KO.R

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 Call me

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2561 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 Call me
แบบอักษร

ตอนที่ 20

Call me


“แทน”

หนุ่งร่างเล็กนั่งกอดเข่า ตาลอยไร้ทิศกลางอากาศ อยู่ใกล้โซฟาข้างๆห้องน้ำ ภายในห้องที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสด แดงฉานไปทั่วพื้น...


“แทน”


สื่งแรกที่ทำหลังจาก ขโมยดวงตาที่มีค่าของมัน คือ การพุ่งเข้าไปโอบกอดคนรัก ที่กำลังนั่งอย่างไร้สติ...

ไม่ว่าจะพยายามเรียกเท่าไหร่ อีกฝ่ายก็เหมือนจะไม่ได้ยิน


พุทกอดแทนไว้ในอ้อมแขน โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ลมหายใจแทบจะขาดไป เมื่อเห็นแทนในสภาพที่ไม่ตอบสนองต่อสิ่งใดเลย...


ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ที่เข้าควบคุมสถานการณ์กันอลหม่าน ในหัวของพุทกลับไม่ได้คิดสิ่งใดเลย

คิดแค่ว่า จะต้องกอดคนตรงหน้าไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้...



ณ สถานีตำรวจ

ในกลางดึกของวันนั้น ถูกเปลี่ยนเป็นช่วงดึกที่แสนวุ่นวาย ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องต่างก็ขับรถเข้ามาจอดกันให้เต็มลานจอดรถของสถานี ผู้ปกครองของพวกเลวนั่นปรากฏตัวออกมาทีละคนสองคน ขึ้นมาป่าวประกาศไม่ยอมความกันโต้งๆอยู่ข้างหน้าสถานี ถกเถียงกันไปมา....


“ก่อเรื่องอะไรอีก ไอ่ตัวดี!!”


เสียงของพ่อฝ่ายโจทย์ดังก้องขึ้นกลางสถานี อย่างไม่ไว้หน้าลูกชายที่กำลังนั่งซมอยู่...

เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้น หนุ่มก็ไม่พอใจอย่างมาก เขาเอาแต่มองพ่อตัวเองอย่างสมเพช แต่ไม่พูดต่อปากต่อคำกับเขาให้เสียเวลา..


“คุณ ไม่เอา”


ส่วนอีกคนที่มาด้วยนั้น อาจเรียกว่า แม่ ก็ได้ ถ้าพิจารณาตามการเกิดของมนุษย์ พุทได้แต่สงสัยว่าถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้น เขาจะได้เห็นหน้าของหล่อนตอนนั้น

ปีนี้.. ปีหน้า... หรือ ชาติหน้า... กันนะ


“มึง ก่อเรื่องอะไรไว้”


“ไอ้พุท”

เสียงพ่อตวาดพร้อมชี้นิ้วมาที่หน้าของเขา แววตาของพ่อ มันไม่ใช่สายตาที่เอาไว้ใช้มองลูก...


พุทเอาแต่มองว่าเขาจะพูดอะไรต่อจากนี้อีก ให้เขาพูดออกมาให้หมดเท่าที่จะพอใจ... ด่าเขา ดูถูกเขา สาปแช่งเขา ให้สาแก่ใจพวกเขา เท่าที่พวกเขาอยากจะทำ...

นานแล้วที่ไม่ได้เจอหน้า ถึงแม้ว่า เกลียดพวกเขาอยู่บ้าง แต่ก็คิดถึงไม่น้อย ถึงแม้ว่าเขาจะแยกกันไปมีครอบครัวใหม่กันหมดตั้งแต่เขายังเล็ก หอบลูกหอบเต้าไปด้วยคนสองคน และทิ้งคนโตที่กำลังทำผิดซ้ำๆ ไว้กับยายและตาแก่ๆ แต่มันก็คิดถึงอย่างอธิบายเหตุผลไม่ได้ อยู่ดี..



“พ่อกับแม่ ไม่อยากมาเจอหน้าผมบ้างหรอ”


พุทถามด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่คำถามนั้นมันก็แทงลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของทั้งสองคน

ทั้งคู่อึ้งกับคำถาม และชะงักเงียบไปด้วยความสำนึกผิดอยู่ชั่วครู่...

คำว่า ‘คิดถึง’ ที่อยากได้ยิน มันพูดยากขนาดนั้นหรือ...


พุทก้มหน้ายอมรับ ความจริงที่แสนเจ็บปวด


ทั้งน้อยใจ และเสียใจ ถึงเดินหนีออกไปจากตรงนั้น...

