B-Black

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พบเจอ

คำค้น : พี่ดาร์ค น้องโซ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 83

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบเจอ
แบบอักษร

​​พบเจอ​​

หลังจากเสือก เอ้ย! หลังจากที่อยากรู้เรื่องนัดลับๆของไอ้โอมกับไอ้พีไม่สำเร็จ ผมก็หันมากวาดของทุกอย่างใส่เป้สีดำใบโปรดของตัวเองในทันทีทันใด วันนี้มีเรียนแค่ถึงบ่ายโมงครับเพราะมิสสมศรีเธอยกเลิกคลาสไป

.... ยิ้มหล่อสิครับรอไร 

"ไปไหนกันดีพวกมึง กูยังไม่อยากกลับเลยว่ะ" ไอ้ยูหรือชื่อเต็มๆคือเลิฟยูเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราทั้ง6คนเดินลงมาที่มานั่งใต้ตึกคณะ ซึ่งที่นี่กลายเป็นที่ประจำของพวกผมไปแล้วด้วย

"กูขี้เกียจ กูจะกลับไปนอน"..ไอ้บาส

"เช่นกันบีสอง"...ไอ้บอส

"เฮ้อ!! กูเกลียดพวกมึงไอ้แฝดนรก!!"... เอออันนี้กูก็เห็นด้วย

"กูว่าง เบื่อๆว่ะไปเดินห้างกัน" 

"โซฟาน้อยเพื่อนรัก ดีเลยกูจะไปดูนาฬากาด้วย กูเบื่อเรือนนี้แล้วว่ะ รีบไปกันเถอะเดี๋ยวพี่เลี้ยงติม"....นี่ถึงขั้นต้องเอาไอติมมาล่อกูเลย เห็นกูเป็นเด็กเห็นแก่กินรึไง ดูถูกกูเกินไปแล้ว 

"ขอ2 ช็อก1 สตอเบอร์รี่1"

อากาศมันร้อนหรอก บวกกับอยากกินพอดีไง ใครด่าว่าเห็นแก่กินกูฆ่าแล้วลืมข่มขืนแม่ง!!

"โอเครจัดไปเพื่อนรัก มึงสองตัวมีนัดแล้วคงจะไม่ว่างสินะ งั้นเชิญตามสบาย ไปกันโซฟาน้อยของพี่"

หลังจากนั้นไม่นานเราก็มาถึงครับ เป็นห้างแถวๆมอนี่แหล่ะขี้เกียจไปไกล  วันนี้ไม่ได้เอารถมาเองด้วย ทุกวันนี้อาศัยพี่ชายไม่งั้นก็เพื่อนมาเรียนเอาครับ ไม่ใช่เพราะขับไม่เป็นนะครับ ขับเป็น เก่งด้วย แต่ไม่ต้องแปลกใจอะไรนะครับ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะทางบ้านผมล้วนๆ ทางบ้านผม...... 

ไม่ยอมให้ขับไปไหนมาไหนเอง จบมั้ย?!!!

"หาไรกินก่อนมั้ยมึง"

"อย่าถามกูเลยถ้ามึงจะเลี้ยวเข้าร้านมาแบบนี้แล้วอ่ะ" 

"เออหน่าอย่าบ่น กูรู้มึงก็หิว" 

เติมพลังเสร็จเราก็เดินย่อยกันสักพัก ก่อนจะพาไอ้ยูมันไปดูนาฬากา เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ไปกินไอติมตามคำสัญญา แวะเล่นเกมส์กันอีก จุดจบเลยไปอยู่ที่โรงหนังครับ ออกมาคือฟ้าข้างนอกเปลี่ยนสีไปแล้วด้วย มันคือสัญญาณที่บอกว่า.....พวกกูควรจะกลับกันได้แล้วครับ 

พลัก!!!

"อ๊ะ!" 

ใครมายืนขวางทางกูวะ!!

