ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

เฟิงหนิงหลิน

ชื่อตอน : เฟิงหนิงหลิน

คำค้น : อ๋อง แม่ทัพ เสนาบดี ย้อนเวลา วาย ชายรักชาย อนุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2561 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฟิงหนิงหลิน
แบบอักษร

แก๊งป่วนทะลุมิติ 

ตอน..เฟิงหนิงหลิน 

"..???..."..

แดนดินตื่นขึ้นมาในห้องอับชื้น..ข้างๆเต็มไปด้วยกองฟืนและท่อนไม้..

มองสำรวจตัวเองไม่พบร่องรอยใดๆมีเพียงคราบสกปรกนิดหน่อยตามเสื้อผ้ายาวรุ่มร่ามถึงมันจะสวยแต่ไม่ใช่สเป๊กที่ชอบ..

หันซ้ายหันขวา..เจอมีดอยู่หนึ่งเล่มและขวานผ่าฟืน..

"น่ารำคาญ ชุดยาวรุ่มร่าม"

ว่าดังนั้นแดนดินจับมีดเฉือนชายยาวลากพื้นออกทั้งหมด เสื้อผ้าหรูหราถูกหั่นไม่เหลือซาก..แดนดินเดินไปที่ประตูแล้วดึง

"ล็อคเหรอ..หึ..."

แดนดินดึงขวานออกจากตอไม้ แล้วจามไปที่ประตูเพียงสองครั้งโซ่ที่ล็อคอยู่ขาดสะบั้นตามด้วยลูกถีบแรงสูง 

เสียงดังสนั่น จนทหารรักษาจวนและบ่าวไพร่แห่กันมา มองบานประตูที่แตกเอียงไม่เหลือดี 

ร่างของแดดดินที่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มหยันให้คนทั้งจวน รวมถึงเสนาบดีฝ่ายขวาไป๋ซุนเค่อ ที่ถูกพ่อบ้านเชิญมายังห้องเก็บฝืนที่ขังอนุเฟิงไว้ 

เนื่องจากเมื่อวาน..อนุเฟิง..ได้ตบตีอนุคนโปรดที่มาใหม่เพราะความหึงหวง..

ปกติอนุเฟิงเป็น คนขี้โวยวาย อารมณ์ร้อน...อิจฉาใส่ไฟเพราะชอบท่านเสนาบดีไป๋

จึงปีนขึ้นเตียงและตามเข้าจวนหวังไต่เต้าจากอนุไปยังต่ำแหน่งที่สูงกว่า 

แต่ท่านเสนาบดีนั้นเบื่อความช่างพูดที่คอยให้ร้ายผู้อื่น ขัดกับหน้าตา ผมดำสนิทยาวดังม่านน้ำตก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดังลูกกวาง ผิวอมชมพูปากแดงระเรื่อ ชอบแต่งหน้าหนาเตอะใส่น้ำหอมฉุนตลอดเวลา 

ท่านเสนาบดีพยายามเขี่ยทิ้งหลายรอบแล้วแต่ติดที่เป็นหลานของสหายต่างวัย จึงได้แต่ทำโทษสถานเบาและครั้งนี้ 

ถึงกับพังประตู แต่ทำไมออร่ารอบๆตัวถึงดูเปลี่ยนไป ดูสงบจนเยือกแข็ง..

.แดดดินเป็นคนไม่ชอบพูด แต่ชอบปฏิบัติมากกว่าไม่ใช่ไม่ตกใจ แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ ก็คงต้องเลยตามเลย

แต่เจ้าเพื่อนสองคนนั้นอยู่ที่ไหนกันนะ ต้องออกไปจากที่นี้ก่อนแล้วกัน.

.ยิ่งความทรงจำของเจ้าของร่างที่ไหลเข้ามาก่อนหน้ายิ่งเข้าใจสถานการณ์..อนุคนใหม่สวยดีนะเสียดายปากแดงหนาขาวไปหน่อย...

