ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

เทียนหยางหลิว

ชื่อตอน : เทียนหยางหลิว

คำค้น : อ๋อง แม่ทัพ เสนาบดี ย้อนเวลา วาย ชายรักชาย อนุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เทียนหยางหลิว
แบบอักษร

 

แก๊งป่วน  ทะลุมิติ 

ตอน....เทียนหยางหลิว 

"เจ้าอย่ามามารยา..เทียนหยางหลิว..ที่เจ้าเข้ามาอยู่ในจวนท่านแม่ทัพในฐานะอนุ..ถือว่าสวรรค์เมตตาเจ้าแค่ไหนแล้ว..นี้เจ้ายังกล้าคิดกำเริบเสิบสาน..คิดจะบังคับใช้บุญคุณที่เจ้าช่วยท่านแม่ทัพไว้..แต่งตั้งเจ้าเป็นฮูหยิน...ฝันไปเถอะ...เลิกทำสำออยเป็นคนใกล้ตายเสียที" 

สายนที ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่าง..งงๆ..พร้อมกับข้อมูลต่างๆที่ไหลเข้ามาจนปวดหัว.. 

เทียนหยางหลิวเป็นหมอแถวชายแดนที่หน้าตาดีคนหนึ่ง ในขณะที่หาสมุนไพรในป่ากลับพบท่านแม่ทัพที่บาดเจ็บหนักจึงช่วยรักษาจนหายดี  และด้วยใจที่เกิดรักแรกพบแบบข้างเดียว จึงใช้การทดแทนบุญคุณบังคับให้แต่งตนเข้าจวนในฐานะฮูหยิน 

แต่ท่านแม่ทัพนั้นหาได้เต็มใจ จึงแต่งเข้าเพียงอนุไม่เคยย่างกายเฉียดใกล้แม้แต่น้อย ซึ่งสร้างความไม่พอใจแก่เทียนหยางหลิว จนกระทั่งวันหนึ่งลอบวางยาปลุกกำหนัดในน้ำชาจนได้เสียกับท่านแม่ทัพและเรียกร้องอ้างว่าท้องให้แต่งตั้งเป็นฮูหยิน. 

.แต่ท่านแม่ทัพไม่เชื่อให้ทำการพิสูจน์จนแน่ชัดว่าไม่ได้ท้อง จึงถูกขับออกจากจวน 

แต่เทียนหยางหลิวยังดื้อดึงมาต่อว่าท่านแม่ทัพ ต่อหน้าเหล่าเพื่อนทหารทั้งหลาย อยู่ๆอาการโรคหัวใจกำเริบ หัวใจวายตายฟุบลงตรงนั้นแต่ทุกคนคิดว่าแสแสร้งแกล้งทำ จึงไม่มีใครคิดช่วยกับด่าทอต่อว่าเสียนี้ 

จนกระทั้งสายนทีเข้ามาในร่างและฟื้นขึ้น.. 

บุรุษผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนหยักโศกเป็นลอนนุ่มสลวย ปากชมพูน่าจูบ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนเรียบ ดวงตาดำดังเม็ดหลงเหยี่ยน(ลำไย)ที่ประกายความฉลาดและเด็ดเดียว.. 

สายนทีเข้ามาอยู่ในร่างค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆสายตามองกวาดไปโดยรอบแล้วยกยิ้ม.. 

ถึงแม้ร่างนี้จะดูบอบบางไปหน่อยแต่พละกำลังเทียบเท่ากับร่างของตนในภพนู้น... 

คงจะคิดว่าทำไมดูไม่ตกใจเท่าไหร่..จะบอกว่านายนทีคนนี้ติดนิยายย้อนเวลาอย่างงอมแงม...เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้ย้อนเวลามาเป็นฮ่องเต้ มีสาวๆในตำหนักหลังบ้านให้กระชุ่มกระชวย 

แต่ใครจะคิดว่า จะต้องมาเป็นหลังบ้านของคนอื่น ที่ขื่นใจเจ้าของบ้านอีกด้วย. เสียเอกราชที่ตูดไปหนึ่งครั้ง.. 

แต่นับจากนี้นายนทีคนนี้จะไม่ยอมเสียเอกราชทางประตูหลังให้ใครอย่างแน่นอน...ฮะ..ฮะ...ฮะ.. 

ท่านแม่ทัพและเพื่อนทหารมองชายร่างเล็กอนุของท่านแม่ทัพมู่เฟิงหลง ที่อยู่ๆก็หัวเราะเสียดัง ยืนเท้าสะเอวกลางห้องโถงหรือว่าจะเสียสติไปแล้ว 

"เทียนหยางหลิว..เจ้าจะออกจากจวนข้าดีๆหรือจะต้องให้คนลากออกไป" 

เสียงเยือกเย็นปานน้ำแข็งพร้อมไอสังหารพุ่งตรงมาที่สายนที...แต่มีหรือสายนทีจะสะท้านสะเทือนกลับมองตรงอย่าท้าทาย 

"ถ้าไม่ออกไปแล้วจะทำไมหรือท่านแม่ทัพ" 

กอดอกหยักคิ้วให้อีกทีอย่างกวนบาทาเบื้องล่าง แบบที่เจ้าน่านฟ้าชอบว่า 

/หน้ากวนตีนสัส..ไอ้น้ำเน่า/.. 

