ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 10: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เป็นเพียงแค่ตัวแทน 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 10: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เป็นเพียงแค่ตัวแทน 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 10: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เป็นเพียงแค่ตัวแทน 100%
แบบอักษร


​​HATE LOVE 10: เป็นเพียงแค่ตัวแทน



บ้านจิรวัฒนานนท์...


อัศนัยนั่งอ่านเอกสารใบแจ้งยอดชำระต่างๆที่เขาได้ทำการปิดยอดไปก่อนหน้านี้ด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาโชคดีที่มีเพื่อนอย่างภาคิณคอยช่วยเหลือในยามลำบากซึ่งหนี้สินที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ได้ก่อนั้นกำลังหายไปเหลือเพียงแค่ไม่กี่ส่วนเท่านั้น แต่อัศนัยก็ใช่ว่าจะไม่รอบคอบทั้งหมดเสียเมื่อไหร่ เหมือนเป็นคนที่มีลางสังหรณ์แม่นยำเขาจึงจัดการบางอย่างก่อนหน้านี้เพื่ออนาคตจะได้ไม่ต้องเป็นกังวลอะไรอีก


"เติมชาไหมคะคุณผู้ชาย" ป้าจิตรเดินมาถามเจ้านายที่คอยรับใช้กันมาแสนนาน


"ไม่ล่ะ ขอบใจป้าจิตรมากนะ" อัศนัยเก็บรวบรวมสมุดบัญชีที่วางกระจัดกระจายอยู่ให้รวมเป็นกองเดียว "มีอะไรหรือเปล่าป้าจิตร สีหน้าไม่ค่อยสดชื่นเลย"


"จะว่าไปก็คิดถึงน้องไออุ่นนะคะ กลับมาเมืองไทยไม่ทันไรก็ต้องแยกออกไปอยู่คนเดียว คุณภาคย์ก็ไม่พากลับมาบ้านบ้างเลย" หญิงสูงวัยกล่าวตามประสาคนที่เคยอุ้มชูกันมา "น้องไออุ่นคงจะลำบากน่าดูนะคะ"


ชายวัยกลางคนยิ้มอีกครั้งพลางถอนหายใจ "มีหลายอย่างที่ไออุ่นต้องปรับตัว ตอนนี้ก็ดีขึ้นหลายๆอย่างแล้วล่ะ ภาคย์เองเขาก็รับปากว่าจะช่วยดูแลอย่างดี ผมเองก็ต้องจัดการอะไรหลายๆอย่าง ถ้าลงตัวแล้วก็ไม่มีอะไรที่จะต้องเป็นห่วงแล้วล่ะ"


ป้าจิตรได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับเบาๆ "ก็ที่คุณผู้ชายทำทุกอย่างก็เพื่อน้องไออุ่นไม่ใช่หรอคะ?"


กึกๆ...


ในขณะที่สองคนในบ้านกำลังสนทนากันในเรื่องต่างๆ ไม่นานก็มีใครบางคนกำลังลากกระเป๋าของตัวเองเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มทักทาย วินิตรา...สวมชุดสีขาวทั้งตัวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เธอบอกกับอัศนัยก่อนหน้านี้ว่าจะไปวิปัสนาสักหนึ่งอาทิตย์แต่จริงๆแล้วนานกว่านั้น "ภรรยากลับมาทั้งทีไม่ดีใจหน่อยหรอคะ? เอาบุญมาฝากค่ะ"


"ถ้าเป็นบุญจริงๆ ฉันก็ยินดีรับ" อัศนัยกล่าวด้วยใบหน้านิ่งเฉย "ป้าจิตร ผมฝากเก็บของไว้ที่เดิมหน่อยนะ"


"ค่ะ..." ป้าจิตรรับสิ่งของที่เจ้านายรวมเป็นปึกเดียวกันส่งให้ เธอเดินผ่านวินิตราโดยไร้คำพูดใดๆและก็ไม่คิดที่จะมองเสียด้วยซ้ำ


วินิตราเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไร "คุณอ้นคะ วันนี้ชะเอมจะกลับมาค้างที่บ้านนะคะ นิตว่าเราออกไปทานอะไรข้างนอกกันทั้งครอบครัวดีไหมคะ?"