แดนดินจับหน้าของอนุเฟิง...เห็นแป้งขาวติดมือ...สงสัยต้องล้างหน้าก่อนคันยุบยิบ

..แดนดินหันไปเจอบ่อน้ำด้านข้าง เดินไปตักน้ำท่ามกลางสายตาของคนในจวน ก่อนจะราดน้ำเย็บลงมาทั้งตัวและอีกถังสำหรับล้างหน้าจนเนื้อแท้ปรากฏแก่สายตาคนทั้งจวน 

เท่านั้นยังไม่พอแดนดินถอดเสื้อตัวนอกออกตามด้วยตัวในที่เปียกชุ่ม เสยผมที่ปกหน้าอย่างลวกๆขึ้น. 

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคนจะตะลึงในความหล่อแมนแฮนซั่ม แต่ตอนนี้อยู่ในร่างคนงาม  กลายเป็นภาพยั่วยวนของชายงามไปซะนี้...เสียดาย

"พวกเจ้าหันหลังให้หมด..เฟิงหนิงหลิน! จะมากไปแล้ว หัดรักนวลสงวนตัวเสียบ้าง มาเปิดเผยเนื้อตัวต่อหน้าบุรุษอื่นนอกจากสามีของเจ้า แบบนี้ไร้ยางอาย"

เสนาบดีไป๋หลังจากหลุดจากภวังความงามแปลกตาของอนุเฟิง หันมาต่อว่าอนุที่กำลังเปลือยอกท่อนบนท้าลมท้าแดดท่ามกลางสาธารณะชนในจวน

"สามี....ผม..ข้าไม่ยักจะจำได้..เจ้าอยากให้ข้าออกจากจวน..ได้อยู่แล้ววันนี้เลย"

"อะไรนะ!...เจ้าว่าอะไรนะ..ใช่ข้าอยากให้เจ้าออกจากจวน แต่เจ้าเป็นหลานของสหายที่ฝากไว้ก่อนตาย..เจ้าไม่เหลือใครข้าไม่อยากผิดคำพูด..ข้า"

"หุบปาก..รำคาญ"

แดนดินหยิบมีดออกมา ทหารเข้าคุ้มกันท่านเสนาบดีเพื่ออนุเฟิงคิดร้ายจะแทงเสนาไป๋ขึ้นมา 

"หึ..ไม่จำเป็น."

มีดตวัดตัดเส้นผมดำยาวเหลือความสั้นเพียงปิดคอ แดนดินทิ้งผมให้กระจายไปกับสายลมอย่างไม่ใยดี 

เดินไปตบบ่าท่านเสนาบดีสองสามทีอย่างให้กำลังใจ ที่ยังตะลึงไม่หาย

"โชคดีนะ"

แล้วก้าวผ่านไปยังเรือนหลังน้อยที่อยู่หลังจวนเก็บเพียงของเล็กน้อยและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดบุรุษเนื้อหยาบเดินออกหน้าจวนอย่างสง่าผ่าเผย.

."ต้องตามหาสองตัวนั้นก่อน"

"ช้าก่อนอนุเฟิง" 

"ใคร?...ข้าไม่รู้จัก..ถ้าเฟิงหนิงหลินคือข้า..แต่อนุเฟิงตายไปแล้ว"

แดนดินหันไปตอบเสนาบดีนกขุนทองที่กำลังเดินมาพร้อมกับอนุคนโปรดคนใหม่.

..นายปากแดงส่งสายตาเย้ยหยันมาให้...มีหรือแดนดินจะสนใจ

"ลาก่อน" 

"หยุดนะ...ข้าบอกให้หยุด".

.แดนดินยังคงเดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเสียงเห่าหอนด้านหลังแม้แต่น้อย..

เดินไปจนจะถึงประตูเมืองดันถูกคนสองคนชนจนล้ม

คำอุทานคุ้นหูหรือว่าจะเป็น ..

."ปึ๊ด...โอ๊ย..แม่งเอ๊ย!..เดินยังไงไม่ดูทางวะ" 

"มึงหลับตาเดินหรือไงวะสัส" 

"...ตาบอด..." 

สามเสียงพูดพร้อมกัน  หลังจากเดินชนกับคนแปลกหน้าแต่คำพูดมันคุ้นๆวะอย่าบอกนะว่า 

"ไอ้เพื่อนน่าน" 

"ไอ้เพื่อนดิน" 

"ไอ้เพื่อนน้ำ" 

"พวกมึง....มาเหมือนกันเหรอวะ"(x3)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น