มู่เฟิงหลงไม่ได้พูดอะไรเพียงปลายตาไปที่ลูกน้อง..เหมือนแบบส่งสายตาแล้วเป็นอันรู้กันแบบนั้นเลย... 

ชายในชุดทหารตรงเข้ามาจับที่ไหล่บาง...แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อทหารรายนั้นลงไปนอนหงายอยู่บนพื้นอย่างตกตะลึง.. 

สายนทีปัดมือตัวเองสองสามที สะบัดมือสะบัดคอ สองสามครั้งเพื่อยืดเส้นยืดสาย...ไหนๆก็จะไปแล้ว ขอลองดูหน่อยว่าการต่อสู้ของสมัยใหม่กับจีนโบราณแตกต่างกันอย่างไร.. 

ทหารที่ถูกทุ่มรีบลุกขึ้นออกหมัดตรงขณะที่หมัดกำลังจะโดนหน้าของสายนที ร่างบางเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียดตามด้วยการสับไปที่หลังคอสุดแรง...ทหารผู้นั้นสลบเหมือบ... 

นายกองที่นั่งอยู่เมื่อครู่ตรงเข้ามาแตะที่ขาอ่อนของสายนที แต่ร่างบางกระโดดหลบได้อย่างสบายๆก่อนจะทำการ จรเข้ฟาดหาง นายทหารผู้นั้นโดนที่ก้านคอเข้าไปล้มทั้งยืน...ก่อนที่อีกหลายคนจะพุ่งเข้ามา.. 

สายนทีควักมือเรียก 

"มา..มะ..กระสอบทรายทั้งหลาย." 

.แล้วจากนั้นไม่ว่าจะ..มวยไทย..มวยจีน..คาราเต้...เทควันโด้..ยูโด..ไท่เก๊ก..และอีกสารพันถูกนำออกมาใช้.. 

อย่าได้ดูถูกสายนทีเจ้าพ่อสายบู๊นะคร๊าบทุกท่าน.. 

ท่านแม่ทัพยังอดตะลึงไม่ได้เพราะตอนนี้เริ่มจะมีศพทหาร..เอ่อ...นายทหารนอนสลบกันเกลื่อนเต็มห้อง 

"หวา..ยังไม่หายเมื่อยเลย...อ่อนวะ.." 

สายนทียืนเก๊กหล่อ ท่ามกลางซากของทหารในกองทัพของมู่เฟิงหลง.เกือบสิบคน.. 

"ท่านลองดูสักตั้งไหมละ..หากชนะข้าจะไป..หากแพ้ข้าจะขนหีบทองของท่านไปหนึ่งหีบ" 

จะไปทั้งทีต้องเอาให้คุ้ม...ไอ้สองแสบน่านฟ้ากับแดนดินจะอยู่ที่ไหนนะ.. 

."ได้..ตามนั้น" 

มู่เฟิงหลงย่างเท้าลงมา สายนทีแอบยอมรับว่าสมแล้วที่เทียนหยางหลิวจะตกหลุมรัก หล่อ องอาจ ดูดิบเถื่อนขยี้ใจขนาดนี้... 

.แต่สำหรับสายนทีขอผ่าน ผมไม่ยอมเป็นฝ่ายรับแน่นอน..เอ่ย..ไอ้นั้นจะใหญ่เหมือนนิยายที่อ่านไหมว่ะ 

เห็นทุกเรื่องแม่งบรรยายซะใหญ่เวอร์..ต้องพิสูจน์เสียหน่อย..ไหนๆก็ขนาดนี้แล้วเนอะ..ความสงสัยที่เก็บมานาน..หึ...หึ...หึ.. 

ท่านแม่ทัพท่านเสร็จข้าแน่ 

มู่เฟิงหลงอยู่ๆขนกายลุกชันแต่ก็ตั้งท่ารอร่างบางเข้าปะทะ 

"เข้ามาสิท่านแม่ทัพหมี" 

มู่เฟิงหลงผู้เย็นชาถึงกับคิ้วกระตุกกับฉายาที่โดนตั้งสดๆร้อนๆพุ่งเข้าหาปล่อยหมัดและลูกแตะที่หนักหน่วงแบบไม่ออมมือ 

สายนทีรู้ว่าตนเองเสียเปรียบหากจะต้าน จึงใช้วิชาไทเก็ก เจ้าแข็งข้าอ่อน เจ้าพุ่งข้าถอย 

สายนทีเห็นว่าหากปล่อยไปอย่างนี้คงไม่ชนะจึงส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดให้มู่เฟิงหลงขณะที่ประชิดตัวแล้วกระซิบข้างหู 

"เอ็นท่านใหญ่ป่ะ" 

มู่เฟิงหลงถึงกับชะงักหูแดงเถือกทั้งที่หน้านิ่ง..ฮะ..ฮะ..สายนทีแอบหัวเราะชอบใจหนุ่มโบราณก็แบบเนี่ยขี้อายจะตายไป 

อาศัยจังหวะช่องว่างคว้าเข้าที่กล่องดวงใจท่านแม่ทัพแล้วบีบอย่างแรง...ท่านแม่ทัพผู้น่าเกรงขามถึงกับหน้าเขียวทรุดลงกับพื้น... 

