ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

DOCTOR ♡2 // I THINK I WANT TO GO TO THE TEMPLE [100%]

ชื่อตอน : DOCTOR ♡2 // I THINK I WANT TO GO TO THE TEMPLE [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 212.2k

ความคิดเห็น : 136

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 23:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DOCTOR ♡2 // I THINK I WANT TO GO TO THE TEMPLE [100%]
แบบอักษร

ตอนที่2

ทำไมว่ะ?

“ธามมึงเป็นไร”

จะให้คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

“อีธามขา มึงฟังกูอยู่ป่ะ”

ทำไมกูไม่เจ็บตูดวะ?

โป้ก!

“ทำอะไรของมึงเนี่ยกิ้ง มันเจ็บนะ” ผมลุกขึ้นมาตวาดใส่ไอ้กิ้ง กระเทยทึกมองหน้าผมแบบเซ็งๆแล้วบอกให้ผมนั่งลง หว่า~ คนมองมาทางนี้เต็มเลยอ่ะ

“เดี๋ยวนี้เหม่อบ่อยนะมึง แล้ววันก่อนทำไมมึงไม่มาเรียน

“ก็… เอ่อ กูแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย”

“อย่ามาตอแหลย่ะ วันที่ไปผับกูเห็นมึงโดนผู้ชายหน้าตาหล่อลากคนหนึ่งหิ้วไป” ผมทำท่าทีหันไปสนใจอย่างอื่น เม้มปากแน่น ไอ้กิ้งหรี่ตาลงท่าทางเจ้าเล่ห์ “มึงโดนเอาแล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่!!”

“อย่ามาตอแหล!!”

“เออ” อ๋อตอแยหรือ กูยอมรับก็ได้ ยกมือขึ้นบนหัว “ใช่… ก็ได้”

กูนี่ก็…

กระเทยทำหน้าตกใจ มันเอามือปิดปากตาสั่นระริก

“อีธาม” ว่าเสียงอ่อย ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงๆ

“หือ”

“เมื่อกี้…” มันเว้นวรรคกลืนน้ำลายอึก

“กูล้อมึงเล่น”

เหมือนได้ยินเสียงโลก(ของผม)ถล่มดังตู้มอยู่ในหัว

“สรุปวันนั้นมึงโดนเอาจริงๆ”

ผมเงยหน้าสบตามันอย่างไม่สบอารมณ์ มาหลอกกูได้นะ สาดด

“เออ”

มันดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะ “กูว่าคนอย่างมึงคบชะนีไม่ขึ้น”

“ทำไมกูคบผู้หญิงแล้วมันเป็นยังไง” ผมเหล่ตามองข้าวทั้งสองจานที่ถูกเมินไปโดยปริยายนึกเสียดายนิดหน่อย แล้วหันมาสนใจไอ้กิ้งต่อมันทำหน้าเหยเก

“อย่าให้กูบรรยายนะย่ะ มึงก็หล่อนะแต่หล่อแบบน่ารักๆหวานปนเปรี้ยวไรงี้ เหมาะสำหรับฝ่ายรับสำหรับพวกเกย์อ่ะ สูงแค่ 176 ปากแดงไปไหน ผิวขาวแตะนิดเดียวก็ขึ้นสีล่ะ เอวคอด ผิวงี้ชะนีอายค่ะ ขาวโอโม่มาก”

กูก็อุตส่าห์คิดว่ากูสูงมาตลอด…

“แล้วเขา… คนที่.. เอามึงเขาเป็นใครวะ ?”

ผมส่ายหน้า “กูบ่ฮู้”

“เอ้า! อีดอกมึงไปได้กับเขาได้ไง ถ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย”

ผมถอนหายใจ เลิกคิ้วใส่มัน “ดูปากกูนะ กู-เมา”

“เมาแล้วแรด”

“หยาบคาย”

“ชื่อก็ไม่รู้ ?”

