only_offgun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SF : At this moment 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 13:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SF : At this moment 1
แบบอักษร

แปดโมงเช้าวันจันทร์เป็นเวลาที่นักเรียนทั้งโรงเรียนต้องมายืนรวมตัวกันหน้าเสาร์ธงเพื่อเคารพธงชาติ สวดมนต์และฟังผอ.พูดวกไปวนมา แน่นอนว่านี่เป็นเวลาที่โคตรหน้าเบื่อสำหรับชีวิตเด็กมัธยมปลายอย่างพวกเขา บางคนนั่งหลับ บางคนแกล้งแหย่เพื่อนข้างหน้า



แต่ก็มีบางคนที่ใช้เวลานี้ในการแอบมองรุ่นพี่ม.6ที่กำลังนั่งหลับอยู่ท้ายแถว



...ขนาดหลับแล้วก็ยังดูดีชะมัด



เพี๊ยะ!!



“ไอ้น้องกัน ถ้ามึงจะมองขนาดนั้นมึงเดินไปบอกชอบพี่เค้าเลยเหอะไป”



แรงตบเบาๆตรงท้ายทอยกับคำพูดแซวนั้นทำให้กันได้สติ พึ่งรู้เหมือนกันว่าตัวเองเอี้ยวตัวไปมองพี่เขาคอแทบเคล็ด ด้วยความที่ส่วนสูงมีอยู่น้อยนิด จึงโดนเนรเทศให้มาอยู่หัวแถวตั้งแต่อนุบาลยันม.4 ต่างกับอีกคนที่สูงเอาๆโดนย้ายไปอยู่ท้ายแถวเรื่อยๆจนปีนี้พี่ออฟก็ได้อยู่ท้ายสุดของแถวจนได้



...หยุดสูงได้แล้วพี่ออฟ กันตามไม่ทันแล้วนะ



“และในโอกาสนี้ ขอเชิญตัวแทนนักกีฬาบาสเก็ตบอลของโรงเรียน ซึ่งสามารถสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนของเรา ขึ้นมารับถ้วยรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในการแข่งขันกีฬาระดับภาค ขอให้นักเรียนส่งตัวแทนขึ้นมาด้วยครับ”



ตากลมหันกลับไปมองรุ่นพี่คนโปรดของตัวเองแล้วต้องหลุดขำ เมื่อคนที่กำลังแอบหลับอยู่นั้นโดนกลุ่มเพื่อนดันหลังให้ลุกขึ้นไปรับรางวัลทั้งที่เจ้าตัวยังงัวเงีย ร่างสูงสลึมสลือเดินออกไปรับรางวัลจนทุกคนหลุดขำกับภาพนั้นกันหมด



หัวฟูๆ หน้าง่วงๆกับชายเสื้อที่หลุดออกมานอกกางเกงแบบนั้น...น่ารักชะมัดเลยพี่ออฟ



“พี่แม่งจะเพอร์เฟคไปไหนวะ นั่นขนาดหน้าง่วงนะน่ะ”



“ห้ามชม ของกู”



“จ้าาาา ช่วยเก่งแบบนี้ตอนอยู่ต่อหน้าพี่ออฟของมึงทีเถอะ กูจะปิดโรงเรียนเลี้ยงเลย”



“ให้เวลากูหน่อยดิวะ”



“ให้เวลามึงมาสามปีละ มึงจะเอาอีกซักกี่ปีดีล่ะ”



“เออหน่า เรื่องของกู”



“งี้ทุกที”



ร่างเล็กเลิกสนใจเสียงบ่นงึมงัมของเพื่อน แล้วพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คนตัวสูงที่ยังยืนทำหน้ามึนรับถ้วยรางวัลพร้อมกับเสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดจากสาวแท้สาวเทียมทั้งโรงเรียน



เฮ้อ แหงล่ะ พี่เค้าเพอร์เฟคซะขนาดนั้นใครๆก็ต้องชอบเป็นธรรมดา ทั้งความสูง ขาว ตี๋ กีฬาก็เก่ง เป็นนักกีฬาของโรงเรียน แถมบ้านก็รวยอีกต่างหาก ไหนยังนิสัยกวนๆชอบแซวคนนั้นคนนี้ไปทั่วนั่นอีก ทุกอย่างดันมารวมอยู่ที่คนๆเดียว สเป็กสาธารณะชะมัดเลยพี่ออฟ



