악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย19

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2561 05:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย19
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​




เมียมาเฟีย๑๙



ชานยอลเดินลงมาจากบนห้องหลังจากนอนกอดคนรักอยู่นาน จนคนรักเผลอหลับไป เขาจึงต้องลงมาด้านล่างคนเดียวเพราะต้องการให้คนรักพักผ่าน เขารู้ว่าตอนที่อยู่โรงพยาบาลคนรักต้องเฝ้าเขาจนอาจจะไม่ได้นอน พอกลับมาถึงบ้านก็แวะเข้าไปทำงานอีก ปล่อยให้พักไปแบบนั้นแหละดีแล้ว


"พี่ชานยอล" เสียงของมาร์คดังขึ้นที่ห้องรับแขก ทำให้ชานยอลเดินเข้าไปหาคนเรียก เขามองน้องชายต่างสายเลือดที่ตอนนี้นั่งทำหน้าบึ้งตึงเป็นตูดลิง ข้างๆมีแจ๊คสันกับมือขวาคนสนิทของมาเฟียที่กำลังหลับอยู่บนห้อง เขานั่งลงข้างๆน้องชาย


"เป็นอะไร" ชานยอลถาม มาร์คถอนหายใจเสียงดังออกมาไม่ยอมตอบ ทำให้ชานยอลมองอย่างไม่เข้าใจ แล้วหันไปมองคนอื่นๆ แจ๊คสันกับจื่อเทายักไหล่ขึ้นทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทำให้เขาต้องหันมามองที่มาร์คอีกครั้ง


"จะเล่าไหม" เขาถามมาร์คอีกครั้ง


เฮ้อ


มาร์คถอนหายใจอีกครั้ง


"ญาติฝั่งคุณพ่อเฮียมาพักที่บ้าน ผมไม่ชอบเขาเอาซะเลย" มาร์คไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบญาติของผู้เป็นนาย รู้แต่ว่านายไม่ชอบเขาก็ไม่ชอบเหมือนกัน


"แล้วทำไมถึงไม่ชอบ" ชานยอลถาม มาร์คส่ายหัว ชานยอลถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วไม่ถามอะไรอีก เขาหันไปมองแฟ้มที่อยู่บนโต๊ะแล้วหยิบมันขึ้นมา ทำให้จื่อเทาต้องละสายตาจากแฟ้มในมือมองตามชานยอล


"กู้เงินเหรอ" ชานยอลพูดขึ้นเบาๆแต่ทั้งสามก็ได้ยินที่ชานยอลพูด 


"ตระกูลเฟ่ยจะเอาลูกสาวมาขัดดอกด้วย" ชานยอลพูดขึ้นเมื่ออ่านแฟ้มจบ เขาเงยหน้าขึ้นมองจื่อเทา ทุกคนในห้องเงียบไม่มีใครกล้าตอบอะไรออกมา


"แล้วคริสว่ายังไง" เมื่อไม่มีคนตอบเขาก็ต้องถามมันเอง 


"นายบอกให้ภายในหนึ่งเดือนให้จ่ายทั้งต้นทั้งดอก เพราะไม่อย่างนั้นลูกสาวที่จะเอามาขัดดอกจะต้องไปทำงานที่ซ่องของหลี่หง" ชานยอลคิดตาม เขาเคยได้ยินชื่อของหลี่หง เพราะเธอเป็นแม่เล้าที่ทำการค้าขายกับคริสบ้างเป็นบางครั้ง คริสจะส่งคนไปให้เธอเวลาที่คนพวกนั้นมาทำให้หงุดหงิด แต่มันเป็นเรื่องที่นานมาแล้ว เพราะตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่เห็นใครถูกคริสส่งไปเลย หรือคริสทำแต่เขาไม่รู้


