miew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 45

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2561 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45
แบบอักษร



หลังจากที่ครามเข้าไปรับช่วงแล้ว แซมก็ได้จัดงานต้อนรับประธานบริษัทคนใหม่โดยการจัดเลี้ยงต้อนรับที่โรงแรมห้าดาว และแน่นอนว่านักข่าวและนักธุรกิจหลากหลายก็ถูกเชื้อเชิญมางานนี้ด้วย และหนึ่งในนั้นก็คือคริส เขาบินตรงมาจากรัสเซียพร้อมกับพัตด้วย

“ เราจะอยู่ที่นี่กี่วันครับ? ” พัตถามคริสขึ้นหลังจากแต่งตัวที่จะไปงานเสร็จ กรไม่รู้ว่าคริสกับพัตจะมางานนี้ด้วย เพราะครามกับคริสก็สนิทกันเป็นการส่วนตัวเคยร่วมธุรกิจกันอยู่เป็นครั้งคราวอีกด้วย

“ ห้าวัน เธออยากไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่าพัต ” การที่พัตอยู่กับคริสเป็นปีมันก็มีอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไปอยู่ไม่น้อย พัตไม่พยายามฆ่าตัวตายหลังจากคริสให้หมอมาบำบัดอาการป่วยให้ มันไม่ถึงกับบ้าแต่มันจะออกไปทางโรคซึมเศร้าเสียมากกว่า แล้วทุกวันนี้พัตหายดีเป็นปกติแล้วและพัตก็ไม่เคยเอ่ยถึงชื่อของกรให้คริสได้ขุ่นเคืองหัวใจด้วย

“ ผมอยากไปเดินเที่ยวที่ห้างสรรพสินค้าแถวคอนโดที่ผมเคยอยู่ดูสักครั้งก่อนกลับ และก็อยากจะไปดูที่คอนโดด้วย พาผมไปหน่อยนะ ” พัตตอบคริสไป เขาอยากไปที่นั่นเผื่อจะได้เจอใครสักคนที่เขาอยากเจอ และคริสก็พยักหน้ารับ เขาไม่อยากจะระแวงพัต เพราะอย่างน้อยเขาคิดว่าพัตอาจจะเปิดใจรับเขาเข้าไปบ้างแล้ว มันคงไม่มีอะไร




......

ในงานต้อนรับครามที่หรูหรา และข้างกายของครามมีสาวสวยยืนอยู่ด้วย ทั้งสองราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดเทพนิยาย แต่ที่เด่นสะดุดตาพัตที่สุดกลับเป็นผู้ชายที่อยู่ในชุดสูทเรียบหรูสีน้ำเงินเข้ม ผู้ชายที่เขาคิดถึงและอยากจะเจออีกสักครั้ง

“ ยินดีด้วยนะครับคุณคราม หวังว่าเราจะได้ร่วมธุรกิจกันบ่อยขึ้น ” เสียงของคริสดึงสติพัตกลับมา แต่ใช่ว่าแววตาแห่งความคิดถึงคะนึงหาของพัตจะรอดสายตาของเอรีนได้ คนในสายขาของพัตคือกร คนที่แซมแนะนำกับเธอว่าเป็นสามีของน้องชายที่อยากให้เธอรู้จัก เธอก็เลยพูดขึ้นเหมือนจะเตือนสติใครบางคน

“ คุณคริสนี้เพอร์เฟคจังเลยนะคะ ใครได้เป็นคนรักของคุณคงจะโชคดีมากๆเลย ” เธอพูดพรางยิ้มให้ แล้วหันหน้าไปสบตากับพัตก่อนจะเอ่ยขึ้นอีก

“ ฉันชักจะอิจฉาคุณพัตนะคะเนี่ย ที่มีผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆ ” พัตไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มตอบเธอไปเท่านั้น ในใจก็คิดแต่ว่าจะหาวิธิไหนที่จะเข้าไปทักกรได้ จึงแสดงท่าทางลุกลี้ลุกลนจนทำให้คริสจับสังเกตได้

“ ผมว่าจะไปเข้าห้องน้ำ ขอตัวก่อนนะครับ พัตจะไปกับฉันไหม ” คริสพูดขึ้นหลังจากคุยกับครามและเอรีนนิดหน่อย แล้วพัตก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เขาเลยเดินเลี่ยงออกไป นี่ไม่ใช่การจับผิด แต่นี่คือการเดิมพันด้วยหัวใจของคริสเอง ว่าเขามีความสำคัญต่อพัตมากน้อยแค่ไหนตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา



“ คุณกร.. ” หลังจากที่เห็นว่าคริสหายลับสายตาไปแล้ว พัตก็รีบเดินตามกรไปหาทันที เขายืนอยู่กับกรที่ตรงทางเดินริมระเบียง กรแค่ออกมาสูดอากาศเพราะข้างในไม่ค่อยมีอะไรหน้าสนใจเท่าไหร่ใจจริงอยากกลับไปหาขิงกับลูกเลยด้วยซ้ำ

“ ....... ” กรไม่ตอบอะไรออกไป และเขาก็ทำแค่มองหน้าพัตนิ่งๆ พัตเดินเข้าไปหากรด้วยใจที่เต้นระรัว ซึ่งมีคริสยืนมองพัตจากด้านหลังโดยที่พัตไม่ได้รู้ตัวเลย และคำพูดที่แสนบาดใจคนฟังคนหนึ่งก็หลุดออกมา

“ พัตคิดถึงคุณ ” พัตพูดจบก็โผเข้ากอดกรไว้ เขาดีใจมากที่ได้เจอกรอีกครั้ง คริสมองภาพนั้นนิ่งๆก่อนจะหันหลังเดินจากไป ถึงเขาจะเป็นมาเฟียยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่ขึ้นชื่อว่าคนมันก็มีหัวใจกันทุกคนทั้งนั้น ไม่มีคนไหนไม่เจ็บที่เห็นคนที่ตัวเองรักบอกคิดถึงคนอื่นทั้งที่อยู่กับเราทุกวันหรอก เขาควรจะปล่อยพัตไป คริสตัดสินใจแบบนั้น


“ ....... ” กรยืนนิ่งๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป และเขายังสบตากับคริสก่อนที่คริสจะเดินกลับไปอีกด้วย ไม่รู้ว่าสายตาว่างเปล่าของคริสคิดอะไรอยู่ เพราะเขาเดามันไม่ออก และไม่รู้ว่าที่สบตากันเมื่อกี้คริสรู้ตัวหรือเปล่าว่าสบตากับเขาเข้า

