star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.28 หลักฐาน【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.28 หลักฐาน【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.28 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2561 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.28 หลักฐาน【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

Update on 12.09.2018

【EP.28 ​หลักฐาน​】​



ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็แปดโมงครึ่ง มินกับไอ้เด็กอ้วนยังคงนอนหลับสนิทกันอยู่บนที่นอนนู้น มันสองคนนอนใช้ลมหายใจคุยกัน คนนึงกรนอีกคนนึงก็หายใจแรงเหมือนมันกำลังคุยโต้ตอบกันอ่ะ ผมนี่ขำหนักเลย หัวไปทางหางไปทาง อีกนิดนึงมันคงกลิ้งมาทับกันแน่ๆ หึหึ



ผมปล่อยให้มันนอนต่อกันอีกนิดแล้วกัน เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จค่อยมาปลุกดีกว่า...







ผมอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำก็เจอไอ้ตัวป่วนกำลังนอนกอดขวดนมที่มันกินหมดแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนที่นอน พอมันเห็นผมเดินออกมาจากห้องน้ำมันก็ม้วนตัวตะเกียกตะกายลุกขึ้นมานั่งมองผมแล้วส่งยิ้มอารมณ์ดี ผมหยุดยืนมองมันแป๊ปนึง มันมองผมแล้วทำหน้างงๆ ก่อนจะหันไปมองมินที่นอนห่มผ้าอยู่ข้างๆ มัน 




"แน่ะๆ อย่าไปกวนเมียกู" ไอ้เด็กอ้วนมันยิ้มครับ  



แต่!! 



มันไม่หยุดตามที่ผมสั่ง มันคลานไปหามินแล้วใช้มือตีๆๆ ลงที่ผ้าห่มที่มินกำลังห่มอยู่พร้อมกับหัวเราะอารมณร์ดีเฉย 



"เฮ้ยๆ หยุดเลยไอ้อ้วน"  มันหยุดเว้ย!  


"อย่ากวน! นั่งรอนิ่งๆ เลยเดี๋ยวกูใส่เสื้อผ้าแป๊ป" 



ตุบ! ตุบ! ตุบ! 


มือป้อมๆ ของมันยังคงตีลงที่นอนอย่างสนุกสนาน มันคลานไปหามินที่เริ่มขยับตัวเล็กน้อย ผมยืนมองดูการกระทำของมันทุกอย่าง เหมือนมันไม่สนใจที่ผมพูดออกคำสั่งไปว่าให้อยู่นิ่งๆ เฉยๆ มันทำไม่ได้!! ไอ้อ้วนมันคือตัวป่วน 2018 และแล้วมันก็ทำสำเร็จ  



"เฮ้ย!! อย่ากวนได้ป่าวอ้วน คนจะนอน" 



เป็นไงล่ะมึงกูเตือนมึงแล้วนะ โดนว๊ากตัวพ่อไหมล่ะทีนี้ หึหึ 



"ปาปา.. อิอี้... จาจา.." แล้วมันก็หัวเราะ แต่ผมกำลังยืนอึ้งแดก 



"เมื่อกี้มึงพูดอะไรวะ" มินลุกขึ้นนั่งขยี้ตาตัวเองเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน  



"ทิวมึงได้ยินมันพูดใช่ป่ะ?"  



"อืม... มันพูดภาษาอะไรวะ กูฟังไม่รู้เรื่อง"  ผมรีบหยิบเสื้อผ้าในตู้มาใส่ สายตาก็ยังคงเหลือบไปมองไอ้เด็กอ้วนที่นั่งยิ้มน้ำลายเยิ้มอยู่ข้างๆ มิน 



"ไหนพูดใหม่ดิ เมื่อกี้พูดว่าอะไร" มินเริ่มสนทนากับไอ้เด็กอ้วนอย่างจริงจัง 



"บรืนน.. อ่ะจาจาจ๊ะ"  




นั่นแหละครับที่พวกผมได้ยิน ภาษามนุษย์โลกอีกโลกนึงที่ผมสองคนยังไม่สามารถเข้าใจในความหมาย มันคลานได้ มันนั่งได้แล้วนี่มันเริ่มปีนนั่นปีนนี่ไปทั่ว แล้วนี่มันเริ่มจะสื่อสารกับพวกผมด้วยภาษาที่มันถนัดซึ่งกูกับมินไม่มีทางเข้าใจมึงแน่นอน  




"ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำซะ เอาไอ้อ้วนมันเข้าไปอาบด้วยเลย"  



"อ้าว! ทำไมมึงอาบก่อนล่ะ แล้วกูจะอาบน้ำกับมันสองคนได้ไง มึงก็รู้ตอนจับมันอาบน้ำแม่งโคตรเหนื่อยเลยนะเว้ย!!" 



