หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 29 ใครสน?

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 ใครสน?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2561 13:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 ใครสน?
แบบอักษร


สายตาที่เต็มไปด้วยแววคุกคามนั้นทำให้ใบหน้าของหลินเมิ่งเผือดสีลงไปในทันใด บนใบหน้าของชายหนุ่มฉายแววปรารถนาอย่างที่เธอคุ้นเคยดี ทำให้ขนของเธอลุกชัน รู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนออกมา

เธอพยายามส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต พาร่างของตัวเองถอยไปด้านหลัง

ชัดเจนว่าชายผู้นั้นมองหลินเมิ่งว่าเป็นหญิงขายบริการที่กำลังเรียกแขกอยู่บนถนนทางหลวงพิเศษแล้ว

หญิงสาวตัวขาวบอบบางตรงหน้านับเป็นของที่หาได้ยากจริงๆ ความเหนื่อยของผู้ที่ขับรถเพื่อขนส่งสินค้ามาตลอดทางนั้น พอได้เห็นใบหน้านี้ ความเหนื่อยล้าที่มีก็หายไปจนสิ้น ความกระปรี้กระเปร่าก็ถูกปลุกขึ้นมาไม่น้อย แม้กระทั่งดวงตาขุ่นมัวที่กำลังจ้องมองหลินเมิ่งที่เปียกไปทั่วทั้งร่างนั้นก็เป็นประกายขึ้นมาแล้ว

“ตกลงแล้วราคาเท่าไหร่ คุณผู้หญิงเรียกราคามาได้เลย ถ้าหากราคาจะสูงขึ้นนิดๆ หน่อยๆ ผมก็พอจะรับได้นะ” ใครกันจะยอมปล่อยสาวน้อยสวยๆ ตรงหน้านี้ไปได้ล่ะ!

หลินเมิ่งตกใจจนสีหน้ากลายเป็นเขียวคล้ำในทันที สองขาที่ไร้เรี่ยวแรงอีกทั้งยังสั่นเทา ขยับถอยไปด้านหลัง

เธอมองคนขับรถที่ตัวมันเลื่อมไปทั้งร่าง ก็รู้สึกราวกับมองเห็นนักโทษคดีร้ายแรงที่กำลังแหกคุกออกมา

“อะ...ออกไป...”

น้ำเสียงของเธอสั่นเทิ้ม แต่เสียงนั้นกลับเศร้าโศกราวกับคนใกล้จะตาย!

คนขับรถขนส่งสินค้าขมวดคิ้ว มือขยับเล็กน้อยราวกับจะเปิดประตูรถลงมาจับเธอ

“อย่าเข้ามา......”

หลินเมิ่งตะโกนออกไปเสียงหลง ถอยหลังออกไปอย่างร้อนรนจนไม่ได้สนใจทางด้านหลัง ทันใดนั้นขาก็พลันสะดุด เธอร้องเสียงเบาออกมาครั้งหนึ่งก็ล้มลงไปแล้ว ถนนทางด่วนแบบนี้ส่วนมากนั้นจะสร้างให้ยกสูงขึ้นเหนือแปลงนา หรือในป่า ข้ามลดเลี้ยวไปมาราวกับมังกร พื้นด้านหลังของหลินเมิ่งนั้นเป็นพื้นหินลาดเอียงที่ด้านล่างเป็นคูน้ำสายเล็ก ด้านข้างมีต้นหญ้าขึ้นเต็มไปหมด พอเธอก้าวไม่ระวังก็ทำให้ตกลงไปในคูน้ำด้านล่าง จนเกิดเสียง “ตูม” ดังขึ้น

คนขับรถขยี้หัวที่ไม่ได้สระมาเป็นเวลานานของตัวเอง แล้วถามออกมาด้วยเสียงแหบว่า “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลินเมิ่งที่ล้มนั้นรู้สึกเจ็บจนเกิดกว่าจะรับได้ แต่พอได้ฟังคำนี้แล้ว เธอก็ไม่มีเวลาไปสนใจความเจ็บปวดบนร่างกายอีก รีบพูดออกไปอย่างทันทีว่า “อย่าเข้ามานะ......”