“ พูดกับผมสักคำหน่อยสิครับ ฮึก พัตคิดถึงคุณมาก ได้โปรดพูดกับผมสักคำ ฮึก ” พัตสะอื้นออกมาเมื่อกรนิ่งเงียบไม่พูดสักคำ ขอแค่คำทักทายก็ยังดี น้ำตาของเขาไหลออกมาเมื่อเจอกับสายตาเย็นชาของคนที่คอยคิดถึง แม้แต่คำพูดก็ให้กันไม่ได้เลยหรือ พัตนึกคิดตัดพ้อในใจ

“ คิดดีแล้วหรอที่ทำแบบนี้ ” มันเป็นคำถามที่มากมายความหมายในตัว กรเอ่ยถามคนตรงหน้า คิดดีแล้วหรอที่จะรักเขาทั้งที่เขาไม่รักตอบ คิดดีแล้วหรอที่ทำแบบนี่ลับหลังคริส หรือคิดดีแล้วหรอที่จะยอมเสียทุกอย่างไปเพราะยึดติดอยู่กับเขา

“ พัตคิดถึงคุณกร ” พัตยิ้มอีกครั้ง เขาแค่อยากบอกกับกรว่าคิดถึง ถึงเขาจะเริ่มเปิดใจให้คริสบ้างแล้ว แต่กรฝังใจพัตเหลือเกิน เขาเอาแต่คิดว่าเขาสู้ขิงไม่ได้ตรงไหน ทำไมกรถึงไม่เลือกเขา และที่พัตไม่คิดคือ ขิงยังอยู่ที่เดิมหรือถูกกรทิ้งไปแล้ว แต่พัตเลือกที่จะเชื่อว่ากรทิ้งขิงไปแล้ว

“ แต่ฉันไม่เคยคิดถึงเธอเลยพัต ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำถ้าเธอไม่กลับมาให้เห็นหน้าอีก ขอโทษนะ แต่ฉันรับความรู้สึกคิดถึงของเธอไว้ไม่ได้หรอก คนที่ฉันรักคือขิง และจะเป็นขิงคนเดียวเท่านั้นที่ฉันจะรัก มันไม่ใช่เธอหรอกพัต ” กรพูดออกมาด้วยคำพูดเย็นเฉียบ แขนเล็กๆที่เกี่ยวกอดกรไว้ตกลงมาที่ข้างลำตัว พัตนั่งลงร้องไห้อยู่อย่างนั้นกับความใจร้ายของกร กรหันหลังให้พัตแล้วก็เดินจากไป

“ คุณกรใจร้ายกับผมไม่เคยเปลี่ยนเลย ฮึก ” พัตปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ก่อนจะไปนั่งเหม่ออยู่คนเดียว


“ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ฉันตามหาเธอซะทั่วงาน กลับกันได้แล้ว ” คริสที่พูดขึ้นอย่างกับคนไม่รู้เรื่องอะไร เขาไม่ได้เดินตามหาแต่ยืนมองอยู่นานแล้ว ก่อนที่จะเข้ามาทักพัตที่นั่งเหม่ออยู่คนเดียว

“ ขอโทษครับ ผมแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อยเลยออกมาจากงาน ” พัตพูดขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืน คริสเห็นดังนั้นแล้วจึงหันหลังให้พัตก่อนจะเดินออกไป แต่พัตกลับยื่นมือไปจับแขนของคริสเสียก่อน

“ ผมมีเรื่องอยากพูดกับคุณ ” ร่างสูงหยุดชะงัก เขาว่าจะอยู่กับพัตอีกสักคืนก่อนจะกลับไปรัสเซียแท้ๆ เขาที่คิดจะปล่อยพัตคืนให้กับกรในตอนนี้ เขาที่ไม่อยากจะฉุดรั้งพัตเอาไว้ข้างตัวเองอีกแล้ว

“ พูดมาสิ ฉันฟังอยู่ ” คริสหันกลับมาเผชิญหน้ากับพัต แต่พัตกลับก้มหน้าไม่กล้าสบตากับคริส ที่นั่งเหม่อเมื่อกี้เขาคิดเรื่องของคริสอยู่ คิดถึงผู้ชายที่เขาอยู่ด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมา เขารู้สึกผิดเสียใจที่ย่ำยีความรู้สึกของคริสลับหลัง

“ ผมขอโทษ ผมคิดถึงเขาตลอดเวลาที่อยู่กับคุณ ใช้คุณเป็นตัวแทนเขา คอยแต่เรียกชื่อของเขาภายในใจ ผมขอโทษที่ไม่เคยมองเห็นคุณเลย ขอโทษครับ ฮึก ” คริสมองดูพัตที่ตัวสั่นเทิ้ม เขาอยากจะดึงพัตเข้ามากอดแต่ก็ต้องเฉยไว้ เขาไม่อยากที่เจ็บอีกแล้ว

“ พอเถอะพัต เธอคิดว่าคำพวกนั้นฉันอยากได้ยินมันหรอ ฉันจะคืนเธอกลับไปให้เขา เธอจะได้ไม่ต้องมามองฉันซ้อนทับกับใคร ฉันเจ็บนะพัตไม่ใช่รู้สึกเฉยๆเหมือนที่แสดงออกมา พรุ่งนี้ฉันจะกลับแล้ว นี้คือของทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอ ฉันคืนให้คนของฉันจะไปส่งเธอเอง ” คริสพูดจบพร้อมกับยื่นกุญแจและคีย์การ์ดคอนโดเก่าของพัตให้กับเจ้าตัว ทุกอย่างอยู่ในห้องหมดแล้ว แต่พัตปัดมันทิ้งพร้อมกับโผเข้ากอดคริสไว้ เขาไม่อยากให้คริสทิ้งเขาอีกคน เขาจะเป็นคนเห็นแก่ตัววันนี้และเวลานี้

“ ไม่เอา! คุณห้ามทิ้งผมไว้คนเดียวนะ! ผมไม่ยอมผมจะกลับกับคุณ ได้ยินไหมคริส ผมจะกลับกับคุณ ฮือออออ ” พัตกอดคนตัวโตเอาไว้แน่น เขากลัวว่าคริสจะทิ้งเขาไปอีกคน กอดไว้ไม่ยอมปล่อย คริสเลือกที่จะยืนนิ่งๆไม่ปลอบโยนใดๆพัต จนพัตเริ่มจะใจเสียมากกว่าเดิม จึงร้องไห้หนักขึ้น

