Little mermaid

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 416

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2561 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร




เฟยหลงชดชื่นเป็นอย่างมาก ได้นอนเต็มอิ่มบนที่นอนนุ่มๆ เปิดแอร์เย็นๆเช่นที่เคยฝันเอาไว้ เขาลุกขึ้นจากที่นอนเดินไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว วันนี้เขามีหลายอย่างที่ต้องทำ


หลังจากคืนการ์ดห้องเรียบร้อย เฟยหลงเดินตัวปลิวออกจากโรงแรม เดินตรงไปที่ถนน โบกรถเพื่อเดินทางไปห้างใกล้ๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่ในตอนนี้เป็นชุดเดิมของเมื่อวาน ถึงจะใช้ปราณทำให้มันสะอาดแล้ว แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะสวมชุดเดิมในทุกๆวัน


ห้างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยทำให้เฟยหลงยิ้มแย้ม ด้วยรูปลักษณ์ใหม่ที่โดดเด่นมาก เขาเดินไปที่ใด ผู้คนรอบๆต่างมองตามเขาจนน่าลำคาน เฟยหลงตรงไปชั้นสองเพื่อเลือกเฟ้นเสื้อผ้าที่ชอบ ลองชุดที่เลือกมาจนเสร็จก่อนจะจ่ายเงินจำนวนมากกับค่าเสื้อผ้ากองใหญ่ ก่อนจะเดินไปโซนโลตัส ซื้อเครื่องปรุงต่างๆที่ไม่มีในโลกลมปราณมาเก็บเอาไว้ กลับไปจะได้ทำอาหารอร่อยๆให้ครอบครัวได้ลิ้มลอง


เมื่อซื้อของเสร็จแล้ว เฟยหลงเดินไปที่สำนักงานขายคอนโดแห่งหนึ่งเพื่อซื้อคอนโด ที่พักถาวรของเขา เฟยหลงเลือกที่จะซื้อคอนโดขนาดใหญ่ เหมามันทั้งชั้นเพื่อความสะดวกสบายพร้อมกับซื้อรถหรูอีก 1 คัน Lamborghini สีดำด้านเงาวับคันหนึ่ง หมดเงินไปหลายสิบล้าน


“ เอาละ ได้คอนโดกับของใช้จำเป็นแล้ว เดินเที่ยวหน่อยแล้วกัน ” เฟยหลงจัดของเขาชั้นจนเสร็จมองดูนาฬิกายกยิ้มมุมปากซุกซน


เขาเดินลงมาจากคอนโดหรู มีพนักงานต้อนรับโค้งให้ เขายิ้มตอบแล้วเดินที่ลานจอดรถอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสายตาผู้คนที่มองมาที่เขาแม้แต่น้อย




ย่านถนนคนเดิน


เฟยหลงล้วงกระเป๋ากางเกงเดินตัวปลิวมองของขายจำนวนมาก วัยรุ่นเดินเป็นกลุ่มเป็นคู่ คุยกันสนุกสนาน เขาเมื่อก่อนไม่เคยได้ทำแบบนี้ จะทำอะไรก็ต้องคิดแล้วคิดอีก แต่ในตอนนี้ โลกใบนี้ราวกับเป็นของเขาทั้งหมด อยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น เพราะไม่ว่าอย่างไร เงินในกระเป๋าก็มีมากพอที่จะกินอยู่ได้อย่างราชาทั้งชีวิต


“ ตา อันนี้เท่าไหร่ครับ” เฟยหลงจับขนมในโหลแก้ว ยกยิ้มนึกถึงพี่สาวในโลกลมปราณ ที่นั่นขนมมีเพียงผลไม้เชื่อม ขนมออกแนวจีน ไม่มีขนมแบบนี้อยู่เลย ซื้อไปฝากพี่สาวเหมยฮวามากๆหน่อยคงไม่เป็นไร


“ โหลละ 200 พ่อหนุ่ม ” คุณตายิ้มจนเห็นฟันหลอ ก่อนจะมีหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามาช่วยคุณตาขายอีกทีหนึ่ง ดูท่าแล้วจะเป็นหลานสาวแน่ๆ


“ ผมเหมาทั้งหมดเลยครับ ” โหลขนมสวยงามสามสิบกว่าโหลถูกซื้อทั้งหมด เจ้าของร้านยิ้มยินดี รีบเก็บขวดโหลขนาดใหญ่ใส่ถุงให้


“ พี่คะ เดี่ยวมิลช่วยขน รถพี่ไปทางไหนคะ ” เด็กสาววัยรุ่นถือถุงโหลขนมเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ส่งให้เฟยหลงครึ่งหนึ่ง


“ งั้นตามมา ” เฟยหลงเดินนำหน้า เมื่อถึงรถของเขารีบเปิดประตูเก็บโหลขนมทันที


“ รถพี่สวยจังเลยคะ ” มิลมองรถคันหรูตาวาววับ เจ้าของรถหล่อเหลา ทั้งยังรวยขนาดนี้ ใครได้เป็นแฟนคงน่าอิจฉามากๆ


