Lady_P

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1.กาฝาก

คำค้น : พลอย คิง

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 73

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1.กาฝาก
แบบอักษร

ชีวิตครอบครัวของคนอื่นทำไมมันดูมีความสุข แต่สำหรับฉันไม่มีความใกล้เคียงความสุขเลย

 ตั้งแต่จำความได้ฉันก็ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองแล้ว ครอบครัวที่ต้องมีพ่อแม่และลูกๆที่น่ารัก เป็นดั่งคำนิยามที่ใครๆต่างมองว่า นั้นแหละคือองค์ประกอบที่จะทำให้มีความสุข 

       " นี่! นังพลอยแกอยู่ไหน "

       " เห้อ...มีอะไรหรอพี่หงส์ ฉันพับผ้าอยู่ "

      " มันเย็นแล้วนะ เมื่อไหร่แกจะทำกับข้าว ฉันหิวแล้ว "

     " นี่มันบ่ายสามเองนะ รอก่อนซิฉันจะต้องรีบเอาผ้าไปส่งเขา "

       " อย่ามาลีลา บอกว่าหิวคือต้องกินตอนนี้ อีกอย่างฉันควบคุมอาหาร ต้องกินก่อน อ่อขออาหารคลีนนะจ้ะ "

       ทำไมไม่เห็นใจฉันบ้างนะ วันนี้เป็นวันหยุดฉันแท้ๆทำไมจะต้องมาคอยรับใช้คนที่บ้านด้วย ไหนจะงานซักรีดที่ต้องรับจ้างอีก

        " เฮ้อออ ต้องเจออีกนานแค่ไหน อยากลดหุ่นทำไมไม่อดอาหารเลยล่ะ จะได้ประหยัดด้วย "

      คำบ่นของฉันมักจะออกจากปากในตอนที่คนนั้นไปแล้ว คนอย่างฉันจะกล้ามีปากมีเสียงกับใครได้

ทุกๆเย็นฉันจะต้องรีบกลับเข้าบ้านเพื่อทำกับข้าวให้ป้าและลูกสาวเขากิน มันเป็นหน้าที่ของฉันไปแล้ว ถึงแม้ว่าวันไหนฉันไม่ว่าง ฉันก็ต้องรับผิดชอบจ่ายค่าอาหารเอง    

 " นี่ๆนังพลอยมันก็โตเป็นสาวแล้วนะ มันทำงานหาเลี้ยงแกได้แล้วนิ "      

" ฉันก็เห็นมันทำงานหาเลี้ยงแกสองคนแม่ลูกมาตั้งแต่ไหนแต่ไร "       

" อ้าวอีปิ่น มึงพูดงี้หมายความว่าไง "       

" ก็พูดเรื่องจริง "       

"มึงสองคนอย่าทะเลาะกัน อย่างนี้นะนังเทียนแกมีหลานสาวสวย แกก็พามันไปฝากเนื้อฝากตัวกับเฮียเขาหน่อย "        

" นิ! อีพง มึงจะให้อีเทียนพานังพลอยไปฝากเฮียเขาทำไมห่ะ มึงก็รู้อยู่ว่าไปฝากมีแต่เรื่องอย่างว่า "        

" มึงหุบปากเลยอีปิ่น กูแค่เห็นทางสว่างของอีเทียนมัน มีหลานสาวสวยน่าจะทำให้มึงมีกินมีใช้ได้ ใช่ไหมอีเทียน "        

 " เอ่อ จริงของมึงอีพง "        

 " อีเทียน สงสารนังพลอยเถอะ  แกก็รู้มันไม่ใช่เด็กแบบนั้น ฉันสงสารมันมันไม่เหลือใครแล้ว แกเวทนามันเถอะนะ "        

 "อะไรของมึงอีปิ่น เด็กมันโตแล้วก็ต้องตอบแทนบุญคุณซิว่ะ "         

ฉันยืนแอบฟังอยู่ข้างบ้าน จากบทสนทนาขาไพ่ของป้าฉันแล้ว ชีวิตฉันมีค่าอะไรบ้าง การตอบแทนบุญคุณมันตีค่าฉันไปในทางนั้นหรอ          ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องแบบนี้หรอกนะ ทุกๆครั้งที่ป้าพงมาหาป้าเขาจะชอบแนะนำป้าแบบนี้ตลอด แต่ครั้งนี้ป้าฉันเห็นดีเห็นงามกับเขาด้วย             " นังพลอยพรุ่งนี้แกว่างไหม "            

 " ฉันมีเรียนจ้ะ  แล้วมีรับจ๊อบตอนเย็นต่ออีก  ป้ามีอะไรจ้ะ "            

 " ฉันจะพาแกไปหาผู้ใหญ่  พาไปฝากเนื้อฝากตัวเขาหน่อยหนะ "             