"ไร้ยางอาย" 

เสียงลอดไรฟันทั้งโกรธและอายแต่เพราะบางส่วนถูกบีบไว้จนแน่นเรี่ยวแรงหายไปเสียดื้อๆ.ช่างน่าอายนัก 

"..ขอบคุณที่ชม.  อืม~~ก็พอใช้ได้อะนะแต่ว่าเล็กกว่าที่คิดไปหน่อย" 

สายนทีพูดตรงข้ามกับเรื่องจริงโดยสิ้นเชิงถ้าที่จับอยู่นี้เรียกว่าเล็กแล้วของตนคงจะจิ๋วแน่เลย....สวรรค์ข้าอย่าได้ใหญ่เหมือนเค้าอ่ะ..นทีเซ็ง. 

."เจ้าชนะ..ปล่อยของข้าได้แล้ว" 

"น่าเสียดายจัง..ข้าขอตั๋วเงินนี้แล้วกันนะและไม่ต้องห่วงว่าข้าจะอยู่เกาะแข้งเกาะขาท่านแม่ทัพเพราะข้า.." 

สายนทีกระซิบที่ข้างหูอย่างนายมารร้าย 

"ท่านมันห่วยไร้น้ำยาสุดๆ..หึ..หึ..หึ" 

เพื่อมิให้ท่านแม่ทัพมีแรงลุกมาตามกระทืบสายนทีจึงตีเข่าเข้ากล่องดวงใจของท่านแม่ทัพ. 

ร่างหนาลงกองกับพื้นแล้วเจ้าตัวก็เผ่นแน่บ ออกมายืนหน้าจวน...เหมือนลืมอะไรไปนะ....อ้อ!... 

มีดอันเล็กที่เทียนหยางหลิวคนก่อนแอบสอดไว้ที่รองเท้าถูกดึงออกมาแล้วตัดแสนผมยาวออก.... 

."ก็แค่...นี้".. 

สายนทีเดินออกมาพร้อมกับตั๋วเงินจำนวนสามหมื่นตำลึง. เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปร้านแลกเงินซื้อของอีกนิดหน่อยแล้วเดินไปทางประตูเมืองเพื่อตามหาแก๊งป่วนต่อไป 

แต่ไม่ทันจะได้ออกก็ชนคนเข้าให้ 

."ปึ๊ด...โอ๊ย..แม่งเอ๊ย!..เดินยังไงไม่ดูทางวะ" 

"มึงหลับตาเดินหรือไงวะสัส" 

"...ตาบอด..." 

สามเสียงพูดพร้อมกัน หลังจากเดินชนกับคนแปลกหน้าแต่คำพูดมันคุ้นๆวะอย่าบอกนะว่า 

"ไอ้เพื่อนน่าน" 

"ไอ้เพื่อนดิน" 

"ไอ้เพื่อนน้ำ" 

"พวกมึง....มาเหมือนกันเหรอวะ"(x3) 

....และแล้วสามป่วนก็มาเจอกัน...นับจากนี้..คงจะเรื่องสนุกเกิดขึ้นสินะ.... 

 

จวนแม่ทัพมู่เฟิงหลง 

"ท่านแม่ทัพ..พวกข้าขอลา" 

เหล่าทหารที่ฟื้นจากการโดนเทียนหยางหลิว ยำเละเมื่อตอนกลางวันต่างทยอยออกจากจวนเหลือเพียงท่านแม่ทัพที่ยังนั่งอยู่ แก่นกายยังปวดหนึบจากการโดนกระแทกอย่างแรง 

"เจ้ากล้ามาก..เทียนหยางหลิว" 

มู่เฟิงหลงยังจำได้ดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากเทียนหยางหลิวฟุบสลบไป พอฟื้นขึ้นมาเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน สายตาก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเลห์ขี้เล่น การต่อสู้ขบวนท่าต่างๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คำพูดคำจาที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ..และความหน้าหนาก่อนบรรยายนั่นอีก 

ข้าต้องเอาคืนเจ้าอย่างสาสม..บังอาจมาว่าของข้าพอใช้ได้..... 

"นายกองซือหาคนฝีมือดีไปจับตาดูเทียนหยางหลิวทุกฝีก้าวอย่างให้คนรู้ตัว" 

"ขอรับท่านแม่ทัพ" 

อูย~แสบนักเทียนหยางหลิวที่กล้าทำร้ายลูกชายข้า..ฝากไว้ก่อนเถอะ..ข้าจะต้องเอาคืนเจ้าให้ได้ 

....... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}