"ทั้งครอบครัวก็ต้องมีไออุ่นด้วย ฉันว่ารอก่อนจะดีกว่านะ"


"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวนิตขอตัวขึ้นไปจัดของก่อนนะคะ" อัศนัยพยักหน้ารับว่าเข้าใจ ไม่นานวินิตราก็เดินออกมาจากที่ตรงนั้น โดยที่รู้สึกขัดใจอะไรบางอย่าง ตั้งแต่กลับมานึกว่าสามีจะต้อนรับด้วยรอยยิ้มแต่นี่อะไรกัน...ที่ได้มามีแต่ความเฉยชาไม่เคยเปลี่ยน


เหมือนเดิมเสมอ...


#####


หลายวันต่อมา...


มหาวิทยาลัย...


วันนี้เป็นวันงานประเพณีของมหาวิทยาลัย อินทุกรแต่งตัวในชุดของนางบุษบาจากเรื่องอิเหนาเดินถือป้ายของมหาวิทยาลัยด้วยท่าทีที่ดูสง่า หญิงสาวเดินนำขบวนนักกีฬาและนักศึกษาเข้ามาที่สนามทำให้ทุกสายตาต่างถูกสะกดด้วยใบหน้าและรูปลักษณ์อันเป็นเสน่ห์ของเธอ


แชะ! แชะ!


"แหม ถ้ารู้มหาวิทยาลัยในไทยจะมีสาวๆน่ารัก แจ่มๆแบบน้องไออุ่นมากมายขนาดนี้ ขอพ่อกลับมาเรียนที่นี่ดีไหมนะ ใช่ไหมครับพี่ภาคย์" ภิชญ์พูดพลางถ่ายรูปขออินทุกรอยู่ไม่ไกล ภาคย์และภีมะที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้านหลังไม่ได้ตอบรับอะไรเขาเลยสักคำ "แต่ตอนนี้ผมน่ะรักเดียวใจเดียว ให้น้องไออุ่นไปคนเดียวแล้วล่ะนะ" ตากล้องหนุ่มยืนอยู่ที่ริมสนามซึ่งเป็นบริเวณที่สามารถถ่ายภาพได้วิวที่ดีที่สุด


ภาคย์กระแอมดังๆออกมาทีหนึ่งทำเอาภิชญืสะดุ้งอยู่ไม่น้อย "แกจะยืนตรงนั้นอีกนานไหม ฉันรำคาญ"


"เดี๋ยวสิครับ นี่คณะที่ภิชาถือป้ายกำลังจะมาแล้วนะครับ พี่ภีมช่วยสะกิดพี่ภาคย์ให้ออกจากโหมดซาตานให้ผมหน่อยได้ไหม?" ภิชญ์พูดแกมหยอกล้อพี่ชาย เขาหันไปถ่ายรูปงานกีฬาประเพณีต่อตามประช่างภาพ ในกล้องของเขาส่วนใหญ่ก็มีเพียงแค่ลูกพี่ลูกน้องสาวและอินทุกรไปเสียมากกว่าบรรยากาศในงานซะอีก


ภาคย์มองแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ข้างใน...ทั้งๆที่เขาตั้งใจจะมาแค่คนเดียวแท้ๆ แต่ไอ้น้องตัวแสบนี่ดันทะลึ่งโผล่มาแถมยังลากภีมะมาด้วย ไม่พอ...ยังมีบรรดาเพื่อนช่างภาพของเจ้าบ้านั่นอีกมากมาย เขาคิดแบบนั้นได้ไม่นานสายตาก็หันไปสะดุดกับจอแอลอีดีที่กำลังถ่ายทอดสดการของมหาวิทยาลัยในวันนี้ กล้องกำลังซูมจับไปที่ตัวของอินทุกรเพราะเธอคือคนที่ถือป้ายมหาวิทยาลัยนำขบวน พวกผู้ชายทั้งหลายที่นั่งด้านหลังต่างส่งเสียงพูดคุยกันไปหลายทิศทาง


ควับ !!


