ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

เทียนหยางหลิว ฉบับปรับปรุง

ชื่อตอน : เทียนหยางหลิว ฉบับปรับปรุง

คำค้น : อ๋อง แม่ทัพ เสนาบดี ย้อนเวลา วาย ชายรักชาย อนุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2562 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เทียนหยางหลิว ฉบับปรับปรุง
แบบอักษร

 

แก๊งป่วน ทะลุมิติ 

ตอน....เทียนหยางหลิว 

               "..เทียนหยางหลิว..ที่เจ้าเข้ามาอยู่ในจวนท่านแม่ทัพในฐานะอนุ..ถือว่าสวรรค์เมตตาเจ้าแค่ไหนแล้ว..นี่เจ้ายังกล้าคิดมักใหญ่ใฝ่สูง..คิดจะบังคับใช้บุญคุณที่เจ้าช่วยท่านแม่ทัพไว้..แต่งตั้งเจ้าเป็นฮูหยิน...ฝันไปเถอะ...เลิกทำสำออยเป็นคนใกล้ตายเสียที" 

               สายนที ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่าง..งงๆ ..พร้อมกับข้อมูลต่างๆ ที่ไหลเข้ามาจนปวดหัว.. 

               เทียนหยางหลิวเป็นหมอแถวชายแดนที่หน้าตาดีคนหนึ่ง  เป็นคนตระกูลเทียน ตระกูลหมอมีชื่อแต่ส่วนใหญ่เก็บตัวเงียบ ไม่ออกมารับใช้ราชสำนักถึงแม้จะมีการเชิญด้วยตำแหน่งที่สูงแต่ก็ได้รับการปฏิเสธ นอกจากเรื่องสำคัญเท่านั้นเรียกว่าเป็นตระกูลหมอเทวดาที่แต่ละคนในตระกูลมีความสามารถต่างกันไปรวมถึงตัวของเทียนหยางหลิวเองก็เก่งในเรื่องของการขจัดพิษ  

               ในขณะที่วันหนึ่งท่านปู่ได้ช่วยบุรุษผู้หนึ่งในชุดดำที่ถูกทำร้ายอยู่ในป่า  สิ่งที่บ่งบอกตัวตนได้ มีเพียงแค่หยกพกที่ซ่อนอยู่ภายในสาปเสื้อ เทียนหยางหลิวหลงรักตั้งแต่แรกพบคอยดูแลช่วยเหลือ จนกระทั้งแอบได้เสียกันจนในที่สุดก็ตามมาอยู่ที่จวนแม่ทัพในฐานะอนุภรรยาเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพมู่เฟิงหลง เพราะอะไรถึงไม่ได้เป็นฮูหยิน อาจจะเป็นเพราะไม่มีทั้งอำนาจหนุนหลังและด้วยอายุยังน้อยอยู่แต่ในป่า  เจอกับเสียงยุยงเข้าหน่อยก็เรียกร้องที่จะเป็นฮูหยินเต้นอยู่บนฝ่ามือผู้อื่น แต่ท่านแม่ทัพ ณ เวลานั้นไม่ยินยอม มันก็แปลกมากตอนรักษาตัวอยู่ในป่าที่กระท่อม ดูรักกันหนักหนาพอกลับมาที่จวนท่านแม่ทัพเริ่มตีตัวออกห่าง  และไม่เคยย่างกายเฉียดใกล้แม้แต่น้อยความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย   ทั้งแปลกใจและสร้างความไม่พอใจแก่เทียนหยางหลิว   

               จนกระทั่งวันหนึ่งลอบวางยาปลุกกำหนัดในน้ำชาจนได้เสียกับท่านแม่ทัพและเรียกร้องอ้างว่าท้องให้แต่งตั้งเป็นฮูหยิน  แต่ท่านแม่ทัพไม่เชื่อ ให้ทำการพิสูจน์จนแน่ชัดว่าไม่ได้ท้อง จึงถูกขับออกจากจวน 

               แต่เทียนหยางหลิว ยังดื้อดึงต่อว่าท่านแม่ทัพ ต่อหน้าเหล่าเพื่อนทหารทั้งหลาย อยู่ๆ อาการโรคหัวใจกำเริบ หัวใจวายตายฟุบลงตรงนั้นแต่ทุกคนคิดว่าแสร้งแกล้งทำ จึงไม่มีใครคิดช่วยกันด่าทอต่อว่าเสียนี้  จนกระทั้งสายนทีเข้ามาในร่างและฟื้นขึ้น.. 

               บุรุษผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนหยักโศกเป็นลอนนุ่มสลวย ปากชมพูน่าจูบ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนเรียบ ดวงตาดำดังเม็ดหลงเหยี่ยน (ลำไย) ที่ประกายความฉลาดและเด็ดเดียว..พร้อมกับสายตาที่เปลี่ยนไป  

               สายนทีในร่างของเทียนหยางหลิวค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ สายตามองกวาดไปโดยรอบแล้วยกยิ้มสมเพช..ถึงแม้ร่างนี้จะดูบอบบางไปหน่อยแต่พละกำลังเทียบเท่ากับร่างของตนในภพนู้น...คงจะคิดว่าทำไมดูไม่ตกใจเท่าไหร่..จะบอกว่านายสายนทีคนนี้  ติดนิยายย้อนเวลาอย่างงอมแงม...เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้ย้อนเวลามาเป็นฮ่องเต้ มีสาวๆ ในตำหนักหลังบ้านให้กระชุ่มกระชวย   

               แต่ใครจะคิดว่า จะต้องมาเป็นหลังบ้านของคนอื่น ที่ขืนใจเจ้าของบ้านอีกด้วยเสียเอกราชไปหลายครั้ง แต่นับจากนี้สายนทีคนนี้ จะไม่ยอมเสียเอกราชทางประตูหลังให้ใครอย่างแน่นอน ท่านแม่ทัพและทหารมองชายร่างเล็กอนุภรรยาของ ท่านแม่ทัพมู่เฟิงหลงที่อยู่ๆ ก็หัวเราะเสียดังยืนเท้าสะเอวกลางห้องโถง 

หรือว่าจะเสียสติไปแล้ว 

               จนกระทั้งเทียนหยางหลิวชี้นิ้วไปเบื้องหน้าตรงไปยังตำแหน่งประธานของจวน ท่ามกลางสายตาดูถูกเหยียดหยามและสมเพชเวทนา  มู่เฟิงหลง ไม่พอใจกับกิริยามารยาทเหมือนไม่ได้รับการอบรม คนป่าคนดอย แต่ก็ยังคงนั่งนิ่งแม้จะโดยชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง 

               "เทียนหยางหลิว..เจ้าจะออกจากจวนข้าดีๆ หรือจะต้องให้คนลากออกไป" 

               เสียงเยือกเย็นปานน้ำแข็งพร้อมไอสังหารพุ่งตรงมาที่สายนที...แต่มีหรือสายนทีจะสะท้านสะท้านสะเทือนกลับมองตรงอย่าท้าทาย นิ้วชี้กระดิกส่ายไปมาพร้อมกับยิ้มยียวนกวนบาทา หลิ่วตาให้ทีหนึ่ง เจ้าแม่ทัพหน้าเหม็นยิ่งขมวดคิ้วหนังหน้ากระตุกไม่หยุด สงสัยเส้นประสาทอักเสบ 

               "ถ้าไม่ออกไปแล้วจะทำไม หรือท่านแม่ทัพจะให้คนมาตัดหัวข้าหรือห้าม้าแยกร่างดีหละ" 

               กอดอกหยักคิ้วให้อีกทีอย่างกวนบาทาเบื้องล่าง แบบที่เจ้าน่านฟ้าชอบว่าหน้ากวนตีนสัส!!ไอ้น้ำเน่า คนหน้าตาดีทำอะไรก็ดูดีต่อให้ปวดขี้ยังหน้าดูเลย หึ หึ  

               มู่เฟิงหลงไม่ได้พูดอะไรเพียงปลายตาไปที่ลูกน้อง..เหมือนแบบส่งสายตาแล้วเป็นอันรู้กันแบบนั้นเลย...ชายในชุดทหารตรงเข้ามาจับที่ไหล่บาง...แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อทหารรายนั้นลงไปนอนหงายอยู่บนพื้นทันเห็นแค่ว่าถูกเหวี่ยงข้ามไหล่ของเทียนหยางหลิว สร้างความตกตะลึงให้คนทั้งห้อง สายนทีปัดมือตัวเองสองสามที   สะบัดมือสะบัดคอ สองสามครั้งเพื่อยืดเส้นยืดสาย...ไหนๆ ก็จะไปแล้ว ขอลองดูหน่อยว่าการต่อสู้ของสมัยใหม่กับจีนโบราณแตกต่างกันอย่างไร..นานๆจะเจอพวกทนไม้ทนมือ  