“ ฮืออออ ห้ามใจร้ายกับพัตนะ ห้ามทิ้งพัตไปนะคริส ฮึก! ฮืออออ ” เขาพูดคำนี้ซ้ำๆจนคริสแกะมือที่กอดเกี่ยวเขาไว้ แต่พัตเอาแต่ปฏิเสธ

“ ไม่ๆๆ พัตไม่ปล่อยนะ! ฮืออออ ” พัตส่ายหัวอยู่ที่อกของคริสและร้องให้อยู่อย่างนั้น คริสเลยยืนนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ เฮ้อ.... ” พัตได้ยินเสียงคริสถอนหายใจยิ่งร้องหนักกว่าเดิม เพราะคิดว่าคริสเบื่อเขาแล้ว ไม่รักเขาแล้ว เขาน่ารำคาญ

“ ฮือออออ ไม่มีใครเลยที่จะรักพัต พัตไปอยู่คนเดียวก็ได้! ฮือออ ” พัตผละออกจากคริสพร้อมที่จะวิ่งหนีไป เขาไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เขาอยากหนีไปให้ไกล เป็นไปได้อยากตายไปเลยดีกว่ามานั่งเจ็บปวดซ้ำซ้อนอยู่อย่างนี้

“ อย่าวิ่ง.. พัต! ” คริสกำลังจะเอ่ยปากห้ามแต่พัตวิ่งสะดุดล้มเสียก่อน ล้มชนิดที่ปากแตกเลือดไหลกันเลยทีเดียว คริสเดินเข้าไปพยุงให้พัตลุกขึ้นแต่พัตไม่ยอม เขาจึงอุ้มพัตขึ้นในอ้อมแขนแทน

“ ฮึก ปล่อยผมลงเลย ฮือออ ไม่ต้องมายุ่งกับผม ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คนตัวคนตัวเล็กกลับกอดคอคริสเอาไว้แน่น คริสเดินไปที่รถที่มาจอดรออยู่ก่อนแล้ว ลูกน้องของคริสก็เปิดประตูให้อย่างรู้งาน ส่วนของที่พัตปัดทิ้งลูกน้องของคริสเก็บไว้ให้แล้ว


“ ปล่อยก่อนพัต นั่งดีๆ ” มันทุลักทุเลนิดหน่อยเพราะพัตไม่ยอมปล่อยและไม่ยอมลงจากตักคริสเลย คนตัวสูงนั่งในรถโดยที่มีคนตัวเล็กนั่งอยู่บนตักแบบนี้มันค่อนข้างลำบาก

“ ไม่! ” พัตเองก็งอแงเอาแต่ใจ กอดคอคริสเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย น้อยครั้งที่พัตจะทำตัวแบบนี้ แต่เขาเองก็ใช่จะไม่ชอบ แต่มันยากที่จะดีใจที่พัตกอดเขาไว้อย่างนี้ทั้งที่พึ่งบอกคิดถึงคนอื่นมา

“ อย่าดื้อได้ไหมพัต ฉันจะดูปากเธอให้ มันเลือดออกนะ ” คริสเชยคางพัตขึ้นมาก่อนที่จะพูดและเช็ดเลือดที่ไหลออกมาให้ พัตหลบสายตาของคริส มันเหมือนจะอ่อนแรงลงเพราะเขา มันเหมือนจะไม่อดทนต่อเขาอีกแล้ว จะไม่รักกันอีกแล้ว

“ ขอโทษ ผมขอโทษครับ ได้โปรดอย่าทิ้งผมไป รักผมจนกว่าผมจะรักคุณได้มั้ย? ได้โปรดรักคนเห็นแก่ตัวแบบผมต่อไปจะได้มั้ยครับ ฮึก ” พัตกอดคอซบหน้าลงที่ข้างหูของคริส พูดขอร้องและขอโทษอยู่อย่างนั้น คริสก็ได้แต่ปล่อยให้คนตัวเล็กร้องไห้ไปอย่างนั้น เขาไม่อยากจะปลอบหรือทำให้พัตมีหวัง พัตจะต้องเป็นฝ่ายอ้อนวอนเขาบ้าง ห่วงหาเขาบ้าง และรักเขาบ้าง เหมือนอย่างที่เขาเคยทำมาตลอด

“ เธอเหลืออะไรให้ฉันรักงั้นหรอ? ฉันว่าเริ่มต้นกับคนใหม่ยังง่ายกว่าสิ่งที่เธอร้องขอนะพัต ” พัตร้องหนักกว่าเดิมที่คริสพูดออกมาอย่างนั้น เขามันคนเห็นแก่ตัวและจะไม่ยอมเสียคริสไปหรอก

“ ไม่ยอม! ผมไม่ให้รักคนอื่นนะ ไม่รักคนอื่นนะครับ ฮึก ”




  \*\*...........40%........\*\*

เอามาให้อ่านก่อน จะรีบกลับมาต่อให้เร็วไว เห็นบางคนเรียกหาพัตกับคริส และเราจะพาทุกคนออกทะเลไปตามหาวันพีช! คู่หลักของอิฉันยังไม่โผล่เลยค่ะ ถ้าเย็นนี้ทันเราจะลงให้ครบ เราไม่สัญญานะเดี๋ยวฟ้าผ่าเราตาย

แล้วเจอกันเด้อ!!





...........ต่อ..........



หลังจากที่พัตร้องไห้ฟูมฟายจนหลับไป คริสก็พาพัตไปนอนที่ห้องในโรงแรมที่พักอยู่ เขานั่งจ้องร่างบางที่มีคราบน้ำตาแม้จะหลับไปแล้วอยู่อย่างนั้น ก่อนจะตัดสินใจอาบน้ำและเดินไปนั่งที่ริมระเบียงของห้อง นั่งมองไปที่ท้องฟ้ามือครึ้มยามราตรี ตอนนี้เขาอยากอยู่กับตัวเองมากกว่า




-ย้อนกลับไปที่งานเลี้ยง-

“ หมอนั่นพัตหรือเปล่าครับ ” ปลาเก๋าพูดขึ้นหลังจากเห็นหลังไวๆของคนที่เดินออกไปก่อนที่เขาจะเข้ามาหาเอรีนพร้อมกับแซม

“ ใช่ค่ะ เขาชื่อพัต ว่าแต่คุณปลาเก๋ารู้จักเขาหรอ? ” เอรีนถามกลับไปอย่างใคร่รู้ เธอได้รู้จักกับปลาเก๋าและปิงตอนที่แซมแนะนำในตอนเปิดงาน และเธอก็ได้รู้ว่านี่คือหนึ่งในน้องๆของแซมที่เขาอยากให้เธอรู้จักด้วย ส่วนอีกคนไม่ได้มาด้วยเพราะไม่สะดวก แต่ก็ฝากสวัสดีเธอพร้อมกับดอกไม้สวยๆช่อหนึ่ง