"ขาวฉิบหาย กูอยู่จนจะเป็นปู่สิงมหาลัยละ กูพลาดคนนี้ได้ยังไงวะ" นักศึกษาผมยาวแต่งตัวเซอร์กล่าวในเชิงที่ไม่ค่อยรื่นหูเสียเท่าไหร่


"เขาว่าเพิ่งย้ายมาจากประเทศนอก อยู่บริหารปีสาม เป็นแฟนกับนักธุรกิจอะไรนี่แหละ โห...ดูตรงเนื้อบวมๆนี่น่าจะนิ่มจับทีน่าจะล้นมือเลยว่ะ"


ปึง !!!


ภาคย์โยนขวดน้ำใส่กลุ่มนักศึกษาด้านหลังด้วยความจงใจ พวกวัยรุ่นเลือดร้อนพอเจอแบบนั้นก็ลุกเดือดขึ้นมาในทันที "เห้ย! อยากมีเรื่องหรอวะ!!?"


ภาคย์ลุกขึ้นแล้วหันหน้าไปโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งนั้น "อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู!"


"...."


ความเงียบเข้าปกคลุมเฉพาะพื้นที่ในขณะที่งานตรงหน้ายังคงดำเนินต่อไปตามกำหนดการ ทั้งภิชญ์และภีมะรวมถึงคนอื่นๆที่มาด้วยต่างต้องตกตะลึงเมื่อจู่ๆพี่ใหญ่ของบ้านก็แสดงอาการเกรี้ยวกราดไปหาเรื่องเด็กมันเสียอย่างนั้น รองอธิการบดีท่านหนึ่งเดินมาขั้นกลางระหว่างทั้งสองฝั่งด้วยท่าทีหวั่นเกรง


"คุณภาคย์ มีอะไรหรอครับ?" ใครๆต่างก็รู้ดีว่าเขาเป็นใคร ที่งานประเพณีของมหาวิทยาลัยปีนี้เกิดขึ้นได้ครึ่งหนึ่งคนที่คอยสนับสนุนนั่นคือภาคย์นั่นแหละ "คือ..."


"ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่..." ตาคมจ้องมองกลุ่มนักศึกษาปากพล่อยที่ตอนนี้สงบลงเพราะเหมือนจะเริ่มรู้แล้วว่าไม่ควรเล่นกับคนตรงหน้า "ผมขอไม่พูดเยอะนะครับ"


รองอธิการบดีพยักหน้ารับคำในทันทีก่อนจะหันไปยังกลุ่มนักศึกษาด้านหลัง ชายสวมแว่นตากลมหนารีบเดินเข้าไปแล้วกระซิบอะไรบางอย่างไม่นานคนพวกนั้นก็พากันถอยออกไปยังด้านนอก ภิชญ์เดินถือกล้องเข้ามาด้วยความระหลาดใจเป็นเดิมทุน


"พี่ภาคย์เหมือนไม่ค่อยสบายนะครับ แล้วอะไร ผู้หญิงๆสักอย่าง"


"แกถ่ายรูปเสร็จก็กลับได้แล้ว" ภาคย์เลี่ยงไม่ตอบคำถามน้องชาย เขาหันกลับมายังที่เดิมพร้อมกับจัดทรงเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะนั่งลงนิ่งๆ


ภิชญ์ขมวดคิ้วย่นเป็นผม หมู่นี้พี่ชายของเขาค่อนข้างแปลกไปไม่เหมือนแต่ก่อน แสดงว่าไอ้พวกนั้นก็ไปพูดอะไรไม่เข้าหูแน่ๆจึงได้อาละวาดออกมาเช่นนั้น ภีมะมองไปมาระหว่างสองพี่น้องนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ เขาเดินเข้ามาแตะไหล่ภิชญ์แล้วพาเดินออกไปสักสองสามก้าว


"คนกำลังสับสน ปล่อยพี่ภาคย์เขาเถอะ แล้วนายจะไม่ลงไปถ่ายรูปในสนามหรือไง?"


