อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 380

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

บทที่ 3

          เสียงหวานถูกกลืนหายเข้าไปในปากของชายหนุ่ม องค์อรคิดว่าแผนโป้ปดของเธอจะสำเร็จ ผู้หญิงแค่บอกว่ามีแอคซิเดนท์ผู้ชายคนไหนยังจะกล้ายุ่งกับวันนั้นของเดือน

          ดูเหมือนว่าคาร์ลอสจะเข้าใจแต่ที่ไหนได้เขากลับทำให้เธอเหมือนคนขาดอากาศหายใจด้วยจูบที่กระตุกความรู้สึกของเธอคราวแล้วคราวเล่า นี่เขาจูบเธอสักกี่หนกันแล้วนี่ ตั้งแต่ในพิธีจนกระทั่งเข้าห้องหอ

“อือ...อืม...อือ” เสียงหวานดังอื้ออึงในลำคอ มันเบาเสียจนเธอเองก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเสียงแห่งความอึดอัดหรือพึงพอใจกันแน่

ชายหนุ่มเองก็รู้สึกถึงความสั่นไหวในหัวใจที่ร่ำร้องตลอดเวลาว่าเขาอยากกอด อยากจูบเจ้าสาวของเขาทั้งที่พึ่งเคยเห็นหน้าก็วันที่เข้าพิธีวิวาห์นี่เอง

น่าขันถ้าจะบอกใคร ๆ ว่าเขาอาจตกหลุมรักเจ้าสาวตัวเองอย่างยากจะหักห้ามใจเสียแล้ว ก็ปากเล็กของเธอนั้นแอบซ่อนความหวานฉ่ำอย่างกับลูกพีชเอาไว้ เนื้อตัวขององค์อรนุ่มนวลและมีกลิ่นหอมกำจายดึงดูดให้เขาอยากจูบอยากจับร่างนุ่มนี้ให้ทั่ว

มือหนาที่เกาะเกี่ยวบนเอวบางเลื่อนขึ้นมาบนไหล่เปลือย เขาลูบไล้บนผิวเนียนละมุนของไหล่กลมกลึงซึ่งมันยิ่งทำให้องค์อรเกิดความตื่นเต้นและวาบหวามวูบไหวตามไปด้วย

“คาร์ลอส...อือ...ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่า...”

“ผมก็บอกแล้วไง...ว่าไม่เป็นไร”

ชายหนุ่มกระซิบอยู่กับกลีบปากนุ่มที่สั่นระริก สัมผัสได้ถึงแรงสั่นน้อย ๆ จากร่างบอบบาง และแม้แต่เขาเองก็ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ให้ตายเถอะ! เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงที่เคยผ่านมาแม้แต่คนเดียว

“คาร์ลอส...อืม...ไม่ได้นะคะ...คุณทำอย่างนี้ไม่ได้”

“ไม่เป็นไร ยาหยี” เขากระซิบพลางขบเม้มไปบนผิวแก้มนวลเนียนของหญิงสาว “ผมก็แค่ทำความคุ้นเคยกับคุณ แค่ภายนอกเท่านั้น”

แค่ภายนอกอย่างนั้นหรือ...องค์อรเบียดต้นขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอวูบวาบในช่องท้อง ความเสียวซ่านเล็ก ๆ แล่นขึ้นมาจากส่วนกลางลำตัว แค่จูบของเขาก็ทำให้เธอประสาทเสียมากพอ เธอกำลังควบคุมตัวเองได้ยากลำบากขึ้นทุกที จะทำยังไงดีล่ะทีนี้...แล้วเขาจะทำอะไรต่อไป

คาร์ลอสเบียดร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตขาวของเขากับร่างเล็ก องค์อรขยับไปไหนไม่ได้เพราะถูกวงแขนหนาใหญ่กอดกระหวัดไว้แน่น เธออ่อนเปียกลงกับจุมพิตของเขา ทำอย่างไรดีล่ะองค์อร...เขากำลังปลุกเร้าและถ้าเกิดเธอต้องการเขาขึ้นมาจริง ๆ

“คาร์ลอส...อย่าเพิ่งเลยนะคะ แอนอยากให้คุณรออีกนิด แอน...เอ้อ...ยังไม่ชิน”