“ รู้จักสิครับ เด็กเก่าคุณกรแล้วก็เป็นคนที่เคยทำร้ายเพื่อนผมด้วย ” ปลาเก๋าพูดขึ้นและเหมือนจะฝังใจกับพัตตั้งแต่คราวคิดร้ายกับขิง เขาว่าถ้าได้เจอสักครั้งจะต่อยให้หายแค้นสักที

“ ถึงว่า เขาถึงมองคุณกรด้วยสายตาแบบนั้น ว่าแต่กลุ่มพวกคุณนี่มีแต่คนมีบอยเฟรนด์กันนะคะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวแปลกปลอมยังไงไม่รู้ หึหึ ” เธอขำน้อยๆพร้อมพูดติดตลก ไม่อยากจะให้บรรยากาศมันอึดอัดเมื่อคนที่สนทนาด้วยเจอกับคนที่เขาคับแค้นใจ

“ คุณเอรีนก็~ ตั้งแต่แตกหนุ่มมาผมก็ไม่เคยถูกจีบจากผู้หญิงเลยนี่ครับ แถมตอนนั้นยังโดนเขม่นด้วยซ้ำเพราะผมสวยกว่า ฮ่ะๆ ” ปลาเก๋าเองก็ตอบตลกๆกลับไป แต่มันมีความจริงอยู่70%เชียวล่ะ เขาก็ไม่เข้าใจผู้ชายสมัยนี้ที่จีบผู้ชายด้วยกันโต้งๆไม่มีการเหนียมอายหรือรังเกียจกันสักนิด

“ ส่วนผมพึ่งเปลี่ยนสาย ฮ่าๆ ” แซมก็เป็นอีกคนที่เคยแต่กินเคะน้อยมาตลอด แต่ทุกวันนี้ถูกจับกินเสียเองจ้า แต่เขาก็รู้สึกดีนะที่ได้รับความรักบ้าง เพราะเมื่อก่อนมีแต่เป็นฝ่ายให้ตอนนี้เป็นฝ่ายได้รับมันก็รู้สึกดีไปอีกแบบ

“ พวกคุณนี่คุยสนุกไม่มีเขินอายกันเลยนะคะ ส่วนมากฉันไม่เคยมีเพื่อนผู้ชายเท่าไหร่เลยยังไม่เคยเจอคนคุยสนุกแบบนี้เลย ฮ่ะๆ ” ใช่แล้ว เอรีนเธอไม่ค่อยมีเพื่อนชายสักเท่าไหร่เพราะเธอจะโดนจีบเสียมากกว่า ส่วนเพื่อนผู้หญิงก็ไม่ค่อยชอบเธอนัก ที่โน่นไม่ใช่ว่าสวยเด่นแล้วจะมีเพื่อนมากมายหรอก เพราะงั้นนิสัยเธอเลยออกจะห้าวหาญเพราะเมื่อเธอถูกแกล้งเธอก็จะโต้กลับทันที

“ ผมขอเสียมารยาทถามหน่อยนะครับ คุณครามกับคุณมีซัมติงอะไรกันเอ่ย? ” ปลาเก๋าถามเธอด้วยดวงตาวิบวับ กับครามนี่เขาไม่ได้เข้ามาจีบเธอ แต่ก็ไม่ได้ว่าจะไม่จีบเสียทีเดียวหรอก เพราะคนจีบกับที่ไหนชอบเถี่ยงกันชอบฟาดฟันกันด้วยคำพูดประชดล่ะ

“ ไม่รู้สิคะ ไม่มีนะ ฉันว่าเขาไม่ได้จีบฉันหรอก เพราะฉันไม่รู้สึกว่าโดนจีบเลยและอีกอย่างคุณครามชอบบังคับมากกว่านะ ไม่รู้เพราะเพื่อความปลอดภัยของฉันหรือเพราะความเอาแต่ใจของเขากันแน่นะ ” เธอว่ามาด้วยหน้างอง้ำ ชายหนุ่มแถวนั้นถึงกับตาลายเพราะความสวยน่ารักของเธอ แต่ก็ไม่ใครกล้าเข้าไปทักทำความรู้จักส่วนตัวสักคน

“ งั้นหรอครับ.. ว่าแต่วันนี้คุณเอรีนสวยมากเลยนะครับ หนุ่มๆมองกันคอเคล็ดเลยเชียว ” เธอสวยจริงๆนั้นแหละ แต่คนถูกชมกลับทำหน้าเหยเกเหมือนกับได้ยินคำว่าหมาเน่ามีหนอนยั้วเยี้ยอะไรแบบนั้นเพราะว่าบางครั้งคำว่าสวยจะมาเป็นประโยคแบบนี้เสมอ ‘คิดว่าสวยหรอ?’ ‘คนสวยสนใจไปกับผมไหม มีอะไรสนุกๆให้เล่นด้วยกันนะ’ เธอจึงไม่ชอบให้ใครบอกเธอว่าสวยนอกจากพ่อของเธอ แต่ปลาเก๋าก็พูดออกมาซะเต็มปากเลยว่าเธอสวย เพราะความสวยมันไม่ใช่เรื่องที่ดีต่อเธอสักเท่าไหร่ เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งล่ะที่ไม่ชอบผู้ชายลวนลามทางสายตาและผู้หญิงดูถูกว่ามีดีแค่สวย แต่ปลาเก๋าชื่นชมเธอจากใจอันนี้เธอรู้ดี แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแหยกับคำนี้

“ อย่าพูดคำว่าสวยได้มั๊ยคะ เห็นหน้าตาฉันแบบนี้ก็เคยเตะผู้ชายที่เข้ามาชมว่าสวยละลวนลามไปแล้วหลายคนนะ ถ้าจะชมกันแนะนำให้คุณพูดว่า ‘วันนี้คุณดูดีจัง’ นะคะถือว่าขอร้อง ” เวลาที่เธอคิดว่าเธอช่วยเหลือตัวเองได้เวลาถูกกลั่นแกล้งเธอก็ทำ แต่ถ้ามันเหลือบ่ากว่าแรงเธอก็ถอย และเธอก็ของฟังคำข้างต้นดีกว่าชมว่าสวยตรงๆ

