ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 7 ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด

ชื่อตอน : บทที่ 7 ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด

คำค้น : เศร้า เหงา ดราม่า ปัญหา ความรัก ร้องไห้ เจ็บปวด

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

ฉันสูดหายใจลึกๆ พยายามพูดให้นิ่งที่สุด 

  

ฉันเก็บของใส่เป้ใบเก่าและกระเป๋าเดินทางแบบล้อลากหนึ่งใบ ของใช้ส่วนตัวจริงๆของฉันมีไม่เยอะมาก ฉันเลือกเอาไปแต่เฉพาะที่จำเป็นอย่างเสื้อผ้า ชุดเครื่องแบบวิทยาลัย หนังสือเรียน โน๊ตบุ๊ค เอกสารสำคัญต่างๆ แล้วก็สมุดบันทึกของแม่ ส่วนของอื่นๆนอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่จำเป็นมากฉันเลยไม่ได้เอาติดตัวไปด้วย

ฉันก้าวเดินออกมาจากตัวบ้านจนมาหยุดยืนอยู่ที่ถนนนอกประตูรั้ว อย่างเด็ดเดี่ยว จากนั้นฉันก็หันหลังกลับไปมองที่ตัวบ้านอีกครั้งอย่างช้าๆเป็นครั้งสุดท้าย การตัดสินใจของฉันในครั้งนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่าเป็นยังไงก็เป็นกันฉันจะไปตายเอาดาบหน้า 

เพราะฉันจะไม่ทนอยู่กับพวกคนใจหยาบในครอบครัวนี้อีกต่อไปแล้ว และตัวฉันจะต้องรับผลที่ตามมาในอนาคตให้ได้ ยังไงซะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าฉันก็ใกล้จะเรียนจบวิชาชีพชั้นสูงอยู่แล้ว ฉันคิดว่าตัวเองในวัยสิบเก้าปีคงโตมากพอที่จะออกมาดูแลตัวเองได้แล้วล่ะ

พอฉันเดินไปตามทางเท้าที่ยังพ้นจากตัวบ้านได้ไม่มาก พ่อและคนอื่นๆก็กลับมาบ้านพอดี พ่อคงเห็นว่าฉันกำลังเดินลากกระเป๋าอยู่บนถนน ท่านเลยจอดรถไว้ก่อนที่หน้าประตูบ้านและรีบลงจากรถเดินตรงมาที่ฉันทันที

"พระจันทร์…นี่ลูกจะไปไหน"  

"……" ฉันมองหน้าพ่อแต่ไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นก็ก้าวเดินต่อไปข้าง หน้าอย่างไม่สนใจ

"พระจันทร์! ที่พ่อถามได้ยินไหม?!"

ในตอนนั้นฉันพยายามฝืนตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไร ฉันตัดปัญหาโดยการบอกพ่อไปว่าฉันจะออกไปเช่าหออยู่เองข้างนอก เพราะว่าฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว   ก็พูดออกไปตรงๆนี่แหละในเมื่อมันเป็นความจริง พ่อบอกว่าถ้าฉันโกรธเรื่องเมื่อวันก่อนก็น่าจะมาคุยกันดีๆ ไม่ใช่หนีปัญหาโดยการออกจากบ้านไปแบบนี้ 

ก็ไอ้ปัญหานี่ไม่ใช่เหรอ? ที่บีบบังคับทำร้ายฉันอยู่ทุกวัน ฉันเองก็อยู่ของฉันดีๆแต่ยังไม่วายโดนหาเรื่องอยู่ตลอด ฉันสูดหายใจลึกๆพยายามพูดให้นิ่งที่สุด

"มันไม่ใช่เรื่องของโกรธหรือไม่โกรธหรอกค่ะพ่อ แต่มันเป็นเรื่องของความสบายใจ พ่อก็อยู่กับครอบครัวแสนสุขของพ่อไปเถอะค่ะ พระจันทร์คงทนอยู่กับครอบครัวปลอมๆแบบนี้ไม่ได้หรอกค่ะ มันน่าสะอิดสะเอียน"

 คำว่าครอบครัวปลอมๆคงจะไปสะกิดใจของพ่อจนทำให้พ่อเริ่มโมโห 

"ถ้าคิดว่าไปได้ก็เอาเลย แต่ฉันจะไม่ส่งเงินให้แกใช้อีกต่อไป คิดว่าไปอยู่เองได้ก็ตามใจ ตั้งแต่แม่แกตายฉันก็ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว ถ้าคิดว่าฉันเลี้ยงแกไม่ได้ก็แล้วแต่ชีวิตแกเถอะ"

การเลี้ยงดูฉันสำหรับพ่อแล้วมันเป็นแค่หน้าที่อย่างนั้นเหรอ 

พอพูดจบพ่อก็เดินกลับเข้าบ้านไปไม่สนใจฉันอีก ตอนนั้นฉันเองก็เสียใจและโมโหมากเหมือนกัน พ่อไม่เคยเข้าใจอะไรฉันเลย ท่านยังเอาแต่คิดว่ามันเป็นเพราะเรื่องเงินอยู่อีก ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้จนตรอกขนาดนั้นหรอก ถึงพ่อจะไม่ส่งเงินให้ใช้ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อน เพราะเงินที่ใช้จ่ายนอกเหนือจากเรื่องเรียนทุกวันนี้ก็ไม่ใช่เงินของพ่ออยู่ดี 

