ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 5 ในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายของฉันก็ขาดลง

ชื่อตอน : บทที่ 5 ในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายของฉันก็ขาดลง

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า น้ำตา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2563 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายของฉันก็ขาดลง
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

​ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรัก ได้จากฉันไปหมดแล้ว 

 

แต่ในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายของฉันกับคนในบ้านนี้ก็ขาดลง ต้นอ้อเข้ามาในห้องของฉันรื้อของภายในห้องจนกระจุยกระจายเต็มไปหมด เสื้อผ้าถูกกวาดออกมาจากตู้และลิ้นชัก เหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง 

 

“ทำอะไรต้นอ้อ! เข้ามารื้อของในห้องของฉันทำไม”  ฉันถามออกไปด้วยความโมโห 

 

“อีพระจันทร์ มึงขโมยเงินกูไปใช่ไหมอีสันดาน” 

 

ลับหลังพ่อนิสัยหยาบคายของต้นอ้อมีออกมาให้เห็นเป็นเรื่องปกติ ฉันไม่รู้ว่าหมายถึงเงินอะไร  แต่ฉันโมโหมากถึงฉันจะได้เงินจากบ้านนี้แค่น้อยนิดจนแทบจะไม่พอใช้ส่วนตัว แต่ฉันก็ไม่เคยขโมยหรือแย่งอะไรจากคนบ้านนี้เลย  ทุกวันนี้ถ้าไม่ใช่ค่าใช้จ่ายเรื่องเรียนฉันก็ไม่เคยขอเงินเพิ่มจากน้าวิมล  เงินทุกบาทที่ฉันได้นอกเหนือจากนั้นจะมาจากการทำขนมช่วยวิทยาลัยเอาไปขายตามสถานที่รับจัดเบรกต่างๆเท่านั้น 

 

 “เธอแน่ใจเหรอต้นอ้อว่าฉันเป็นคนเอาไป ทำไมไม่ไปลองถามต้นปาล์มน้องของเธอดูล่ะ” 

 

เสียงเอะอะโวยวายของฉันกับต้นอ้อดังลั่น จนพ่อและน้าวิมลที่กลับมาบ้านพอดีต้องตกใจ  สงสัยคงไม่พ้นที่ฉันต้องโดนอะไรอีกตามเคย 

 

 “แม่คะเงินในกระเป๋าสตางค์ต้นอ้อหายค่ะ ต้นอ้อวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาที่ห้องรับแขกแป๊บเดียวเอง  พี่พระจันทร์ต้องเอาไปแน่ๆเลย เพราะในบ้านไม่มีใคร”  น้าวิมลหันมามองฉันด้วยสายตาเกลียดชัง 

 

“ต้องจัดการนะคะคุณ ขืนลักเล็กขโมยแบบนี้ คงอยู่ด้วยกันยาก” 

 

มาอีกแล้วสินะ วิธีกำจัดฉันออกจากบ้านทางอ้อม 

 

“จะไม่มีใครได้ไง ต้นปาล์มก็อยู่ เงินเธอหายก็ต้องถามน้องเธอด้วยสิ” ฉันพูดเสียงแข็ง 

 

“อ้าว…ทำไมพี่พูดแบบนี้ล่ะ ผมจะเอาไปทำไม อยากได้ผมก็ขอแม่อยู่แล้วไม่เห็นต้องขโมยแบบพี่” 

 

“นี่อย่ามากล่าวหาน้องนะพระจันทร์ เรื่องการใช้เงินลูกน้าไม่เคยมีปัญหา  ต้นอ้อต้นปาล์มเขาใช้อย่างรู้ค่ามาตลอด มีแต่เธอนั่นแหละที่น่าสงสัยสุดพระจันทร์  ใช้เงินก็เก่งขอแต่ละทีก็เยอะมาก ไม่รู้ขอไปเสียค่าใช้จ่ายเรื่องเรียนจริงไหม” 

  ฉันอยากจะหัวเราะกับความทุเรศของคนบ้านนี้จริงๆ ฉันนี่นะขอเงินเยอะ ใช้เงินเก่ง 

 

“พระจันทร์…พ่อไม่เคยสอนให้ลูกขโมยของคนอื่นนะ ถ้าเอาไปก็เอามาคืนน้องซะ” 

 

น่าตลกสิ้นดี พ่อไม่แม้จะถามฉันด้วยซ้ำว่าความจริงเป็นยังไง 

 

“พ่อคะ…พระจันทร์ไม่ได้เป็นคนเอาไป น้องต่างหาที่ควรจะขอโทษ เข้ามารื้อของในห้องพระจันทร์แบบนี้ได้ยังไง อ้อ…แล้วที่บอกว่าพระจันทร์ขอเงินทีละเยอะๆ ใช้เงินเก่งก็ไม่จริงสักหน่อย เมียพ่อนั่นแหละที่ตอแหลเก่ง” 

 

“หยุด! ทำไมเป็นเด็กก้าวร้าวพูดจากหยาบคายกับผู้ใหญ่ขนาดนี้” 

 

“คุณคะวิไม่ไหวแล้วนะ นับวันยิ่งเกินเยียวยา ก้าวร้าวหยาบคาย   วิยอมปล่อยให้ทำตัวก้าวร้าวอย่างนี้มานานแล้วนะคะ” 

 

“พ่อไม่เคยรู้อะไรเลยก็อย่ามาพูดดีกว่า ในบ้านนี้มีแต่พวกชอบใส่ร้าย ถ้าไม่ตอแหลคงจะอยู่รอดในบ้านนี้กันไม่ได้สินะ” 

 

“พระจันทร์!”   

To Be Continued 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น