“ ผมชมด้วยใจบริสุทธิ์นะครับ ผมมีบอยเฟรนด์คุณไม่ต้องอยากเตะผมหรอ ” ปลาเก๋าหัวเราะน้อยๆก่อนจะเห็นว่ากรเดินไปหาครามแล้วพูดอะไรสักอย่างก่อนจะเดินออกไป




“ ผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ ส่วนเอกสารทุกอย่างผมให้คนเตรียมให้คุณครบหมดเรียบร้อยแล้ว ยินดีต้อนรับนะครับ ” กรพูดกับครามหลังจากคิดว่าอยู่มานานพอสมควรแล้ว เขาอยากจะกลับไปหาขิงกับลูกอยู่ที่บ้านมากกว่า

“ ขอบคุณครับ แล้วเจอกันใหม่นะครับคุณกรยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจครับ ” พอลากันเสร็จกรก็เดินออกมาโดยที่บอกให้ธันอยู่ต่อไปเลยก็ได้ เพราะต้องคุมเมียด้วยแหละ ส่วนเขาก็ให้ลูกน้องที่ตามมาอีกคนขับรถให้แทน




“ ลูกนอนแล้วหรอขิง ” กรถามขึ้นหลังจากที่กลับมา เขาก็จัดการอาบน้ำแล้วเดินมาดูขิงที่นอนตบก้นเบาๆให้ลูกน้อยหลับฝันดี

“ หลับไปแล้วครับ คืนนี้นอนยากมากเลย แต่แกก็ไม่ได้งอแงอะไร ” ขิงมองดูลูกน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน กรขึ้นไปนอนอีกฝั่งของเตียง ตอนนี้ลูกทั้งสองนอนกลาง ส่วนคนเป็นพ่อและแม่นอนขอบเตียง นี้ก็สามทุ่มกว่าแล้วด้วย

“ วันนี้พี่เจอพัตด้วย เขาวิ่งเข้ามากอดแล้วก็ร้องไห้ ” มือใหญ่ของผู้เป็นพ่อลูบหัวลูกชายเบาๆขณะพูดไปด้วย ขิงละสายตาจากลูกมามองหน้าของกร เขาไม่ได้กลัวอะไรแค่รู้สึกสงสารและเห็นใจพัต เขามาทีหลังพัตเขารู้ดี แต่แล้วยังไงล่ะหัวใจของกรเลือกที่จะรักเขาถึงก่อนจะรักขิง กรได้เคยทำร้ายหัวใจขิงให้มันเจ็บมาก่อนก็ตามที

“ เขาเป็นยังไงบ้างครับ สบายดีหรือเปล่า ” ขิงถามออกไป กรมักจะเอาเรื่องราวที่เจอมาระหว่างวันมาเล่าให้ขิงฟังเสมอและไม่เคยคิดปิดบังอะไรเลย ขนาดมีคนมาเกาะแกะเขาก็เล่าให้ฟัง เพราะเขาเป็นนักธุรกิจแถมยังคุมแก๊งใหญ่อย่างแก๊งเหยี่ยวดำด้วย เป็นธรรมดาที่มีข่าวซุบซิบนินทาตามนิตยสารไฮโซว่าไปกับใครมาบ้าง ควงใครหรือเปล่า คนชอบนักล่ะเรื่องพวกนี้

“ ก็คงดี แต่ตอนนี้ไม่แน่แล้วล่ะ ” ที่พูดแบบนั้นเพราะเขาเห็นคนที่น่าจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าจุดเริ่มต้นใหม่ของพัตเลยก็ว่าได้ กำลังจะถอดใจ ผู้ชายที่ว่าแข็งกระด้างถ้าได้รักใครคนหนึ่งแล้วจะทุ่มรักไปหมดใจ แต่ถ้าได้ตัดใจแล้วล่ะก็เยื่อใยบางก็ไม่มีให้เหมือนกัน เขาคนนั้นคงพยายามทำให้พัตรักแล้วแต่เขาคงเหนื่อยที่เป็นความพยายามทั้งหมดไร้ประโยชน์

“ ทำไมล่ะครับ เขาดูไม่โอเคหรอ? ” ขิงยังถามต่อและเอามือลูบหลังลูกน้อยของเขาต่อ กรเองก็เช่นกันเด็กตัวเล็กๆที่แม้แต่พลิกคว่ำตัวยังไม่ได้แต่กรชอบที่ได้เลี้ยงและดูแลลูกทั้งสอง และตอนนี้เจ้าตัวเล็กก็นอนทับแขนตัวเองอยู่ กรจึงจับให้นอนดีๆ

“ ก็พัตวิ่งเข้ามากอดพี่ แถมบอกกับพี่ว่าคิดถึง แต่ไม่ได้มีแค่พี่คนเดียวที่ได้ยิน คนที่น่าจะรักพัตก็มาได้ยินด้วยเหมือนกัน ผู้ชายคนนั้นคงไม่หาโกรธพัตง่ายๆหรอก ดีไม่ดีเขาอาจจะเหนื่อยจนยอมปล่อยพัตไปเลยก็ได้ ”



    **\*\*..........70%.........\*\***

มายิบย่อยอีกแล้วฮือออออ ขอโทษรอกันหน่อยน๊าาาาา










..........ต่อ.........





หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นขิงก็ได้แต่นึกเห็นใจคนที่รักพัต ต้องพยายามแค่ไหนพัตถึงจะยอมมอง ต้องพยายามแค่ไหนถึงจะได้หัวใจของพัตไป

“ อย่าคิดมากเลยครับ ต่อไปคุณพัตอาจจะเป็นฝ่ายที่เหนื่อยเพราะวิ่งไล่ตามเขาคนนั้นก็ได้ ” ขิงคิดว่ามันจะเป็นอย่างนั้น ขนาดเขาที่ไม่ทันได้รู้ตัวว่ารักกรพอรู้ว่ารักแล้วยังเลิกรักไม่ได้ขนาดรู้ว่ามันเจ็บ จนสุดท้ายเป็นกรเองที่ยอมรับหัวใจตัวเองช้าเพราะคิดว่ารักครั้งเก่ามันเป็นสิ่งที่ใช่ เขาคิดว่าคนนั้นของพัตก็คงเป็นเหมือนเขา ตอนนี้พัตแค่ไม่รู้ใจและยอมรับใจตัวเอง คิดว่ารักกร พัตคงต้องเกือบจะเสียเขาไปเสียก่อนล่ะมัง ถึงจะยอมรับหัวใจตัวเอง