               ทหารที่ถูกทุ่ม รีบลุกขึ้นออกหมัดตรงขณะที่หมัดกำลังจะโดนหน้าของสายนที ร่างบางเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ตามด้วยการสับไปที่หลังคอสุดแรง...ทหารผู้นั้นสลบเหมือบ..นอนนับดาวอยู่บนพื้น 

               บรรดาทหารที่นั่งอยู่ในห้องรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก มีนายกองที่นั่งอยู่ใกล้ท่านแม่ทัพ ตรงเข้ามาแตะที่ขาของสายนที แต่ร่างบางกระโดดหลบได้อย่างสบายๆ ก่อนจะทำการ จระเข้ฟาดหาง นายทหารผู้นั้นโดนที่ก้านคอเข้าไปล้มทั้งยืนก่อนที่อีกหลายคนลุกขึ้นยืนล้อมกรอบเข้ามา สายนทีควักมือเรียกตั้งท่ารออย่างใจเย็นไม่วายหน้ายียวนใส่ นายท่านพวกนั้นพุ่งเข้าหาทันทีพร้อมกันโดยลืมไปว่าตัวเองเหมือนหมาหมู่ที่รุมคนคนเดียวแถมยังเป็นแม่เรือนรางบางอีกด้วย 

               "มา..มะ..กระสอบทรายทั้งหลาย พี่พร้อมแล้วน้อง" 

               แล้วจากนั้นไม่ว่าจะ..มวยไทย..มวยจีน..คาราเต้...เทควันโด้..ยูโด..ไท่เก๊ก..และอีกสารพันถูกนำออกมาใช้..หยัด เมา ศอก ที่เหมือนไร้รูปแบบกลับสร้างความเสียหายแก่ฝ่ายทหารของแม่ทัพมู่เป็นอย่างมาก ทุกคนต่างไม่เคยเจอกระบวนท่าที่ทุกสิ่งบนร่างกายคืออาวุธแบบนี้มาก่อน  

               อย่าได้ดูถูกสายนทีเจ้าพ่อสายบู๊ นะคร๊าบทุกท่าน.. 

               ท่านแม่ทัพยังอดตะลึงไม่ได้เพราะตอนนี้เริ่มจะมีศพทหาร..เอ่อ...นายทหารนอนสลบกันเกลื่อนเต็มห้องและแล้วนายทหารคนสุดท้ายก็โดยท่าฤาษีบดยาลงไปกองรวมกับเพื่อนโดนที่น้ำยืนอยู่ที่สุดสูงสุดเหมือนปักธงเมื่อพิชิตยอดเขาได้ 

               "หวา..ยังไม่หายเมื่อยเลย...อ่อนวะ.."  สายนทียืนเก๊กหล่อ ท่ามกลางซากของทหารในกองทัพของมู่เฟิงหลง เกือบสิบคน.. 

               และเหยื่อรายต่อไปที่น้ำอยากจะลองล้มให้ได้ก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง 

               "ท่านลองดูสักตั้งไหมละ..หากชนะข้าจะไป..หากแพ้ข้าจะขนหีบทองของท่านไปหลายๆหีบถือว่าชดเชยให้กับความบริสุทธิ์ของข้าเป็นไง" 

               จะไปทั้งทีต้องเอาให้คุ้ม...ไอ้สองแสบน่านฟ้ากับแดนดินจะอยู่ที่ไหนนะมีเงินงานก็เดิน ไม่มีเงินก็ลำบากอีก แต่ถ้าได้ทั้งเงินได้ทั้งอัดคนก็ยิ่งดีเข้าไปอีก 

               "ได้..ตามนั้น" 

               มู่เฟิงหลง ย่างเท้าลงมา สายนทีแอบยอมรับว่าสมแล้วที่เทียนหยางหลิวจะตกหลุมรักแค่เพียงเห็นหน้า หล่อ องอาจ ดูดิบเถื่อน ขยี้ใจขนาดนี้..พ่อหนุ่มแบดบอย    แต่สำหรับสายนทีขอผ่าน ผมไม่ยอมเป็นฝ่ายรับแน่นอน..เอ่ย..ไอ้นั้นจะใหญ่เหมือนนิยายที่อ่านไหมว่ะ  เห็นทุกเรื่องแม่ง! บรรยายซะใหญ่เวอร์..ต้องพิสูจน์เสียหน่อย..ไหนๆ ก็ขนาดนี้แล้วเนอะ.. 

