รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 19

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 00:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 19
แบบอักษร

พอกลับมาถึงที่บ้านผมก็โดนพี่คริสสั่งห้ามทำงานทันทีเลยครับ หรือจะพูดง่ายๆคือไม่ให้ผมทำอะไรเลยจริง ๆ ผมก็อยากจะบอกพี่คริส นะครับว่าผมแค่ท้องไม่ได้พิการ แต่ติดอยู่ตรงที่ว่าผมไม่กล้าพูดผมอยากจะปฏิเสธพี่คริสนะครับแต่ก็ขัดไม่ได้ การที่ให้ผมอยู่เฉยๆมันน่าเบื่อเกินไปผมไม่ชอบเลยครับ และตอนนี้พี่คริสยังสั่งให้บอดี้การ์ดคอยคุ้มกันบ้านอย่างแน่นหนาและให้คนคอยดูและผมไม่ห่างถึงผมจะไม่ชอบแต่ตอนนี้ก็ต้องทำตัวให้ชินเพื่อที่จะให้พี่คริสสบายใจและไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงผม

และพี่คริสก็ได้บอกกับผมว่าพ่อกับแม่ของพี่คริสรู้เรื่องที่ผมท้องแล้วท่านดีใจมาก ๆ และกลับลังจะบินมาหาพวกเราที่นี่ แต่ผมก็ยังเป็นกังวลกลัวว่าพวกท่านจะรับไม่ได้ที่ผมเป็นผู้ชายและยังตั้งท้องได้อีกด้วย พี่คริสบอกกับผมว่าอย่าคิดมากเพราะว่าพวกท่านรู้ทุกอย่างและก็รับได้และแม่ของพี่คริสก็ชอบผมมากพี่คริสบอกกับผมอย่างนั้น แต่ในใจลึกๆผมก็ยังแอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย

ผมนั่งเล่นนอนเล่นอยู่บนห้องจนเบื่อเลยเดินลงมาข้างล่างในบ้านเงียบมากไม่มีใครสักคน การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่ก็ยืนได้นิ่งและเงียบมากผมจึงเดินเข้าไปในครัวก็เห็นแม่นมกำลังทำกับข้าวอยู่ผมก็เลยเดินเข้าไปหาแม่นมในครัว

“แม่นมครับให้เหมือนช่วยนะ”

“จะดีหรอคะ นมว่าหนูเหมือนยังไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ไปนั่งรอนมดีกว่านะคะเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

“แต่เหมือนเบื่ออะครับให้เหมือนช่วยไม่ได้หรอ”

“เออ งั้นช่วยนมหั่นฝักนี่ก็ได้ค่ะ”

“ครับ อันนี้นะครับ” ผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่แม่นมยอมให้ผมช่วยหลายวันมานี้ผมได้แต่อยู่เฉยๆจนตัวเองจะเป็นง่อยแล้วครับ

“ค่ะ ระวังมีดด้วยนะคะ”

“ครับ”

ผมช่วยแม่นมอยู่ในครัวสักพักหนึ่ง ก็ขอตัวออกมาเดินเล่นในสวนและนั่งพักในศาลา ผมยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่ของผมเลยเรื่องที่ผมท้อง ผมกลัวว่าท่านทั้งสองจะรับไม่ได้ที่ผมเป็นแบบนี้ ผมยอมรับตรง ๆ เลยว่าผมเครียดมากและไม่กล้าบอกกับพี่คริส ผมไม่รู้ตัวเองเลยว่าเผลอนั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้วจนตอนนี้ที่พี่คริสเดินเข้ามาเรียกผม

“น้องครับ”

“ครับพี่คริส”

“น้องมานั่งทำอะไรตรงนี้ แล้วนี่คิดมากเรื่องอะไรอยู่พี่เรียกเราตั้งนาน”

“เอ่อ....คือ.....เหมือน”

“มีอะไรไม่สบายใจบอกพี่มาเถอะนะครับอย่าเก็บเอาไว้คนเดียวเลย มันไม่ดีกับลูกของเราด้วยนะ”

“ครับ คือเหมือนกลัวพ่อกลับแม่รับไม่ได้ที่เหมือนท้องอะครับ”

“ถ้าเป็นเรื่องนั้นน้องไม่ต้องห่วงนะเพราะพี่บอกพวกท่านแล้วและพวกท่านก็ดีใจมากๆและให้พี่พาเราไปหาด้วย”

“พี่คริสพูดจริงนะครับไม่ได้หลอกให้เหมือนดีใจใช่ไหมครับ”

“ครับพี่ไม่ได้หลอกน้อง งั้นพรุ่งนี้เราไปหาพ่อกับแม่น้องกันนะ”

“ครับ”

“แต่ว่าตอนนี้น้องเลิกคิดมากได้แล้วนะ พี่ว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่านะ”

“ครับ”

เราเดินเดินมาสักพักก็เข้ามาถึงในตัวบ้านผมก็เดินตามพี่คริสขึ้นไปข้างบน ผมรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองติดพี่คริสมาก ๆ อยากอยู่ใกล้ ๆ พี่คริสตลอดเวลาพอเดินเข้ามาถึงห้องนอนผมก็เข้าไปสวมกอดด้านหลังของพี่คริสทันที

“หืม อ้อนอะไรครับเนี่ย”

“ป่าวครับเหมือนแค่รู้สึกอยากกอดพี่คริสเฉย ๆ หรือว่าพี่คริสไม่ชอบหรอครับ”