“ พี่ไม่คิดมากหรอก ก็พี่ไม่ได้รักเขาหนิ ” กรว่ากลับแล้วยกมือขึ้นไปบีบจมูกของคนรักเบาๆ การที่เราไม่ได้รักและสนใจคนที่อดีตเคยมีความสัมพันธ์กันมามันไม่ใช่เรื่องแปลก หัวใจเขาจะเลือกรักใครก็ได้ไม่ใช่มาก่อนหรือมาหลัง มันอยู่ที่ว่าเขารักใครมากกว่า

“ ฟังดูใจร้ายกับเขาจังเลยครับ แต่ก็ดีแล้วเพราะขิงก็รักพี่กร ขิงไม่ปล่อยพี่ไปหรอก ” ขิงจับมือกรผสานกันกับของตัวเอง มือนี้ทั้งแข็งแกรงและอบอุ่นขิงจะจับมันไว้ให้มั่นจนถึงที่สุด กรเองก็ชอบที่เขามีช่วงเวลาแบบนี้กับขิง มันรู้สึกอุ่นๆในหัวใจดี

“ เอาลูกไปนอนที่เปลดีกว่า อยากกอดแม่ของลูกแล้ว ” กรพูดจบก็จัดการอุ่มเด็กน้อยทั้งสองไปไว้ที่นอนประจำทันทีจูบหน้าผากบอกฝันดีกับลูกทั้งสอง แล้วเขาก็กลับขึ้นมานอนบนเตียงจูบหน้าผากคนรักแล้วกอดกระชับก่อนจะบอกฝันดี แล้วคืนนี้ก็ผ่านไปอีกวัน





เช้าวันต่อมา

กรตื่นแต่เช้าเพราะเสียงของเด็กอ้อแอ้อยู่ในเปลปลุกให้ตื่น ส่วนขิงนั้นยังหลับสนิทเพราะกลางคืนเขามักจะตื่นมาดูลูกเมื่อเด็กๆร้องเสมอ

“ แอะ แอ้ แอ้ ” เด็กน้อยนอนดิ้นเล่นกันสองคน และที่ได้ยินเสียงอ้อแอ้คงเพราะตื่นมาแล้วหิวหรือไม่ก็เพราะฉี่จนเต็มแพมเพิสแล้วอึดอัดไม่สบายตัว แต่ดีที่ยังไม่ถึงกับร้องไห้จ้าออกมา

“ ตื่นแล้วหรอครับ มาๆพ่อพาไปอาบน้ำ ” เวลาหกโมงเช้ากรพาลูกชายคนเล็กไปอาบน้ำก่อนเพราะคนเป็นพี่ยังไม่ตื่นดี การเลี้ยงดูลูกเขาเรียนรู้มาจากขิงและหนังสือคู่มือเลี้ยงเด็กเล็ก ตอนนี้ผู้เป็นพ่อเลยจับลูกอาบน้ำโดยไม่กลัวทำลูกหลุดมือเลย แรกๆก็กลัวแต่ขิงบอกว่ากรไม่มีทางทำให้ลูกเจ็บหรือได้รับอันตรายหรอก คนเป็นพ่อแม่ต้องดูแลลูกได้ดีเสมออยู่แล้ว เขาเลยมีความกล้าและทำบ่อยๆจนมันชินไปแล้ว

“ สบายตัวล่ะสิท่า ดีใจใหญ่เลยลูกพ่อ ” น้องกันต์ดิ้นดีใจใหญ่ ผู้เป็นพ่อก็เล่นปะแป้งซะขาวแถมตัวหอมน่ากอดด้วย แต่งตัวให้ลูกด้วยชุดกบเสร็จก็เอาไปนอนไว้ข้างๆคนเป็นแม่ แล้วกรก็เดินไปอุ้มเอาลูกชายคนโตพาไปอาบน้ำต่อ

“ ถึงตาพี่ซันแล้วลูก ปะๆอาบน้ำกันเรา ” แล้วกรก็จัดการอาบน้ำให้ลูกจนเสร็จ ทำทุกอย่างแบบเดียวกันกับน้องกันต์แล้วเอาน้องซันไปนอนไว้ข้างๆแฝดน้องก่อนที่เขาจะเข้าไปอาบน้ำบ้าง


“ แอะ แอ้ แอ้ แอะ ” เสียงเด็กสองคนเล่นกันอ้อแอ้อยู่ใกล้ๆทำให้ขิงรู้สึกตัว และเขาก็ยังไม่ทันได้ลืมตาแต่ก็มุดหน้าฟัดเด็กน้อยที่นอนอยู่ข้างๆทั้งสองคน

“ จุ๊บๆๆ ฟอด! ฟอด! ลูกใครหว่าตัวหอมจังเลย ” ขิงระดมจูบพุงน้อยๆของสองแฝดและหอมแก้มคนละฟอด พ่อของลูกทาแป้งเด็กหอมๆให้ลูกซะขาววอกเลย แต่ก็ชื่นใจผู้เป็นแม่สุดๆในเวลาเช้าแบบนี้


“ ตื่นแล้วหรอขิงลูกกวนหรือเปล่า จะนอนต่อก็ได้นะเดี๋ยวพี่ดูลูกเอง วันนี้พี่ว่าง ” กรออกมาจากห้องน้ำก็เห็นขิงหอมแก้มลูกอยู่เลยพูดบอกไป วันนี้เขาว่างอยู่กับลูกเมียทั้งวันหลังจากโหมงานหนักกว่าสามเดือนเขาเลยหยุดพักสักหนึ่งอาทิตย์เริ่มตั้งแต่วันนี้ไป

“ ไม่ล่ะครับ เดี๋ยวขิงลุกอาบน้ำเลยดีกว่า ” ว่าแล้วก็ลงขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำขิงก็ได้หอมแก้มของกรก่อนจะไปด้วย พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จขิงกับกรก็อุ้มลูกลงมาข้าล่าง






“ คุณขิงคะ มีแขกมาขอพบคุณท่านค่ะ ตอนนี้รออยู่ห้องโถงค่ะ ” ตอนนี้เป็นเวลากว่าสิบโมงแล้ว กรไปเข้าห้องน้ำสาวใช้จึงมารายงานขิงแทน ขิงที่นั่งเล่นกับลูกอยู่จึงต้องออกไปตอนรับแขก

“ เดี๋ยวผมออกไปดูเองครับ ฝากดูเด็กๆด้วยนะ ” ขิงส่งลูกให้กับสาวใช้เพราะน้องยังกินนมยังไม่เสร็จ พอดูความเรียบร้อยแล้วขิงจึงจัดเสื้อผ้าแล้วลุกเดินไปที่ห้องโถงของบ้านทันที



