ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 7 ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด

ชื่อตอน : บทที่ 7 ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด

คำค้น : เศร้า เหงา ดราม่า ปัญหา ความรัก ร้องไห้ เจ็บปวด

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2563 12:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

ฉันสูดหายใจลึกๆ พยายามพูดให้นิ่งที่สุด 

  

 

ฉันเก็บของใส่เป้และกระเป๋าเดินทางแบบลากหนึ่งใบ ของใช้ส่วนตัวจริงๆของฉันมีไม่เยอะมาก  ฉันเลือกเอาไปเฉพาะแต่ที่จำเป็น อย่างหนังสือเรียน คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค เสื้อผ้า ชุดนักศึกษา เอกสารสำคัญต่างๆ แล้วก็สมุดบันทึกของแม่ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่สำคัญเท่าไหร่ 

 

ฉันเดินออกมาจากตัวบ้าน หันหลังกลับไปมองอีกครั้งอย่างช้าๆ การตัดสินใจของฉันในครั้งนี้ ฉันจะต้องรับผลที่ตามมาในอนาคตของตัวเองให้ได้  เอาเถอะเป็นไงเป็นกัน ฉันจะไม่ทนอยู่กับพวกคนใจหยาบบ้านนี้อีกต่อไปแล้ว  ยังไงซะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าฉันก็ใกล้จะเรียนจบวิชาชีพชั้นสูงอยู่แล้ว  ฉันในวัยสิบเก้าปีคิดว่าคงจะโตพอที่จะออกมาดูแลตัวเองได้แล้วล่ะ 

 

สงสัยระเบิดจะต้องลงอีกรอบแน่ๆ พ่อและคนอื่นๆกลับมาบ้านพอดี  พ่อเห็นฉันเดินลากกระเป๋าออกจากตัวบ้านก็รีบลงจากรถเดินตามมาที่ฉันทันที 

 

 “นี่ลูกจะไปไหน”  ฉันมองหน้าพ่อ แต่ไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นก็เดินก้าวต่อไป 

 

 “พระจันทร์! ที่พ่อถามได้ยินไหม” 

 

พ่อลงจากรถเดินตรงมาที่ฉัน ในตอนนั้นฉันพยายามทำตัวเองให้ไม่รู้สึกอะไร  ฉันบอกไปว่าฉันจะออกไปเช่าหออยู่เองข้างนอก เพราะฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ก็พูดออกไปตรงๆ นี่แหละ ในเมื่อมันเป็นความจริง พ่อบอกว่าถ้าฉันโกรธเรื่องเมื่อวานก็น่าจะคุยกันดีๆ ไม่ใช่หนีปัญหาโดยการออกจากบ้านไปแบบนี้ 

   

ก็ไอ้ปัญหานี่ไม่ใช่เหรอ ที่มันทำร้ายฉันอยู่ทุกวี่ทุกวัน 

 

ฉันเองก็อยู่ของฉันดีๆ ยังไม่วายโดนหาเรื่องอยู่ตลอด ฉันสูดหายใจลึกๆ พยายามพูดให้นิ่งที่สุด 

 

“มันไม่ใช่เรื่องของโกรธหรือไม่โกรธหรอกค่ะพ่อ มันเป็นเรื่องของความสบายใจ  พ่อก็อยู่กับครอบครัวแสนสุขของพ่อไปเถอะค่ะ พระจันทร์คงทนอยู่กับครอบครัวปลอมๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก มันน่าสะอิดสะเอียน” 

 

คำว่าครอบครัวปลอมๆ คงจะไปสะกิดใจของพ่อจนทำให้พ่อโมโห 

 

“ถ้าคิดว่าไปได้ก็เอาเลย แต่ฉันจะไม่ส่งเงินให้แกใช้อีกต่อไป ถ้าคิดว่าไปอยู่เองได้ก็ตามใจ ตั้งแต่แม่แกตายฉันก็ทำหน้าที่อย่างดีที่ สุดแล้วถ้าคิดว่าฉันเลี้ยงแกไม่ได้ก็แล้วแต่ชีวิตแกเถอะ” 