"เฮ้ย!! เป็นไงบะ... เหี้ย! ละ..เลือด!!" ไอ้ยูรีบเข้าพยุงผมขึ้นพร้อมกับทำหน้าตกอกตกใจในทันทีที่เห็นสภาพผม เดี๋ยว? เลือดอะไร? ที่ไหน? เอ๊ะ! อะไรเค็มๆ 

"อิเหี้ย! เหล็กกู~~"  

"นี่! พี่ขอโทษเพื่อนผมเดี๋ยวนี้เลยนะ! ดูสิเลือดกลบปากเลยเนี่ย นี่ถ้าไม่เห็นตอนที่ชนกันผมคิดว่าพี่ต่อยหน้าเหี้ยๆของมันเลยนะ เลือดออกเยอะสัสๆเลย" นี่มึงคงไม่ได้หลอกด่ากูใช่มั้ยไอ้เพื่อนเลว

"อ้าวน้องสาวพูดแบบนี้ก็หนาวสิ พี่กับเพื่อนพี่ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว เพื่อนน้องเดินมาชนเพื่อนพี่เองนะครับ".... กูไม่เห็น กูไม่ผิดเว้ย! 

"หนาวพ่องพี่หรอ? นี่มันเดือน4! พี่ก็ดูเลือดมันสิ จากที่ไม่หล่อแล้วมันยังหน้าเหี้ยกว่าเดิมอีก เพราะเพื่อนพี่ทำเพื่อนผม!"

"สัส! มึงหลอกด่าดูป๊ะเนี่ย? กูผิดเองแหล่ะที่เดินไม่ดูทาง ดีนะเเว่นไม่หล่น"

"เห็นมั้ย? เพื่อนน้องยังยอมรับผิดเลย เออน้องอะ...ว่าแต่จัดฟันร้านไหน สียางแป๊ดดีพี่ชอบ" ควยเถอะนั่นมันเลือดกูว์~ 

"กวนตีนแล้วพี่นั่นมันเลือดเพื่อนกูชัดๆ"

"ถ้ามึงจะแทนตัวเองว่ากูมึงไม่ต้องเรียกกูพี่หรอก"

"พี่ชื่อไรอะ?"

"ติน"

"โอเคไอ้ติน"

"นี่มึง! มึนจะมากไปแล้วนะ ดูจากยูนิฟรอมแล้วมึงน่าจะอยู่มอเดียวกันกับพวกกู และก็น่าจะอยู่แค่ปีหนึ่ง จะพูดอะไรเกรงใจหน้าแก่ๆของเพื่อนกูด้วย เคร๊?"

"อ้อหน้าแก่ๆของพี่ ได้ครับๆ เห็นแก่หน้าแก่ๆของพี่เลยนะเนี่ย"

"มึงนี่มัน..."

"พอได้ยัง? กูรำคาญ!" เออ..ก็มีปากนี่ กูนึกว่าเป็นใบ้เห็นเงียบเป็นชาติกูเดินชนจนกูล้มปากแตกแต่มึงยังยืนนิ่งเป็นหินไม่พูดไม่จากอยู่ได้

"มึงก็เห็นว่าเด็กนี่มัน..."

"เฮ้ย..โทษทีมึงกูท้องเสียว่ะ ตอนนี้โอเคละ ไปกันเถอะกูหิว" ยังเคลียอะไรกันไม่เสร็จเพื่อนอีกคนของพวกเขาทั้งสองก็เดินมาพูดๆ พูดจบก็เดินควงแขนทั้งสองคนเดินออกไปจากจุดเกิดเหตุในทันที เอาไอ้เพื่อนยูที่ยืนข้างๆผมเหวอไปเลย มันเร็วจนจับต้นชนปลายไม่ถูกกันเลยทีเดียว ไอ้ยูทำท่าจะตามไปแต่ผมยื้อมันไว้เพราะยังไงคนที่ผิดก็คือผมเอง ปล่อยๆมันไปเถอะครับ อย่าได้เจอกันอีกเลย แต่ทำไมผมถึงรู้สึกคุ้นๆน้ำเสียงกับท่าทางของคนที่ผมเดินชนจังเลยครับ ถึงจะใส่แมสปิดหน้าขนาดนั้นแต่ทำไมมันถึงทำให้ผมคิดถึงผู้ชายคนนั้นขึ้นมาเลยล่ะ ถึงมันจะผ่านมาเกือบสองปีแล้วก็เถอะ อย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิดเลย

"คืนนี้มึงไปป่ะ?" ไอ้ยูถามหลังจากที่มันขับรถมาส่งผมถึงคอนโดที่ไม่ไกลจากมหาลัยนัก 

"คงไม่ว่ะ พรุ่งนี้หลังจบคลาสตอนเช้ากูถึงจะเข้าไป" ผมตอบออกไปโดยทันทีเพราะตอนที่กินข้าวกันเฮียพอร์ชซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับพี่ชายผมทักไลน์มาว่ามีเรื่องสนุกให้เล่น พรุ่งนี้ถ้าว่างให้เข้าไปหา ไอ้เราก็ตารุกวาวเลยสิ นานๆทีจะได้เล่นของเล่นของเฮียเเกสักที 

"เออๆ งั้นกูรอไปพร้อมมึงละกัน อยากเปิดหูเปิดตา" 


40%


ปัง!!!

"ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่เก่งทำไม่ได้นะคร๊าบบบ~"

"เออครับ ไอ้ห่ากูก็นึกว่ามึงจะแพ้ไปละ กูชอบมากเลยนะตอนมึงตีเข้าโค้งสุดท้ายอะ เท่สัส กูถ่ายวีดีโอไว้ด้วยเดี๋ยวส่งให้"

ผมยิ้มรับคำเพื่อนพร้อมกับเดินเข้าไปหาเฮียพอร์ชที่นั่งดูผมอยู่อีกมุมของสนาม 

"เก่งเหมือนเดิมนะมึง สมแล้วที่เป็นน้องชายไอ้เฟียร์" คนมันจะเก่ง ใช่เก่งเพราะพี่ชายไม่ .....

"อย่าว่างั้นดิเฮีย อย่าพูดถึงเฮียเฟียร์ได้มั้ย เสียวสันหลังเลยเนี่ย" ไม่อยากจะบอก เฮียมันโหดกว่าที่ทุกคนคิดอีกนะครับ 

"ฮ่าๆๆๆ แอบมาบ่อยขนาดนี้ยังจะกลัวอีกหรอมึง ไอ้แสบ" 

"โห่เฮีย ถ้าเฮียเฟียร์รู้อนาคตฟาดับเลยนะ ขอบคุณเฮียมากๆเลยนะครับ ถ้าไม่มีเฮียฟาคงจะไม่ได้มาทำสิ่งที่ตัวเองรักแบบนี้บ่อยๆ " แทบกล้มลงกราบตีนพี่มันเลยอะครับ บอกตรงๆ ณ จุดๆนี้ อ้อนไว้ก่อน พ่อสอนไว้

"ก็เห็นชอบตั้งแต่เด็กๆ เฮียฟรานพาไอ้เฟียร์มามึงก็ร้องจะตามมาตลอด ไอ้เราก็นึกว่าหลงชอบลูกเจ้าของสนามเลยอยากมาเจอ แต่ที่ไหนได้ มันอยากมาดูเขาแข่งรถกัน" ก็ผมชอบนี่ นานๆทีได้จับรถด้วย ละไอ้เหตุผลที่ไม่ได้จับก็เพราะว่าเฮียๆเขารู้ว่าผมแอบมาแข่งรถแบบนี้เลยโดนยึดรถยาวเลย แต่ตอนไปเรียนเมืองนอกผมก็แอบออกไปแข่งรถกับเพื่อนบ่อยๆเพราะพี่ชายมันเป็นนักแข่งระดับโลกซึ่งก็คือไอดอลผมเอง เลยแอบไปให้พี่เค้าสอนทริกนิดๆหน่อยๆมา

"เฮียหวัดดี ไอ้เสือมันจะเข้ามาใช้สนามนี้ต่อนะจะใช้ต่อมะ?" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบเฮียพอร์ชก็มีผู้ชายรูปร่างหน้าตาคล้ายๆกับเฮียพอร์ชเดินมากระซิปถามเฮียแก 

"เฮ้ยจริงดิ! ไอ้เสือนี่นะจะมา?"

"เออครับเฮีย มันไปซีเรียสจากที่ไหนมาก็ไม่รู้"

"บอกมันมาตอนนี้ได้เลย น้องๆกูทั้งนั้น เออนี่ไอ้ฟาน้องชายไอ้เฟียร์มัน ส่วนนี้ไอ้บีเอ็มน้องชายกูเองเป็นพี่มึงสองปี"เฮียพอร์ชเอ่ยแบบนั้นมาผมก็เลยจำเป็นจะต้องยกมือไหว้พี่แกอย่างห้ามไม่ได้ 

"สวัสดีครับพี่"

"เออๆ ดีๆน้อง เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ..น้องชายเฮียเฟียร์?"

