악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย21

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย21
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​



เมียมาเฟีย๒๑




ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องทำงาน ทำให้คริสเงยหน้าจากกองเอกสารเพื่อมองว่าเป็นใคร เพราะถ้าเป็นคนรักป่านนี้คงนอนอยู่บนห้อง


"ขะ ขออนุญาตค่ะ" แต่ไม่นานคนเคาะก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารว่างที่อยู่ในมือ


"พะ พี่หลิวกวงให้หลินหลินเอาอาหารว่างมาเสริฟค่ะ" เด็กสาวยืนอยู่ตรงโต๊ะทำงานด้านหน้าของมาเฟียหนุ่มพร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นด้วยความกลัว


"วางไว้ตรงนั้น" มาเฟียหนุ่มบอก ทำให้เด็กสาวยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะคิดว่าจะถูกดุเอาที่เข้ามาในห้องทำงาน แต่เปล่า มาเฟียหนุ่มกลับพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่ได้ดุอะไรเลยสักนิด เธอวางของว่างไว้บนโต๊ะแล้วแอบมองมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง


"มีอะไร" มาเฟียหนุ่มถามพร้อมกับจ้องหน้าเธอ เด็กสาวแก้มขึ้นสีแดงด้วยความอายแล้วส่ายหัวไปมา 


"ไม่มีก็ออกไปได้แล้ว" มาเฟียหนุ่มไล่ ทำให้เด็กสาวหน้าซีดเผือดแล้วหันซ้ายหันขวา เพราะยังไม่อยากออกไป


"หะ ให้หลินหลินช่วยงานไหมคะ หลินหลินไม่มีงานทำแล้ว" เด็กสาวเสนอตัวด้วยความเต็มใจเพื่อที่จะช่วยงาน มาเฟียหนุ่มวางงานตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวอีกครั้ง ใบหน้านิ่งๆไม่มีน้ำเสียงอะไรเอ่ยออกมา ทำให้เด็กสาวหน้าซีดมากขึ้น ถึงจะกลัวแต่เธอมีหน้าที่มาปฏิบัติมาเฟียหนุ่มตามที่คนเป็นพ่อสั่ง เธอต้องทำทุกอย่างให้มาเฟียตรงหน้ายกหนี้ให้กับเธอ


"ให้หลินหลินช่วยจัดโต๊ะก็ได้" เด็กสาวพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อทุกอย่างในห้องเงียบ


"ออกไป" เป็นคำพูดแรกที่หลุดออกมาหลังจากที่เงียบอยู่นาน


"ตะ แต่"


"ออก-ไป" น้ำเสียงนิ่งๆที่พูดช้าๆชัดๆทำให้คนฟังถึงกับขนลุกขึ้นมาด้วยความกลัว เด็กสาวก้มหน้าลงน้ำตาคลอแต่ยังไม่มีท่าทีที่จะออกจากห้อง


ตุบ~~~


"ออก-ไป" มาเฟียหนุ่มตบโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิดที่เด็กสาวไม่ยอมออกจากห้องพร้อมกับน้ำเสียงที่ไล่ออกจากห้องเสียงดังมากขึ้นกว่าเดิม เด็กสาวสะดุ้งด้วยความตกใจแล้วรีบวิ่งออกจากห้องทำงานของมาเฟียหนุ่ม


"เกิดอะไรขึ้นครับนาย" จื่อเทาวิ่งเข้ามาในห้องทำงานเมื่อเห็นเด็กสาววิ่งร้องไห้ออกไปจากห้องทำงานของผู้เป็นนาย


"ไปตามหลิวกวงมา" มาเฟียหนุ่มไม่ตอบ


"เดี๋ยวนี้" จื่อเทารีบออกไปตามแม่บ้านสาวตามที่ผู้เป็นนายสั่ง เพราะดูท่าทางผู้เป็นนายจะโมโหมากจริงๆถึงต้องให้ตามแม่บ้านสาวเข้ามาหาถึงในห้อง เขาไม่รู้ว่าในห้องเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วมันเกี่ยวข้องกับเด็กสาวที่วิ่งออกไปยังไง แล้วแม่บ้านสาวไปทำอะไร เพราะไม่เคยเลยที่ผู้เป็นนายจะร้องให้ตามแม่บ้านสาวเข้าไปให้ในห้องทำงาน พวกเธอจะรู้เวลาที่จะเข้าไปในห้องทำงาน