"คริสยังส่งคนไปที่นั่นอีกเหรอ" ชานยอลถาม ทุกคนส่ายหัว


"ถ้าจะส่งไป นี่เป็นคนแรกในรอบหนึ่งปี" จื่อเทาเป็นคนตอบ เขาจึงพยักหน้ารับ 


"ทำไมตระกูลนี้ถึงติดหนี้ล่ะ" ชานยอลถามอย่างสนใจ พร้อมกับจ้องมองรูปเด็กสาวที่อายุไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ


"เหมือนจะทำธุรกิจล้มละลายครับ มาขอกู้เงินไปเมื่อเจ็ดเดือนก่อน ตอนนี้ค้างค่าชำระไปหลายเดือนแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะส่งลูกสาวมาขัดดอกชั่วคราว" จื่อเทารายงาน 


"แล้วที่ยืมไป" ชานยอลถามอย่างสงสัย เพราะที่ยืมไปมันไม่ใช่น้อยๆเลย สามารถเปิดบริษัทใหม่ได้เลยด้วยซ้ำ


"เหมือนเดิมครับ ลงทุนกับเพื่อนแล้วถูกหักหลัก ตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลย" ชานยอลจ้องหน้าเด็กสาวอย่างครุ่นคิด จากที่เคยเป็นคุณหนู ตอนนี้ต้องมากลายเป็นเด็กน้อยธรรมดา 


"พรุ่งนี้พาเธอมาที่นี่"


"ชานยอล/พี่ชานยอล" เสียงของทั้งสามคนดังขึ้นอย่างตกใจ


"ไม่ต้องคิดมากหรอก ทำตามที่ผมบอกก็พอ" ชานยอลขัดขึ้นมาก่อน กลัวว่าทั้งสามคนจะหาเหตุผลขึ้นมาแย้ง เมื่อเห็นว่ามาดามของบ้านต้องการแบบนั้น จื่อเทาถึงทำการติดต่อไปยังบ้านตระกูลเฟ่ยอีกครั้ง โดยไม่ถามความเห็นจากมาเฟียที่นอนหลับอยู่บนห้องเลยสักนิด


"บรรลัยแน่" มาร์คพูดขึ้น ทำให้ชานยอลส่ายหัวยิ้มๆ


"ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันคุยกับคริสเอง" ชานยอลบอกให้อีกสามคนสบายใจ 


"Hi......i" เสียงสำเนียงต่างชาติดังเข้ามาในห้องรับแขก ทำให้ชานยอลหันไปมองที่มาของเสียง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผมสีทองไปทางแนวฝรั่งจ๋า เดินเอาใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาในห้องรับแขก


"ใคร" ชานยอลหันไปถามมาร์ค


"นี่แหละครับญาติของเฮีย" มาร์คตอบ ชานยอลพยักหน้ารับแล้วหันไปจ้องมองที่คนมาใหม่อีกครั้ง


"สวัสดีครับ ผมปาร์ค ชานยอล เป็นคนรักของเจ้าของบ้าน" ชานยอลบอกคนที่ยืนจ้องตัวเองอยู่ คำบอกของชานยอลทำให้หนุ่มต่างชาติตรงหน้าอ้าปากค้างอย่างตกใจ


"คนรัก?" เขาถามย้ำ


"ใช่ คนรัก มาดามอู๋น่ะ เข้าใจไหม" มาร์คช่วยย้ำอีกครั้ง 


"มายก๊อด" ฝรั่งตรงหน้าทำเหมือนว่าสิ่งที่ตัวเองรับรู้เป็นเรื่องมหัศจรรย์ช็อคโลก


"นายเป็นผู้ชาย คริสก็เป็นผู้ชาย เป็นไปได้ไง พระเจ้า" ชานยอลเริ่มมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจกับท่าทางที่ดูเล่นใหญ่จนหน้าหมั่นไส้


"หาโรงแรมให้หมอนี่ออกไปพักข้างนอก" ชานยอลพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้เจมส์มองที่ชานยอลอย่างตกใจ