"ก็พวกมึงตื่นพร้อมกัน กูตื่นก่อนกูก็เลยชิงอาบน้ำก่อนไง หึหึ" 



"โหหห... ไรวะ! โคตรเอาเปรียบเลย" 



"อย่าบ่นน่า... กูเตรียมน้ำไว้ให้แล้วมึงแค่จับมันจุ่มน้ำสองสามทีแล้วเอาขึ้นมาก็แค่นั้น ไม่เห็นจะยากอะไรเลย" 



"คนนะไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วจะได้จับจุ่มน้ำสองสามทีแล้วขึ้นน่ะ" มินบ่นอุบ 



"เออน่าอย่าบ่น เดี๋ยวกูไปเอากระเป๋าเสื้อผ้ามันจากพี่ฟ้า ส่วนมึงก็จัดการอาบน้ำให้ตัวเองแล้วก็ไอ้เด็กอ้วนนี่ด้วย" 



"เออ!! ก็ได้วะ"  



"อ่อ... อาบน้ำไม่ต้องล็อคประตู เดี๋ยวกูมาช่วย" 



"เออ! รีบไปรีบมาล่ะ" 



"คร๊าบที่รัก ดูแลลูกของเราดีๆ ล่ะ เดี๋ยวพี่มา" 



"ไอ้บ้า!! รีบๆ ไปไกลๆ กูเลย!!" "ฮ่าๆๆ เดี๋ยวกูมานะ"





ผมนี่รีบวิ่งออกจากห้องเลย มินมันกำลังหันไปคว้าหมอน ไอ้เด็กอ้วนหัวเราะชอบใจ มึงมีความสุขมากหรือไงวะที่กำลังจะเห็นกูถูกเมียทำร้าย โถถถ... ไอ้เด็กเตี้ยเอ้ย!!







"อาทิวฮะ!!" 



"มิกกี้อย่าวิ่งเดี๋ยวหกล้ม" 



"แฮ่กๆ มิกจะมาเล่ยกับน้องฮะ น้องตื่นรึยังฮะอาทิว" 



"ตื่นแล้วครับ แต่ก่อนจะเข้าไปเล่นกับน้องมิกกี้ต้องพาอาไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าให้น้องก่อน เพราะของใช้น้องอยู่ในนั้นครับ" 



"ได้ฮะ มิกรู้ว่าแม่เอาวางไว้ไหนฮะ" 



"งั้นไปกันเลยครับ อามินดูน้องคนเดียวเดี๋ยวจะไม่ไหว" 



"ไปฮะ มิกกี้จะพาอาทิวไปเอง"  มิกกี้เดินจูงมือผมเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง กระเป๋าและของใช้ของไอ้เด็กอ้วนถูกวางอยู่บนโต๊ะใกล้กับตู้เสื้อผ้า  



"นี่ฮะอาทิวกระเป๋าของน้องฮะ" 



"อ้าว.. ทำไมกระเป๋าของน้องมาอยู่ห้องมิกกี้ล่ะครับ" 



"เมื่อคืนมิกอยากให้น้องนอนกับมิกฮะ แต่... น้องร้องไห้ไม่ยอมนอน" มิกกี้ทำน่าเศร้า 




โถถถ... น่าสงสาร กูเนี้ยะน่าสงสาร มีคนอยากให้นอนด้วยมึงก็ไม่นอนกับเขาเนอะไอ้อ้วนเอ้ย! 




"น้องยังเล็กอยู่ครับ รอน้องโตอีกนิดนึงอาว่าน้องคงติดมิกกี้แน่นอน" ผมลูบหัวปลอบใจหลานชายที่รัก 



"จริงเหรอฮะอาทิว ถ้าน้องโตกว่านี้ให้น้องมาอยู่กับมิกได้ไหมฮะ?" 




อ้าว!! ซวยแล้วกู  




"เดี๋ยวรอน้องโตก่อนนะครับ" 



"ได้ฮะมิกชอบน้องมากๆ เลยฮะ น้องน่ารัก" 



"โอเค... งั้นอาว่าเราสองคนรีบเอากระเป๋าแล้วไปหาอามินที่ห้องดีกว่าเนอะ" 



"ไปฮะ อาทิวเร็วๆ มิกอยากเจอน้องแล้วฮะ คิคิ"  




ผมเดินตามมิกกี้ออกมาจากห้อง มิกกี้พยายามเดินเร็วเพื่อจะไปหาไอ้เด็กอ้วน ผมก็เดินตามหลานไปติดๆ พอเปิดประตูเข้าไปในห้องเท่านั้นแหละครับ เฮ้อออ.... 