ภิชญ์สูดหายใจเข้าช้าๆ "มีหวังเลิกงานนี้ผมคงไม่ได้เป็นคนขับรถให้น้องไออุ่นแน่ๆ" ช่างภาพหนุ่มร้องโอดด้วยที่ว่าคืนนี้คงได้ขออินทุกรออกเดทกันตามลำพัง แต่คงล่มไม่เป็นท่าก็เพราะภาคย์นี่แหละ "ผมลงไปถ่ายรูปที่สนามก่อนนะ ฝากพี่ภีมด้วยก็แล้วกัน ใต้ความเก็กแลดูว่าจะป่วย"


บรรยากาศในงานเริ่มขึ้นด้วยความสนุกสนาน แน่นอนว่าอาหารตาของคนทั้งงานก็คงไม่พ้นบรรดาสาวสวยที่เป็นสีสันของงาน ภาคย์ยืนดูจากด้านบนด้วยใบหน้านิ่งเรียบอันเป็นเอกลักษณ์ เขาไม่เข้าใจทั้งๆที่ตัวเองไม่ชอบงานอะไรที่อึกทึกครึกโครมแบบนี้แต่ทำไมถึงยอมมาที่นี่ ทำไมถึงทนอยู่ได้นานขนาดนี้ 


เวลาผ่านไปหลายช่วโมง...


การแข่งขันฟุตบอลคู่สุดท้ายของมหาวิทยาลัยได้เริ่มขึ้นแล้ว อินทุกร กันตาและภิชาภัสหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันเดินมายังกลุ่มที่ทำตัวว่าเป็นผู้ปกครองของเธออยู่ ภิชญ์ยิ้มร่าเริงพร้อมกับโชว์ฝีมือการถ่ายรูปในกล้องของเขาให้พวกเธอได้ดู


"พี่ภิชญ์เก่งจังเลยค่ะ สวยทุกรูปเลย"  อินทุกรดูรูปตนเองที่ภิชญ์ถ่ายให้ด้วยความชื่นชอบ "ขอบคุณนะคะ"


"ก็ถ่ายสวยอยู่หรอกนะ แต่ทำไมถ่ายแต่ไออุ่นล่ะ ของกันย์ก็มีรูปสวยๆ แต่ภิชาเป็นน้องนะทำไมไม่ค่อยมีรูปเลย" ภิชาภัสส่งค้อนวงงามให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอ "ถ้าไม่ติดว่าไออุ่นเป็นแฟนพี่ภาคย์ ภิชาคงคิดว่าเป็นแฟนพี่ภิชญ์แน่ๆเลย โอ๊ยย..."


ควับ !!


ปึก !!


ภีมะเดินมาข้างๆน้องสาวของเขาแล้วใช้กำปั้นทุบเบาๆที่หัวของน้องสาวของตน "พูดมากไปแล้วนะเรา"


"กันย์ก็แอบคิดเหมือนภิชาค่ะ" กันตายิ้มได้ไม่นานก็ต้องหุบลงเมื่อเห็นสายตาที่ภาคย์มองมาที่พวกเธอ "ยังไงก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอกเนอะ"


อินทุกรยิ้มบางๆโดยที่เธอก็รู้สึกได้ว่าภาคย์ยังคงมองเธอด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ ไม่นานภิชญ์ก็เก็บกล้องใส่กระเป๋าของตัวเอง "เดี๋ยวพี่ไปแปลงไฟล์รูปลงคอมก่อนแล้วจะส่งรูปให้นะ เอ่อ...พี่ไปส่งน้องไออุ่นนะ พอดีว่า..."


