MADAM.T

ฝากเม้น ฝากไลค์เป็นกำลังใจให้หน่อยน้า : )

Chapter 11 : ภาษารัก 100%

ชื่อตอน : Chapter 11 : ภาษารัก 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 160

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2562 14:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11 : ภาษารัก 100%
แบบอักษร

Chapter 11 : ​ภาษารัก

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ jonghyun  gif


@Dark Club

อคินเดินเข้าภายในห้องวีไอพีที่มีไว้สำหรับพวกเขามาด้วยสีหน้าเอิบอิ่ม เขาเดินมานั่งที่ประจำก่อนจะยกขาไหว่ห้างตามสไตล์คนวางมาด

"อารมณ์ดีจังนะมึงอะ" ภูผาวางแก้วเหล้าในมือลง

"กูจะอารมณ์ดีบ้างไม่ได้หรือไง?"

"มันผิดปกติ" กราฟเสริม

จริงๆพวกเขาก็รู้สาเหตุที่ทำให้อคินอารมณ์ดีอยู่แล้วแหละ ถ้าไม่ใช่เพลิงฤทธิ์บอกพวกเขาคงไม่รู้

"มีเรื่องอะไรดีๆหรือไง อุ๊บอิบวะ" ไทม์ยิ้มเ้จ่าเล่ห์

"ไอ้เพลิง" อคินกดเสียงตำทำหน้าคาดโทษให้เพลิงฤทธิ์ ไอ้พวกนี้ต้องรู้แล้วแน่ๆ อุสาห์บอกแล้วว่าอย่าบอกพวกมัน เวรเอ่ย

"ไม่ใช่ความผิดกู" 

"น้อยใจวะ ถ้ากูไม่เสนอว่าจะยกเพ้นเฮาว์ที่ใหม่ให้มัน มันคงไม่บอก" ไทม์ปากยื่นปากยาว "คุณสามีมีเรื่องปกปิดคุณภรรยาอย่างกูแหละ"

"ขนลุกไอ้สัส ไปไกลๆเลย" อคินดันหัวไทม์ที่เอามาคลอเคลียที่แขนของเขา ไทม์มักสร้างรอยยิ้มให้กลุ่มตลอด แต่บางทีมันก็กวนตีนไป

"แล้วเป็นไง ได้ข่าวว่าโดนสาวเอาแล้วทิ้ง" กราฟถามตรงจุดทำเอาอคินสะอึกไปหลายรอบ

"มึง ไอ้เพลิง มึงเล่าเรื่องนี้ด้วยหรอวะ!" 

"มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงพวกมันต้องรู้"

"ล้อกูยันลูกบวชแน่" อคินกลุมขมับ

"เอาถึงขั้นจะมีลูกเลยหรอวะ?" ภูผาแกล้งแซว 

"ไอ้สัส" ขายาวเตรียมพาดไปฝั่งตรงข้ามแต่ภูผาหลบได้ก่อน

"ตกลงมึงกับเดือนหนึ่งคือยังไง พวกกูช่วยได้นะเว้ย" ไทม์ตบไหล่กว้างของอคิน 

"เฮ้อ.. ก็..." มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องเล่าละวะ

"..." ทั้งหมดเงียบและฟังเรื่องของอคินอย่างตั้งใจ หนึ่งในข้อดีของพวกเขาคือเวลาเพื่อนมีปัญหาจะไม่ทิ้งกัน เวลาเพื่อนมีปัญหาแล้วแก้ไม่ได้พวกเขาก็ยินดีจะช่วย

"ตอนแรกกูก็ไม่รู้ว่ารู้สึกยังไง" 

"เอาตอนนี้"

"กูชอบ"

"โว้วววว" เสียงโห่ร้องพวกเพื่อนเขาดังแข่งกับเสียงเพลงข้างล่าง 

"พอ หยุดไอ้สัส กูนั่งกลุ้มอยู่เนี่ย"

"กลุ้มไรมึง ชอบก็ดีแล้วนิ หรือเดือนไม่ชอบมึง" กราฟถาม 

"ไม่ใช่ มองกูก็รู้ว่าเดือนชอบกูแค่ปากแข็งเท่านั้น แต่กูแค่สงสัยว่าทำไมเรื่องคืนนั้นเดือนต้องโกหกกู แถมไอ้องศายังเสือกช่วยอีก" 