“ชอบสิครับที่น้องอ้อนพี่แบบนี้ ไม่เอาไม่คิดมากสิ”

ฟอดดดด

“เมียใครเนี่ยแก้มหอมจัง”

“งื้อ....พี่คริสอะ”

“เหมือนครับ”

“ครับ พี่คริสมีอะไรหรือเปล่า”

“พี่รักเหมือนนะครับ ฟอดดด”

“เหมือนก็รักพี่คริสครับ จุ๊บ” ผมตอบกลับพี่คริสและจูบไปที่ปากพี่คริสเบา ๆ ทีนึงทำเองก็เขินเองแล้วผมก็นอนกอดพี่คริสจากน้อนไม่นานก็หลับไป


พาร์ทคริส


ผมกลับมาถึงบ้านก็ไม่เห็นน้อง ผมจึงเดินเข้าไปถามแม่นม แม่นมบอกว่าน้องเดินเข้าไปในสวนผมจึงเดินออกมาและเดินตามน้องเข้าไปในสวนข้างบ้าน และเห็นน้องนั่งเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ผมเดินมาถึงน้องก็ยังไม่รู้ผมจึงตัดสินใจเรียกน้องอยู่พักใหญ่กว่าน้องจะสนใจ ผมจึงถามน้องออกไปว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จนในที่สุดน้องก็ยอมบอกและเรื่องที่น้องกังวลก็คือกลัวพ่อกับแม่ของน้องรับไม่ได้เรื่องที่น้องท้อง

แต่จริงๆแล้วผมได้บอกพวกท่านไปแล้วและพวกท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรออกมาและดีใจมาก ๆ ด้วยที่กำลังจะมีหลานและสั่งให้ผมพาน้องไปหาพวกท่านผมก็ตอบตกลงกับพวกท่านไปและผมก็สัญญากับน้องไปแล้วว่าจะพาไปหาพวกท่านพรุ่งนี้ แต่ที่สำคัญคือผมไม่ได้บอกแค่พ่อกับแม่น้องแต่ผมบอกพ่อกับแม่ของผมด้วยพวกท่านเห่อมากที่จะได้มีหลาน และพวกท่านก็เตรียมตัวที่จะบินมาที่นี่ในอีกไม่กี่วันแม่ของผมท่านชอบเหมือนมากทั้งที่แม่กับน้องไม่เคยคุยกันแต่ผมก็ดีใจนะที่เห็นท่านชอบลูกสะใภ้คนนี้

ตั้งแต่ขึ้นมาบนห้องน้องก็อ้อนผมตลอดเลย ทำไมน่าฟัดจังนะผมได้แต่คิดในใจตอนนี้ผมไม่อยากรุนแรงกับน้องเลยต้องอดใจไว้ก่อน และน้องก็นอนกอดผมจนหลับไปแล้วผมก็หลับตามน้องไปด้วยตื่นมาอีกทีก็ได้เวลาอาหารเย็นพอดีผมเลยปลุกน้อง

“น้องครับ”

“อือ ขออีกแป๊บนะครับ”

“ตื่นเถอะครับมันเย็นมากแล้วนะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วด้วย”

“ก็ได้ครับ”

“อย่าขยี้ตาสิครับ ปะพี่พาไปล้างหน้าดีกว่าครับ”

น้องพยักหน้าและเดินตามผมเข้ามาในห้องน้ำ ผมล้างหน้าให้น้องเวร็จก็พาน้องลงมาข้างล่างพอเห็นอาการน้องก็ทำหน้าพะอืดพะอมผมเลยใครแม่นมบอกเด็กมาเก็บไปและถามน้อว่าอยากจะกินอะไร

“น้องอยากกินอะไรไหมครับ”

“เหมือนอยากกินข้าวต้มกุ้งอะครับพี่คริส”

“งั้นเดี๋ยวนมไปทำให้นะคะ”

“ขอบคุณครับแม่นม เหมือนต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ยุ่งยาก”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะหนูเหมือนอย่าคิดมากนะคะนมเต็มใจทำให้เพื่อคุณหนูที่อยู่ในท้อง”

“ครับขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

นมหายไปสักก็กลับมาพร้อมกับข้าวต้มกุ้งในมือเมื่อน้องเห็นถ้วยข้าวต้อมก็ทำตาเป็นประกายเห็นแล้วน่ารักจริงๆ

“ข้าวต้มได้แล้วค่ะทานเยอะ ๆ นะคะนมตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ น่ากินมากๆเลยหอมมากด้วยเหมือนกินเลยนะครับ”

“กินเยอะ ๆ นะคะคุณหนูในท้องจะได้แข็งแรง”

“ครับ”

“พี่คริสกินด้วยกันไหมครับอร่อยมากๆเลยนะ”

“พี่เห็นน้องกินได้พี่ก็ดีใจแล้วครับ กินเยอะ ๆ นะตัวเล็กในท้องจะได้แข็งแรง”

“ครับ”

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราก็กลับขึ้นมาบนห้องและผมก็ดึงน้องเข้ามากอดจนผมได้ยินเสียงลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของน้อง จึงรู้ว่าน้องหลับไปแล้ว และผมก็หลับตามน้องไปในที่สุด











มาต่อให้แล้วจ้า

ขอโทษที่หายไปหลายวันเลยพอดีเราติดงานนิดหน่อยแต่ต่อไปจะพยายามมาลงให้บ่อยๆนะคะ

ฝากกดไลค์ คอมเม้นติชมเราได้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

🙏🏼🙏🏼🙏🏼

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น