"เฮ้ย!!! อย่าตีน้ำดิ นั่งนิ่งๆ เลย" 



"เอะจาจา..."  



"นั่งนิ่งๆ เดี๋ยวจับกดน้ำแม่ง!!" 




ผมกับมิกกี้มองหน้ากัน มิกกี้ทำตาโตด้วยความตกใจ 




"อาทิวฮะ อามินจะจับน้องกดน้ำฮะ" 



"หึหึ มิกกี้ไปเปิดทีวีดูการ์ตูนรออาแป๊ปนึงนะครับ เดี๋ยวอาไปช่วยชีวิตน้องก่อน" 



"ได้ฮะ"  




ผมวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเล็กภายในห้องแล้วเปิดกระเป๋าหยิบสบู่เหลวของไอ้เด็กอ้วนออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ภาพที่ผมเห็นคือ.... 




"อ่ะจ๊ะ... เอะโจะจาจา"  




ไอ้เด็กอ้วนใช้มือตีน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน ส่วนที่รักของผมนั่งทำหน้าเซ็ง สองมือจับประคองไอ้เด็กอ้วนให้เล่นน้ำอย่างสบายใจ พอมันเห็นผมเดินเข้ามาเท่านั้นแหละ 




"ทิวช่วยกูด้วย!!" 



ผมนี่กลั้นขำแทบไม่อยู่ คนนึงหน้าตาเบิกบานใจสุดๆ อีกคนเหมือนกำลังจะตาย 



"ทำไมไม่รีบอาบล่ะ" ผมแกล้งถาม  



"อาบยังไงล่ะ พอกูจะจับอาบน้ำมันก็เอาแต่เล่นเนี้ยะ" มินบ่นอุบ 



ผมนั่งลงที่ขอบอ่างอาบน้ำ ไอ้เด็กอ้วนหยุดเล่นน้ำมันหันมามองหน้าผม 



"ตัวป่วนนะมึงรีบอาบน้ำเลย" ผมใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากมันไม่แรงนัก 



"อะไรวะ! เมื่อกี้ยังเล่นน้ำไม่หยุดเลย ทีงี้หงอเลยนะมึง"  



"หึหึ มินมึงจับตัวมันไว้ เดี๋ยวกูจะถูสบู่ให้มัน" 



"อืม.. รีบๆ เลยกูจะได้อาบน้ำบ้าง" 




มินทำตามคำสั่ง จับตัวไอ้เด็กอ้วนไว้แล้วผมเป็นคนถูสบู่ให้มัน แปลกตรงที่มันนั่งนิ่งยอมให้อาบน้ำง่ายๆ ทั้งที่ก่อนหน้าผมจะเข้ามามันเล่นน้ำอย่างสนุกสนานแบบไม่สนใจใคร  




"อ่ะเสร็จแล้ว" 



"ถูแค่นี้พอเหรอ" มินถาม 



"พอแล้วจะอาบอะไรหนักหนาล่ะ มานี่เดี๋ยวกูอุ้มมันไปล้างตัวที่ฝักบัว ส่วนมึงรีบๆ อาบน้ำซะ" 



"เออๆ มึงเอามันไปเลย" มินรีบส่งตัวไอ้เด็กอ้วนให้ผม




ผมจัดการล้างสบู่ออกจากตัวไอ้อ้วนแล้วอาบน้ำให้มันจนสะอาด เสร็จแล้วก็อุ้มมันเดินไปหยิบผ้ามาพันตัวมันไว้แล้วพามันออกมาจากห้องน้ำ มินจะได้อาบน้ำอย่างสบายใจ 




"น้องมาแล้ว"  ผมอุ้มไอ้เด็กอ้วนไปวางบนที่นอน มิกกี้ขยับเข้ามานั่งมองไอ้อ้วนด้วยความตื่นเต้น จะดีใจอะไรหนักหนาวะหลานกู 



"มิกกี้ดูน้องไว้ให้อาที เดี๋ยวอาไปหยิบเสื้อผ้ากับของใช้ให้น้องก่อน" 



"ได้ฮะ" 




ถือว่าผมมีผู้ช่วยที่ดีอีกคนแล้วกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องวุ่นวายอยู่คนเดียว หึหึ ผมเดินไปหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าพร้อมกับผ้าอ้อมสำเร็จรูปแล้วก็แป้งเด็ก เสร็จแล้วก็เดินกลับมาที่เตียง ไอ้เด็กอ้วนหัวเราะเอิ้กอ๊ากเพราะมิกกี้กำลังทำหน้าตลกให้มันดู  




"อาทิวฮะ น้องหัวเราะใหญ่เลย" 



"หึหึ.. ขยับมาใกล้ๆ อานี่ม่ะ เดี๋ยวอาเช็ดตัวน้องเสร็จแล้วมิกกี้ช่วยทาแป้งให้น้องแทนอาได้ไหมครับ?" 