"หลิวกวง" จื่อเทาเรียกแม่บ้านสาวที่ทำความสะอาดในห้องรับแขกกับแม่บ้านคนอื่นๆ


"คะ" แม่บ้านสาวขานรับ


"คุณคริสให้ตามไปที่ห้องทำงาน" จบคำพูดของมือขวาคนสนิททำให้ไม้ถูพื้นในมือเธอหล่นลงพื้นด้วยความตกใจ


"กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ฉันทำอะไรผิด" หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือขวาคนสนิทส่ายหัวไปมา


"รีบไปเถอะ ก่อนที่จะเป็นเรื่องใหญ่" จื่อเทาบอก ทำให้แม่บ้านสาวรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของผู้เป็นนาย เธอไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เธอก็ต้องไปเมื่อถูกเรียกหาถึงแม้ว่าจะกลัวมากเพียงใดก็ตาม


"ไปตามคุณชานยอลมาที่ห้องทำงาน แล้วตอบว่าคุณคริสโมโหหลิวกวงมาก" จื่อเทาบอกกับแม่บ้านที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงนั้น หนึ่งในนั้นรับคำแล้ววิ่งขึ้นไปบนห้องนอนของชานยอลด้วยความรีบร้อน ส่วนจื่อเทาก็รีบตามเข้าไปในห้องทำงานเหมือนกัน


ในห้องทำงานที่มีมาเฟียหนุ่มนั่งจ้องแม่บ้านสาวนิ่ง ข้างๆคือแจ็คสันกับมาร์คที่ยืนอยู่


"ทำไมเด็กนั่นถึงเอาของว่างเข้ามา ไม่ใช่เธอหลิวกวง" มาเฟียหนุ่มถาม เขาไม่ได้อยากให้มันมีปัญหาแต่ดูเหมือนว่าเด็กสาวจะทำในเรื่องที่เขาไม่พอใจเข้าให้แล้ว ถ้าเด็กสาวยอมออกไปตั้งแต่ที่เขาพูดครั้งแรกเรื่องแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นเลย


"ทะ เธอเสนอที่จะช่วยยกของมาให้ค่ะ ฉันเห็นว่าไม่น่ามีอะไรก็เลยให้ยกเข้ามา ฉันขอโทษนะคะนาย ฉันจะไม่ให้เด็กคนนั้นเข้ามาในนี้อีกแล้ว" แม่บ้านสาวพูดขึ้นอย่างรนๆด้วยความกลัว ไม่น่าเลย เธอไม่น่าเห็นความหวังดีที่เด็กสาวจะยกของเข้ามาให้แทนเลย


"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าให้แค่เธอที่ยกของว่างเข้ามาในห้อง" แม่บ้านสาวพยักหน้าเพราะหน้าที่ยกของเข้ามาในห้องทำงานเป็นหน้าที่ของเธอ


"นาย นายคะ นายอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ ฉันผิดไปแล้ว นายอย่าไล่ฉันนะคะ นาย" 


"ไม่มีใครไล่พี่หลิวกวงออกทั้งนั้น" เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานโดยแม้แต่เสียงเคาะก็ยังไม่มี 


เฮ้อ


คริสถอนหายใจออกมาแล้วหันไปมองมือขวาคนสนิท จื่อเทาก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาผู้เป็นนาย


"คุณชานยอล ช่วยพี่ด้วยนะคะ พี่ไม่อยากถูกไล่ออก ช่วยพี่ด้วยค่ะ" หลิวกวงวิ่งเข้าไปหาชานยอลพร้อมกับกอดแขนชานยอลเอาไว้แน่น ชานยอลก้มมองแม่บ้านสาวที่ตัวเล็กกว่าตัวเองที่เอาแต่กอดแขนเขาร้องให้อยู่


"ตอนแรกก็ไม่ได้จะไล่ออกหรอก แต่ตอนนี้สักอยากจะไล่ออกแล้วแหละ" มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นเสียงเบาๆแต่ก็ทำให้คนในห้องได้ยินอยู่ดี


"คุณชานยอล พี่ไม่อยากถูกไล่ออกจริงๆนะคะ" แม่บ้านสาวร้องไห้มากขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำของผู้เป็นนาย


"ครับ ไม่มีใครไล่พี่ออกทั้งนั้น" ชานยอลบอกกับเธอแล้วหันมามองคนรักที่จ้องมายังเขาตาเขียวอยู่


"คุณคริส เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงจะต้องไล่คนออกด้วย" ชานยอลถามคนรัก เขาที่กำลังหลับด้วยความเพลียเพราะตอนเช้าถูกคนรักจัดหนักในห้องทำงาน แค่คิดใบหน้าชานยอลก็แดงขึ้นมา ชานยอลกลืนน้ำลายดังอึก