"เอาจริงดิ ไอแค่ช็อค" เจมส์รีบพูดเพราะกลัวจะถูกไล่ออกจากบ้านจริงๆ


"ไม่ถึงตาย" ชานยอลพูด ทำให้เจมส์กลืนน้ำลายลงคอ 


"แต่หน้าตาอย่างคริสไม่น่าชอบผู้ชาย" เจมส์ยังคงพูดต่อ เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างมาเฟียหนุ่มจะมีรสนิยมแบบนี้


"หรือว่านายทำอะไรคริส" สีหน้าของเจมส์เริ่มเปลี่ยนพร้อมกับแววตาที่จ้องมองชานยอลอย่างไม่ไว้ใจ ในสมองของเขาคิดไปต่างๆนาๆเกี่ยวกับชานยอล


"ไร้สาระ" ชานยอลว่าขึ้นก่อนจะลุกเดินหนี เขาเริ่มจะรำคาญญาติของคนรักขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน เขากำลังจะเข้าใจมาร์คขึ้นมาแล้วว่าทำไมถึงไม่ชอบญาติของคริส


"นั่นนายจะไปไหน ฉันมีหลายเรื่องที่จะถามนายนะ นี่" เจมส์ร้องตามหลัง ชานยอลมีเหรอจะสนใจ เขาเดินตรงไปยังห้องครัวเพราะที่เขาลงมาจากห้องก็เพื่อที่จะหาอาหารทาน แต่เขาดันมีเรื่องที่จะต้องคุยซะก่อน


"นี่นายจะไม่ถามชื่อไอเลยเหรอ ไอมาพักบ้านนายนะ" เมื่อชานยอลไม่สน เขาก็พาตัวเองเดินตามชานยอลเข้ามาในห้องครัวที่ตอนนี้กำลังมีแม่บ้านทำอาหารอยู่ ทุกคนหันมามองทั้งสองด้วยความสนใจ


"หลิวกวง ผมขอข้างกินหน่อยครับ" ชานยอลไม่สนหันไปพูดกับแม่บ้านสาวที่ทำอาหารอยู่ เธอรับคำแล้วรีบหาอาหารง่ายๆให้กับชานยอล ชานยอลหันมามองที่เจมส์อีกครั้งแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะ ที่มีแม่บ้านคนอื่นๆทำลังหันผัก หันเนื้อทำอาหารอยู่


"เย็นนี้ทำอะไรให้ทุกคนกินครับ" ชานยอลถามหญิงสาวที่หันผักอยู่ 


"ผัดผักใส่หมูกรอบค่ะ" เธอตอบ


"นี่ ฉันเจมส์" ชานยอลยังคงถามเหล่าแม่บ้านไปเรื่อยไม่หันมาสนใจอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เจมส์จ้องมองชานยอลอย่างไม่พอใจ คนแบบนี้มาเป็นคนรักของญาติตัวเองได้ยังไง แล้วทำไม่น้องชายของคริสถึงยอม เด็กคนนั้นหวงพี่ชายจะตายไป


"ข้าวผัดกุ้งนะคะ พี่กลัวคุณชานยอลหิวมากก็เลยทำง่ายๆให้เลย" หลิวกวงวางข้าวผัดตรงหน้า ชานยอลยิ้มรับแล้วดึงข้าวผัดตรงหน้ามากิน ส่วนอีกคนก็เอาแต่จ้องหน้าชานยอลด้วยความหงุดหงิดที่ถูกชานยอลเมิน


"คุณจะรับอะไรคะ" หลิวกวงถามเจมส์ที่เอาแต่จ้องนายตน เจมส์หันมาสนใจเธอแต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะไม่เข้าใจที่เธอพูด


"เขาฟังภาษาจีนไม่รู้เรื่องหรอกครับ" ชานยอลบอก ทำให้หลิวกวงยิ้มรับออกมาแล้วหันไปทำอาหารต่อ ไม่สนใจที่จะพูดกับเจมส์อีกเพราะเธอพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เช่นกัน


"นายพูดอะไรกับเธอ ทำไมเธอถึงเมินฉัน" เจมส์หันมาพูดกับชานยอล ชานยอลยักไหล่ตักข้าวทานต่อ 