"ก็เออสิ อย่าบอกนะว่ามึงก็เป็นอีกคน เฮ้อ~ มึงไปโพสลงหน้าเพจมหาลัยเลยไปไอ้ฟาว่ามึงเป็นน้องชายไอ้เฟียร์ไม่ใช่น้องสาว กูขี้เกียจตอบคำถามคนอื่นเวลาที่พูดถึงมึงเนี่ย!".. เอ้าสรุปกูผิดหรือนี่~ 

"ผมน้องชายเฮียเฟียร์ครับ เป็นผู้ชาย"

"เออจะเป็นไรก็ช่างแม่งไว้ก่อน ผมขอโทรบอกมันก่อนนะเฮีย ช้าเดี๋ยวองค์ท่านจะลง" พูดจบไอ้พี่บีเอ็มอะไรนั่นก็ควักไอโฟนรุ่นล่าสุดของพี่แกออกมาโทรหาใครสักคนพูดกันไม่ถึงสองประโยคพี่แกก็วาง 

"มันกำลังมานะเฮียผมขอไปเตรียมรถรอมันก่อน พาน้องเข้าไปนั่งข้างในก่อนก็ได้ ถ้าทุกอย่างพร้อมแล้วถ้าอยากดูจะให้เด็กเข้าไปเรียก" หลังจบคำไอ้พี่บีเอ็ม เฮียพอร์ชก็พาผมกับไอ้ยูเข้าไปในห้องที่เป็นสำนักงานของสนามแห่งนี้ มีหมดทุกอย่างเลยครับ ไม่ว่าท่านต้องการอะไรในนี้คือครบครัน บ้านดีๆนี่เองแหล่ะครับ 

หลังจากเข้ามานั่งๆนอนๆเล่นได้เกือบๆสามสิบนาทีก็มีเด็กหนุ่มหน้าหวานคนนึงวิ่งเข้ามาบอกว่าพี่บีเอ็มเรียกทุกอย่างพร้อมแล้ว เราทุกคนก็เดินออกมาตรงที่เป็นที่นั่งสำหรับดูการแข่ง เฮียพอร์ชขอแยกออกไปหาน้องชายที่ชั้นล่างที่ติดกับขอบสนาม

บรื๊นนน~ เอี๊ยดด~ 

เสียงเครื่องยนต์รถที่กระหึ่มบวกกับเสียงล้อที่บกเบียดกับพื้นทำให้ทุกสายตาต่างจดจ่ออยู่กับการแข่งที่อยู่ตรงหน้า ในสนามมีแข่งอยู่แค่สองคัน ถ้าไม่โดนท้ามาก็คงจะเป็นคนรู้จักที่ขับแข่งกันเองมากกว่า ผมตาลุกวาวเลยสิครับ คันที่เข้าเส้นชัยก่อนใช้ทริกที่ผมยังไม่สามารถทำได้ทั้งๆที่ฝึกมาตั้งมากมายแต่ไม่เคยทำได้เลย แต่คนๆนั้นกลับทำมันได้อย่างสวยงาม การที่ล่อให้คู่ต่อสู้ตายใจภายในรอบที่ผ่านๆมา โดยการไม่แซงหรือพยายามตีคู่ ยอมให้อีกฝ่ายนำมาโดยตลอด แต่ในช่วงโค้งสุดท้ายกลับเหยียบคันเร่งเต็มที่ทั้งๆที่จุดนั้นคือโค้งแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้หวั่นอะไร เขาเพียงแค่เตะเบรกเล็กน้อยแล้วหักโค้งได้อย่างสวยงาม เสียงล้อเบียดเสียดกับพื้นสนามคล้ายกับการดรีฟแซงอีกคันขึ้นมาและเข้าเส้นชัยได้แบบสวยงาม 

"เพื่อนผมครับเพื่อนโผ๊มมมม"

เสียงรอบข้างที่ร้องเชียร์ฝ่ายชนะดังขึ้นอยู่พักใหญ่ เจ้าของแชมป์ในครั้งนี้เดินลงมาจากรถคันโปรดตรงเข้าไปหาเพื่อนๆและพี่ๆที่รออยู่ข้างสนาม ตัวผมชาว๊าปขึ้นมาในทันที ทะ..ทำไมถึงเหมือนกันได้มากขนาดนี้ คงจะไม่ใช่คนเดียวกันหรอกใช่ไหม

"ตั้ม! ไอ่ตั้ม!! ไอ่ตั้มโว้ย!!!"