"มันต้องมาสาเหตุ" ไทม์ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม

"ก็ค่อยดูกันต่อไป ความลับไม่มีในโลกอยู่แล้ว" 

"กูมีแผน" อยู่ๆไทม์ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ 

"มึงแค่ต้องทำให้เดือนชอบมึงแบบเปิดเผย ที่ไม่ใช่ไอ้อาการปากแข็งแบบนี้นะ อยากรู้เทคนิกไหม?" ไทม์หยักคิ้วเป็นเชิงถาม ก็รู้อยู่แล้วแหละว่าอคินต้องถามแต่แค่อยากกวนมันไปงั้น

"อย่าลีลา บอกมาว่ากูต้องทำไง?" อคินขยับตัวให้นั่งหันหน้าเข้าหาไทม์บ่งบอกได้ว่าสนใจแผนของคนตรงหน้ามากแค่ไหน ตอนนี้อะไรทำได้ก็ต้องทำ ต้องเดินหน้าอย่างเดียวแล้ว ไม่ได้จีบใครมาเจ็ดแปดปี มันก็มักจะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ระหว่างที่คบกับเพชรเขาก็รักแค่เธออาจมีนอกลู่นอกทางบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเท่าไอ้เพื่อนอีกสี่ตัว แล้วระหว่างที่เขาโสดแค่เขาอยู่เฉยๆก็มีคนเข้ามาแล้ว เรื่องจีบนะหรอ ไม่เคยเลยมากกว่า

"ยกแขนสองข้างทำเป็นหัวใจ ตรงนี้ มึงลองทำดิ๊" ไทม์ชีไปที่หัวของตัวเอง

"..." อคินลองทำตาม

"เออ!เนี่ยแหละท่านี้เลย ผู้หญิงชอบ" ไทม์ตบตักตัวเองอย่างสะใจ บรรดาเพื่อนๆที่เห็นก็แอบขำกับท่าที่อคินทำ รู้แหละว่าไทม์แค่แกล้งไปงั้น แผนอะไร ไม่มีหรอก 

"มันไม่เลี่ยนไปหน่อยหรอวะ?" นี่มันท่าบอกรักแบบที่พวกไอดอลเกากลีเขาชอบทำนี่หว่า 

"มึงไม่รู้อะไร ท่านี้กำลังฮิต" กราฟพูดพร้อมกับแตะมือกับไทม์ใต้โต๊ะไม่ให้อคินเห็น

"พวกมึงหลอกกูปะเนี่ย?" มันน่าจะดูน้ำเน่าไปหน่อยไหมวะ 

"มึงก็รู้ไอ้ไทม์มันเสือผู้หญิง มันรู้ว่าผู้หญิงชอบอะไร" เพลิงฤทธิ์ช่วยยืนยันอีกแรง 

"เออๆ ก็ได้" เห็นว่าเพลิงฤทธิ์รับประกัน แต่ก็อย่างว่าไอ้ไทม์มันเสื้อผู้หญิงจริงๆนั้นแหละมันเจอมาหลายแบบ ลองเชื่อสักครั้งแล้วกัน

"แล้วอย่าลืม" เพลิงฤทธิ์พูดหลังจากกระกดแก้วเหล้าในมือรวดเดียวหมด

"อะไร?"

"ไหนบอกจะปิดร้านกูสองเดือน เตรียมตังไว้ยัง? หึ" 

"นี่มึงยังไม่ลืมอีกเรอะ"

"ไม่ใช่มึง กูฉลาด" 

"เออๆๆ ตั้งแต่วันนี้เลยไหมละ แม่ง!" ต้องเสียกี่ล้านวะ เหล้าร้านมันใช่ว่าจะถูกๆของนอกทั้งนั้น

"ไม่ขัด"

"มีเจ้ามือแล้ววะ เอ้าแดกกก" ภูผายกแก้วขึ้นมาชนกับเพื่อนๆ


...ต่อ...