"ได้ฮะ เดี๋ยวมิกจะทาแป้งให้น้องเอง"  



"โอเค งั้นตามนี้เลย... ลงมือได้!!" 




เหมือนความวุ่นวายกลายเป็นเรื่องสนุก ผมกับมิกกี้ช่วยกันแต่งตัวให้ไอ้เด็กอ้วนอย่างสนุกสนาน ผมเช็ดตัวมิกกี้ทาแป้ง ไอ้เด็กอ้วนก็หัวเราะไม่หยุด เราใช้เวลาแต่งตัวลูกหมูอยู่สักพักก็เป็นอันเสร็จ มินเองก็อาบน้ำเสร็จพอดี มันเดินออกมาสะบัดน้ำจากผมใส่หลานชายตัวแสบแต่เปียกด้วยกันทั้งสามคน ผม มิกกี้และไอ้อ้วน 




"อามินแกล้งมิกกี้อีกแล้ว" 



"อาแกล้งที่ไหน อากำลังทำให้ผมแห้งต่างหากล่ะ"  



"แกล้งฮะ แกล้งน้องด้วย"  



"อ่ะๆ แกล้งก็แกล้ง สนุกดีเนอะ"  



"ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วมิน เช็ดผมให้แห้งด้วย" 



"เช็ดให้หน่อยดิ ขี้เกียจ" 



"อืม.. ไปใส่เสื้อผ้าก่อนเดี๋ยวเป็นหวัดอีก" 



"คร๊าบพ่อ" ดูมันดิ กวนตีนเก่งจริงๆ 



"อาทิวฮะ มิกขออุ้มน้องได้ไหมฮะ" 



"ได้ซิ งั้นมิกกี้นั่งดีๆ นะ เดี๋ยวอาจะให้อุ้มน้องนั่งบนตักนะครับ" 



"เย้ๆ ได้อุ้มน้องแล้ว" 



"ดีใจอะไรมิก ไอ้อ้วนตัวหนักจะตายเดี๋ยวก็โดนทับตัวแบนหรอก" 



"มิกอุ้มไหวฮะ น้องตัวไม่หนักหรอกฮะอามิน มิกอยากอุ้มน้อง" 



"ก็แล้วแต่นะ โดนทับตัวแบนแน่ หึหึ"  



"มิกกี้ประคองตัวน้องอย่างนี้นะ มือนี้จับตรงนี้ ส่วนมือนี้ทำแบบนี้ครับ" ผมจัดท่าให้มิกกี้เตรียมพร้อม 



"แบบนี้ใช่ไหมฮะ?" 



"นั่นแหละครับแบบนั้นแหล่ะ เอาล่ะนะ.. อาจะอุ้มน้องใส่มือมิกกี้แล้วนะครับ" 



"พร้อมฮะ!!" 




ผมจัดการอุ้มไอ้เด็กอ้วนขึ้นแล้วค่อยๆ วางลงที่แขนมิกกี้ ฮ่าๆๆ พอรับน้ำหนักตัวไอ้อ้วนแค่นั้นแหละแขนสั่นเลยหลายกู 




"อุ้มไหวไหม?" 



"ไหว.. ไหวฮะ" 



"เฮ้ย!! มิกกี้แขนสั่นแล้วทิวให้นั่งตักก็พอมั้ง" มินเดินถือผ้าเช็ดผมเข้ามานั่งลงข้างผม 



"หนักล่ะซิ อาว่าให้น้องนั่งตักก็พอเนอะ" 



"ฮะ.. มิกก็ว่ามิกอุ้มน้องไม่ไหวแล้วฮะ" 



"ฮ่าๆๆ ก็อาบอกแล้วมันไอ้อ้วนมันตัวหนัก แค่แก้มมันก็สามโลกว่าแล้ว" 



"อ่ะ... งั้นให้น้องนั่งแบบนี้แล้วมิกก็กอดน้องไว้แล้วกัน" 



"เฮ้อ... แบบนี้ค่อยยังชั่วแล้วฮะ ไม่หนักแล้ว" 



"ฮ่าๆๆ ตลกว่ะ" มินหัวเราะลั่น 



"นั่งดีๆ มิน" ผมจัดการใช้ผ้าเช็ดผมให้มิน 



"ทิวลงไปข้างล่างมายัง?" 



