ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ลู่หนิงเทียน

ชื่อตอน : ลู่หนิงเทียน

คำค้น : อ๋อง แม่ทัพ เสนาบดี ย้อนเวลา วาย ชายรักชาย อนุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2562 16:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลู่หนิงเทียน
แบบอักษร

"โอ๊ย....เจ็บชิบหาย..ใครตีกูวะเนี่ย..หรือไอ้สายนทีจะกระทืบกู ข้อหาพาหลงเพราะอยากถ่ายรูปกับกระโถนอึทองคำ...วะเนี่ย..!ร้าวไปทั้งตัวเลยกู" 


น่านฟ้าค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆก่อนจะหลับอีกครั้งเพราะแสงแดดที่แยงตา แล้วน้ำเย็นเฉียบก็ถูกราดลงมาทั้งตัว


"เหี้ยเอ๊ย!..เย็นสัส"


"เจ้าพูดว่าอะไรนะลู่หนิงเทียน..เจ้ายังจะคิดว่าตนเองเป็นคนโปรดของท่านอ๋องอีกหรือ...หึ..ข้าจะบอกให้ว่าเจ้ามันเป็นแค่ชายบำเรออุ่นเตียงชั่วครั้งชั่วคราว.."


"ลู่หนิงเทียนบ้านมึงดิ...กูชื่อน่านฟ้าสุดหล่อ..ไม่ได้ชื่อหนงหนิงอะไรนั้นซะหน่อย..แล้วพวกมึงจับกูหาพระแสงของ้าวอะไรมิทราบ"

กระผมนายน่านฟ้า ผู้กำลังถูกชายในชุดทหารโบราณจับยึดมือไพล่หลังอีกสองคนถือไม้ลวกขนาบข้าง ด้านหน้ามีชายหนุ่มหน้าสวยสี่ห้าคนนั่งจิบชากินขนมในชุดหรูหรา ที่เด่นสุดคงจะเป็นตรงกลางชายที่ใส่ชุดสีดำลายเสือที่ดูสมชายน่าตาหล่อขนาดผมที่เป็นเดือนโรงเรียนยังอาย..

ส่งสายตาเย็นชาเหมือนชาเย็นไม่ได้ใส่นมจิบชาอยู่โดยมีหนุ่มหน้าสวยร่างเล็กชุดรุ่มร่ามปักปิ่นบ้าปอคอแตกแต่งหน้าขาววอกปานตูดลิง ปากแดงแป๋ด ถ้ามึงเป็นปอปกูจะเชื่อมึงเลยอย่างกับเพิ่งไปกินเลือดใครมา...

นั่งขนาบข้างละสองคน...นี่กูอยู่ในรายการทีวีที่ชอบอำหรือเปล่า จำได้ล่าสุดผมกำลังหลับอยู่ในสวนสักแห่งในวังต้องห้ามกับไอ้สองแสบหลังจากหลงทาง 

ตื่นมาอีกทีก็โพล่มาที่นี้แล้วไอ้ความรู้สึกเจ็บร้าวตามร่างกายนี้มันอะไร...มันต้องไม่ใช่ฝันและดูเหมือนผมจะนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้า 

แต่ตอนนี้ไม่ใช่มาสนใจว่าอยู่ที่ไหน..เอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ก่อนดีกว่า คุณมีความรู้สึกเหมือนสมองจะแตกไหมตอนนี้ ผมเป็นจนต้องกัดฟันกลั้นเสียงหลับตาลงภาพต่างๆไหลมาอย่างกับน้ำท่วมกรุงเทพฉับพลัน 

ลู่หนิงเทียนชายหนุ่มอายุเท่าพวกผมมีใบหน้าน่ารักน่ามองถึงไม่งามล่มเมืองแต่เป็นชายที่มองแล้วสบายตาสบายใจ. เรือนผมสีเงิน ตาสีฟ้า ปากชมพู ผิวขาวละเอียด หากผมได้เจอคงจะพุ่งใส่แล้วจับกด จับทำเมียเรียบร้อยโรงเรียนนานาชาติไปแล้ว 