“ ขอบใจ งั้นพี่ไปละ ”เฟยหลงเพียงพยักหน้า มิลดูน่ารักแต่ไม่ใช่แนวของเขา เขาชอบตูมๆ เซ็กซี่มากกว่า


มิลมองแผ่นหลังของพี่ชายที่ตนเองเรียกอยู่เมื่อกี้เดินห่างออกไป แผ่นหลังกว้างตั้งตรง ท่าเดินเหมือนนายแบบ ดูดีจนอยากจะวิ่งไปซบอก


“ เฮ้ออ ดูท่าพี่เขาไม่สนใจเรา ” มิลถอนหายใจแล้วเดินคอตกกลับไปหาคุณตาที่กำลังรอเก็บของกลับบ้านอยู่ วันนี้พวกเขาโชคดีที่มีคนมาเหมาขนมจนหมด ทำให้คุณตาได้กลับไปพักตั้งแต่บ่าย





เฟยหลงเดินเล่นอยู่นานมาก เขาซื้อของจำนวนมากเมื่อนึกถึงครอบครัว ตลอดการเดินทางข้ามมิติมาที่นี่เป็นเวลา เกือบๆ 6 ชั่วโมงแล้ว ดังนั้นใกล้ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้ว


โลตัส


เฟยหลงตัดสินใจเข้ามาที่นี่เพื่อซื้อเครื่องปรุงต่างๆ ข้าว วัตถุดิบที่จำเป็นที่ต้องใช้ มีครีมสำหรับแม่และพี่สาวของเขาด้วย ข้าวของจำนวนมากถูกขนใส่รถเข็น สายตาคนที่มองมาดูแปลกๆ แต่เฟยหลงไม่ได้สนใจกับมันมากเท่าไหร่นัก


พนักงานคิดเงินนานพอสมควร ก่อนจะมี 1 คนที่ช่วยเขาเข็นรถเข็นกลับมาที่รถ


“ ขอบคุณที่มาส่งครับ ” เฟยหลงพูดขอบคุณก่อนที่พนักงานคนนั้นจะเดินกลับไปทำงานของตนเอง


“ เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ” พนักงานคนนั้นโปกมือ ส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้


เมื่อพนักงานเดินจากไป ของทั้งหมดไม่สามารถใส่รถได้เพราะเป็นรถสองประตู ดังนั้น ของจึงถูกขนครึ่งหนึ่งแล้วส่งเข้าแหวนมิติแบบไม่มีใครเห็น เหยหลงขนของเข้าไปด้านในรถแล้วเอาเข้าแหวนมิติ ทำอยู่แบบนั้นสามครั้งกว่าจะเก็บของเข้าแหวนมิติได้จนหมด


“ เฮ้อ กว่าจะหมด ”




รถจอดลงที่ลานจอดรถ เฟยหลงกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงให้รถไม่เสีบหายและไม่เป็นที่น่าสงสัยเมื่อเขากลับไปที่โลกลมปราณ การที่คนหายไปนานถึง 6 เดือน รถที่พึ่งซื้อมาจอดเอาไว้นานถึง 6 เดือนอาจจะพังเสียหาย ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเอารถเข้าไปเก็บในแหวนมิติ ในตอนนี้แหวนของเขาใกล้เต็มแล้ว ดังนั้น เมื่อกลับไปที่โลกลมปราณ คงต้องหาซื้อแหวนอันใหม่ ส่วนแหวนของอาจารย์ เฟยหลงยังไม่ต้องการที่จะเอามาใช้กับเรื่องไร้สาระของเขาในตอนนี้


เฟยหลงอาบน้ำเล็กน้อย ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง หาพื้นที่ที่ไม่มีคนแล้วหยดเลือดลงพื้นดิน ประตูมิติเปิดกว้างช้าๆ เฟยหลงเดินเข้าไปด้านในนั้นอย่างมาลังเล





บ้านไม้ขนาดเล็ก


เฟยหลงหลับไปนานเหลือเกิน ทั้งถงเจี่ยและซูเล้งไม่มีผู้ใดเข้าไปปลุกบุตรตนเอง พวกเขาต่างเข้าใจดี ตั้งแต่ 1 เดือนที่แล้ว เฟยหลงฝึกฝนอย่างหนักในป่าดารา อาหารถูกจัดเตรียมส่งกลิ่นหอม สามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งรอสมาชิกคนสุดท้ายของบ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดีเพียงใดที่บุตรชายของตนเองนำความสุขสบายมาให้ครอบครัวมากมายถึงเพียงนี้ รอคอยเพียงนิดไม่ได้หนักหนาเท่ากับที่เฟยหลงพรากเพียร ฝนฝนเลยแม้เพียงนิด


“ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่เหมย เหตุใดไม่มีผู้ใดปลุกข้าหรือขอรับ นั่งรอข้าเช่นนี้ ข้ารู้สึกผิดนะขอรับ ”


เฟยหลงตื่นขึ้นมา ร่างกายของเขาปกติราวกับได้หลับนอนเต็มอิ่ม เจ้าตัวลุกขึ้นเดินตามกลิ่นอาหารมาที่ห้องครัว มองภาพครอบครัวกำลังรอคอยเขาอยู่แล้วยิ้มอย่างยินดี แต่ถึงอย่างนั้น เฟยหลงก็อดรู้สึกผิดที่ตนเองปล่อยให้ครอบครัวต้องรอนานไม่ได้