"คร๊าบบบบ ครับๆๆ เฮียมีไรให้ไอ่ตั้มคนนี้รับใช้ครับผม"

"ไปเตรียมห้องไว้ไป เดี๋ยวกูจะเลี้ยงให้ว่าที่หุ้นส่วนคนใหม่ของกูสักหน่อย"

"จัดให้ตามคำขอเลยครับเฮีย" 

เป็นยังไงมายังไงถึงได้มานั่งรวมตัวกันเป็นฝูงภายในห้องรับรองสุดหรูของทางสนามแข่งแห่งนี้ก็ไม่รู้ มันไม่ใช่ห้องแรกที่พวกผมไปกันนะครับ แต่มันเป็นอีกห้องที่โครตๆจะวีวีไอพีเลย มีทุกอย่าง ทั้งโต๊ะสนุ๊ก บาร์ ชุดโซฟาที่เรียงกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ที่นั่งกันเกือบยี่สิบคนยังได้เลย ได้ยินเฮียแกบอกว่าในนี้ยังมีห้องนอนอีกด้วย เผื่อใครอยากจะเข้าไปงีบสักแปปค่อยออกมาไรเงี๊ย 

"อ้าว ช๊นนน!!!"

กริ๊ง!!!

บรรยากาศตอนนี้คือฟิวดีจริงๆครับ อะๆ อย่ามองผมแบบนั้น ผมไม่ได้ดื่มร่วมกับพี่ๆเค้าหรอก ตอนนี้ผมกับไอ่ยูกำลังวัดฝีมือในการแทงสนุ๊กกันอยู่ครับ ผมเล่นได้แต่เล่นไม่เก่ง ส่วนไอ้ยูมันเทพ แม่ง! กูแพ้มาสองรอบแล้วนะ ชักจะทนไม่ไหวแล้วเว้ย!

"ถ้าตานี้กูแพ้อีก กูเลิกเล่นแม่ง!"

"อ้าวน้องฟาคนสวย ทำไมพูดแบบนั้นหล่ะครับ"

"สวยพ่อง!" เต็มหน้ามึงไม สมน้ำหน้า กูออกจะหล่อลากขนาดนี้ 

"อ้าวๆ เล่นด้วยกันพวกมึงยังจะกัดกันอีก" มาแล้วครับเฮียพอร์ชพ่อพระของพี่ฟา

"มันโกงฟาอะเฮีย เล่นมายังไม่เคยชนะมันเลย" ขอตอแหลสักนิดเถอะ

"ฮะๆๆ มึงมันกากไงไอ้น้องแว่น เออกูว่านะไอ้ยูแม่งหน้าคุ้นๆ คล้ายๆไอ้โยเลยมึงว่ามะ?" 

"ผมก็ว่างั้นอะเฮีย แต่เดี๋ยวมันก็มาเห็นบอกว่าขอไปรับน้องฟ้าของมันก่อน" สิ้นเสียงไอ้พี่บีเอ็ม ไอ้ยูที่ยื่นอยู่ข้างๆผมก็เรียกหาฝูงเพื่อนมันทันที

เหี้ย!!

"เป็นไรไปวะ"

"มะ..มึง ไอ่พี่โยกำลังจะมา!"

"แล้ว? มึงจะกลัวไรว๊าาา~"

"มึงไม่เป็นกูมึงไม่รู้หรอก กูไปแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้ บาย พี่ๆสวัสดีครับ!!!" รวบรัดดี กูนี่ตั้งตัวยังไม่ทันมันกผ้วิ่งไปนู้นแล้ว ก็แค่พี่ชายกำลังจะมาไม่เห็นต้องตกใจอะไรขนาดนั่นเลย เวอร์ว่ะ

"อ้าวนั้นมันรถไอ่เฟียร์ใช่ไหมวะ แหม... ลมอะไรหอบมาวะ กูขอไปเอาพรมแดงมาปูรอมันก่อนนะโว้ย" 

พรึบ! ฟิ้ว! ปั้ง!!!!

ไม่ต้องตกใจว่าเสียงอะไร พอได้ยินว่าใครจะมาผมก็เกิดอาการง่วงในทันที รีบวิ่งแบบไม่คิดหน้าคิดหลังว่าจะมีใครอยู่ในห้องนี้หรือเปล่า และกูก็คิดผิดมากที่เข้าห้องนี้ สัสเอ้ย! 



เอ๊ะ? น้องฟาน้อยของเราเข้ไปเจออะไรน๊าาา~ แหมมม อยากรู้ไหมละ ถ้าอยากรู้ก็ติดตามกันต่อไป #พี่ดาร์ค #น้องโซ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น