ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 4 ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรัก ได้จากฉันไปหมดแล้ว

ชื่อตอน : บทที่ 4 ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรัก ได้จากฉันไปหมดแล้ว

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรัก ได้จากฉันไปหมดแล้ว
แบบอักษร

Lonely Moon 

​ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรัก ได้จากฉันไปหมดแล้ว 

 

ฉันเริ่มมองหาหนทางที่จะพึ่งพาพ่อให้น้อยลงและค่อยๆเริ่มตีตัวออกหากจากพ่อ ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกของเราลดลง มันห่างเหินไปไกลขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นฉันคิดได้เลยว่าถ้าบ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านที่แม่และฉันเคยอยู่มาก่อนฉันก็ไม่รู้จะอยู่ที่นี่อีกต่อไปเพื่ออะไรกัน   

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรักได้จากฉันไปหมดแล้ว แม้แต่ต้นดอกกุหลาบก้าน ยาวสีขาวที่ฉันเคยปลูกเอาไว้เพื่อให้แม่ได้คอยเฝ้ามองพวกมันจากข้างริมหน้าต่างห้องนอน แค่เศษซากก็ไม่มีหลงเหลืออยู่เลยสักนิด 

 

การเปลี่ยนเส้นทางสายการเรียนเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่ สุดสำหรับฉันนับตั้งแต่วันที่แม่จากฉันไป ฉันสนุกกับการลงเรียนสาขาวิชานี้มาก การได้ทำขนมได้ลองทำอาหารมันทำให้ฉันผ่อนคลาย   

 

ที่วิทยาลัยฉันมีเพื่อนสนิทมากๆอยู่หนึ่งคน เธอชื่อว่ามะปรางหรือมีชื่อจริงว่ามลฤทัย มะปรางเธอเป็นเด็กต่างอำเภอที่เข้ามาเรียนอยู่ในตัวเมือง   

 

มองภายนอกอาจจะค่อนข้างดูซื่อๆแต่ก็เข้มแข็งและจริงใจ  

 

ฉันสัมผัสได้ถึงความสบายใจเวลาอยู่กับเพื่อนคนนี้ มะปรางบอกกับฉันว่าพ่อแม่ของเธอตายหมดแล้วตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้เหลือแต่ย่าที่เลี้ยงดูเธอมา ย่าของมะปรางเป็นแม่บ้านให้กับเจ้าของไร่ส้มที่เธอและย่าอาศัยอยู่ด้วยกัน ฉันเคยได้ยินมาบ้างว่าไร่นี้เป็นไร่ที่ใหญ่และดังมากในตัวจังหวัด เพราะที่นั่นเป็นที่พักรีสอร์ตและมีผลผลิตจากส้มเยอะไปหมด  

 

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มโตและเข้มแข็งมากยิ่งขึ้น  

การที่ถูกน้าวิมลและน้องๆพูดจาถากถางใส่มันทำให้ฉันเริ่มชินและทำใจให้ปล่อยมันไปได้ ฉันพยายามอยู่อย่างสงบเท่าที่พอจะทำได้ ส่วนพ่อก็เหมือนเดิมท่านเอาแต่ทำงานจนไม่ได้มีเวลามาสนใจอะไรฉันสักเท่าไหร่  

แต่ก็ยกเว้นกับน้องๆที่พ่อมักใช้เวลาอยู่ด้วยเสมอในวันหยุดพักผ่อน  บางทีฉันก็เคยคิด พ่ออาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีฉันเป็นลูกสาวของพ่ออีกคน   ก็คงไม่แปลกอะไร เพราะในความเป็นจริงพ่อคงจะผูกพันกับพวกเขามากกว่าฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว 

 