บ่ายวันต่อมา

@M1.Fashion

เดือนหนึ่งนั่งกล้มหน้ามองตัวเลขในสมุดบัญชีอย่างเคร่งเครียด ระยะหลังมานี้เธอไม่ค่อยได้ทำบัญชีเลยเพราะมัวแต่เล่น เห้อ สุดท้ายงานก็กองสุมเป็นภูเขา วันนี้ทั้งวันเธอก็นั่งทำแต่บัญชีแต่ดีหน่อยที่พนักงานในร้านคอยจดสิ่งของเข้าออกเอาไว้ระหว่างที่เธอไม่อยู่ ทำให้งานเสร็จเร็วกว่าเดิม

"เสร็จสักที เห้อ" เสียงหวานพ่นลมหายใจพร้อมกับยืดตัวเอาหลังพิงพนักโซฟา

"น้ำค่ะ" ออมวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ เดือนหนึ่งพยักหน้าขอบใจ

"พี่เดือนหนึ่งหิวไหมคะเดี๋ยวหนูออกไปซื้ออะไรให้กิน" ป่านถามเพราะเห็นว่าตั้งแต่เข้าร้านมาเดือนหนึ่งยังไม่แตะอะไรเลยนอกจากน้ำที่ออมเพิ่งเอามาให้เมื่อกี้

"อืม ดีเหมือนกันพี่ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยด้วย" 

"งั้นพี่เดือนหนึ่งจะกินอะไรคะ? เดือนหนูรีบไปซื้อให้เลย"

"เอา..."

กริ้ง

เสียงกระดิ่งบอกถึงลูกค้าเข้ามาในร้าน ทุกคนหันไปทางต้นเสียง ร่างสูงในชุดไปรเวท เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีกรมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงมาที่เธอ

"คุณน้ำเพชรไม่ได้อยู่ที่นี่" เดือนหนึ่งหันหน้าไปอีกทาง

"แล้วใครบอกว่าฉันมาหาเพชร" อคินยกยิ้มบางๆ

"จะไปรู้หรอ เห็นทุกทีมาร้านฉันก็เพราะตุณน้ำเพชร"

"เธอกำลังหึงฉันอยู่ รู้ตัวไหม" อคินนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเดือนหนึ่ง

"เออ..คือ..." ออมและป่านมองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา อีกคนก็กวนเสียเหลือเกินส่วนอีกคนก็วางมาดทำเป็นไม่สนใจ พวกเธอละเพลีย

"นายนี่เก่งเรื่องหลงตัวเองเนอะ" เดือนหนึ่งกอดอกมองคนตรงข้าม

"มีดีให้หลง เธอก็น่าจะรู้" อคินยิ้มกวนๆส่งกลับไป

"เหอะ ถ้าจะมาหาเรื่องก็ออกไปเลย ประตูอยู่โน้น" 

"ฉันมารับเธอไปกินข้าว" 

"ทำไมฉันต้องไป" มารับไปกินข้าวเนี่ยนะ ผีเข้าหรือไง 

"เพราะฉันหิว" 

"แต่ฉันไม่หิว"

โครกกก... 

เสียงท้องร้องดังมาจากคนตรงหน้าอคิน เนี่ยนะไม่หิว หึ ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่

"หึ ดูเหมือนปากกับท้องเธอจะทะเลาะกันนะ" 

"พะ พูดมากน่า" ไอ้ท้องบ้ามาดังอะไรเอาตอนนี้ยะ! เจ้าท้องทรยศ

"อย่าลีลา ฉันหิวแล้ว" อคินลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงยืนกดดัน

"ฉันฝากป่านซื้อแล้ว ข้าวอยู่หลังร้านเพราะงั้น ไม่ ไป" เดือนหนึ่งเชิดหน้าตอบ

"แต่หนูยังไม่ได้ออกไปซื้อเลยนะคะ" 

ยัยป่าน! เดือนหนึ่่งหันหน้าทำตาโตใส่พนักงงานสาว อคินเห็นก็หลุดขำออกมาเบาๆ จนเดือนหนึ่งหน้าเสีย

"แหะๆ หนูไม่รู้หนูเป็นแค่พนักงงาน อืมมม ตรงนั้นลืมจัดของหรือเปล่านะ" การเอาตัวรอดเป็นยอดดี ป่านเดินหลีกไปอีกทาง

"ใช่ๆเดี๋ยวเราไปช่วย" ออมรีบเดินตามไป

"ยัยเด็กพวกนี้" ร่างเล็กเอามือกุมขมับ 

"ไม่มีอะไรมาแก้ตัวแล้วนี่ งั้นไป" อคินดึงแขนเล็กเบาๆ 

"ไม่ต้อง ฉันเดินเอง" เดือนหนึ่งดึงแขนออก

"ขาก็สั้นกว่าจะเดินถึงรถ ฉันไม่หิวตายเลยหรือไง"

"ไอ้..."

