชื้นเผยออกมาอยู่บ้าง บางทีนี่อาจจะเป็นเหมือนฝนพายุเพียงแต่ฝนข้างนอกยังไม่ตกแต่ฝนในรถกลับตกลงมาห่าใหญ่แล้ว!

น้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาจากใบหน้าของหญิงสาวราวกับว่าฝนตกรดลงมาอย่างรวดเร็วลงบนต้นลิลลี่ป่านั้น ดอกลิลลี่ป่าสีขาวเล็กๆ น่ารักดอกนั้นไม่สามารถแบกรับน้ำตาที่ท่วมท้นนั้นได้ มันจึงค่อยๆ โน้มกิ่งลง ร้องไห้เงียบๆ ไปด้วยกันกับหญิงสาว หญิงสาวที่สองมือถือต้นลิลลี่ป่าร้องไห้อยู่นั้น กลับเป็นคนที่ร้องไห้เสียใจที่สุดเท่าที่เซียวอี้เคยเห็นมา เห็นแล้วเขาก็ปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น