ผ่านไปสามปีกับการใช้ชีวิตให้สนุกอย่างที่แม่บอกไว้ เวลาเดินเร็วมาก จนในที่สุดฉันก็เรียนจบประกาศนียบัตรวิชาชีพ วันนี้เป็นวันที่ฉันภูมิใจในตัวเองมากที่สุด ฉันกับมะปรางปรึกษากันไว้แล้วว่าพวกเราคงจะเรียนต่อวิชาชีพชั้นสูงอีกสองปีเพื่อจะได้มีวุฒิการศึกษาเพิ่มขึ้น  

 

แม่เป็นคนแรกที่ฉันคิดถึงเมื่อได้ผ่านความสำเร็จในชีวิตไปอีกขั้น ฉันรู้สึกอยากขอบคุณแม่จริงๆที่แม่เคยสอนให้ฉันคิดได้แบบนั้น มันทำให้ฉันได้สนุกกับการใช้ชีวิตที่ได้ตัดสินใจเลือกเรียนในวิทยาลัยแห่งนี้  

 

ถึงตอนนี้จะไม่มีแม่คอยอยู่เคียงข้างกัน แต่ความทรงจำแสนวิเศษที่แม่เคยบอกและสอนไว้มันยังคงอยู่ในหัวใจของฉันเสมอ 

 

ก่อนหน้าที่จะถึงวันรับใบประกาศจบการศึกษา ฉันจำได้ว่าฉันบอกกับพ่อล่วงหน้าไปแล้วว่าวันนี้จะเป็นวันที่ฉันเข้ารับใบประกาศนียบัตรวิชาชีพกับทางวิทยาลัย เมื่อก่อนฉันเคยหวังเอาไว้นะว่าอยากให้พ่อได้ภูมิใจเรื่องการเรียนของฉัน  

 

ถึงฉันจะเรียนหนังสือไม่เก่งแต่ฉันก็สามารถทำมันให้สำเร็จได้ ฉันอยากให้พ่อได้มาเห็นและมาอยู่แสดงความยินดีไปกับฉันด้วยในวันที่ฉันนั้นประสบความสำเร็จไปอีกขั้น   

 

แต่สุดท้ายแล้วพ่อก็ไม่ได้มา มันเป็นเพราะสองวันก่อนหน้านี้เป็นวันเดินทางไปฉลองวันเกิดของต้นอ้อที่ฮ่องกง น้าวิมลเป็นคนจัดแจงเรื่องทุกอย่างเอาไว้เกี่ยวกับการพาทุกคนไปเที่ยวที่นั่น ตั๋วเครื่องบินได้ถูกจองผ่านบริษัททัวร์ล่วงหน้าไปก่อนแล้วหนึ่งเดือน   

 

ซึ่งเหตุผลการจองตั๋วไปเที่ยวฉลองวันเกิดของต้นอ้อที่น้าวิมลบอกกับพ่อ มันช่างประจวบเหมาะมาตรงกับวันสำคัญของฉันพอดี พ่อบอกกับฉันว่าจะปล่อยให้น้องๆกับน้าวิมลล่วงหน้าไปก่อนก็ไม่ได้ด้วย เพราะแบบนี้แหละพ่อถึงยกเลิกหรือเลื่อนการเดินทางออกไปไม่ได้  

 

ตอนแรกฉันก็อยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงไม่เลือกอยู่กับฉัน แต่พอได้ฟังจากปากของพ่อแบบนั้นฉันเองก็ไม่ได้คิดที่จะถามอะไรต่อ   

มันคงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าฉันจะหวังให้พ่อเลือกอยู่ในวันสำคัญของฉันมากกว่าไปเที่ยวกับครอบครัวของพ่อ หากฉันเรียกร้องหรือแสดงความต้องการให้พ่ออยู่กับฉันในวันนี้ ในใจของฉันมันรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ถึงยังไงพ่อก็ต้องให้ความสำคัญกับครอบครัวของพ่อมาก่อนอยู่ดี 

 