ผมจิบน้ำที่ซื้อมาแล้วตอบ “รู้แค่ว่าชื่อเสือ น่าจะเป็นพี่กูอยู่มหา’ลัยเดียวกัน” เรื่องที่ไอ้เสืออยู่มหา’ลัยเดียวกันผมก็พึ่งรู้ตอนมันมาส่งผมที่คณะนี้แหละครับ แต่ดันลืมถามมันว่าอยู่คณะอะไร

“พี่เสือ ?” ผมพยักหน้า ไอ้กิ้งทำหน้าหนักใจ “จะใช่พี่เสือแพทศาสตร์หรือเปล่าวะ ? อีธามพี่เสือมึงหล่อไหม”

“มาก” กูไม่ได้อวยนะแค่พูดความจริง

“ถ้าใช่นี่มึงซวยเลยนะ” ไอ้กิ้งทำหน้าหนักใจ

ผมขมวดคิ้ว “ทำไมวะ”

“ก็พี่เขาหล่อสุดในมหา’ลัยเลยนี่ย่ะ หล่อแบบดิบๆเถื่อนๆ หล่อไม่พอแถมพ่อยังรวยอีกต่างหาก ทายาทหมื่นล้านอ่ะมึง ชะนีอยากได้กันทั้งมหา’ลัยแหละจ้า แต่พี่เขาเป็นคนเขาถึงตัวยากคนถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบเลยไม่มีชะนีนางไหนกล้าเขาไปคุยด้วย ปัจจุบันพี่เขาก็ยังโสดแม้จะมีข่าวไปมีอะไรกับพวกเพศแม่บ่อยๆ แต่วันไนท์แสตนท์โอนลี่นะมึง จะมาริอาจเป็นแฟน ไม่-มี-ทาง” พูดจบไอ้กิ้งก็ทำหน้าเหมือนภาคภูมิใจมาก

ผมแสยะยิ้ม “เหอะ! งั้นก็คงไม่ใช่หรอกเสือของกูนะ นอกจากจะไม่วันไนท์แสตนท์แล้วยังจะมาบังคับข่มขู่ให้กูอยู่กับมันอีกเนี่ย”

“แต่จะมีคนชื่อเสือสักกี่คนว่ะในมหา’ลัยนี่” กระเทยท้วงอย่างไม่ยอมแพ้  “เออ กูลืมไปกูมีรูปมีพี่เสือแพทศาสตร์อยู่นี่หว่า แปปนะเดี๋ยวหาก่อน”

“เชิญ” ผมบอกอย่างไม่รีบร้อน และมั่นใจสุดๆว่าไม่ใช่ เชื่อกูดิ! กูมีเซ้น!! ผมมองไอ้กิ้งที่กำลังนั่งเลื่อนหารูปภาพในโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตาย จนกระทั่งโทรศัพท์ผมสั่นขึ้น

“ฮัลโหลเมฆ” ‘เมฆ’ คือเพื่อนในกลุ่มอีกคนของผมเองแต่มันเรียนคนละคณะ

(อยู่ไหน)

“โรงอาหารคณะกูอ่ะ ทำไม จะมา ?”

(ไม่ๆ แค่จะมาบอกว่าวันนี้ไม่ต้องรอกลับพร้อมกูนะ กูติดงาน)

“เออ โอเค”

(โอเคบาย อย่างงอนเค้านะเมียจ๋า)

“มาเล่นเมียมงอะไรของมึง กูสยิว”

(โอเคกูไปจริงๆละ บาย)

“บาย” ผมเก็บโทรศัพท์แล้วหันไปบอกไอ้กิ้ง ปกติเราสามคนจะกลับด้วยกันครับก็มีคนอยู่แค่นี้ “วันนี้เมฆไม่กลับด้วยนะ” และนั้นหมายความว่าพวกผมต้องขึ้นรถเมย์กลับเอง เพราะไอ้เมฆรวยสุดในกลุ่มมันจะทำหน้าที่เป็นสารถีขับเฟอร์รารี่คอยรับ-ส่งพวกผมตลอด แต่เมฆต่อไปมึงคงจะสบายกว่าเดิม เพราะตอนนี้มีมารมายุ่งกับชีวิตประจำวันคอยรับ-ส่งกูแทนมึงแล้ว