"พูดมากวะ" ไม่พูดเยอะ ร่างสูงเปลี่ยนเป็นจูงมือเล็กให้เดินตาม

เดือนหนึ่งมองมือตัวเองที่โดนกุมเอาไว้ เธอเดินตามอย่างว่าง่าย อ่าา... ใจเต้นแรงอีกแล้วสินะ ไอ้คนบ้า มาทำแบบนี้ฉันก็แย่นะสิ 

"พี่เดือนหนึ่งนี่ปากแข็งดีเนอะ" ออมเอาแขนทั้งสองท้าวราวแขวเสื้อมองออกไปนอกร้าน

"นั้นดิ เป็นเรานะจับทำแฟนไปนานแล้วคนอะไร หล่อ รวย ลุคคุณชาย ถึงจะกวนๆหน่อยก็เถอะ" 


...ต่อ...

ณ ร้านอาหาร

"เอาแค่นี้ครับ" อคินยื่นเมนูส่งคืนให้พนักงาน

"ครับ" พนักงานรับแล้วเดินออกไป

"แค่นี้?" เดือนหนึ่งตบโต๊ะเบาๆยื่นหน้าหาอคิน "นี่เรามากันแค่สองคนนะ นายสั่งอย่างกับมาเป็นสิบ"

"ฉันหิว"

"ถ้ากินไม่หมดนะ คอยดู" 

"ที่ฉันสั่งเยอะๆเพราะจะเอาไปเผื่อป่านกับออมด้วย เธอนี่ดูแลพนักงานยังไงให้ผอมแห้งแบบนั้น" อคินยกแก้วน้ำมาดื่ม

"เขาเรียกว่าไดเอทย่ะ"

"ผู้หญิงนี่ยังไง จะผอมไปทำไมวะ กอดไปก็เจอแต่กระดูก ฉันชอบผู้หญิงมีน้ำมีนวลมากกว่า" 

"ถ้าฉันอ้วนแล้วฉันจะใส่ชุดสวยได้ยังไง ฉันมีห้องเสื้อเป็นของตัวเองนะ" เดือนหนึ่งกอดอกมองหน้าอคินอย่างหาเรื่อง

"ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าให้เธออ้วน หรือเธออยากให้ฉันกอด" อคินท้าวแขนกับโต๊ะ

"-////-" เธอชะงัก "บ้าหรอ ฉันก็พูดรวมๆ" 

"อ่อหรอออออ" 

เงียบไปสักพักทั้งสองมองหน้ากันก็หัวเราะออกมาเบาๆ นี่เรามาเถียงกับเรื่องอะไรก็ไม่รู้เนี่ยนะ

"ยิ้มอะไร?" เดือนหนึ่งถามเพราะยังเห็นอคินมองหน้าตัวเองแล้วยังยิ้มอยู่

"แค่คิดว่าเราเหมือนดี" อคินยิ้มมุมปาก กล้มหน้าเล็กน้อย

"อะไรของนายพูดให้เคลียร์ดิ"

"แฟนไง เถียงกันเรื่องไรสาระจบด้วยการหัวเราะกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

"-////-" ตาบ้า อุส่าไม่คิดแล้วนะ

"คิดเหมือนกันอะดิ"

"ทำไมวันนี้พูดมากจัง" เดือนหนึ่งยกน้ำดื่มแก้เขิน เพราะตอนนี้เธอหน้าแดงไปหมดแล้ว 

"หึ" 

รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟบนโต๊ะ ทั้งสองทานไปพูดคุยไป ทีแรกเธอคิดว่าจะต้องปวดหัวเพราะต้องคอยรับมือกับอคินทั้งวันแน่ๆ แต่ไปๆมาๆ เธอกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย พอได้คุยกับเขาจริงๆเธอกลับรูุ้สึกสบายใจและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ส่วนเรื่องเมื่อตอนนั้นที่ทะเล เธอเลิกคิดไปแล้ว แค่คิดว่าปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปดีกว่าและเธอได้ปรึกษากับองศาแล้วด้วย ตอนแรกองศาก็ไม่เห็นด้วย แต่ก็ยอมเพราะทำอะไรไม่ได้ เดือนหนึ่งเป็นคนคิดเด็ดเดี่ยวคนหนึ่งเลยละ

"อ่า อิ่มชะมัด" เดือนหนึ่งเดินออกมานอกร้าน ลูบท้องตัวเองเบาๆ 

วันนี้เป็นอีกวันที่ได้เห็นเดือนหนึ่งในแบบที่เขาไม่เคยเห็น 

"กินเยอะแบบนี้อยากให้ฉันกอด?" 