ยิ่งถ้าฉันถามอะไรไปมากกว่านี้ก็คงมีแต่คำตอบที่ทำให้ฉันต้องมานั่งเสียใจและเจ็บปวดซะเอง ฉันเลยได้แต่คอยปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร ฉันจะพยายามทำใจยอมรับให้ได้ และฉันจะใช้ความทรงจำสวยงามที่มีต่อแม่ทำให้ความรู้สึกดีๆเหล่านั้นคอยอยู่เคียงข้างฉัน มองเห็นความสำเร็จของตัวฉันเองในวันนี้  อย่างน้อยมันก็เป็นการเรียกความรู้สึกด้านบวกให้ตัวฉันเองได้มีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไป 

 

 "ขอบคุณนะมะปราง ถ้าไม่มีแกกับย่า ฉันคงรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองไม่มีใคร เลยจริงๆ" 

 

"จะคิดมากไปทำไมแก ฉันว่าเรามาถ่ายรูปด้วยกันดีกว่า ยิ้มให้กว้างๆเลยนะพระจันทร์" 

 

ถึงแม้วันนี้ฉันจะไม่มีใครมาร่วมแสดงความยินดีในความสำเร็จเลยสักคน แต่ฉันก็ยังคงรู้สึกอบอุ่นเพราะว่ามีย่าของมะปรางที่กลายมาเป็นผู้ใหญ่ในงานฉลองวันสำคัญของฉันอีกคน 

 

มะปรางบอกว่าย่าอายุมากแล้วก็จริง แต่ท่านก็ยังความจำดีและร่างกายแข็งแรงอยู่ ถึงจะหยิบจับอะไรไม่ถนัดตามประสาคนแก่ แต่ใจของท่านก็ยังสู้ไหว ทุกวันนี้เวลาสั่งเด็กคนอื่นทำงานดูแลความเรียบร้อยต่างๆให้เจ้านาย อย่างพวกลงครัวทำอาหารทำความสะอาดบ้าน ท่านก็ยังคอยช่วยดูแลแทนได้สบาย 

 

พอลองมองย้อนกลับไปในชีวิตที่ผ่านมาของตัวเอง ฉันก็อดที่จะคิดถึงแม่ไม่ได้ ถ้าหากแม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันต้องรู้สึกดีมากกว่าในตอนนี้แน่ๆ  

 

ถึงจะมารู้ความจริงทีหลังว่าพ่อมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว แต่ถ้าแม่ของฉันท่านยังอยู่ด้วยกัน ชีวิตของฉันคงจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยวและเหงามากขนาดนี้ 

 

นับวันลับหลังพ่อต้นอ้อและต้นปาล์มจะก้าวร้าวกับฉันมากขึ้นทุกที บางครั้งพวกเขาก็ชอบแกล้งเอารองเท้าผ้าใบสีขาวของฉันไปตากให้โดนน้ำฝนที่ระเบียงบ้านจนมันเปียก 

 

และทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนั้น ฉันต้องฝืนทนใส่เสมอเพราะว่าฉันมีรองเท้าผ้าใบเพียงแค่คู่เดียว อย่างบางวันฉันเองก็ต้องรีบไปเข้าเรียนที่วิทยาลัยให้ ทันด้วย ฉันเลยไม่มีเวลามานั่งทำให้มันแห้งก่อนใส่ และที่แย่ไปกว่านั้นบางทีก็มีหมากฝรั่งมาติดที่ในรองเท้าจนมันเหนียวติดเท้าไปหมด ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำไปเพื่ออะไรกัน เพราะมันไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรเลยนอกจากความสะใจ  

 

ฉันก็พอจะรู้ว่าน้องๆไม่เคยเห็นฉันเป็นพี่มาตลอดอยู่แล้ว แต่ตัวฉันก็พยายามอดทนไม่ไปยุ่งและก้าวก่ายอะไรในชีวิตของพวกเขา  

 

เพราะฉันเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหาอะไรกับการอยู่ร่วมกับคนอื่นๆในบ้านหลังนี้ ฉันเลยเลือกที่จะยอมปล่อยให้มันผ่านไป 

 

To Be Continued 

ความคิดเห็น