หัวใจที่แสนอ่อนแอ และเคว้งคว้าง เดินไปตามทางของมัน ไปหาคนที่ยังรักเขาอยู่


พุทเดินหนีออกมาจากห้องโถง เลี้ยวขวาเข้าทางเดินเป็นตรอกแคบๆข้างห้องห้องหนึ่ง ก็เห็นคนที่ตามหา นั่งอยู่ตรงนั้น..


“แทน”


เสียงของพุทดูอ่อนแรงลงจากเดิมมาก เหมือนไม่ใช่คนเดิม


“ขอโทษนะ”

เสียงสั่นเครือดังขึ้นใกล้ หนุ่มร่างเล็กที่กำลังนั่งทบทวนเรื่องต่างๆในหัวเงียบๆคนเดียว

“ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น”


เขาทรุดตัวนั่งลงใกล้กับคนรักของเขา


ฟึ่บบบบ!!!.......

มือบางๆในเวลานี้เหมือนจะเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเดิมแล้ว

เขาค่อยๆโอบกอด คนตรงหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมแขนทั้งสอง

ทันทีที่แทนเริ่มให้ความอบอุ่นใจกับพุท

พุทเริ่มร้องไห้ออกมา อย่างคนกลั้นไม่ไหว...


“มันผ่านไปแล้ว”


เสียงบางๆแต่หนักแน่นดังขึ้น ปลอบผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีหัวใจ มีความรู้สึก เหมือนกับคนทั่วไป

ไม่ได้เข้มแข็งมากกว่าคนทั่วไปเลย..


“ขอโทษจริงๆ”


พุทยิ่งร้องไห้ออกมาดังขึ้น เหมือนเด็กที่ปลดปล่อยความรู้สึกมากมายที่ซ่อนไว้นานออกมา...

มือของแทนลูบที่หัวของเขาเบาๆ


“ขอโทษ”


เอาแต่พูดว่าขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ เป็นร้อยๆครั้ง...

แต่มันก็ลบล้างความผิดที่เขาทำไม่ได้อยู่ดี

แทนค่อยเอามือบางของตัวเองปาดรอยน้ำตาบนแก้มของพุท

แทนรู้สึกแค่ว่า ดวงตาของคนตรงหน้า ทำไมจึงเต็มไปด้วยความอ่อนแอ


“ทุกอย่างมันจะเป็นเหมือนเดิมมั้ย”

“อย่าทิ้งกูนะ”


ถึงตอนนี้ พุทไม่เหมือนคนเดิมที่แทนเคยรู้จักเลย เขาเอาแต่ร้องไห้ วิงวอนเหมือนเด็ก กอดแทนแน่นไม่ปล่อย แทนได้แต่กอดเขาไว้อย่างนั้นให้นานที่สุดเท่าที่พุทจะพอ...

ไม่รู้สิ ทำไมพุทถึงรู้สึกว่าเขาจะต้องกอดแทน ให้นานเท่าที่จะทำได้

ทำไมต้อง ฟังเสียงของแทน ไว้ให้ได้มากที่สุด

เหมือนกับว่า มันจะไม่ได้ยินอีก

ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ไปไหน


“แทนนนนนนนน.....”


เสียงของหญิงกลางคนแต่งตัวดี ดูมีฐานะดังขึ้นจากทางห้องโถงของสถานี เมื่อหล่อนเห็นว่าลูกชายคนเดียวกำลังกอดอยู่กับผู้ชายอีกคน..


“แม่.......!!!”


แทนรีบผละตัวออกจากพุททันทีที่เสียงของหล่อนดัง


“ทำอะไร! อยู่หนะ”

“มานี่”


เสียงแม่เรียก เหมือนเสียงสัญญาณบางอย่างดังเตือน..

ให้รู้ว่าหลายๆอย่าง กำลังจะไม่เหมือนเดิม...


“ไม่ไปได้ไหม แทน”

พุทเงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างจริงจัง..


รั้งมือของเขา ไว้ด้วยมือหนาใหญ่ของตัวเอง

แทนลุกขึ้นจากตรงนั้น ออกจากอ้อมกอดที่แสนมีความหมายของพุท โดยที่ไม่ได้สนใจคนที่กำลังนั่งกองกับพื้น

ดวงตากลม ใต้โหนกคิ้วสูง มองตามแผ่นหลังเรียวเล็ก อย่างหวาดหวั่น

เค้าดูให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนนั้นมาก มากกว่าคนที่เพิ่งพบเจออย่างเขา...






“เมื่อกี้ทำอะไร”


“ตอบแม่สิแทน”


“กอดกันเหรอ”


“ใช่มั้ยย!!”