นิสัยขี้ขาด ขี้กลัว ขี้แย มักจะโดน เจ้าประคุณเมียของไอ้เหี้ยอ๋อง รังแกบ่อยๆตอนรับมาแรกๆก็ดูจะรักจะหลงลู่หนิงเทียนดี

แต่ตอนนี้มีของใหม่ที่สดกว่าสวยกว่าและช่างพูดกว่าเข้ามา ลู่หนิงเทียนจึงตกกระป๋องโดนแกล้งไม่เว้นแต่ละวันและวันนี้เป็นอีกวันที่ลู่หนิงเทียนผู้โง่เขลาต้องเจ็บตัวในสิ่งที่ตนมิได้กระทำ..

ชีวิตบัดซบจริงเลย ไม่เป็นเดี๋ยว..พี่น่านฟ้าคนนี้จะช่วยให้น้องลู่หนิงเทียนเป็นอิสระจากกรงขังนี้เองแล้วข้าจะพาเจ้าไปท่องโลกกว้าง. 

น่าเสียดายถ้าอยู่ในยุคของน่านฟ้าพี่จะดูแลน้องลู่ทุกซอกทุกมุม ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม...

.เดี๋ยวถ้ารอดจากที่นี้ผมคงต้องไปสำรวจทุกซอกทุกมุมของน้องลู่หนิงเทียนแบบฟลูเอสดีสักหน่อย แค่คิดน้ำลายก็ไหลแล้ว..ซี๊ด.

."ลู่หนิงเทียนเจ้าจะยอมรับความผิดหรือไม่ว่าเจ้าใส่แมลงสาปในอาหารของพระชายารอง"

เสียงของอ๋องชาเย็นดังขึ้นดึงสติของน่านฟ้าให้หันไปมอง...ถอนหายใจหนึ่งรอบอย่างเบื่อหน่าย

"เชิญท่านอ๋องตัดสินเถอะจะจริงหรือไม่กระหม่อมว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยน"

ท่านอ๋องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"งั้นข้าสั่งกักบริเวณเจ้าให้อยู่แต่ในเรือนอาหารให้เหลือเพียงหนึ่งมื้อ หักเบี้ยหวัดครึ่งปี..หวังว่าเจ้าจะไม่ทำอีกนะลู่หนิงเทียน"

ไอ้ตุ๊ดสี่คนที่นั่งอยู่ข้างอ๋องชาเย็นหัวเราะชอบใจกันใหญ่มีหรือไอ้น่านฟ้าจะทนสู่ออกไปตายด้านนอกดีกว่า.

."กระหม่อมคงไม่รบกวนท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์หรอกพะยะค่ะ กระหม่อนจะขอไปเองดีกว่าจะได้ไม่เปลืองอาหารที่มีแต่กากผักและเบี้ยหวัดที่กระหม่อมไม่เคยได้ซักอีแปะเดียว. 

.กระหม่อมเข้าใจดีว่า ท่านอ๋องเลี้ยงคนเยอะเลยมีเงินไม่พอใช้จ่ายในวัง..กระหม่อมจะขอออกจากวังหวังว่าท่านอ๋องจะทรงพระกรุณาประทานอนุญาติ"

จ้าวชินอ๋องหยางหลิ่วออกจะแปลกใจ..สายตาและนิสัยของอนุลู่ดูเปลี่ยนไป

"ได้ข้าอนุญาติแต่เจ้าคงรู้กฏดีว่าต้องทำเช่นไร"

น่านฟ้ายิ้มออกมาอย่างยินดียิ่งกว่าได้ทองเสียอีก สร้างความแปลกใจแก่ทุกคนในที่นั้นต่างรู้ว่าอนุลู่หลงรักท่านอ๋องมาก ต่อให้โดนกลั่นแกล้งอย่างไรก็ไม่ยอมออกจากจวนอ๋อง..