ก็ดีแล้วล่ะที่มันเป็นแบบนี้ ฉันจะได้ไม่รู้สึกต้องติดหนี้บุญคุณอะไรอีก   ตัวฉันเองก็ไม่ได้หวังอะไรจากพ่ออยู่แล้ว นอกจากว่าสักวันหนึ่งพ่อจะได้ตาสว่างกับลูกเมียของตัวเองสักทีว่าที่จริงแล้วคนพวกนี้ ทำตัวเป็นปลิงคอยมาเกาะพ่อ กินขนาดไหน 

ถึงจะกำลังเสียใจแต่ฉันก็พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง ฉันก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่หันหลังกลับไป  ตอนนี้ในใจของฉันคิดเพียงแค่ว่าฉันต้องออกไปอยู่ด้วยตัวเองให้ได้  พอเดินต่อไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งตามหลังมาพร้อมกับคำพูดที่แสนจะทำร้ายจิตใจ

"ดี…ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีกนะ อีลูกของคนที่พ่อไม่ได้รัก"

มันสุดจะทนแล้วจริงๆกับคำคำนี้ ฉันแทบจะรับมันไม่ไหว แต่ก็พยายามเก็บความรู้สึกให้นิ่งที่สุดโดยการเดินต่อไปไม่ฟังเสียงของต้นอ้อที่พูดเสียดสีตามมา 

ปล่อยไปก่อนเถอะ สักวันฉันจะกลับมาเอาบ้านของฉันคืน 

ฉันนั่งรถโดยสารรอบเมืองมาลงที่แถวๆหน้าหอพักใกล้วิทยาลัยเพื่อจะมาหาห้องเช่าอยู่ ตอนแรกฉันจะเรียกใช้บริการรถแท็กซี่ แต่มาคิดดูอีกทีต่อไปนี้ฉันคงต้องประหยัดให้มากยิ่งขึ้นเพื่อจะได้ลดค่าใช้จ่ายลง หลังจากนี้ฉันต้องเก็บเงินไว้สำหรับค่าเทอม ค่าเช่าหอ และค่าใช้จ่ายอยู่กินอื่นๆอีกหลายอย่าง

ฉันตัดสินใจกดเงินจากบัญชีที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้ออกมาใช้ส่วนหนึ่งสำหรับค่ามัดจำและค่าเช่าหอพัก หลังจากนี้คงจะต้องนำเอามันออกมาใช้เกี่ยวกับเรื่องเรียนและค่ากินอยู่ที่เหลือด้วย เพราะลำพังเงินเก็บจากรายได้พิเศษที่ฉันทำงานขายขนมช่วยวิทยาลัยยังมีไม่มากพอ ฉันเลยตั้งใจว่าอาจจะต้องลองหางานพิเศษทำเพิ่มอีกสักที่หลังเวลาเลิกเรียน ฉันมีความมุ่งมั่นว่าจะต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้และจะไม่ยอมกลับไปขอความช่วยเหลือจากคนที่ครอบครัวนั้นอีกอย่างเด็ดขาด

พอทำเรื่องมัดจำเช่าห้องพักเรียบร้อยแล้ว ฉันเพิ่งรู้จากเจ้าของหอพักว่าฉันยังเข้าอยู่ตอนนี้เลยไม่ได้ เพราะพี่ที่เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลหอเช็กวันย้ายออกเจ้าของห้องเดิมผิด เขาเลยบอกว่าฉันจะยกเลิกก่อนก็ได้ แต่ฉันเห็นว่าไหนๆก็ได้มัดจำจ่ายให้ไปแล้ว และยังไงก็ต้องเข้ามาเช่าต่อจากคนเดิมอยู่ดี ก็จองรักษาสิทธิ์เอาไว้เลยแล้วกัน 

ระหว่างที่ต้องรอเจ้าของห้องเดิมย้ายออกอีกสามวัน ฉันคิดว่าคงจะต้องไปรบกวนขออาศัยอยู่ที่บ้านของมะปรางเป็นการชั่วคราวก่อน ถ้าไปหาเช่าห้องพักรายวันอยู่ในระหว่างที่รอ ค่าเช่ารวมแล้วคงได้จ่ายเพิ่มไม่ต่ำกว่าพันบาทแน่ๆ อย่างน้อยวิธีนี้ก็น่าจะช่วยให้ฉันประหยัดเงินไปได้ส่วนหนึ่งด้วย

ฉันกดโทรศัพท์มือถือไปหามะปรางแต่ก็ไม่มีคนรับสาย หรือบางทีตอนนี้มะปรางอาจจะกำลังทำงานบ้านให้เจ้านายอยู่ก็ได้ ปกติถ้าช่วยย่าทำงานมะปรางบอกว่าจะไม่ค่อยชอบพกโทรศัพท์มือถือติดตัวเท่าไหร่เพราะกลัวโดนย่าดุ

ฉันตัดสินใจหอบเอาสัมภาระขึ้นรถรอบเมืองไปที่ขนส่งเพื่อจะนั่งรถโดยสารไปบ้านที่อยู่ในไร่ส้มต่างอำเภอที่มะปรางอยู่ทันที โชคดีที่ตอนนี้คิวรถยังไม่หมดรอบ ไม่อย่างนั้นฉันคงมืดแปดด้านไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องหอบของใช้ที่ขนมาด้วยเอาไปเก็บไว้ที่ไหนก่อน

To Be Continued 

ความคิดเห็น