               ความสงสัยที่เก็บมานาน..หึ...หึ...หึ.. 

               ท่านแม่ทัพท่านเสร็จข้าแน่ มู่เฟิงหลง อยู่ๆ ขนกายลุกชันแต่ก็ตั้งท่ารอร่างบางเข้าปะทะ 

               "เข้ามาสิท่านแม่ทัพหมี" 

               มู่เฟิงหลงผู้เย็นชาถึงกับคิ้วกระตุกกับฉายาที่โดนตั้งสดๆ ร้อนๆ พุ่งเข้าหาปล่อยหมัดและลูกแตะที่หนักหน่วงแบบไม่ออมมือ ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าย่อมเสียเปรียบแต่น้ำอาศัยที่รูปร่างเล็กว่า สร้างความเร็วได้มากกว่า จึงใช้วิชาไทเก็ก เจ้าแข็งข้าอ่อน เจ้าพุ่งข้าถอย ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ แต่ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ  

               สายนทีเห็นว่าหากปล่อยไปอย่างนี้คงไม่ชนะจึงส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดให้มู่เฟิงหลง ขณะที่ประชิดตัวแล้วกระซิบข้างหูในเมื่อสู้ตรงๆไม่ได้ก็ต้องกระตุ้นให้คนตรงหน้าหลุดจากการควบคุม จนเกิดช่องว่างให้บุกเข้าไปวงในได้ 

               "เอ็นท่าน ใหญ่จริงป่ะ" 

               มู่เฟิงหลงถึงกับชะงัก หูแดงเถือกทั้งที่หน้านิ่ง..ฮะ..ฮะ..สายนทีแอบหัวเราะชอบใจ หนุ่มโบราณก็แบบเนี่ยะ ขี้อายจะตายไปอาศัยจังหวะช่องว่างคว้าเข้าที่กล่องดวงใจท่านแม่ทัพแล้วบีบอย่างแรง...ท่านแม่ทัพผู้น่าเกรงขามถึงกับหน้าเขียวทรุดลงกับพื้น...น้ำบีบแรงมากแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกว่า ถ้าโดนเองก็คงจะจุกไปหลายวัน 

               "ไร้ยางอาย" 

               เสียงลอดไรฟันทั้งโกรธและอาย แต่เพราะบางส่วนถูกบีบไว้จนแน่นเรี่ยวแรงหายไปเสียดื้อๆ  ช่างน่าอายนัก ทั้งจุกและเจ็บอยากให้ข้ารอดไปได้ เจ้าไม่ตายดีแน่เทียนหยางหลิว 

               "ขอบคุณที่ชม  อืม ~ ~ ก็พอใช้ได้อะนะ แต่ว่าเล็กกว่าที่คิดไปหน่อย" 

               สายนทีพูดตรงข้ามกับเรื่องจริงโดยสิ้นเชิง ถ้าที่จับอยู่นี่เรียกว่าเล็กแล้วละก็ของตนคงจะจิ๋วแน่เลย....สวรรค์ข้าอย่าได้ใหญ่เหมือนเค้าอ่ะ...นที...เซ็ง. 

               "เจ้าชนะ..ปล่อยของข้าได้แล้ว" 

               "น่าเสียดายจัง..ข้าขอตั๋วเงินปึกนี้แทนแล้วกันและไม่ต้องห่วงว่าข้าจะอยู่เกาะแข้งเกาะขาท่านแม่ทัพเพราะข้า.."    สายนทีกระซิบที่ข้างหูอย่างนายมารร้าย 

               "เกลียดคนไร้น้ำยา ห่วยแตก แบบท่านที่สุดๆ ..หึ..หึ..หึ" 

               เพื่อมิให้ท่านแม่ทัพมีแรงลุกมาตามกระทืบก่อนที่จะได้ออกไปในโลกกว้าง   สายนทีจึงตีเข่าเข้ากล่องดวงใจของท่านแม่ทัพอย่างแรง  ร่างหนารูดลงไปกองกับพื้น  แล้วเจ้าตัวก็เผ่นแน้บ   แต่พอจะพ้นหน้าจวนก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้   

               อ้อ! มีดอันเล็กที่เทียนหยางหลิวคนก่อนแอบสอดไว้ที่รองเท้าถูกดึงออกมา  มืดหนึ่งกำส้นผมยาวสลวย  อีกมือใช้มีดสอดเข้าไประหว่างผมแล้วตัดฉับเส้นผมร่วงลงที่หน้าจวน  แม้จะเสียดายแต่ทว่ามันก็คุ้มที่จะเสียมันเพื่อได้สิ่งที่ดีกว่า 