“มันบอกกูแล้ว อ๊ะ! กูหาเจอแล้ว” กิ้งว่าพร้อมกดจึกเข้าไป “ใช่คนนี่ป่ะ” แล้วเอาโทรศัพท์มือถือมาให้ผม แต่ยังไม่ทันจะได้ดูเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วโรงอาหาร

“พี่เสือมาอ่ะแก กรี๊ดด”

“เสือไหนแก”

“เสือแพทศาสตร์คนที่หล่อๆไง”

“จริงดิ อ๊ะ! นั้นไง กรี๊ดดหล่อสัสๆเลยอ่ะ กูจะเป็นลม”

ผมเผลอหันไปมองผู้หญิงโต๊ะใกล้ที่กำลังพูดกกัน แต่ไม่รู้หรอกครับว่าเขาพูดอะไร มันไม่ได้ยินเสียงฮือฮาก็ยังไม่หายไปเลย เกิดอะไรขึ้นวะ ? ผมเลิกสนใจแล้วหันหน้ากลับไปหาไอ้กิ้งต่อมันทำหน้าเหมือนอึ้งอะไรสักอย่าง มองผมแวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเบาจนผมต้องอ่านปากมัน จับใจความได้ว่า “ข้างหลังมึงอ่ะ”

อะไร ? ข้างหลังกูมีอะไร

อ้าว คนกำลังมองกูทั้งโรงอาหารเลยครับ

มองมาทำไม ? มองคนหล่อหรือยังไม่อยากเก๊กเลยอ่ะ

แหมๆ… มองมากๆคนหล่อก็เขินเป็นนะครับ

รู้สึกถึงมือหนาที่โอบเอวผมทางด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงที่คอจนลมหายใจร้อนรดริน กลิ่นอาฟเตอร์เชฟบางเบาที่รู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยได้ดมกลิ่นนี้จากที่ไหนมาก่อน มือหนาข้างหนึ่งกำลังขยี้ผมสีน้ำตาลเข้มไปมา ผมค่อยๆหันหน้าไปทางด้านข้างก่อนจะเจอะกับดวงตาสีครามเข้มชวนน่าหลงใหลของ…

“เสือ ?”

…สาบานเลยว่านั้นไม่ใช่เสียงกู

แต่เป็นเสียงของพี่คนหนึ่งครับ สูงขาวหล่อดีเหมือนกัน เออกูยอมรับเลยว่าหล่อมากแต่คนละแนวกับไอ้เสือนะ มันแนวออกเถื่อนๆหน่อย แต่นี่แนวคุณชายแลดูอบอุ่น อ่อนโยน มีความเป็นสุภาพบุรุษกับสุภาพสตรี ถ้าไม่ติดว่ากำลังทำหน้าเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา

“ร้อนเหี้ยๆ มึงไม่ไปกินร้านเดิมกับพวกวิศวะสัส”

เสือกรอกตาไปมา แล้วตอบสั้นๆแต่ได้ใจความสุด “ติดเมีย”

ว่าจบก็ขโมยหอมแก้มผมไปฟอดหนึ่ง ไอ้กิ้งและเหล่าสาวกที่นั่งดูเหตุการณ์ถึงกับเงียบลงทันที และส่วนกูหรือ…ช็อคค้างไปเรียบร้อยแล้วครับ

พี่เขาหัดมาทำหน้าเซ็งกับผมนิดหน่อย(คงจะเห็นหน้าผมช็อคเลยไม่กล้าเซ็งมาก) โบกพัดมือไปมาท่าทางจะเป็นคนขี้ร้อนจริงๆครับเหงื่อเต็มหลังเลย ส่วนไอ้เสือมันก็ไม่ได้สนใจเพื่อนของมันเลยครับเอาแต่เกยคางที่ไหล่แล้วม้วนผมของผมเล่นอยู่นี่แหละ แต่เหมือนมันจะสังเกตถึงความผิดปรกติบนจานข้าวของผมเลยทักท้วงขึ้นมา

“ตี้ไม่กินข้าว”