แต่วันนี้เจ้าตัวกลับขอที่จะออกไปเอง..แต่ก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่ส่วนแบ่งสามีลดลงไปหนึ่งคน...

"นี่ขอมีดหน่อย."

น่านฟ้าหันไปขอมีดจากทหารที่คุมตัวเขาอยู่นายทหารมองท่านอ๋องเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าจึงส่งมีดสั้นให้ไป น่านฟ้าพยุงตัวเองขึ้นอย่างลำบากเล็กน้อยเห็นเลือดไหลลงมากับน้ำเล็กน้อย.

".หึ..ถือว่าครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าลู่หนิงเทียนชดใช้ให้พวกเจ้า"

น่านฟ้ากำเส้นผมสีเงินไว้ ใช้มีดสั้นพาดที่ผม น่านฟ้ามองอย่างเสียดาย..ไม่เป็นไรนะน้องลู่พี่จะไว้ยาวให้ใหม่..น้ำตาไหลออกมาเองโดยที่น่านฟ้าไม่ได้อยากร้องไห้หรือเป็นความรู้สึกของน้องลู่...

น่านฟ้าออกแรงเฉือนอย่างแรงเส้นผมสีเงินที่ถักเป็นเปียยาวถึงก้นหลุดลงกองกับพื้นหญ้า เส้นผมที่สั้นลงพริ้วไปตามลม สั้นเพียงไหล่

"กระหม่อมขอตัว"

น่านฟ้าเดินอาดๆออกจากตรงนั้นตรงกลับเรือนตามความทรงจำของเจ้าของร่าง.  การตัดผมของผู้ชายที่นี้ สำหรับคนที่เป็นภรรยานั้นสำคัญพอๆกับชีวิต การตัดผมคือการตัดขาด จะตัดก็ต่อเมื่อออกจากตระกูล ตัดขาดสามี ลูกหรือสามีเสียชีวิตเท่านั้น 

ชายที่ตัดผมคือชายที่ไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป..แต่สำหรับน่านฟ้านี้คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่างหาก 

น่านฟ้าเดินออกจากจวนอ๋องทางด้านหลังจวนมีเพียงห่อผ้าผืนเล็กและกล่องกำไลหยกขาวที่เจ้าอ๋องชาเย็นประทานไว้ให้ ตอนที่ลู่หนิงเทียนเข้ามาใหม่ๆ..

..หึ..หึ..อย่าคิดว่าคนอย่างน่านฟ้าจะเก็บไว้ดูต่างหน้า.

.หึ..หึ..ขายคร๊าบท่าน...ขายอย่างเดียวเอาไว้เป็นทุนตั้งตัว 

และผมก็เอาไปขายได้ตั๋วเงินแสนตำลึงมา

ออกเดินทางไปนอกเมืองดีกว่า....ผมเดินไปเรื่อยๆมองความวุ่นวายของเมืองหลวง มุ่งหน้าจะไปเมืองเหิงเย่ว์ที่เป็นเมืองกั้นกลางระหว่างสองแคว้น

หากมีที่ทางซื้อจวนเล็กเปิดขายอาหารน่าจะดี..

."ปึ๊ด...โอ๊ย..แม่งเอ๊ย!..เดินยังไงไม่ดูทางวะ"

"มึงหลับตาเดินหรือไงวะสัส"

"...ตาบอด..."

สามเสียงพูดพร้อมกัน หลังจากเดินชนกับคนแปลกหน้าแต่คำพูดมันคุ้นๆวะอย่าบอกนะว่า 

"ไอ้เพื่อนน่าน" 

"ไอ้เพื่อนดิน" 

"ไอ้เพื่อนน้ำ" 

"พวกมึง....มาเหมือนกันเหรอวะ"(x3)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น