....แทนเคยคิดว่าสักวันเธอคงจะรู้ และวันนี้เธอก็สมควรจะได้รู้ความจริง ระหว่างเขากับพุท

แทนพยักหน้าเบาๆ ตอบรับคำถามมของแม่

แม่จะได้รู้สักทีว่า ลูกที่แม่เลี้ยงมาเป็นปีๆ มันไม่ใช่ ผู้ชาย อย่างที่แม่ยัดเหยียด



 “แทน!! แทนทำแบบนี้ทำไมลูก”



“แม่”

“แทนไม่ใช่ผู้ชาย อย่างที่แม่อยากให้ได้หรอกนะ”



“ทำไม”


...เงียบ...


“แม่เลี้ยงแทนมาผิดหรอ”

“มันเป็นความผิดของแม่ใช่มั้ย”

“แทนจำคำที่แม่เคยพูดได้มั้ย”


“คนที่มันเป็นตุ๊ด มันเหมือนตัวตลก มันน่ารังเกียจ มันสกปรก มันมั่ว ไปไหนเขาก็ดูถูก นะหรอครับ จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้*..”*

“แล้วแทนเป็นแบบนั้นหรอแม่...”

“แทนดูเลวขนาดนั้นมั้ยล่ะ”



“แทนไม่ได้อยากเกิดมาเป็นแบบนี้หรอกนะแม่”



“แต่แทนเป็นผู้ชายไม่ได้จริงๆ”



“เห็นแก่ตัว!!”

เสียงแม่ตะคอกขึ้น ด้วยอารมณ์โกรธ!

“แทนอยากเป็นคนผิดเพศจริงๆหรอ”

“ครอบครัวของเราไม่มีใครเป็นตุ๊ดเป็นแต๋ว อาก๊งอาม๊า ครอบครัวจะคิดยังไง เลิกคิดถึงแต่ตัวเองได้แล้ว”

 “ถ้าจะคบกันไอ้อันธพาลนั่นต่อ ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่ซะ”


สิ้นเสียงคำรามของหล่อน หัวใจของแทนก็เหมือนถูกเอามีดกรีด หล่อนเริ่มเบี่ยงตัวออกไปร้องไห้อย่างเหลืออดเหลือทน แม้แทนจะแสดงชัดเจนแล้วว่า เขาเป็นคนดีได้ ในขณะที่เขาเป็นเพศที่สามได้ แต่มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดที่ว่า เพศที่สาม เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจ ได้


“แม่ทำเพื่อแทนได้เป็นล้านครั้ง แม่ให้แทนได้ทุกอย่าง”

“และนี่เป็น สิ่งเดียวที่แม่อยากจะขอในชีวิตของแทน”

พูดตอกย้ำอีกหลายหน และแสดงบีบน้ำตาอีกหลายฉากใหญ่ เหมือนจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกต่อไป

แทนก็เหมือนจะหมดลมหายใจ และล้มตรงนั้นให้ได้


และคนที่ต้องเลือก.. ก็คือ เขา








ทันใดที่เห็นเงาของคนที่คุ้นเคย กำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาถึงกับลุกขึ้นมองให้ชัดๆ


ใบหน้าของคนที่กำลังเดินมา ดูตึงแข็ง ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว...


ในใจของพุทนั้นสั่นไหว เหมือนกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ...


ไม่นานนัก แทน ก็เดินเข้ามาถึงจุดที่พุทกำลังนั่งอยู่


“ไปไหนมา”


“คุยกับแม่มาหรอ”


“แม่ว่าไงบ้าง”


ไม่ว่าจะพยายามถามขนาดไหน 

มันก็ไม่มีเสียงตอบอะไร.. ออกมาจากปากผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว



ฟึ่บบบบ


พุทโผเข้ากอดแทนโดยไม่รู้ตัว..


ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนตัวเองกำลังจะเลือนรางหายไปแล้ว แทนก็เหมือนกัน เขากำลังจะเลือนรางหายไป..


พุทเริ่มน้ำตาไหลออกมาอีกรอบ...

อย่างหยุดไม่ได้..



....เขาได้แต่วิงวอนให้โลกใบนี้หยุดหมุน และภาวนาว่าไม่ให้อะไรมาพรากแทนไปจากเขาได้...




“เลิกกันเถอะ พุท”




กอดแทน ไว้ให้นานที่สุด เท่าที่จะนานได้.....

....................................................................................................................................................................................

ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่อง ผัวเด็กจอมโหด 18+ by KO.R นะครับ เศร้ามากเหมือนกันนะครับ การเลิกกับใครสักคน มันง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ พุทยืนยัน!!! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ช่วงนี้ไรท์สอบหนักมาก กว่าจะมาอัพก็ยาวเป็นสัปดาห์ ขอไลค์และเม้นด้วยนะครับ

"เลิกกับกูหรอ เดี๋ยว รู้... เลย"

#พุท

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น