"อย่ามามั่ว"

"เห็นๆอยู่" เมื่อถึงรถอคินเปิดประตูให้เดือนหนึ่งเข้าไปก่อน

"อะ" เดือนหนึ่งตกใจ อคินโน้มตัวลงดึงสายเบลท์​มาติดให้เธอ

"อยู่นิ่งๆ" อคินดุ

จากนั้นเขาก็เดินอ้อมเปิดประตูฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกไป ใชัเวลา20กว่านาทีก็ถึงหน้าร้านเดือนหนึ่ง 

"ขอบคุณนะ"

"เรื่อง?" อคินเอียงคอเล็กน้อย

"ไม่กวนสักวิจะตายไหม"

"..."

"จิ ก็เรื่องที่พาไปกินข้าวแล้วก็อุส่าซื้อข้าวมาให้ป่านกับออมไง"

"ยังมีอีกเรื่อง"

"อะไรอีก"

อคินหยิบกล่องกำมะหยีสีดำอันเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขาเปิดก่อนจะหยิบสร้อยคอเงินแท้ที่มีจี้รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวออกมา มันเหมือนกับสร้อยที่เธอเคยใส่ไปทะเลแต่ต่างกันตรงที่ตรงกลางของเสี้ยวพระจันทร์มีจี้เพชรที่เป็นรูปพระอาทิตย์ห้อยอยู่

"ของเธอ"

"ให้ฉัน?"

"ฉันว่ามันเข้ากับเธอดี" เขาสั่งทำพิเศษลงมือดูงานเองทุกขั้นตอน "เดี๋ยวฉันใส่ให้"

"มะ ไม่เป็นไร ฉันเกรงใจ นายเก็บไว้เถอะ"

"คนให้เขาตั้งใจให้ เธอไม่ได้บังคับเขาสักหน่อย เพราะงั้นอย่าดื้อดิ หันหลังมา"

"แต่..." ตอนนี้สมองเธอเบลอไปหมดแล้ว ยอมรับเลย เธอตามเขาไม่ทัน งั้นที่เขาบอกว่าให้เตรียมใจนั้นก็คงจะจริงสินะ ชอบเธอหรอ? เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

"เร็ว ฉันมีประชุมต่อ"

เดือนหนึ่งทนลูกตื้อของอคินไม่ไหว เธอเบี่ยงตัวให้เขาเล็กน้อย เมื่อวัตถุเย็นๆสัมผัสที่ต้นคอของเธอ มือเล็กลูบจี้เบาๆพร้อมกับเม้มปากกั้นยิ้ม

"เสร็จแล้ว ห้ามหาย ห้ามถอด ตอนอาบน้ำก็ห้ามถอด"

"จะบ้าหรอ ตอนอาบน้ำห้ามถอดมันก็เป็นสนิมนะสิ"

"นี่เธอกำลังพูดกับเจ้าของธุรกิจเครื่องเพชรและเครื่องประดับส่งออกอยู่นะ" อคินท้าวมือกับเบาะหลี่ตามองเดือนหนึ่ง

"ค่าๆ รู้แล้วน่า...ขอบคุณนะ"

"เปลี่ยนจากขอบคุณเป็นหอมแก้มได้ปะ"

"ตลกละ มีประชุมต่อไม่ใช่เรอะ รีบไปได้แล้วเดี๋ยวไม่ทัน" เดือนหนึ่งลงจากรถตรียมจะเข้าร้าน

อยู่ๆเขาก็คิดเรื่องที่บรรดาเพื่อนของเขาบอกเอาไว้ได้ ไอ้ท่าบอกรักเลี่ยนๆนั้น

เอาไงดีวะ... เอาก็เอาวะไม่รองไม่รู้

"เดือน" ก่อนร่างบางจะเดินไปอคินลดกระจกลงมาก่อนจะเรียกเดือนหนึ่งเสียงดังจนร่างบางต้องหันกลับมา 

"มีอะไรหรอ?" เธอเดินกลับมาที่รถกล้มหัวเล้กน้อยให้พอดีกับหน้าต่างรถ

เดือนหนึ่งถึงกับชะงักเพราะเห็นอคินทำท่าเหมือนตัวเองเป็นพระเอกซีรี่ย์เกาหลี

(ยกแขนทั้งสองข้างเหนือหัวกดข้อมือลงตรงกลางหัวให้นิ้วกลางทั้งสองข้างสัมผัสกันจนเป็นรูปหัวใจ)