“ สวัสดีครับ ขอโทษที่ออกมาต้อนรับช้าพอดีคุณกรติดธุระส่วนตัวอยู่อีกเดี๋ยวก็ตามมา ” ขิงที่เห็นภพยืนรออยู่เลยพูดขอโทษที่ปล่อยให้รอก่อนที่ภพจะตอบกลับมาว่าไม่เป็นไร คนที่ต้องการพบกรไม่ใช่เขาแต่เป็นคริส ขิงจึงได้สังเกตเห็นว่ามีชายร่างสูงท่าทางสง่านั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว และมีคนนั่งอยู่ข้างๆกัน และคนคนนั้นคือพัต

“ สวัสดีครับ ขอโทษที่เสียมารยาทผมไม่ทันได้มองคุณสองคน ” ขิงค้อมหัวให้เล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษขิงเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดี่ยวข้าวๆกัน พัตที่นั่งอยู่ข้างๆคริสมองขิงด้วยตาแข็งกร้าวก่อนจะพูดออกมาบ้าง

“ ใครใช้ให้แกออกมาต้อนรับพวกฉัน พี่กรอยู่ไหนไปตามพี่กรมาเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก! ” เป็นพัตที่พูดเสียงกราวด้วยความไม่สุภาพ คริสแค่นั่งเฉยๆประเมินดูขิง ดูว่าคนคนนี้เป็นคนแบบไหนที่กรเลือกให้มาเป็นเจ้าของหัวใจเขา

“ ผมมาต้อนรับคุณในฐานะคนในบ้านคนหนึ่งตามมารยาทที่ดีที่พึงมีต่อแขก อีกเดี๋ยวคุณกรก็มาแล้วล่ะครับ ” คริสยิ้มมุมปากกับคำตอบของขิง คนตรงหน้าเป็นคนที่ดูไม่ได้ร้ายกาจแต่ก็เป็นคนไม่ยอมใคร แล้วดูเหมือนว่าจะเป็นคนใจเย็นและมีเหตุผลอยู่ระดับหนึ่งด้วย

“ ขอโทษแทนเขาด้วยแล้วกันที่เสียมารยาทกับคุณ ผมชื่อคริส คุณคงจะรู้จักกับธุรกิจที่เกี่ยวกับมาเฟีย และผมเป็นมาเฟียอยู่ที่รัสเซีย ยินดีที่ได้รู้จัก ” แล้วคริสก็ยื่นมือออกไปให้ขิง ขิงเอื้อมไปจับแล้วทักทายกับคริสตามมารยาทเหมือนเคย

“ ครับผมรู้.. ผมชื่อขิง ยินดีที่ได้รู้จักครับ ” ขิงตอบกลับไปไม่ได้บอกกล่าวสถานะใดๆกับคริสที่มีต่อกร และในขณะที่กำลังปล่อยมือพัตก็กระชากมือขิงออกอย่างแรงเป็นจังหวะเดียวกันกับที่กรเดินเข้ามาพอดี

“ อย่าเอามือแกมาจับคริสนะ! ” พัตเกิดอาการไม่ชอบขิงอย่างรุนแรง และยิ่งขิงมีรอยยิ้มอ่อนๆประดับบนในหน้าแล้วเขายิ่งไม่ชอบ เดี๋ยวคริสจะหลงเสน่ห์มันอีกคน พัตคิดอยู่แค่นี้ในใจ

“ ทำอะไรของเธอน่ะพัต ” กรกดเสียงต่ำถามพัต แต่พอพัตได้ยินเสียงกรกลับยิ้มกว้างออกมาและไม่ตอบคำถามของกรเลย ไม่สนใจคริสอีกด้วย เขาปล่อยมือคริสแล้วเข้าไปกอดแขนกรแทน ซึ่งคริสก็ได้รู้ซึ้งแล้วว่าที่ร้องห่มร้องไห้ก็แค่กลัวเสียตัวสำรองไปแค่นั้น ไม่มีคำว่ารักเจือปนอยู่เลย

“ ผมเอาเขามาคืนคุณ ผมไม่ต้องการเขาอีกแล้ว ” คริสเอ่ยขึ้นเสียงเฉยชา เขาไม่มองหน้าพัตด้วยซ้ำ แต่เป็นพัตที่ใจกระตุกวูบจนปล่อยมือจากแขนกรเมื่ิอได้ยินว่าคริสไม่ต้องการ แทนที่เขาจะดีใจแต่มันกลับหน่วงในอก ความรู้สึกมันสับสนไปหมดเลือกอะไรไม่ถูกเลย

“ แต่ผมไม่รับคืน เขาไม่ใช่ของๆผม ผมมีคนที่รักแล้ว และผมก็ไม่สามารถรับใครให้เข้ามาทำร้ายจิตใจเขาได้ ไม่ว่าจะเข้ามาในฐานะอะไรก็ตาม ” กรจ้องตาแล้วตอบกับคริสไป พัตที่สับสนไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไงดี เขาอยากให้คริสรักเขาต่อไป แต่เขาก็ยังลืมกรไม่ได้ แต่ตอนนี้ไม่มีใครที่จะรับเขาไว้ข้างกายสักคน คริสก็หมดความอดทนที่จะรักเขา กรก็ไม่เคยรักเขาตั้งแต่ต้น ความรู้สึกทั้งหมดเลยกลั่นออกมาเป็นน้ำใส่ๆไหลอาบแก้มของพัตในตอนนี้ ไม่มีใครต้องการเขาเลย

“ ในเมื่ออยู่กับผมแล้วเขาไม่รัก ผมก็ไม่จำเป็นต้องรั้งเขาไว้ ผมมีเงินให้เขาจำนวนหนึ่งแค่ดูแลเขาเท่าที่คุณทำได้ก็พอ ของทุกอย่างที่เป็นของๆเขาก็ยังอยู่เหมือนเดิม ” พัตไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว ไม่มีใครรักเขาแล้ว เขาอยู่ตัวคนเดียวในโลกใบนี้ เขารู้ว่าเขาผิดเองที่ทำตัวแบบนี้ทำให้ทุกอย่างแย่แบบนี้ เขามันน่ารังเกียจ ไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้วไม่อยากจะอยู่โดยที่ไม่ได้มีตัวตนในสายตายของกรหรือคริส ตายไปเลยยังจะดีกว่า