กูก็กะว่าจะไม่กินมันอยู่แล้ว

“ชื่อแปลกดีเนาะมึง ปกติกูเห็นแต่คนชื่อตี๋” พี่หล่อ(เรียกหล่อไปเลยแล้วกัน)หันไปมาแสยะยิ้มให้ผม แต่ดูยังไงก็เป็นคุณชายอยู่ดีนิสัยไม่เข้ากับหน้าเหมือนไอ้เสือเลยแฮะ ไอ้นี่มันออกจะมึนๆอึนๆซึนๆคาดการอารมณ์ไม่ถูก ไม่ใช่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายนะ แต่เป็นเดี๋ยวเมื่อไหร่มันจะเป็นคนปกติแบบคนอื่นเขามากกว่า

ผมส่ายหน้า จ้องตัวการตาเขม่ง “เปล่านะพี่ผมไม่ได้ชื่อตี้”

“แล้วมึงชื่อ ?” พี่หล่อขมวดคิ้วทำหน้าชั่งใจ

“อ่อ ธามครับพี่”

พี่เขาพยักหน้าเข้าใจอย่างรวดเร็วแต่ดูเหมือนจะยังมีอีกคนที่ยังไม่เข้าใจ …ไอ้เสือสุดหล่อของพวกคุณไง

“ตี้” มันยืนยันพลางพยักหน้าหงึกๆ

“ธามครับ ธามไม่ใช่ตี้”

…กูไม่ได้พูดกับมึงนะกูพูดกับพี่หล่อ

“ตี้” ไอ้เสือทำหน้าเข้าใจแต่มันจะเข้าใจจริงๆหรือเปล่าผมไม่รู้ “เข้าใจแล้ว”

…เข้าใจบ้านป๊ามึงหรือ มึงยังเรียกกูว่าตี้อยู่เลยสัส

“ธามครับ!!!!!!!!!!!!” คราวนี้ผมตะเบ่งเสียงเพิ่มระดับพลังขึ้นไปอีกเลเวลหนึ่ง

เสือมันเงียบไปสักครู่ ยิ้มแหยะแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวผมอย่างเคย “อื้อตี้”

…โอเคกูยอม จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ

แต่ผมคงทำหน้าเหนื่อยใจจนพี่หล่อสังเกตได้

“ทำใจน้องไอ้เสือมันก็เป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว กูชื่อพังค์นะ” ผมพยักหน้าเข้าใจ แล้วอ้าปากกินข้าวผัดที่ไอ้เสือป้อนมาพอดีไม่ได้พิศวาสอะไรมากหรอกครับ แค่เริ่มหิวแล้วเท่านั้นแหละ “อ๋อ เพื่อนอีกคนมันชื่อบอลนะ เดี๋ยวมึงก็ได้เจอเพราะกลุ่มกูมีกันอยู่สามคน ไอ้บอลหน้าออกเลวหน่อยแต่นิสัยจริงๆแล้วมันเป็นคนกวนตีนมาก”

…อ๋อ กลุ่มมึงนี่คงจะมีแต่คนที่หน้าตาไม่เข้าใจนิสัยจริงๆใช่ไหมไอ้เสือ

“งื้มๆง้ำๆ แล้วพวกพี่อยู่คณะไรกันอ่ะ”

“อยู่คณะ…”

“ตี้ อ้ะ”อยู่ๆไอ้เสือก็พูดเสียงดังขึ้นมากลบเสียงของพี่พังค์หมด ผมมองมันอย่างไม่เข้าใจแต่ก็อ้าปากกินข้าวที่มันป้อนมาให้แต่โดยดี จนพี่พังค์ขอตัวไปซื้อข้าว ไอ้เสือมันจึงหันถามผมว่า “อร่อยไหม”