"พอดีว่าไม่ได้!" เสียงทุ้มเข้มอันคุ้นหูดังขึ้นมาอีกครั้ง  ภาคย์ลุกขึ้นเอามือล้วงกระเป๋าด้วยท่าทีที่สุขุมอย่างที่เคย "ฉันมีนัดกับอาอ้น ต้องพาไออุ่นกลับบ้าน"


"เดี๋ยว พี่ภาคย์ทำไมเพิ่งมาบอกล่ะครับ" ภิชญ์ร้องโอดที่กำลังจะพลาดโอกาสที่เขาพยายามจะสร้างขึ้น


"แล้วทำไมฉันต้องบอกแก แยกย้ายกันกลับได้แล้วช้ากว่านี้อาอ้นจะรอนาน" ภาคย์เดินเข้ามาจับข้อมือของอินทุกรเอาไว้ไม่เชิงแน่นมาก "รีบไปได้แล้ว"


"ค่ะ" เธอรับคำก่อนจะหันไปทางช่างภาพในัวนนี้ "ไว้วันอื่นก็ได้ค่ะพี่ภิชญ์ ขอบคุณนะคะอุ่นชอบทุกรูปเลย"


ภิชญ์ทำได้เพียงแต่ถอนหายใจ "ครับ งั้นเดี๋ยวพี่จะเลือกรูปอัดใส่กรอบให้นะ เจอกันวันวันถ่ายโฆษณานะ"


"ค่ะ" อินทุกรเดินออกไปพร้อมภาคย์ที่ดูเหมือนจะรีบร้อน หัวใจเธอเต้นเร็วราวกับว่ารู้สึกดีที่เขามีอาการคล้ายกับว่าหึงหวงเธอ แต่อีกใจก็เผลอคิดไปว่า...เขาแค่หวงก้างหรือเปล่านะ? อยากจะถามออกไปแต่ก็ไม่กล้า กลัวคำตอบที่ได้มาจะไม่เป็นไปอย่างที่เธอหวังเอาไว้


#####


บ้านจิรวัฒนานนท์...


อัศนัยได้รับโทรศัพท์จากภาคย์ว่าเขากำลังพาลูกสาวสุดที่รักของตนกลับมาบ้านในคืนนี้ ชายวัยกลางคนบอกให้ป้าจิตรและเด็กรับใช้ในบ้านทำมื้อเย็นไว้เป็นจำนวนมากเพื่อรอคนสำคัญของเขา ทั้งอัญชนาและวินิตราเองก็นั่งรอที่โต๊ะอาหารพลันเหลือบมองดูนาฬิกาไปด้วยเพราะนี่กำลังจะเลยเวลามื้อเย็นของพวกเธอ


บรื๊นน...


รถคันงามที่คุ้นตาแล่นเข้ามาจอดยังหน้าตัวบ้าน อัศนัยที่ชะเง้อคอยอยู่หน้าประตูก็ยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างเล็กเดินลงมาจากรถแล้ววิ่งปรี่เข้ามาสวมกอดเขาทันที อัศนัยรู้ดีว่าอินทุกรได้รับหน้าที่ในงานสำคัญของมหาวิทยาลัยจึงไม่มีเลาแม้จโทรหากันบ้าง แต่อย่างน้อยๆลูกสาวคนนี้ก็ไม่ลืมส่งข้อความฝันดีหรือทักทายยามตื่นตลอด


"คิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ" อินทุกรยิ้ม นี่คงนับครั้งได้ที่เห็นเธอยิ้มแบบมีความสุขแบบนี้


"พ่อก็คิดถึงอุ่นมากเหมือนกันนะ เหนื่อยไหม? หิวหรือเปล่า? พ่อให้ป้าจิตรทำของที่อุ่นชอบทั้งนั้นเลยนะ" อัศนัยยกมือลูบผมลูกสาวด้วยความถวิลหา สายตามองเห็นสารถีที่ขับรถมาก็ส่งยิ้มอบอุ่นให้แทนคำขอบคุณอันล้นหลาม "อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะภาคย์"