 

การเลี้ยงดูฉันสำหรับพ่อแล้ว มันเป็นแค่หน้าที่อย่างนั้นเหรอ 

 

พอพ่อพูดจบก็เดินเข้าบ้านไปไม่สนใจฉันอีก ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าไม่ส่งก็ไม่ส่งสิ ฉันไม่ได้จนตรอกขนาดนั้นหรอก เงินที่ใช้จ่ายนอกเหนือจากเรื่องเรียนทุกวันนี้ก็ไม่ใช่เงินพ่อสักหน่อย ก็ดีแล้วล่ะที่มันเป็นแบบนี้ จะได้ไม่รู้สึกติดหนี้บุญคุณอะไรกันอีก ฉันเองไม่ได้หวังอะไรจากพ่ออยู่แล้ว นอกจากสักวันพ่อจะตาสว่างกับลูกเมียตัวเองสักทีว่าจริงๆแล้วทำตัวเป็นปลิงคอยเกาะกันขนาดไหน 

 

ฉันเดินออกมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตามออกมาเบาๆ 

 

“ดี…ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีกนะ อีลูกของคนที่พ่อไม่ได้รัก” 

 

มันสุดจะทนแล้วจริงๆ กับคำคำนี้ ฉันรับมันไม่ไหวจริงๆ แต่ก็เก็บความรู้สึกเดินต่อไปไม่ฟังเสียงของต้นอ้อที่พูดเสียดสีตามหลัง  

 

ปล่อยไปก่อนเถอะ สักวันฉันจะกลับมาเอาบ้านของฉันคืน 

 

ฉันนั่งรถตู้รอบเมืองมาลงหน้าหอใกล้วิทยาลัย คิดว่าจะมาลองหาห้องเช่าดู ทีแรกคิดว่าจะเรียกรถแท็กซี่ แต่ตอนนี้ฉันคงต้องประหยัดให้มากยิ่งขึ้น เพื่อจะได้ลดค่าใช้จ่ายลง  หลังจากนี้ฉันต้องเก็บเงินไว้สำหรับค่าหอและค่าใช้จ่ายอยู่กินอื่นๆอีก 

 

ฉันตัดสินใจกดเงินที่แม่ทิ้งไว้ให้ออกมาใช้ส่วนหนึ่งสำหรับค่ามัดจำและค่าเช่าหอพัก คงต้องนำมาใช้กับค่าเรียนค่ากินอยู่ที่เหลือด้วย        เพราะรายได้พิเศษจากการทำงานขายขนมช่วยวิทยาลัยคงไม่พอ ฉันตั้งใจว่าจะลองหางานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียนทำเพิ่ม อยากที่จะลองมุ่งมั่นว่าต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง และจะไม่ยอมกลับไปขอความช่วยเหลือจากคนบ้านนั้นอีกอย่างเด็ดขาด 

 

พอเสร็จเรื่องเช่าห้องพัก แต่ฉันยังเข้าไปอยู่ไม่ได้ในทันที เพราะต้องรอเจ้าของห้องเดิมย้ายออกก่อน มันอีกตั้งสองสามวันเลย มะปรางเป็นคนแรกที่ฉันนึกถึงในตอนนี้ สงสัยฉันคงต้องไปขออยู่ที่บ้านมะปรางก่อนในระหว่างที่รอเจ้าของห้องเดิมย้ายออก 

 

 

 

ฉันโทรหามะปรางแต่ไม่มีคนรับสาย คิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร เพราะปกติเพื่อนฉันคนนี้ไม่ชอบพกโทรศัพท์ติดตัวด้วย อาจจะกำลังทำงานบ้านให้เจ้านายอยู่ก็ได้  ฉันตัดสินใจหอบสัมภาระไปขนส่ง เพื่อนั่งรถโดยสารไปไร่ที่มะปรางอยู่ทันที  ดีนะที่คิวรถยังไม่หมดไม่อย่างนั้นคงมืดแปดด้านไม่รู้จะไปพักที่ไหน 

  

  

  

 

 

To Be Continued 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น