รู้ตัวว่าแพ้แพ้ตั้งแต่เริ่มชอบแล้วแหละ



“ตัวแทนนักเรียนมีอะไรจะพูดกับเพื่อนๆและน้องๆเกี่ยวกับรางวัลที่ได้มาบ้างมั้ยคะ”



“พูดอะไรก็ได้ใช่มั้ยครับ”



“ค่ะ”



“งั้น...ก็เลิกแถวเลยครับ ร้อน”



เสียงฮาครืนดังขึ้นเมื่ออีกคนพูดคำนั้นแล้วส่งไมค์คืนให้อาจารย์ ก่อนจะเดินทำหน้ามึนๆกลับเข้ามาในแถว



“พี่ออฟแม่งกวนตีนสัด”



“อือ น่ารัก”



เพี๊ยะ!!



เสียงเพี๊ยะรอบที่สองของวันทำเอากันหันไปทำตาขวางใส่เพื่อน ปากเล็กกำลังจะก่นด่าไอ้เพื่อนตัวดีด้านหลัง แต่ก็ต้องหุบฉับเมื่อสายตาดันสอดประสานกับคนที่ตัวเองแอบมองมาตั้งแต่เช้า ไม่สิ ต้องบอกว่าแอบมองมาตลอดสามปีมากกว่า



“เป็นห่าไร อยู่ๆก็หน้าแดง”



“พะ...พี่ออฟมอง”



“จริงดิ”



“มึงอย่าหันไปดิวะ”



“เออ มองมึงจริงด้วยว่ะ หึ มึงหันมานี่ดิ้”



คริสใช้สองมือตะปปลงบนสองแก้มของเพื่อนให้ยอมหันมาหาตัวเอง ก่อนจะหันไปยืมยางมัดผมของเพื่อนผู้หญิงแถวข้างๆ แล้วเอามามัดจุกให้คนที่ดิ้นเร้าๆขัดขืนอยู่ตรงหน้า



“คริสไม่เอาาา อย่าแกล้งดิวะ”



“กูไม่ได้แกล้ง กูช่วยมึงอยู่เนี่ย”



“ช่วยเหี้ยไร มึงแกล้งให้กูอายไง เปิดเหม่งกูเนี่ยย พี่ออฟมองอยู่ด้วย มึงแม่งงง”



คริสมองเพื่อนตัวเล็กที่ตีหน้ายุ่งไป บ่นตัวเองไป พร้อมกับทะเลาะกับยางเส้นเล็กๆบนหัวตัวเองตลอดการเดินเข้าห้องเรียน



จึงไม่สามารถรับรู้เลยว่าการกระทำน่ารักๆนั่นตกอยู่ในสายตาของใครอีกคนตลอดเวลา



“มึงมองไรวะ”



“เสือก”



“เอ้า กูถามดีๆไอสัดนี่”



“กระรอก”



“ห้ะ ไหนๆ บนสายไฟหรอ”



ออฟละสายตาจากแผ่นหลังบางมาส่งสายตาเหนื่อยหน่ายให้เพื่อนตัวเองแทน ไอ้เตแม่งก็ยังเป็นไอ้เตอยู่วันยังค่ำ ใบหน้าหล่อส่ายไปมาอย่างอ่อนใจกับความซื่อ(บื้อ)ของเพื่อน ทั้งที่มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ แต่เขาก็ยังไม่เคยชินกับหน้าโง่ๆของเพื่อนตัวเองซักที




ออฟปล่อยให้เพื่อนพยายามสอดส่ายสายตาหากระรอกของมันไป ส่วนเขาก็หันกลับมาสนใจกระรอกตัวเล็กของตัวเองอีกครั้ง เขารู้ รู้มาตลอดนั่นแหละว่าเด็กคนนั้นชอบตัวเองมากแค่ไหน ใบหน้าขาวๆนั่นจะขึ้นสีแดงจัดทันทีที่เขาแกล้งเดินเข้าไปใกล้ๆ หรือแกล้งจ้องนานๆจนได้สบตากัน ตากลมๆนั่นจะยิ่งเบิกกว้างแล้วหลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหูที่ค่อยๆแดงขึ้นจนเห็นได้ชัด แปลกดีที่ท่าทางแบบนั้นมันทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาทุกครั้ง และใบหน้าแดงๆนั่นทำให้เขาอารมดีได้ไม่ยากเลย



แกล้งกระรอกนี่มันก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ




...ชักอยากจะเลี้ยงกระรอกซะแล้วสิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น