“หย่อย อ้ำๆ ดี” พอรู้ว่ากูอร่อยมันก็ซัดเข้าปากผมแบบไม่ยั้งเลยครับ

จบมื้อเที่ยงอันแสนอิ่ม สุดท้ายผมก็ไม่ได้เจอพี่บอลแล้วพึ่งมารู้ตอนไอ้กิ้งส่งไลน์มาหาว่ามันแอบหนีออกมาตั้งแต่ตอนที่ไอ้เสือเริ่มป้อนข้าวผมแล้ว มิน่าตอนหลังๆกูถึงไม่เห็นมึง ผมเลิกเรียนแล้วแต่ไอ้เสือและพี่พังค์มีเรียนต่อผมจึงต้องกลับก่อน โดยถูกไอ้เสือมันกำซับอย่างดีว่าให้กลับไปที่คอนโด ถ้ามันกลับไปแล้วหาผมไม่เจอผมจะโดนลงโทษ(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) แถมพ็อกเก็ตคนไปส่งอย่างดี (มันใช้รุ่นน้องที่คณะ) อ้อ! นึกถึงคณะผมก็ยังไม่รู้เลยนี่หว่าว่ามันอยู่คณะอะไรตอนพี่พังค์พูดมันก็ดันพูดเสียงดังกลบขึ้นมาซะก่อน ไม่เป็นไรก็ไลน์ถามไอ้กิ้งก็ได้ สปีชีร์ดีขนาดนี้มันต้องรู้จักแน่ๆล่ะ

TIME : กิ้งสรุปมึงยัง ว่าไอ้เสือมันอยู่คณะอะไร

รอไม่ถึง 5 นาทีมันก็ตอบกลับ

GING : ผัวมึงไม่ได้บอกหรือไง

TIME : ถามพี่พังค์แล้วแต่ฟังไม่ทัน

GING : สมน้ำหน้าย่ะ! ไปถามใหม่เลยมึง แค่นี้กูก็อิจฉาตาร้อนผ่าวๆละ

TIME : ทำไมวะ ?

GING : โว้ยย อีดอกธามมีผัวดีแต่กลับไม่รู้อะไรเลย

TIME : เอ้า! ด่ากูซะงั้น

GING : รู้งี้ก็แสร้งเมาแล้วประจบคนหล่อบ้างดีกว่า กูไปละอยากรู้มึงไปถามใหม่เอาเอง ไม่บอก

TIME : เดี๋ยว! มึงจะไปไหน

ผมผิดถามแทบไม่ทัน จะไปคลับกันใช่ไหมกูไปด้วย!!

GING : สังสรรค์กับแก็งชะนี ทำไมมึงไปจะด้วย

แก็งชะนีเป็นอีกแก็งของไอ้กิ้งมันครับ  แก็งสาวประเภทสองของมันนั้นแหละ

TIME : กูไม่ไปดีกว่า..

…แต่กูอยากกินเหล้าอ่ะ!!

GING : เออไปละ บายย่ะ

TIME : บาย

ผมเบะปากใส่โทรศัพท์ๆแล้วก้มลงนอนบนโซฟาสีแดงผ้ากำมะหยี่อย่างดีไม่ระคายตูดสักตารางนิ้ว พอดีกับที่ไอ้หล่อมันเปิดประตูเข้ามาในสภาพเสื้อออกนอกกางเกงหลุดลุ่ย เนคไทเบี้ยวและกระดุมเสื้อถูกปลดออกถึง 2 เม็ดเผยให้เห็นแผงอกเนียนอยู่ร่ำไร ร่างสูงเดินผ่านห้องครัวมาหาผมที่นอนอยู่หน้าทีวีจอแบนติดผนังพร้อมโฮมเธียเตอร์ขนาดยักษ์ที่ไม่รู้ชาตินี้จะมีปัญญาซื้อไหม มือหนาปลดนาฬิกาข้อมือและไนคไทออกพร้อมขว้างทิ้งไปอย่างไม่สนใจใยดีแล้วล้มตัวนอนลงทับบนร่างผม

“ยักษ์ชัดๆ เสือออกไปมันหนัก” ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจสายตายังคงจดจ่อกับไลน์ในโทรศัพท์ กำลังตอบไลน์ไอ้เมฆมันอยู่ครับ มันชวนไปสังสรรค์ที่คลับประจำของพวกผม

มันหันมาแย่งโทรศัพท์ออกจากมือผมไป พร้อมไล่สายตาเลื่อนอ่านข้อความที่ผมกำลังคุยกับไอ้เมฆไปเมื่อหยกๆเสียงทุ้มพูดแกมบังคับ “ไม่ให้ไป”

….กูถามความคิดเห็นมึงตั้งแต่เมื่อไหร้ ?