"ขอบคุณครับอา" ภาคย์เดินยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้แก่อัศนัย อินทุกรขยับออกเล็กน้อยเพื่อให้ทั้งสองได้สนทนากัน "เอาไว้อ่านก่อนนอนนะครับ"


"สำคัญมากใช่ไหม?" ชายหนุ่มพยักหน้าให้คำตอบ อัศนัยถอนหายใจเบาๆ "ได้สิ เข้าบ้านกันก่อนเถอะนะ"


ภายในบ้านหลังใหญ่ที่ก่อนหน้านี้เคยมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ตอนนี้มันเริ่มโล่งและว่างเปล่าเพราะเจ้าของบ้านตัดสินใจขายไปบางส่วนเพื่อนำเงินมาพยุงโรงแรมอันเป็นที่รักก่อนหน้าที่ภาคย์จะเข้ามาบริหารแทน สองคนที่รออยู่บนโต๊ะอาหารต่างมีสีหน้านิ่งเรียบ แต่เมื่อเห็นแขกของที่บ้านมาแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีราวกับว่ายินดีเสียเหลือเกิน


"ไม่เจอกันตั้งหลายวันนะไออุ่น โทษทีที่พี่ไม่ได้ไปดู วันนี้สวยมากเลยล่ะ" อัญชนาทักทายเมื่อได้เห็นหน้าน้องสาว "ผู้ชายทั้งมหาวิทยาลัยคงมองกันตาค้าเลยล่ะสิ ใช่ไหมภาคย์?"


"อือ" ภาคย์ตอบสั้นๆในลำคอ เสียงนั้นทำให้อัญชนาหุบยิ้มลงทันควัน ภาคย์เลือกที่นั่งข้างอินทุกรด้วยท่าทีที่สุขุมแล้วหันไปทางคนข้างๆ "ไม่ได้เอาเสื้อผ้าติดมา ที่นี่ยังมีอยู่ใช่ไหม?"


"วันนี้อุ่นไม่ต้องกลับไปนอนที่คอนโดหรอคะ?" อินทุกรกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจจนไม่อาจปกปิดได้ ภาคย์ใช้รอยยิ้มบางๆเป็นคำตอบ แม้จะเพียงเสี้ยววินาทีก็ทำให้หญิงสาวหัวใจสั่นไหวจนต้องรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง "มีอยู่ค่ะ อุ่นไม่ได้เอาไปหมด"


"ก็ดี..."


"แหม...ทั้งของคนดูสนิทกันมากกว่าเดิมอีกนะ เอ่อ ภาคย์จ๊ะ...อาอยากจะถามเรื่องเงินปันผลหน่อยน่ะจ้ะ พอดีของเดือนนี้อาได้ลดลงจากก่อนหน้านี้เยอะเลย บัญชีทำรายการผิดตรงไหนหรือเปล่า" วินิตราไม่รอช้าจึงรีบเข้าเรื่องทันทีเมื่อมีโอกาส


"นั่นสิ ของเอมก็ได้ไม่เหมือนเดิม หรือว่า...โรงแรมจะเจ๊งแบบที่ข่าวลือบอกจริงๆนะ" อัญชนาพูดเสริมด้วยน้ำเสียงอันไม่น่ารื่นหู


"ชะเอม !!!" อัศนัยกดเสียงต่ำลงเพื่อส่งสัญญาณให้อัญชนาได้รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ


"หึ" ภาคย์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอพ้อมยกยิ้มบนมุมปาก ตาคมจ้องมองผู้หญิงสองคนตรงหน้า แววตาวาวโรจน์คมดุจพญาอินทรีย์ทำให้ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากพูดอะไรอีกกับเขา "ตามผลประกอบการครับอานิต ในเมื่อรายได้มันลดลงแถมมีคนแอบยักยอกเงินออกไปจนเกือบจะหมด สิ่งที่ผมต้องรีบทำคือเรื่องเงินปันผล หุ้นส่วนทุกคนไม่มีใครได้เท่าเดิมหรอกครับ 'ผมลดจำนวนให้ทุกคน' รวมถึงลดจำนวนผู้ถือหุ้นด้วยครับ"


"...."