"ผมฝากเก็บด้วยนะครับ" ชานยอลพูดกับแม่บ้านแล้วเดินออกจากห้องครัว ทำให้เจมส์มองตามเลิกที่จะตามชานยอลอีก เจมส์เดินออกมานั่งในห้องรับแขกที่ยังมีลูกน้องคนสนิทของมาเฟียนั่งอยู่เหมือนเดิม ส่วนชานยอลเดินผิวปากเดินขึ้นไปบนห้องอย่างอารมณ์ดี นี่เป็นครั้งแรกที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วทำให้เขาอารมณ์ดีแบบนี้ การมีใครมาให้เขากวนประสาทมันก็ดีอย่างนี้นี่เองสินะ จนกว่าเจมส์จะกลับ เขาคงมีอะไรทำแก้เบื่อได้บ้าง


"ไปไหนมา" คำถามแรกที่เขาเปิดประตูเข้ามาในห้อง มาเฟียหนุ่มนั่งหน้านิ่งอยู่ปลายเตียง เขารู้สึกตัวขึ้นมาควานหาคนรักบนเตียงไม่เจอ พอลืมตาหาในห้องกลับว่างเปล่า พอจะออกไปตามหาดู คนรักก็เดินเข้ามาซะก่อน ชานยอลเดินยิ้มเข้าไปหาคนรักยื่นใบหน้าเข้าไปแตะที่ริมฝีปากคนรักเบาๆก่อนผละออก คริสมองคนรักยิ้มๆอย่างชอบใจกับท่าทางของคนตรงหน้า


"ขออีกที" มาเฟียหนุ่มว่า ชานยอลยื่นใบหน้าเขาไปแตะที่ริมฝีปาก จัดให้ตามคำขอ


"ว่าง่ายแฮะ" มาเฟียหนุ่มว่าขึ้นยิ้มๆ ทำให้ชานยอลยิ้มตาม


"ไม่ชอบเหรอ" ชานยอลถาม


"ชอบ" มาเฟียตอบ


ทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่งก่อนจะยิ้มออกมาให้กันและกัน


"กินข้าวหรือยัง" มาเฟียถามพร้อมกับกระชากเอวคนรักเข้ามากอดฟุบหน้าลงที่หน้าท้องคนรัก ชานยอลก้มมองหัวคนรักยิ้มออกมาพร้อมมือที่ยกขึ้นลูกศรีษะเบาๆไปด้วย ทำให้มาเฟียที่ฟุบหน้าอยู่เคลิ้มจะหลับต่อ


"กินแล้ว แล้วคุณล่ะ ไม่หิวเหรอ" มาเฟียสายหัวเพราะเขายังไม่อยากอาหารจริงๆ รู้สึกว่าอยากจะนอนกอดคนรักต่อ


"นอนต่อได้ไหม" มาเฟียถาม เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ต้องนอนหลับๆตื่นๆ หรืออดนอนอีก เขาอยากนอนกับคนรักให้หายคิดถึง


"เพิ่งจะทานข้าวมาอ่ะ" ชานยอลบอก คริสเงยหน้าขึ้นมอง


"นั่งพิงหัวเตียงก็ได้" ชานยอลยิ้มน้อยๆก่อนจะพยักหน้ารับคำ จากนั้นจึงขึ้นนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยมีมาเฟียนอนซบที่หน้าท้องของชานยอลอยู่ ชานยอลมองคนรักยิ้มๆ เขามีความสุขมากที่ได้มาเฟียคนนี้เป็นคนรัก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะอยู่ตรงนี้จะไม่ไปไหน ถึงคนคนนี้จะไล่เขาให้ออกห่าง เขาก็จะหน้ามึนอยู่ต่อไป ชานยอลจ้องมองคนรักที่หลับตาหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ลืมไว้เลยว่ามีเรื่องที่จะคุยกับคนรัก


"ไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้" เขาพูดขึ้นเบาๆเพราะไม่อยากปลุกคนรักขึ้นมารบกวนเวลานอน



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ




ความคิดเห็น