“เหอะๆ เหล่าจู ฉันว่าพวกเราไปกันเถอะว่ะ แกดูสารรูปอ้วนๆ อย่างแกสิ คุณผู้หญิงเขารังเกียจแกจนจะตายแล้ว เขายอมที่จะกระโดดลงคูน้ำมากกว่าที่จะไปกับแกเนี่ย!” เป็นผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับพูดขึ้น

ชายคนขับรถได้ฟังคำก็พึมพำออกมาด้วยความอายและหงุดหงิด “ก็เธอขายไม่ใช่เหรอไง ขายให้ใครมันก็เหมือนกันนั่นแหละวะ พอหลับตาก็ไม่ต้องไปสนใจแล้วว่ารูปร่างจะเป็นยังไง!”

พูดไปอย่างนั้น แต่ว่าคนขับรถคนนั้นก็ขับรถออกไปอย่างที่รู้สภาพตัวเองดี จากที่ไกลๆ นั้นยังคงได้ยินเสียงของเขาดังมาอย่างที่ไม่ค่อยพอใจนัก “ผู้หญิงขายตัวเดี๋ยวนี้ สวยกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยว่ะ.....”

คำพูดทีเล่นทีจริงนี้ ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของหลินเมิ่งเบิกกว้างขึ้นในทันที คำว่า “ขาย” ที่หยาบคายมากๆ คำนี้ แทบจะทำให้เกราะป้องกันตัวที่หลินเมิ่งสร้างขึ้นมาสลายลงไปภายในชั่วพริบตา ใช่สินะ ก็เพราะว่าเธอขายไม่ใช่เหรอไง ถึงได้ไม่มีศักดิ์ศรีแบบนี้ ถึงได้ไม่มีตัวตนแบบนี้ ไม่มีความรู้สึก รอคอยอย่างหวาดระแวงแบบนี้ คอยระวังว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ พอตอนที่เขาไม่ต้องการ ก็ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่า

เธอเลิกที่จะดิ้นรน เลิกที่ปีนขึ้นไปด้านบน ลืมตาขึ้น ในที่สุดก็ปล่อยให้หยาดน้ำตาอุ่นๆ นั้นไหลรินออกมาจากขอบตา ปะปนไปกับสายฝนจนเปียกปอนไปทั่วทั้งดวงหน้า หยาดฝนเม็ดใหญ่เมื่อกระทบกับดวงหน้าของเธอแล้วก็รู้สึกเจ็บ เธอพยายามฝืนที่จะลืมตาขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมัว ปล่อยให้เม็ดฝนกระทบกับดวงตาครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากนั้นก็ปล่อยให้น้ำตานั้นไหลออกมาปะปนกับหยาดฝนด้วยความเจ็บปวด

ตอนที่เธอแทบจะแหลกสลายด้วยการทำร้ายตัวเองอยู่นั้น ในม่านฝน เธอก็ค่อยๆ ยกมุมปากขึ้น ชัดเจนอยู่ว่าเธอกำลังร้องไห้ แต่ว่าที่มุมปากนั้นกลับฝืนยกยิ้มขึ้น ในพงหญ้านอกเมือง ถนนข้างทางที่เต็มไปด้วยดินโคลน ในคูน้ำเล็กๆ แบบนี้ ใครจะมาสนใจกันว่าเธอกำลังร้องไห้หรือว่ายิ้ม? เดิมทีเธอก็เป็นส่วนเกินที่พ่อแม่ไม่รัก แค่พักที่นี่สักคืนก็คงไม่มีใครสนใจ

“ฮะๆ......”

เธอแค่นหัวเราะออกมา อยากจะหัวเราะให้กับตัวเอง อยากจะแสดงออกมาว่าตัวเองไม่สนใจและไม่เป็นอะไร เสียงหัวเราะนั้นกลายเป็นเสียงสะอื้น กลายเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะลบเลือนออกไปจากใจ เดิมทีบาดแผลที่ตกสะเก็ดนั้นก็ถูดสะกิดด้วยมีดแหลมขึ้นมาอีกครั้ง เลือดสีสดไหลริน เจ็บปวดไปถึงหัวใจ