"อาไม่ต้องกังวลอะไรเลยครับ ผมจัดสรรค์ให้เท่าเทียมกันทุกคน" ภาคย์พูดจบไม่นานป้าจิตรและเด็กรับใช้ในบ้านก็นำอาหารมาเสิร์ฟ เวลาของมื้อเย็นจึงได้เริ่มขึ้นในตอนนั้น บรรยากาศนั้นปกคลุมไปด้วยความเงียบก็จริง แต่มีเพียงเสียงหวานของอินทุกรที่คุยเล่นกับอัศนัยตามประสาพ่อลูก 


วินิตราวางช้อนลงบนจาน "ไออุ่นจ๊ะ แม่ตักต้มยำปลาไม่ถึง ตักให้แม่หน่อยสิ"


"ค่ะ" อินทุกรรับคำแล้วทำตามอย่างว่าง่าย เธอเลือกปลาชิ้นใหญ่แล้วนำมันใส่จานของวินิตรา "คุณแม่คะ วันเสาร์อุ่นได้ถ่ายโฆษณาสินค้าให้พี่ภัทร คุณแม่กับพี่ชะเอมไปด้วยกันนะคะ พี่ภัทรลดราคาเครื่องสำอางคอลเลคชั่นใหม่ให้ด้วยก่อนออกจำหน่าย"


"ไม่ล่ะจ้ะ วันเสาร์แม่ต้องไปธุระกับพี่ชะเอม จองคอร์สทำสปาไปแล้วไม่ไปเดี๋ยวจะพลาดโปร ไออุ่นมีคุณพ่อกับภาคย์ไปด้วยอยู่อยู่แล้ว ขาดแม่แค่คนเดียวคงไม่เหงาหอก"


อินทุกรมีสีหน้าหม่นลงแต่ก็ฝืนยิ้มออกมาแม้จะรู้สึกน้อยใจก็ตาม "ก็ได้ค่ะ"


ทั้งภาคย์และอัศนัยต่างมองไปที่สามสาวโดยไม่ได้เอ่ยคำใดๆออกไป ไม่นานนักภาคย์เองก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสัมผัสที่ขาของเขา เมื่อก้มลงมองก็เห็นว่ามีเท้าใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวและถูไถมันอยู่ พอเงยหน้ามองไปตรงหน้าก็เห็นอัญชนาใช้สายตาหวานหยดส่งสานส์ให้กับเขาอยู่ 


ครืด!


เขาเขยิบเก้าอี้ออกห่างจากโต๊ะแล้วเบี่ยงตัวไปทางอินทุกร "อาอ้นครับ ผมขอยืมใช้ห้องทำงานสักครู่ได้ไหมครับ"


อัศนัยกลืนอาหารคำสุดท้ายลงคอ "ได้สิ ห้องทำงานอาอยู่ชั้นสองข้างห้องนอนของไออุ่น ตามสบายเลยนะ"


"ขอบคุณครับ"


ร่างสูงลุกออกจากโต๊ะอาหารแล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านหลังนี้ทันที ปล่อยให้ครอบครัวได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเสียดีกว่าแต่ว่าตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยังไม่ยอมกลับบ้านเสียที จะหาข้ออ้างเพื่อรั้งตัวเองไว้ให้อยู่เพื่ออะไรกันนั้นก็ยังสับสนอยู่ในใจ


เวลาผ่านไปสักระยะหนึ่ง...