               "ก็แค่  นี้" 

               สายนทีเดินออกมาพร้อมกับตั๋วเงินจำนวนสามหมื่นตำลึง  เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปร้านแลกเงิน   ซื้อของอีกนิดหน่อยแล้วเดินไปทางประตูเมืองเพื่อตามหาแก๊งป่วนต่อไป   แต่ไม่ทันจะได้ออกนอกเขตกำแพงก็ชนร่างของบุรุษร่างบางอีกสองคนที่เดินมุ่งมาทางเดียวกัน 

               ."ปึ๊ด...โอ๊ย..แม่งเอ๊ย! ..เดินยังไงไม่ดูทางวะ" 

               "มึงหลับตาเดินหรือไงวะ  สัส" 

               "...ตาบอด..." 

               สามเสียงพูดพร้อมกัน หลังจากเดินชนกับคนแปลกหน้า  แต่คำพูดมันคุ้นๆวะ  อย่าบอกนะว่า  ความบังเอิญที่มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว   ไม่ต้องไปตามหาก็เจอ  นี้มันเรียกว่าโคตรจะดี   

               "ไอ้เพื่อนน่าน" 

               "ไอ้เพื่อนดิน" 

               "ไอ้เพื่อนน้ำ" 

               "พวกมึง....มาเหมือนกันเหรอวะ" (x3) 

และแล้วสามป่วนก็มาเจอกัน...นับจากนี้..คงจะเรื่องสนุกเกิดขึ้นสินะ.... 

 

ในเวลาเดียวกันที่จวนแม่ทัพมู่เฟิงหลง 

         "ท่านแม่ทัพ..พวกข้าขอลา" 

         เหล่าทหารที่ฟื้นจากการโดนเทียนหยางหลิว 

ยำเละเมื่อตอนกลางวันต่างทยอยออกจากจวน  เหลือเพียงท่านแม่ทัพที่ยังนั่งอยู่ 

แก่นกายยังปวดหนึบจากการโดนกระแทกอย่างแรง 

         "เจ้ากล้ามาก..เทียนหยางหลิว" 

         มู่เฟิงหลงยังจำได้ดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากเทียนหยางหลิว 

 ฟุบสลบไป 

พอฟื้นขึ้นมาเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน สายตาก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขี้เล่น 

การต่อสู้ขบวนท่าต่างๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อน 

คำพูดคำจาที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ..และความหน้าหนาก่อนบรรยายนั่นอีก  ข้าต้องเอาคืนเจ้าอย่างสาสม..บังอาจมาว่าของข้าพอใช้ได้..... 

"นายกอง ซือหาคนฝีมือดีไปจับตาดูเทียนหยางหลิวทุกฝีก้าวอย่างให้คนรู้ตัว" 

"ขอรับท่านแม่ทัพ" 

อูย~แสบนักเทียนหยางหลิวที่กล้าทำร้ายลูกชายข้า..ฝากไว้ก่อนเถอะ..ข้าจะต้องเอาคืนเจ้าให้ได้ 

 ด้านข้างปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งปิดบังใบหน้าจนเหมือนเพียงดวงตา 

 มู่เฟิ่งหลงเมื่อเห็นก็เอ่ยปาก 

"เมียเจ้านี่มันเหลือเกิน" 

"ใครใช้ให้เจ้าไปหาเรื่องกันเล่า  รีบจัดการเรื่องของเจ้าซะข้าจะได้เดินตามทางของข้าบ้าง  ส่งคนไปคุ้มครองเมียข้าด้วยหละท่านแม่ทัพมู่เฟิงหลง" 

"เอาน่า  ข้าก็รีบอยู่นี้ไงเล่า  มาแทนข้าได้แล้วได้เวลาที่เราจะต้องทำงานใหญ่กันอีกแล้ว  เฮ้อออ ข้าก็อยากไปท่องยุทธภพบ้างเหมือนกัน  จบงานนี้ข้าว่าเรามาแลกกันแบบถาวรเถอะ" 

"ฮี"แล้วร่างที่ยืนอยู่ก็หายไปเหลือเพียงแม่ทัพมู่เฟิงหลงที่ยังนั่งกุมไข่อยู่ 

....... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น