"ผมไม่ยอมหรอกนะ พี่หลิวกวงเป็นแม่บ้านที่อยู่ที่นี่มานาน เธอเป็นลูกสาวของคุณป้าแม่บ้านตั้งแต่รุ่นคุณแม่ของคุณนะ ยังไงผมก็ไม่ยอมให้คุณทำแบบนั้นแน่" ชานยอลขึ้นเสียงกับคนรัก ไม่ใช่อะไร แค่กลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเองเท่านั้น


"ยังไม่ได้พูดว่าจะไล่ใครออกสักคนเลย หลิวกวงโวยวายขึ้นมาเองทั้งนั้น" มาเฟียหนุ่มรีบแก้ตัว กลัวว่าคนรักตรงหน้าจะโกรธเอา ยิ่งเป็นคนรักความยุติธรรมที่ลำเอียงอยู่ด้วย ยุติธรรมที่ลำเอียงที่ว่าก็คือเข้าข้างลูกน้องมากกว่าคนรักของตัวเอง


"อ้าว!!" ชานยอลร้องขึ้นก้มหน้ามองแม่บ้านสาวที่กอดแขนตัวเองสะอื้นอยู่


"แต่เมื่อกี้ผมได้ยินว่าสักอยากจะไล่ออกออกมาจากปากของคุณนะ" ชานยอลเถียงออกมา


"ถ้าเธอยังกอดแขนเมียฉันอีกห้านาทีเธอเก็บของออกไปจากบ้านฉันซะ...หลิวกวง" แม่บ้านสาวที่ได้ยินแบบนั้นรีบปล่อยมือออกจากแขนของชานยอลทันที ชานยอลมองคนรักพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ


"คุณคริส คุณนี่มัน" ไม่รู้ว่าจะด่าคนรักยังไง ทั้งเขินทั้งอาย แค่ถูกแม่บ้านสาวกอดแขนแค่นี้ คนรักถึงกับจะไล่แม่บ้านออก


"ออกไปได้แล้ว ออกไปให้หมด" คริสไล่ทุกคนออกจากห้อง 


"จะไปไหน" พร้อมกับชานยอลที่ตามคนอื่นทยอยออกจากห้อง แต่เสียงคนรักกลับดังขึ้นมาก่อน ทำให้ชานยอลต้องหยุดฝีเท้าลง ส่วนคนอื่นๆก็เดินออกไปเพราะรู้ว่าคนที่ถูกเรียกไม่ใช่ตัวเองแน่


"ก็เห็นว่าไล่ออกไปให้หมด ก็นึกว่าไล่ผมด้วย" ชานยอลพูดขึ้นยิ้มๆ ทำให้มาเฟียหนุ่มหน้าตึงขึ้น ชานยอลยิ้มออกมาเดินเข้าไปหาคนรัก ไม่อยากจะคิดเลยว่าเมื่อไม่กี่นาทีเกิดเรื่องในห้องนี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว 


"เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเรียกพี่หลิวกวงเข้ามา" ชานยอลนั่งลงคร่อมตักคนรักพร้อมกับมือที่กอดริบคอคนรักไว้ ส่วนใบหน้าก็ซบลงที่ไหล่อย่างอ้อนๆ ก็เป็นแบบนี้แหละต่อหน้าคนอื่นจะดูเฉยๆแต่พออยู่กันสองต่อสองก็จะชอบเป็นแบบนี้


"ไม่มีอะไรหรอก" มาเฟียหนุ่มเลือกที่จะไม่บอก


"ไม่มีอะไรได้ยังไง พี่หลิวกวงเล่นร้องไห้ซะขนาดนั้นน่ะ" ชานยอลไม่ยอม เขาต้องการรู้เหตุผลที่แม่บ้านสาวร้องไห้


เฮ้อ


มาเฟียหนุ่มถอนหายใจพร้อมกับมือที่ยกขึ้นมากอดเอวคนรักเอวไว้กันเพื่อที่คนรักจะได้ไม่ตก


"เด็กที่นายเรียกตัวมา เข้ามาในห้องทำงาน ฉันไล่ออกไปก็ไม่ยอมออกไป ฉันก็เลยโมโห แล้วเรียกคนที่สั่งให้เธอเข้ามา แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครสั่งให้เธอเข้ามา เธอเสนอเข้ามาเอง" พอพูดถึงตรงนี้ มาเฟียหนุ่มกลับนิ่งไป เพราะตอนนั้นเด็กสาวบอกว่าหลิวกวงให้เป็นคนเอาของว่างเข้ามาเสริฟ เด็กคนนี้คงต้องให้คนจับตาดูซะแล้วแหละ


"แค่นี้เอง คุณก็อย่าไปดุเธอเลย เธอยังเด็กอยู่" มาเฟียหนุ่มจ้องคนรักนิ่ง


เฮ้อ


ครั้งนี้กลับเป็นชานยอลที่ถอนหายใจออกมาเอง


"ผมรู้ ที่เธอเข้ามาอาจจะมีแผนการอะไรก็ได้ แต่เธอยังเป็นเด็ก ผมคิดว่าเธอคิดเองไม่ได้หรอก" เขาคิดอยากที่บอกคนรักไปจริงๆ เขาก็มองคนออกเหมือนกัน เขาเห็นแววตาของเด็กคนนั้นก็รู้ว่าเธอใสซื่อแค่ไหน


"นายอย่าชะล่าใจไปชานยอล นายเป็นคนขี้สงสาร เด็กนั้นอาจจะทำตัวเป็นใส่ซื่อก็ได้" คริสเป็นมาเฟีย เขาเป็นคนคิดอย่างรอบคอบ ไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆอยู่แล้ว


"คิดมา เดี๋ยวแก่เร็ว" ชานยอลว่าคนรักยิ้มๆ


"นายมันคิดน้อยไป ชานยอล" คริสพูดอย่างจริงจัง คำพูดของคริส ทำให้ชานยอลคิดตาม เขาอาจจะคิดน้อยเหมือนกับที่คนรักพูดก็ได้


"อือ ผมอาจจะคิดน้อยเกินไป...แล้วกินอะไรหรือยัง" ชานยอลเปลี่ยนเรื่องพูด ไม่อยากที่จะพูดถึงเรื่องที่ชวนปวดหัวตอนนี้ หัวข้อใหม่ของคนรัก ทำให้มาเฟียหนุ่มส่ายหัว ชานยอลยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้น


"อ้า...มีของว่างนิ งั้นก็กินรองท้องไปก่อน เดี๋ยวผมออกไปดูอาหารให้" ชานยอลดึงมือคนรักไปนั่งที่โต๊ะที่จัดเป็นมุมสำหรับไว้รับแขก


"ยกมาทานด้วยกัน" คริสบอกเพราะต้องการให้คนรักจัดมาสองชุดเพื่อที่จะได้ทานอาหารเที่ยงด้วยกัน ชานยอลยิ้มรับแล้วเดินออกไปจากห้อง ชานยอลเดินผ่านห้องนั่งเล่นมองเห็นฝรั่งหัวทองกำลังนั่งปลอบใจเด็กสาวอยู่ เขาเดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา


"นี่ สาวน้อย อย่างร้องไห้เลย มีอะไรก็พูดออกมา" เจมส์ถามเสียงอ่อนโยน ทำให้ชานยอลเผลอหลุดยิ้มออกมา เห็นเป็นคนขี้หงุดหงิดง่ายไม่คิดว่าจะปลอบใครเป็น เจมส์หันขวับมามองจ้องชานยอลอย่างไม่พอใจ ส่วนชานยอลก็ยักไหล่อย่างไม่สนใจกับสายตาที่ถูกมองมา


"หลินหลิน" ชานยอลเรียกเด็กสาวที่ยังคงก้มหน้าสะอื้นอยู่ เธอเงยใบหน้าสวยๆขึ้นมามอง


"ผมต้องขอโทษแทนคริสด้วยนะ เขาเป็นคนไม่ชอบให้ใครเข้าไปในที่ส่วนตัวถ้าไม่ได้รับอนุญาต" เด็กสาวนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ ทำให้ชานยอลยิ้มออกมาเมื่อเห็นเด็กส่าวคุยด้วยรู้เรื่อง


"ขะ ขอถามได้ไหมคะ" เด็กสาวจ้องมองชานยอล ทำให้เขาต้องพยักหน้ารับเพื่ออนุญาตให้ถามได้


"คุณเป็นอะไรกับคุณคริสเหรอคะ"




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



ตอนที่แล้วมีคนว่าเจมส์มาเดินโง่ๆ?ในบ้าน 555 ชอบ แต่เจมส์อาจจะมาแย่งของรักของมาเฟียก็ได้นะ ใครจะไปรู้ แต่อย่าโกรธนางเลย นางเป็นคนดีอยู่เด้อ


ส่วนหลินหลิน เราก็เดาใจนางไม่ได้เหมือนกัน นางอาจจะเอาหน้าซื่อๆเข้าหาชานยอลก็ได้เนอะ





ความคิดเห็น