ลมหายใจราวกับว่าจะยากขึ้นเพราะเหตุนี้ เธอพยายามที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ ลูบหน้าอกของตัวเอง พยายามที่จะตะเกียดตะกายขึ้นมาจากคูน้ำเล็กๆ นั้น มองหาพื้นที่ลาดด้านบนแล้วนั่งลงไป ขดตัวแล้วฝังหน้าของตัวเองลงไปที่เข่าทั้งสอง ยื่นมืออกมากุมศีรษะของตัวเองไว้ เธอขดตัวราวกับลูกหมาตกน้ำ ขดร่างจนเหลือเพียงตัวเล็กๆ แล้วปิดตาลงอย่างเหนื่อยล้า ไม่ส่งเสียงอะไรออกมาสักนิด กดเก็บเสียงสะอื้นเข้าไปในลำคอ

“มันจะผ่านไป ทุกอย่างจะผ่านไป รอเมื่อฝนหยุดตกแล้ว จะต้องเป็นวันที่ดี......”

เธอเริ่มที่จะปลอบใจตัวเองอีกครั้ง ค่อยๆ ปล่อยวางความเจ็บปวดในหัวใจลง......

ฝนยังคงตกไม่หยุด ทว่ายิ่งตกก็ยิ่งทำให้ท้องฟ้าเป็นสีดำทะมึน แม้กระทั่งระยะห่างออกไปสองเมตรนั้นก็ยังมองไม่เห็น เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วเธอเองก็ไม่รู้ และก็ไม่อยากจะรู้ บนถนนทางด่วนในเวลานี้ก็ยิ่งเงียบสงัด รถยนต์ส่วนตัวก็แทบจะไม่มีให้เห็น มีเพียงรถโดยสารที่ขนส่งผู้คนหรือไม่ก็รถบรรทุกสินค้าที่จะผ่านไปมาให้เห็นบ้างสักครั้ง

ดังนั้นเมื่อมีเสียงเรียกดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าในเวลาแบบนี้ ก็ดูจะผิดแปลกไปนัก

“หลินเมิ่ง......หลินเมิ่ง.....”

หรงหลิงที่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆ กลับมา เขาก็รู้สึกร้อนรนจนแทบจะเป็นบ้าแล้ว ในตอนที่อารมณ์ไม่ดีสุดๆ แบบนั้น เขาทิ้งเธอแล้วขับรถออกไปนั้นเป็นความตั้งใจของเขา และเป็นความประมาทของเขาเอง แต่ใครจะไปคิดว่าฝนจะตกลงมากลางทาง รอจนเขาได้สติจนรีบขับรถกลับมานั้น สภาพการจราจรบนท้องถนนก็ติดขัดมากแล้ว ดังนั้นจึงทำให้เสียเวลาไปไม่น้อย

เขาจำได้ว่าเขาทิ้งเธอลงที่บริเวณแถวๆ นี้ แล้วทำไมถึงไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลยสักนิด!?

“ให้ตายเถอะ...”

เขาสถบออกมาเสียงต่ำ เหตุการณ์ฆาตกรรม ปล้นทรัพย์ หรือลักพาตัวบนทางด่วนนั้นก็มีให้เห็นไม่น้อย ปล่อยเธอลงกลางทางอย่างที่ไม่ได้คิดแบบนั้น เขาก็โง่และไม่มีเหตุผลมากจริงๆ หลายปีมาแล้วที่เขาไม่ได้ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ แล้วทำไมวันนี้เขาถึงได้ทำเรื่องแบบนี้กับเธอ! พอคิดว่าเธออาจจะเจอเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้น เขาก็รู้แย่จนอยากจะชกเข้าที่ปากตัวเองแรงๆ สักครั้ง!

“หลินเมิ่ง...”

“หลินเมิ่ง...”

ชุดสูทราคาแพงหลายหมื่นของเขาเปียกฝนไปทั้งตัวตั้งนานแล้ว ผมสีดำสนิทดูดีก็เปียกลู่จนดูไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัดนั้นเปียกชื้นไปด้วยน้ำฝนหนาวเย็น เขาในตอนนี้ดูราวกับเป็นลูกหมาตกน้ำ สภาพดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ให้ตายสิ ตอนนี้ใครมันจะไปสนใจสภาพของตัวเองกัน!

เขาแค่อยากจะหาเธอให้เจอโดยเร็วที่สุดเท่านั้น!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น