อัญชนาเดินคู่กับอินทุกรขึ้นมาชั้นสอง อินทุกรที่ทุกครั้งเธอก็ต้องเดินตามหลังพี่สาวแล้วฟังในคำพูดเรื่องราวต่างๆ ตอนนี้พี่สาวของเธอกำลังบ่นถึงสามีที่ตอนนี้ได้แยกกันอยู่และเขาก็พยายามจะหาวิธีง้อให้กลับไป แต่คนแบบอัญชนาถ้าไม่ได้อะไรที่ถูกใจล่ะก็ยังไงก็ไม่ยอมกลับไปแน่ๆ


"สงสารพี่ปวันนะคะ พี่ชะเอมก็น่าจะยอมคุยสักหน่อย" อินทุกรกล่าวตามที่คิด


"หึ ไออุ่นยังไม่รู้อะไร ผู้ชายจะเห็นค่าผู้หญิงอย่างเราก็ตอนที่ไม่ได้อยู่ข้างๆเท่านั้นแหละ ดูอย่างภาคย์สิ! พี่ไม่ปิดบังหรอกนะว่าพี่กับภาคย์ก่อนหน้านี้เคยคบกัน"


"...." เหมือนรู้สึเหมือนมีอะไรมาทิ่มตรงที่อก อินทุกรพยายามหายใจเข้าลึกๆให้เต็มอกเพื่อปกปิดความรู้สึกของตัวเอง


"แต่มันก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะนะตอนนี้ มีไออุ่นเป็นตัวแทนของพี่ ทำทุกอย่างที่เขาชอบแค่นี้ภาคย์เขาก็คงไม่รู้สึกอะไรแล้ว" ใบหน้าโฉบเฉี่ยวฉายรอยยิ้มที่แฝงความหมายเอาไว้ข้างใน เธอหยุดเดินแล้วหันมาทางน้องสาวของตน


"ตัวแทน หรอคะ?"


"ใช่จ้ะ ไออุ่นเป็นตัวแทนของพี่ ทำหน้าที่แทนพี่ ภาคย์เขายังไงก็ได้อยู่แล้วเพราะเราเป็นพี่น้องกัน เขาอยู่กับไออุ่นก็คงรูสึกเหมือนได้อยู่กับพี่ ฝากด้วยนะจ๊ะ" อัญชนาแตะไหล่อินทุกรเบาๆก่อนจะเดินแยกออกไปเพื่อกลับห้องพักของตน 


ปล่อยให้เธอยืนแข็งทื่อราวกับว่าชาไปทั้งตัวอยู่คนเดียว...มันไม่ผิดแบบที่เธอคิดไว้ ก็ไม่แปลกที่ภาคย์กระทำกับเธอ คำที่เขาพูดในคืนนั้นที่บอกว่า *​พี่สาวเธอทำฉันเจ็บ! <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>*​มันก็คงจะเป็นแบบนี้นี่เอง 


คิดแล้วก็เจ็บปวดหัวใจเสียเหลือเกิน...


ปึง !


อินทุกรเดินช้าๆมาที่ห้องนอนของตนเองเงียบๆ นัยตามันร้อนราวกับว่าของเหลวด้านในมันจะไหลออกมา จะไ่ให้รู้สึกได้ยังไงก็เธอดันหลงรักผู้ชายเย็นชาคนนั้นไปแล้ว จะให้ตัดใจก็ยากหรือทำใจยอมรับก็ลำบากเสียอีก


มือเล็กเอื้อมเปิดสวิชต์ไป เมื่อห้องนี้เกิดแสงสว่างก็ต้องตกใจเพราะภาคย์นอนทอดกายบนเตียงนอนของเธอ!


"พี่ภาคย์! ยังไม่กลับอีกหรอคะ?"

_________________________________________________ 100% _________________________________________________


ฝากใครตบชะเอมสักทีได้ไหม? 

อ่าน โหวต คอมเม้นท์ให้กำลังใจไรท์ด้วยน๊าาาา

เจอกันตอนต่อไปนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น