“จะไป”

“ตี้”

…กูบังคับมึงนะ ไม่… ห้ามไป

“จ๋า”

…อย่าว่ามึงอึนได้คนเดียวนะเออ

“ฟู่วว” มันเปาลมใส่หน้าผมเสียงดัง แล้วพลิกตัวให้ผมขึ้นไปอยู่ด้านบน ส่วนร่างสูงอยู่ด้านล่าง นิ้วเรียวกดพิมพ์อะไรบางอย่างตอบกลับไอ้เมฆไปซึ่งมันคงไม่เป็นผลดีต่อตัวผมแน่ๆ!! มันแสยะยิ้มร้าย “หึ!”

“มึงพิมพ์อะไรไป เอามา” ผมแบมือ สายตาแข็งกราว

ไอ้เสือมันส่ายหน้า ยิ้มร้ายจนขึ้นลักยิ้มเล็กๆตรงมุมปาก เดี๋ยวๆ แล้วหน้าน่ะมึงจะยื่นเข้ามาทำไม

“จุ้บ”

“……..”

“จุ้บ”

“……..”

“จุ้บ”

“จ๊วบ! อื้อ!” ผมเบิกตาโพล่งเมื่อถูกประกบริมฝีปากพร้อมกับลิ้นร้อนที่ถูกส่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่เคลิ้มไม่ถึงนาทีก็ต้องนิ่วหน้าแทน เมื่อไอ้เสือมันใช้เคี้ยวคมนั้นกัดริมฝีปากผมไปมา เหมือนน่ารักใช่ไหมละครับ อย่าพูดถึงแรงที่มันใช้กัดมานะ เจ็บเหี้ย!!

…กัดๆ กัดเข้าไปจูบก็ไม่พอยังกัดกูอีก ไอ้เลว

“น่ารักวะ” มันถอนจูบออก มือแตะที่ริมฝีปากผมอย่างนุ่มนวล “ปากแตกแล้ว”

…ถามกูดิว่าใครทำ ถามกูดิ๊!!

“พอใจแล้วใช่ไหม ?”

ไอ้เสือทำหน้าไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้าหงึกๆเป็นอันว่าพอใจ

ผมยิ้มร่า “งั้นกูไปล่ะ”

ผมรีบหันไปคว้าโทรศัพท์พร้อมกระเป๋าตังค์แล้ววิ่งออกมาจากห้องทันทีถ้าไม่ติดว่าได้ยินคำพูดอะไรซะก่อน

“ดูไลน์ในโทรศัพท์ด้วยนะตี้”

ลางสังหรณ์เรื่องร้ายๆเหมือนจะเตือน คิ้วข้างขวากูก็เริ่มกระตุกขึ้นมาแล้ว ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ไอ้เมฆพึ่งตอบกลับมาว่า

Mek : ไอ้สัส! งั้นมึงก็ไม่ต้องมา

เฮ้ย! ห่าไรวะ

เชี่ยคิ้วกูกระตุกแรงขึ้นเรื่อยๆละ ผมไม่รอช้า พิมพ์รหัสผ่านเพื่อเข้าไปอ่านข้อความที่ไอ้เสือไม่ตอบ

พร้อมไล่สายตาอ่านทีละด้วยอักษร “……”

‘เอากับผัวอยู่ อย่ากวนไอ้สัส!’

ผมยืนนิ่งลมหายใจติดขัดเหมือนคนป่วย ก่อนจะรู้สึกถึงแรงโอบกอดจากทางด้านหลังและปลายคางแข็งๆที่วางอยู่บนศีรษะ มือหนาที่กำลังขย้ำสะโพกผมไปมา ลิ้นร้อนเลียที่ติ่งหูแล้วส่งเสียงทุ้มถาม

“ยังจะไปอีกไหม"

“…”

"เดี๋ยวไปส่ง”

กูว่า… กูต้องไปทำบุญให้ชีวิตกูบ้างล่ะ

อย่าลืมติดแท็ค #เมียหมอ และ #เสือธามเมียหมอ

ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และการติดตามค่ะ

ความคิดเห็น