"ยัง.." 



"กูหิวอ่ะ ไม่รู้วันนี้แม่ทำอะไรให้กิน" 



"เดี๋ยวเช็ดผมให้แห้งก่อนค่อยลงไปกินพร้อมกัน" 



"มิกกี้ กินข้าวยังครับ" มินหันไปถามหลานรัก 



"ยังฮะ มิกบอกคุณย่ากับคุณแม่ว่าจะรอกินพร้อมอาทิวกับอามินฮะ อ่อ.. รอกินพร้อมน้องด้วย" 



"ดีๆ งั้นเดี๋ยวลงไปกินข้าวพร้อมอาเนอะ" มินลูบหัวหลานรักอย่างอ่อนโยน





ระหว่างที่ผมเช็ดผมให้มินมิกกี้ก็ทั้งกอดทั้งหอมไอ้เด็กอ้วนไม่หยุด มันทำท่าจะปีนหนีหลายครั้งแต่ก็ไม่รอดงื้อมือที่รักผม ไอ้อ้วนโดนมินจับตัวให้นั่งบนตักมิกกี้ไม่ให้ขยับไปไหน มิกกี้ก็ชอบใจใหญ่ส่วนมินนี่ออกแนวซะใจได้แกล้งเด็ก ไอ้อ้วนนี่ไม่ต้องพูดถึงมันคงจะหงุดหงิดน่าดู หึหึ








"เออใช่! เมื่อเช้ามึงคุยโทรศัพท์กับใคร ทำไมไม่บอกกู" มินเคี้ยวข้าวไปพูดไปอีกล่ะ นิสัยแบบนี้แก้ไม่หายจริงๆ  



"ไอ้ฟิวไง! กูบอกมึงแล้วเมื่อเช้าแต่มึงเมาขี้ตาอยู่ไหมมิน" 



"อ้าว.. ใช่เหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย" แล้วมันก็ลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตามเคย 



"มีอะไรที่กูไม่เคยบอกมึงบ้างไหนพูดดิ" 



"เออ! ก็แล้วไป บอกแล้วก็จบดิ กูอาจจะลืมก็ได้คนกำลังง่วงอยู่ก็เบลอบ้างอะไรบ้างป่าววะ" 



"หึหึ... กูผิดว่างั้น" มินทำท่ากินข้าวไม่สนใจใยดีผม แล้วมันก็หันไปแลบลิ้นใส่ไอ้เด็กอ้วนที่นั่งอยู่เก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก มรดกจากมิกกี้นั่นแหละครับ 



"มิกกี้ทำไรอ่ะ เอามือไปปิดหูน้องอ้วนทำไมครับ?" มินถามหลานชายด้วยคำสุภาพสุดๆ ผมจะได้ยินก็ตอนมันคุยกับหลานรักมันนี่แหละ มันกลัวหลานติดนิสัยไม่ดีจากมันมั้ง หึหึ 



"มิกไม่อยากให้น้องได้ยินฮะ เด็กฟังแล้วไม่ดีคุณย่าบอกมาฮะ" 



"ห๊ะ! ฟังอะไรไม่ดีอ่ะ อางงไปหมดล่ะ" 



"อามินพูดกับอาทิวเพราะๆ ซิฮะ คุณย่าเคยบอกมิกว่าเวลาพูดกับผู้ใหญ่ต้องพูดเพราะๆ ฮะ" 




ผมกับมินมองหน้ากันแล้วกลั้นขำ ไงล่ะ! โดนหลานสอนมารยาทเลยเมียกู ฮ่าๆๆ ข้าวแทบพุ่ง 




"ขอโทษครับคุณหลาน อาขอโทษคร๊าบบบ... ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว" 



"อาทิวก็ขอโทษอามินด้วยซิฮะ อาทิวก็พูดไม่เพราะเหมือนกันนะฮะ" 



"อ้าว!! อาด้วยเหรอ?" ผมแกล้งถาม 



"อาทิวด้วยฮะ ขอโทษอามินก่อน มิกกี้จะได้เอามือออกจากหูน้องฮะมิกเมื่อยแล้ว" 



"ฮ่าