ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ลู่หนิงเทียน รีอัพ

ชื่อตอน : ลู่หนิงเทียน รีอัพ

คำค้น : อ๋อง แม่ทัพ เสนาบดี ย้อนเวลา วาย ชายรักชาย อนุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2562 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลู่หนิงเทียน รีอัพ
แบบอักษร

​ บทนำ 

แก๊งตัวป่วน..แห่งโรงเรียนนานาชาติ  ความแสบสันที่คนทั้งโรงเรียนเรื่องลือไม่ว่าจะสวย  เก่ง  มึน  แสบ  ฉลาด รวมอยู่ในคนทั้งสาม 

ชีวิตในโรงเรียนนานาชาติมันช่างมีสีสัน..ท่ามกลางโรงเรียนชายล้วน  แต่จุดพลิกพันของแก๊งตัวป่วนเมื่อวันหนึ่งต้องไปเที่ยวเมืองจีนแล้วเดินหลงในวังต้องห้าม........โผล่มาอีกทีพวกเขา 

คนที่หนึ่งเป็นอนุของท่านอ๋องที่กำลังโดนเขี่ยทิ้ง 

คนที่สองเป็นอนุแม่ทัพที่กำลังโดนเขี่ยทิ้ง 

คนที่สามเป็นอนุท่านเสนาบดีที่กำลังโดนเขี่ยทิ้ง 

แก๊งตัวป่วน..มีหรือจะกลัวโดนทิ้งก็โดนทิ้งสิวะ..จะกลัวอะไร..มีสมองและสองมือ....แก๊งสามป่วนประจำโรงเรียนชายล้วนนานาชาติ....อันประกอบได้ด้วย    น่านฟ้า  

แดนดิน  สายนที   

เด็กกำพร้าที่ได้รับการอุปการะเป็นลูกบุญธรรมของผู้มีอำนาจทางการเงินและอำนาจทางการเมือง 

ใครที่ว่าแน่มาเจอแก๊งนี้ ใครๆก็ต่างปวดหัวจนไมเกรนขึ้นสมอง ในความแสบซ่า บ้าบิ่น และโคตรเก่ง...ยังไม่รวมใบหน้าใสซื่อที่หลอกลวงให้คนติดกับ แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อสามแสบเดินทางไปท่องเที่ยวกับโรงเรียน เพื่อศึกษาประวัติพระราชวังต้องห้ามในประเทศจีนเพื่อทำรายงานส่งอาจารย์ 

แล้วเกิดหลงกับกลุ่มเพื่อนเพราะอยากจะถ่ายรูปคู่กับกระโถนอึทองคำ... กว่าจะรู้ตัวก็ถูกทิ้งไว้....เดินไปเดินมา วนไปหลายรอบจนหมดแรงเผลอหลับหน่อยเดียว.... 

.............เรื่องน่าปวดหัวก็บังเกิด ........ 

."โอ้แม่เจ้า!...มันที่ไหนกันเนี่ย...(x3)" 

..................................................................... 

 

 

 

 

แนะนำตัวละครเล็กน้อย 

น่านฟ้า.../..ลู่หนิงเทียน..(นภาอันเงียบสงบ)  ขี้โวยวาย   

รักเพื่อน  มนุษย์สัมพันธ์ดี  เก่งค้าขาย  เกลียดคนเจ้าชู้  ชอบปลูกต้นไม้    

ย้อนเวลาอยู่ในร่าง ลู่หนิงเทียนอนุชายของท่านอ๋อง 

................................................................... 

แดนดิน../..เฟิงหนิงหลิน...(ป่าอันสงบสุข) เงียบๆไม่ค่อยพูด (เพราะพูดไม่ทันไอ้เพื่อนสองตัว)..ทำอาหาร เก่งคิดเลขเก่ง ชอบตีมึน พ่อแก่ประจำกลุ่ม 

ย้อนเวลาอยู่ในร่าง เฟิงหนิงหลินอนุชายท่านเสนาบดี 

...................................................................... 

สายนที../..เทียนหยางหลิว..(สายน้ำอันเจิดจ้า) คอแข็ง เก่งการต่อสู้ ขี้สงสาร ปากดี ไม่ยอมคน ชอบกินอาหารที่แดนดินทำ มักเป็นลูกคู่กับน่านฟ้า 

ย้อนเวลาอยู่ในร่างเทียนอย่างหลิวอนุชายท่านแม่ทัพ 

แคว้นที่เกี่ยวข้องกับในเรื่อง 

แคว้นเหิง  บุรุษเป็นใหญ่  

สามารถแต่งงานได้ทั้งบุรุษและสตรี  แต่ส่วนใหญ่จะเป็นบุรุษเกือบทั้งแคว้นเพราะผู้ชายท้องได้เช่นกันคนในแคว้นส่วนใหญ่นิยมแต่งงานกับบุรุษด้วยกันมากกว่าสตรีที่มีจำนวนน้อยมาก  หากเทียบกับอีกแคว้นหนึ่ง 

แคว้นเย่ว์ สตรีเป็นใหญ่ สามารถแต่งบุรุษได้แต่จะเป็นได้เพียงอนุเท่านั้น ส่วนใหญ่ประชาชนเป็นสตรีแต่ความสามารถเทียบเท่าบุรุษ สามารถมีบุตรได้จากผลกำเนิดบุตร  ที่สามารถขอรับได้จากทางการ  

เมืองการค้าฟูเหยา เมืองขนาดใหญ่ที่คั้นกลางระหว่างสองแคว้น เป็นศูนย์กลางการค้าที่เปิดอย่างเสรี และเป็นเมืองที่ทั้งสองแคว้นไว้เป็นกันชนระหว่างกัน ทุกคนสามารถเข้าออกได้อย่างเสรี  

การค้าที่นี่เจริญรุ่งเรืองมาก เป็นทั้งเมืองท่าและเมืองการค้าที่สำคัญของทั้งสองแคว้น เมืองฟูเหยามีการปกครองที่เป็นเอกเทศ โดยเจ้าเมืองที่ได้รับการเลือกตั้งจากชาวเมืองเท่านั้น แต่ก็ยังคงอยู่ภายใต้การดูแลของสองอาณาจักร 

 

 

 

 

บทที่หนึ่ง 

อนุที่ถูกทิ้ง 

"โอ๊ย เจ็บชิบหาย  ใครตีกู วะเนี่ย!" 

หรือไอ้สายนทีจะกระทืบกู ข้อหาพาหลงเพราะอยากถ่ายรูปกับกระโถนอึทองคำ  โอ้ย !  ร้าวไปทั้งตัวเลยกู 

น่านฟ้าค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆก่อนจะหลับลงอีกครั้งเพราะแสงแดดที่แยงตา 

แล้วน้ำเย็นเฉียบก็ถูกราดลงมาทั้งตัว 

ร่างกายออกอาการหนาวสั่นเพราะน้ำเย็นในช่วงปลายฤดูหนาว 

" เย็น   เชี่ยๆ ใครทำกูวะ  " 

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ ลู่หนิงเทียน  

โดนขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึกความผิดอีก  

เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นคนโปรดของท่านอ๋องอีกหรือ...หึ..ข้าจะบอกให้ว่าเจ้ามันเป็นแค่ชายบำเรออุ่นเตียงชั่วครั้งชั่วคราว  อย่าหวังให้สูงมากไปนัก  พอตกลงมาเจ้าย่อมเจ็บตัว" 

ฟ้าสะบัดหัวไล่น้ำเย็น หูได้ยินเสียง แว๊ดๆ ของบุรุษที่พยายามดัดเสียงให้คล้ายสตรีแต่พอฟังแล้ว เด็กฉี่ใส่สังกะสียังไพเราะกว่า ใครสั่งใครสอนให้มันดัดเสียงวะ กูอยากจะไปกราบมันจริงๆ แม่ง ! สอนได้เหี้ยมาก เสียงแหลมสูงขนาดนั้นแค่ฟังห่างๆ ขี้หูเต้นไปหลายรอบ  

 

"ลู่หนิงเทียน  บ้านมึงดิ  กูชื่อน่านฟ้าสุดหล่อ ไม่ได้ชื่อหนงหนิงอะไรนั้นซะหน่อย แล้วพวกมึงจับกูหาพระแสงของ้าวอะไรมิทราบ" 

แล้วฟ้าก็คลำหาเสียงของตนเองเจอ สวนออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดสุดๆ แต่ ว่าเสียง แม่ง! หวานไปไหมวะ ไม่เหมือนเสียงพี่ฟ้าสุดหล่อสักนิด 

กระผม นายน่านฟ้า ผู้กำลังถูกชายในชุดทหารโบราณจับยึดมือไพล่หลัง อีกสองคนถือไม้ลวกขนาบข้าง  ด้านหน้ามีชายหนุ่มหน้าสวย (คิดว่านะถ้าเอาแห้งหนาๆพวกนั้นออก) สี่ห้าคนนั่งจิบชากินขนมในชุดหรูหรา ที่เด่นสุดคงจะเป็นเก้าอี้ตรงกลาง ชายที่ใส่ชุดสีดำหน้าอกปักด้วยด้ายเงินเป็นลายเสือที่ดูสมชายน่าตาหล่อขนาดผมที่เป็นเดือนโรงเรียนยังอาย หล่อวัวตายควายล้ม 

แต่มันส่งสายตาเย็นชาเหมือนชาเย็นไม่ได้ใส่นมใส่ผมที่จ้องมองอย่างเอาเรื่อง 

 แต่มันยังเฉยนั่งจิบชาโดยมีหนุ่มหน้าสวยร่างเล็กชุดรุ่มร่าม 

ปักปิ่นบ้าบอคอแตก  แต่งหน้าขาววอกปานตูดลิง 

ปากแดงแป๊ด  

ถ้าพวกมึงเป็นปอป กูเชื่อมึงเลยอย่างกับเพิ่งไปกินเลือดใครมา... 

นั่งขนาบข้างละสองคน  นี่กูอยู่ในรายการทีวีที่ชอบอำหรือเปล่า 

จำได้ล่าสุดผมกำลังหลับอยู่ในสวนสักแห่งในวังต้องห้ามกับไอ้สองแสบหลังจากหลงทางเพราะผมดันอยากถ่ายรูปคู่กับกระโถนอึทองคำของฮ่องเต้  คิดดู ทองคำทั้งก้อนเอามาทำกระโถนอึ  ถ้าสักวันได้ลองไปนั่งปลดทุกข์มีหวังขี้กรากขึ้นก้นแน่ๆ   

หลังจากนั้นก็หลงกับพวกคณะของคุณครูและเพื่อนรักเรียน  

เราสามคมก็เลยเดินตามป้ายไปเรื่อยจนไปโผล่ที่สวนแห่งหนึ่งเหมือนป้ายจะบอกว่าชื่อ  อะไรสักอย่างที่แปลว่า เคลื่อน  เวลา  หรือ  

เวลา  เคลื่อน  เอาเถอะช่างหัวมัน 

 ตื่นมาอีกทีก็โพล่มาที่นี่แล้ว ความรู้สึกเจ็บร้าวตามร่างกายนี้มันอะไร...มันต้องไม่ใช่ฝันและดูเหมือนผมจะนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นลานแข็ง แต่ตอนนี้ไม่ใช่มาสนใจว่าอยู่ที่ไหน..เอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงหน้าก่อนดีกว่า  

คุณเคยมีความรู้สึกเหมือนสมองจะแตกไหม เหมือนหนอนเป็นร้อยตัวกำลังชอนไชอยู่ในหัวสมอง ตอนนี้ผมเป็นจนต้องกัดฟันกลั้นเสียงสถบ หลับตาลงภาพต่างๆไหลมาอย่างกับน้ำท่วมกรุงเทพฉับพลันปี 54 

ลู่หนิงเทียนชายหนุ่มอายุเท่าพวกผม มีใบหน้าน่ารักน่ามองถึงไม่งามล่มเมืองแต่เป็นชายที่มองแล้วสบายตาสบายใจ  เรือนผมสีเงิน  ตาสีฟ้า ปากชมพู ผิวขาวละเอียด หากผมได้เจอคงจะพุ่งใส่แล้วจับกด ทำอย่างนั้น อย่างนี้ แล้วค่อยไปขอให้พ่อบุญธรรมไปขอมาเป็นศรีภรรยา 

นิสัยขี้ขาด 

ขี้กลัว ขี้แย และเป็นคนดีเกินไปจนเหมือนคนโง่  

มักจะโดน เจ้าประคุณเมียของไอ้เหี้ย อ๋องชาเย็น รังแกบ่อยๆ  ตอนรับมาแรกๆก็ดูจะรักจะหลง  ลู่หนิงเทียนดีอึ๊บเช้าอึ๊บเย็น   แต่ตอนมีของใหม่ที่สดกว่าสวยกว่าและช่างพูดเข้ามา 

ลู่หนิงเทียนจึงตกกระป๋องโดนแกล้งไม่เว้นแต่ละวัน  

และวันนี้เป็นอีกวันที่ลู่หนิงเทียนผู้แสนดีปานพจมารแห่งบ้านทรายทอง ต้องเจ็บตัวในสิ่งที่ตนมิได้กระทำ.. 

ชีวิตบัดซบจริงเลย ไม่เป็นเดี๋ยว..พี่น่านฟ้าคนนี้จะช่วยให้น้องลู่หนิงเทียนเป็นอิสระจากกรงขังนี้เอง แล้วข้าจะพาเจ้าไปท่องโลกกว้าง หาผัวดีๆที่อยู่ในโอวาท ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ น่าเสียดายถ้าอยู่ในยุคของน่านฟ้า พี่จะดูแลน้องลู่ทุกซอกทุกมุม ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม... 

ถ้ารอดจากที่นี่ได้ละก็ ผมคงต้องไปสำรวจทุกซอกทุกมุมของ น้องลู่หนิงเทียน แบบ Full HDสักหน่อย แค่คิดน้ำลายก็ไหลแล้ว..ซี๊ด 

."ลู่หนิงเทียน เจ้าจะยอมรับความผิดหรือไม่ ว่าเจ้าใส่ยาถ่ายในอาหารของพระชายารอง" 

เสียงของอ๋องชาเย็นดังขึ้น  ดึงสติของน่านฟ้าให้หันไปมอง  ฟ้าถอนหายใจหนึ่งรอบอย่างเบื่อหน่ายเสียดายหล่อแต่โง่  เสียของสุดๆ 

"เชิญชินอ๋องตัดสินเถอะ  จะจริงหรือไม่ 

กระหม่อมว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง" 

ท่านอ๋องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของอนุชายตรงหน้าที่เคยโปรดปราน 

"เช่นนั้น เปิ่นหวางสั่งกักบริเวณอนุลู่  

ให้อยู่แต่ในเรือนอาหารให้เหลือเพียงหนึ่งมื้อ หักเบี้ยหวัดครึ่งปี หวังว่าเจ้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก 

ลู่หนิงเทียน" 

ไอ้เชี่ย ที่ได้กินอยู่เรียกว่าข้าวหมูยังได้แถมมีแต่น้ำกับวิญญาณข้าวสารอีก 

ไอ้ตุ๊ดสี่คนที่นั่งอยู่ข้างอ๋องชาเย็นหัวเราะชอบใจกันใหญ่ มีหรือไอ้น่านฟ้าจะทน สู้ออกไปตายด้านนอกดีกว่า เรื่องอื่นฟ้าทนได้แต่เรื่องกินฟ้ายอมไม่ได้ 

."กระหม่อมคงไม่รบกวนชินอ๋องผู้สูงศักดิ์หรอกพะยะค่ะ  กระหม่อมจะขอไปเองดีกว่า  จะได้ไม่เปลืองอาหารหมูที่มีแต่กากผักและเบี้ยหวัดที่กระหม่อมไม่เคยได้ซักอีแปะเดียว   กระหม่อมเข้าใจดีว่า ชินอ๋องเลี้ยงคนเยอะมีเงินไม่พอใช้จ่ายในวัง  กระหม่อมจะขอออกจากวัง  หวังว่าท่านอ๋องจะทรงพระกรุณาประทานอนุญาต" 

จ้าวชินอ๋องหยางหลิว ออกจะแปลกใจ สายตา คำพูดคำจาและนิสัยของอนุลู่ดูเปลี่ยนไปอย่างกับว่าวิญญาณภายในไม่ใช่คนเดิม 

"ได้เปิ่นหวางอนุญาต แต่เจ้าคงรู้กฎดีว่าต้องทำเช่นไร" 

น่านฟ้ายิ้มออกมาอย่างยินดียิ่งกว่าได้ทองเสียอีก 

สร้างความแปลกใจแก่ทุกคนในที่นั้น  ต่างรู้ว่าอนุลู่รักชินอ๋องมาก 

ต่อให้โดนกลั่นแกล้งอย่างไร  ก็ไม่ยอมออกจากจวนอ๋อง 

แต่วันนี้เจ้าตัวกลับขอที่จะออกไปเอง  แต่ก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่ส่วนแบ่งสามีลดลงไปหนึ่งคน... 

"นี่ ขอมีดหน่อย ." 

น่านฟ้าหันไปขอมีดจากทหารที่คุมตัวเขาอยู่  นายทหารมองชินอ๋องเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า  จึงส่งมีดสั้นให้ไป 

น่านฟ้าพยุงตัวเองขึ้นอย่างลำบากเล็กน้อย เห็นเลือดไหลผสมลงมากับน้ำจางๆ 

".หึ..ถือว่าครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ ข้าลู่หนิงเทียนชดใช้ให้พวกเจ้า" 

น่านฟ้ากำเส้นผมสีเงินไว้ 

ใช้มีดสั้นพาดที่ผม น่านฟ้ามองอย่างเสียดาย.. 

ไม่เป็นไรนะน้องลู่ พี่จะไว้ยาวให้ใหม่..น้ำตาไหลออกมาเองโดยที่น่านฟ้าไม่ได้อยากร้องไห้หรือเป็นความรู้สึกของน้องลู่ที่หลงเหลืออยู่... 

น่านฟ้าออกแรงเฉือนอย่างแรงเส้นผมสีเงินที่ถักเป็นเปียยาวถึงก้นหลุดลงกองกับพื้นหญ้า 

เส้นผมที่สั้นลงพริ้วไปตามลม สั้นเพียงไหล่บาง เส้นผมที่กำไว้ในมือถูกโยนใส่เบื้องหน้าชินอ๋องที่จ้องตาไม่กระพริบคล้ายไม่เคยเจอ 

"กระหม่อม ทูลลา" 

น่านฟ้าเดินอาดๆออกจากตรงนั้น  ตรงกลับเรือนตามความทรงจำของเจ้าของร่าง   

การตัดผมของผู้ชายที่นี่ สำหรับคนที่เป็นภรรยานั้นสำคัญพอๆกับชีวิต 

การตัดผมคือการตัดขาด จะตัดก็ต่อเมื่อออกจากตระกูล ตัดขาดสามี 

ลูกหรือสามีเสียชีวิตเท่านั้น  ชายที่ตัดผมคือชายที่ไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป  แต่สำหรับน่านฟ้านี้คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่างหาก 

น่านฟ้าเดินออกจากจวนอ๋องทางด้านหลังจวน มีเพียงห่อผ้าผืนเล็กและกล่องกำไลหยกขาวที่เจ้าอ๋องชาเย็นประทานไว้ให้ ตอนที่ลู่หนิงเทียนเข้ามาใหม่ๆ.. 

..หึ..หึ..อย่าคิดว่าคนอย่างน่านฟ้าจะเก็บไว้ดูต่างหน้า. 

ขายสิครับ 

ท่าน.รออะไรขายทิ้งโลด..ขายอย่างเดียวเอาไว้เป็นทุนตั้งตัวได้ตั๋วเงินแสนตำลึงมาแทนชีวิตดี๋ดี 

ออกเดินทางไปนอกเมืองดีกว่า....ผมเดินไปเรื่อยๆมองความวุ่นวายของเมืองหลวง มุ่งหน้าจะไปเมืองการค้าที่ได้ยินชาวบ้านพูดถึง  ที่เป็นเมืองกั้นกลางระหว่างสองแคว้น หากมีที่ทางซื้อจวนเล็กเปิดขายอาหารน่าจะดี.. 

."ปึก...โอ๊ย..แม่งเอ๊ย!..เดินยังไงไม่ดูทางวะ" 

"มึงหลับตาเดินหรือไงวะสัส" 

"...ตาบอด..." 

สามเสียงพูดพร้อมกัน 

หลังจากเดินชนกับคนแปลกหน้าแต่คำพูดมันคุ้นๆวะอย่าบอกนะว่า 

"ไอ้เพื่อนน่าน" 

"ไอ้เพื่อนดิน" 

"ไอ้เพื่อนน้ำ" 

"พวกมึง....มาเหมือนกันเหรอวะ"(x3) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น