“ ฮึก! ฮื่ออออออ ” พัตวิ่งออกจากห้องโถง เขาแค่ไม่อยากอยู่ตรงนั้น ตรงที่ไม่มีใครต้องการเขา เขาก็รู้ตัวเองดีว่าเป็นคนไม่ดีเห็นแกตัว แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เหมือนหัวใจที่รักไปแล้วไม่ยอมลืม เขาก็อยากจะเริ่มต้นใหม่กับคริสแต่ใจมันก็ยังเอาแต่จองจำอยู่กับกร อะไรๆที่เขาไม่เคยรับจากคนอื่นมาก่อนแต่ได้รับจากกรเขาเลยคาดหวังในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และเขายึดติด ยึดติดเกินไป

“ คุณพัตครับ!! อย่า!! ” ขิงวิ่งตามพัตออกมาและเห็นว่าพัตวิ่งไปที่ครัว พัตหยิบมีดขึ้นมาปาดเข้าที่ข้อมือตัวเอง แผลลึกมากและเลือดไหลทะลักออกมาแดงฉาน คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ

“ ปล่อยฉันตาย ฉันอยากตาย ปล่อยฉันไปเถอะ ฮึกๆ ” ขิงรีบวิ่งเข้าไปแล้วเอามือกดแผลเอาไว้ คริสที่วิ่งตามมาเห็นก็เข้าไปหาพัตและอุ้มพัตขึ้นมา พัตเขาแค่คิดว่าไม่อยากเจ็บที่หัวใจอีกแล้ว ตายไปเลยคงจะดีกว่า ไม่ต้องรับรู้อะไร ไม่ต้องรู้สึกอะไร คงจะมีความสุขกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ จะมีคนที่ยอมให้เขาทำสำเร็จไหมนะ แต่ไม่มีใครต้องการเขาแล้วคงไม่มีใครขัดขวางแล้วล่ะ

“ พัต.. พัต.. พัตอย่าหลับนะ! ขอร้องล่ะถึงจะอยู่คนละซีกโลกแต่อย่างน้อยฉันก็คิดว่าเธอยังอยู่ร่วมกันบนโลกใบนี้ อย่าคิดตายจากกันไปอย่างนี้สิ ห้ามหลับนะฉันไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้ว ไม่ยกเธอให้ใครแล้ว อย่าหลับนะพัต... ” กรดึงขิงออกมา ส่วนคริสอุ้มพัตออกไปขึ้นรถพร้อมทั้งยังพูดกับพัตเพื่อไม่อยากให้อีกคนหลับ เลือดสีแดงยังไหลออกมาแต่ขิงได้เอาผ้ามามัดห้ามเลือดไว้แล้วแต่มันก็ยังไหล พัตน้ำตาไหลอาบแก้มก่อนจะพูดกับคริสทั้งตอนที่มีสติอยู่

“ ขอโทษนะคริส ผมก็อยากรักคุณให้เหมือนหรือมากกว่ารักเขา แต่ผมมันเป็นคนนิสัยไม่ดีเลวและเห็นแก่ตัว ทั้งที่มีคุณอยู่ข้างๆในทุกๆวันแต่ผมกลับแทนค่าคุณให้เป็นเขา ขอโทษนะ ยกโทษให้ผมด้วย ฮึกกก ” คริสที่นั่งอยู่บนรถแล้วก็ได้แต่กุมมือของพัตที่เอื้อมมาจับที่หน้าของเขา เขาเสียใจที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้แต่ถ้าจะให้เขาทนอยู่ต่อไปโดยที่พัตไม่รัก เขาก็เจ็บ จึงตัดสินใจให้มันเป็นแบบนี้ทิ้งพัตไว้กับกร เขาไม่ได้คิดว่าคนที่ยังหลงเหลือสภาวะซึมเศร้าอย่างพัตจะอาการกำเริบหนักขนาดนี้ ในเมื่อตอนที่พัตรู้สึกว่าไม่มีใครต้องการเขา

“ ไม่ต้องขอโทษฉันพัต แต่ขอร้องอยู่กับฉันต่อไปได้ไหม ไม่ว่าเธอจะรักใครก็ตาม แต่อยู่กับฉันนะ อยู่กับฉัน ” คริสพูดขอร้องพรางจูบหน้าผากของคนในอ้อมแขน จนรถขับมาจอดถึงหน้าโรงพยาบาลใหญ่ และหมอพลก็ออกมาดูอาการเองเพราะกรโทรบอกล่วงหน้าแล้ว และกำชับอีกว่าพัตต้องรอดด้วย




“ คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ แต่ยังไม่ตื่นตอนนี้คาดว่าจะหลับไปอีกหนึ่งถึงสองวันถึงจะฟื้น พยาบาลจะมาทำความสะอาดแผลทุกเช้าและเย็นนะครับ ตอนนี้ให้ยาผ่านสายน้ำเกลือและให้เลือนที่เสียไปก่อน รอคนไข้ฟื้นแล้วหมอจะตรวจโดยละเอียดอีกที ไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับ ” หลังจากออกมาจากห้องฉุกเฉินหมอพลก็ได้บอกอาการของคนป่วยกับคริส เขาให้คนจัดการทุกอย่างตามระเบียบการของโรงพยาบาลแล้วย้ายเอาตัวคนไข้ไปนอนที่ห้องพักฟื้นวีไอพี

“ ขอบคุณหมอมากครับ ” คริสบอกกับหมอพลก่อนที่หมอพลจะเดินออกจากห้อง เขาจับมือพัตไว้แน่นสุดท้ายก็ไม่สามารถนิ่งดูดายได้ ถ้าคิดจะเลิกรักเขาควรปล่อยให้กรช่วยเหลือพัต เขาไม่ควรมาสนใจใยดี แต่เขาคงรักพัตมากเกินที่จะดูอยู่เฉยๆได้

“ อย่านอนนานนะพัต ตื่นขึ้นมาพอแข็งแรงแล้วฉันพาเธอกลับบ้านของเรา ”











ครบแล้ว!!!!! ป๊าดดดดดดกว่าจะเขียนจบตอนล่อไปเกือบครึ่งเดือน!! แล้วไอ้อาการหรือการรักษาทั้งหมดทั้งมวลเรามโนเด้อจ้าาาา หากท่านผู้มีวิชาการเข้ามาอ่านก็อย่าได้หาสาระจากตอนนี้เลย ขอบคุณที่ทนรออาจจะแต่งไม่ได้ดีเท่าไหร่แต่ก็เต็มที่แล้วเด้ออออ

เจอกันตอนต่อปายยยยยย จุ๊บบุ!!

TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น