" ฉันไม่ว่างเลยจริงๆรับปากพี่ที่หางานให้แล้ว ถ้าไม่ไปตามนัดเขาจะไม่หางานให้แล้วนะ "            " แต่ถ้าแกไปเจอผู้ใหญ่คนนี้แกจะสบาย ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยอีก "            

" ถ้างั้นป้าก็พาพี่หงส์ไปซิจ้ะ ทุกวันนี้พี่หงส์ก็ไม่ได้ทำงานอะไร จะได้ช่วยป้าหาเงินไง "                " เพี๊ยะ  "           

 " แกพูดอะไร ฉันไม่ให้หงส์มันไปหรอก  มันเป็นลูกฉันฉันไม่ให้มันไป "           

 " จ้ะ.... พลอยรู้ "          

 " แกช่วยสำนึกบุญคุณฉันไว้เยอะๆนะ ทุกวันนี้ที่แกโตมาได้มันเป็นเพราะใคร  แล้วแกอย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้ลูกฉันลำบาก ส่วนแกเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่มันก็คือกาฝาก ที่ฉันช่วยเหลือไว้ แกจำใส่หัวไว้ซะ "            

หลายคนอาจคิดว่าคำพูดเหล่านี้ที่ฉันได้ยิน ฉันจะต้องยืนร้องไห้ฟูมฟาย นั่งเสียใจ เปล่าเลยฉันชินกับคำเหล่านี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว         

 " หึ ฉันก็น่าจะรู้ดี ฉันมันเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ ขนาดพ่อกับแม่ยังทิ้งฉันไป ก็สมควรแล้วล่ะ "           

การจมกับอดีตคิดตั้งคำถามกับมัน มันทำให้ฉันไม่สามารถก้าวต่อไปได้ แต่ฉันเลือกที่จะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ 

@ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง             

บูธสินค้าที่ออกตามห้างดังจะต้องมีคนคอยยืนแจกใบปลิว มีการประชาสัมพันธ์สินค้า เวลาที่คนเดินผ่านไปมาจะเข้ามาชมบูธ ก็เลือกตามบูธที่มีสาวสวย หุ่นดี            

" ทำไมบูธเรามันเงียบจังหว่ะ ยัยพลอย พี่จะได้ลูกค้าไหมเนี่ย โหหห!ถ้าบูธเรามีสาวสวยซักคน เราคงได้ลูกค้าได้ค่าเหนื่อยเพิ่มด้วย "          

  " ช่ายยย ทำไงดีพี่ขิง ดูสภาพพวกเราดิ แต่งไปจะเรียกลูกค้าหรือไล่ก็ยังไม่รู้เลย "            

"แกก็พูดเกินไปยัยหลิน เรามาขายของนะ ของเรามีดีเดี๋ยวคนก็ซื้อเองแหละ " 

เราสามคนออกบูธด้วยกันบ่อยๆฉันกับหลินเป็นเพื่อนสนิทกัน ส่วนพี่ขิงเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยที่คอยช่วยเหลือ หางานพิเศษให้ฉันตลอด 

" นี่! พวกแกรู้ไหม ถ้าวันนี้ยอดขายเพิ่มทางบริษัทที่จ้างเรา เขาให้เงินเพิ่มสองเท่าตัว บวกเงินพิเศษอีกนะ " 

" ฮือๆๆ หมดกันเงินค่าเทอมที่จะได้ในงานนี้  ฉันอุตสาห์เตรียมตัวมาเพื่อกอบโกยเงินงานนี้ พัง พัง"

 " หลิน แกว่าไงนะค่าเทอมหรอ"   

พอยัยหลินพูดเสร็จมันก็เดินออกไปทำหน้าเศร้าๆ ฉันสังเกตเห็นมันน้ำตาคลอด้วยอะ 

" ใช่ พลอยแกรู้ไหม พ่อมันเอาค่าเทอมไอ้หลินไปหมดเลย มันไม่เหลือเงินจ่ายค่าเทอมแล้ว พี่ก็ต้องจ่ายค่าดูงานอีก เฮ้อออ จะช่วยมันยังไงดี "      " พี่ขิง ถ้าเราเรียกลูกค้าได้เยอะ เราก็ได้เงินค่าจ้างเยอะเลยใช่ไหม " 

" อืม " 

จากที่ฉันดูๆแล้ว ถ้าบูธเราไม่มีสิ่งสวยงามเหมือนบูธอื่น งานนี้เราคงไม่มีลูกค้าเข้าแน่ๆ เงินที่ได้ก็คงไม่พอที่จะช่วยยัยหลิน ด้วยความสงสารเพื่อนฉันจึงตัดสินใจที่จะทำมัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น