​"ฮ่าๆ ทำอะไรของนาย" เดือนหนึ่งหลุดขำ เธอขำจนเขาไปไม่เป็นรีบเอาแขนลงทันที เธอเห็นอคินหน้าแดงจนถึงใบหู

"..." อคินหลับตาตั้งสติ

"มโนว่าตัวเองเป็นพระเอกซีรี่ย์เกาหลีอยู่หรือไง? ฮ่าๆ" เดือนหนึ่งยังไม่หยุดขำ

ไอ้เพื่อนเวร!! ไหนบอกว่ามุขนี้ได้ผลชัวร์ไงวะ 

"ฉะ ฉันแค่คันหัว" อะไรวะไอ้อคิน แก้ตัวว่าคันหัวเนี่ยนะ โคตรไม่ใช่เลย

"โอเคๆ สระผมบ้างนะคันบ่อยๆมันไม่ดี แล้วเรียกฉันมีอะไรอีก" เดือนหนึ่งยังไม่หยุดยิ้ม

"ตั้งใจทำงาน" พอพูดจบอคินก็กดปุ่มปิดกระจกแล้วออกรถทันที "คุณอรเลื่อนประชุมให้ผมที...ผมมีธุระด่วน...ขอบคุณมาก"

ไม่ประชุมแม่งแล้ว จังหวะนี้ต้องเคลียร์กับไอ้พวกเวร

​ด้านเดือนหนึ่งเธอยิ้มจนแก้มแทบปริ ไม่เคยเห็นเขาทำอะไรแบบนี้มาก่อน ปกติจะคีพลุคตลอด เธอหันหลังเดินเข้าร้าน

"น่ารักดีแหะ...อะไรยัยเดือน เมื่อกี้แกชมตานั้นหรอ ไม่ๆๆๆ ตื่นๆๆ" 

เดือนหนึ่งเดินผ่านหน้าป่านกับออมพร้อมกับพูดคนเดียว พนักงานทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงๆ 

"พี่เดือนโอเคไหมคะ?" ป่านถามด้วยความเป็นห่วง

"หยุดคิดๆๆ ยัยเดือน พอๆๆ" เดือนหนึ่งตบแก้มตัวเองเบาๆ

"พี่เดือนคะ" ออมเรียกเดือนหนึ่งอีกเสียง

"พี่เดือน!!" 

"อะไร!! ฉันไม่ได้ชอบนายอคินสักหน่อย!!" 

อุ๊ปส์ เมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกป๊ายยยยยยยยยย

"!?/!?" 

"คะ คือ...อันนี้ของป่านกับออมเอาไปแบ่งกันกินนะ" เมื่อตั้งสติได้เธอส่งถุงใส่อาหารให้ป่านกับออมทันทีก่อนรีบเดินเข้าห้องทำงาน

"พี่เดือนจะเป็นอะไรไหมนะ" ป่านถาม

"เราว่าไม่เหลือ" ออมตอบ

เม้นๆไลค์ๆเป็นกำลังใจหน่อยน้าาาา

​มันจะเริ่มกลายเป็นนิยายตลกเข้าไปทุกที รออ่านกันนะคะ รับรองสนุกแน่ อยากให้เม้นรวมถึงหนึ่งพันบ้างต้องทำไง555

ปล1. เอากลุ่มเฮียๆมาฝากกันก่อนเด้อ รอดูความน่ารักปั๊บปี้เลิฟของอคินได้เลย  ​

ปล2. Sorry ที่หายไปนะคะ ทำงาน+ทำโอ เลิกดึกทุกวัน ไรท์จะตายไม่ไหว งานเยอะมากกก

ปล.3 จะค่อยๆอัพลงให้นะคะ เห็นใจกันหน่อยเนอะ งานเยอะจริงๆจ้าาาา รักรีดทุกคนน้า

ปล4. มาแล้วจ้ามาแล้วววว คิดถึงกันไหมเอ่ยยยยย อย่างเพิ่งลืมกันน้าาา นี่ว่าจะมีแรงมานั่งแต่งต่อได้ก็นานอยู่เหมือนกัน ไว้เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังนะคะ แต่ตอนนี้ขอให้ฟินให้จิ้นกับเฮียคินและเดือนหนึ่งไปก่อนโน๊ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น