องค์อรเฉไฉ เธอรู้แล้วว่าร่างกายตัวเองกำลังปั่นป่วน ทำไมต้องอ่อนเป็นขี้ผึ้งเวลาเขากอดรัด ยิ่งโดนจูบหนักก็ยิ่งทำให้เธอหวั่นหวาม ถ้าไม่ตดสินใจทำอะไรต่อไปในตอนนี้เธอนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายแย่

“ผมแค่จูบคุณเท่านั้น แอน”

คาร์ลอสเอ่ยเสียงพร่าขณะปากและจมูกของเขาฝังลงบนผิวละมุนแทบจะทุกตารางนิ้วบนคางมน ลำคอระหงและเนินผิวกระดูกไหปลาร้า มือสาก ๆ ของเขาเลื่อนไล้ไปบนเรียวแขนราวลำเทียนของหญิงสาว มันทำให้เธอขนลุก และรู้สึกอยากสัมผัสเขาตอบตอบในวินาทีนั้น

“คะ...คาร์ลอสคะ...ฉันอยากเข้าห้องน้ำค่ะ”

หญิงสาวร้องเสียงหวิว ชายหนุ่มหยุดตัวเองลงในทันใดและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวรีบผละจากเขาและลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้ากระจกภายในห้องน้ำประดับด้วยผนังบุวอลเปเปอร์ลายหินอ่อน

มันเป็นห้องน้ำที่หรูหราอลังการมากสมกับเป็นห้องพักในเรือสำราญแสนสวย เพราะขนาดผนังอีกด้านยังกรุกระจกทำให้สามารถมองออกไปเห็นภาพวิวของท้องทะเลกว้างใหญ่ที่เคลื่อนตัวอยู่ด้านนอกในยามย่ำค่ำ

แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจของหญิงสาวได้เท่ากับสัมผัสที่เธอได้รับเมื่อครู่ องค์อรคิดไม่ตก เธออยากเอาตัวรอดและอยากจะแกล้งปั่นหัวเขาเล่น

กลับเป็นเธอที่ต้องกระวนกระวายใจ ทำไมต้องหวั่นไหวกับรูปลักษณ์สะกดใจของเขา หญิงสาวไม่นึกฝันด้วยซ้ำว่าคาร์ลอส เทิร์นเนอร์ จะเป็นหนุ่มนักธุรกิจที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และน่าดึงดูดใจมากถึงขนาดนั้น

เขาสมบูรณ์แบบแม้เธอไม่เห็นเนื้อใน แต่รับรู้ได้ว่าทุกตารางนิ้วบนตัวเขานั้นน่าหลงใหลและช่างอันตรายต่อความหวั่นไหวของเธอในตอนนี้

“แอน...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”

เสียงของคาร์ลอสที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้องค์อรมีสีหน้าตระหนกตื่นทว่าก็เล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวยิ่งวูบวาบเป็นทวีคูณคือร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามายืนประชิดเบื้องหลังของเธอและจับไหล่เปลือยกลมกลึงขณะที่เขามองเธอผ่านทางกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า

“แอน...คุณไม่สบายหรือเปล่า?”

เขาก้มลงกระซิบถาม ริมฝีปากของเขา ใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามของเขาทำให้เจ้าสาวคนใหม่ใจเต้นระทึก

“คาร์ลอส...บอกแล้วยังไงล่ะคะ ว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว...สักเท่าไหร่”

“ผมเข้าใจ แต่ผมก็ไม่ได้เร่งรีบอะไรคุณนี่ที่รัก”

เขาว่าพลางเลื่อนไล้ฝ่ามือสาก ๆ ไปบนเนียนผิวบนแขนเรียวราวลำเทียน องค์อรมองหน้าเขาทางกระจกบานใหญ่ แววตาของคาร์ลอสผิดไปจากตอนเข้าพิธี มันอ่อนโยนและทำให้เธอรู้สึกผิดที่โกหกเขาเพื่อเอาตัวรอด

ทั้งที่แท้แล้วเขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ แต่ต้องมาพบเจอกันในสถานการณ์บีบบังคับ องค์อรตัดสินใจในท้ายที่สุดก่อนพูดออกไปว่า

“ฉันขอเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่ได้ไหมคะ?”

คาร์ลอสยิ้มและพยักหน้าแต่โดยดี

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถ้าอย่างนั้นผมออกไปข้างนอกนะ”

ความคิดเห็น