“ เจ้าพูดอันใด มาๆ รีบๆมากินข้าวได้แล้ว ดูเอาเถิด วันนี้ มีเพียงอาหารที่เจ้าชอบเชียว ” ซูเล้งเรียกบุตรชายแล้วยิ้มอ่อนโยน


“ ขอรับ ”


“ อ้า รสเลิศนัก ฝีมือท่านแม่ล้ำเลิศที่สุด ” เฟยหลงคืบอาหารเข้าปากแล้วยิ้มแย้มอารมณ์ดี


“ เช่นนั้นก็กินมาๆหน่อย วันนี้ต้องเดินทางไกล แม่จักทำอาหารเผื่อกินระหว่างทางไปด้วย ” ถงเจี่ยลูบหัวลูกชายของนาง


“ พี่เหมย นี่ไก่สวรรค์ ปีกของมันข้ายกให้ท่าน ” เฟยหลงยหส่วนที่ตนเองชอบที่สุดให้พี่สาว


“ นี่เป็นส่วนที่เจ้าชมชอบ เอามาให้พี่ไม่เสียดายหรือ ” เหมยฮวาพูดเย้า ทว่า มือกลับรีบคืบเอาปีกเข้าปาก ยกยิ้มยินดี น้องชายของนางยังคงใจดีเสมอมา แม้จะมีสิ่งใดชื่นชอบมากกว่าปกติ ก็จะแบ่งให้นางคนละครึ่งทุกคราไป


“ อ้า ข้าเสียดายยิ่งนัก ขอคืนเถิดขอรับ ” เฟยหลงหัวเราะ


“ คริคริ ไม่ทันเสียแล้ว ปีกไก่น้อยๆของจ้า ถูกโจรขโมยกินไปเสียแล้ว ” เหมยฮวาอดไม่ได้ที่จะพูดหยอกเย้าเล่น ยกมือขึ้นลูบหัวน้องชายเบาๆ


“ เลิกเล่นเสีย พวกเจ้าเติบโตแล้ว ต้องรู้จักมีมารยาทเสียบ้าง ” ถงเจี่ยพูดเสียงเข้มเล็กน้อย


“ โถ่ท่านแม่ ” เหมยฮวากลับมานั่งสงบเสงี่ยมเช่นเคย นางคีบข้าวกินช้าๆอย่างที่มารดาเคยสอนสั่งเอาไว้ตั้งแต่เล็กจนโต




ของทั้งหมดถูกขนขึ้นเกวียนเรียบร้อย รถม้า 2 คันจอดเรียงกัน คันหนึ่งใช้ขนสิ่งของ อีกคันหนึ่งให้ท่านแม่และพี่เหมยนั่ง เฟยหลงและท่านพ่อของเขาเป็นบุรุษ จึงต้องขี่ม้า ม้าเพลิงสวรรค์ทั้งสองทำหน้าที่ลากรถม้า ส่วนม้าที่ซูเล้งซื้อมาพวกเขาใช้ขี่แทน


“ ไม่ลืมสิ่งใดแล้วใช่หรือไม่ ” ถงเจี่ยมองสิ่งของในรถม้าแล้วถามเหมยฮวา


“ ท่านแม่ ของในรถม้าคันนั้นไม่มีสิ่งใดมาก ส่วนมากเป็นอาหารของท่านกับเสื้อผ้าเล็กน้อยเท่านั้น สิ่งของจำนวนมากอยู่ในแหวนมิติแล้ว ท่านไม่ต้องกังวล ” เหมยฮวาประคองมารดาให้เข้าไปในรถม้า ด้านนอกถูกทำให้ดูทรุดโทรม ทว่าด้านในกับตกแต่งอย่างสวยงาม ที่นั่งนุ่มๆนั่งสบาย คราแรกนางคิดว่า กว่าจะถึงเมืองหลวงคงต้องเจ็บปวดระบมไปทั้งร่าง ทว่า ท่านพ่อกับน้องชายของนางช่างเข้าใจเรื่องแบบนี้ดีจริงๆ


“ ตรงนี้นุ่มยิ่งนักเจ้าค่ะท่านแม่ ” เหยวฮวาตบลงที่เบาะนั่ง แล้วเปลี่ยนเป็นลูบไล้เบาๆ


“ นุ่มสบายอย่างเจ้าว่า ” ถงเจี่ยเสมองด้านนอก ก้มหัวขอบคุณสามีแล้วปิดผ้าม่านเอาไว้ การเดินทางนอกเมืองไม่สมควรเปิดม่าน อาจเกิดอันตราย ยิ่งเดินทางไกลต้องพบกับอันตรายมากมาย หากไม่มีพยัคฆ์ทอง นางคงวิตกกังวลมากกว่านี้ แต่บุตรชายของนางมีสัตว์อสูรติดตามถึงสามตัว ดังนั้น การเดินทางครั้งนี้ต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น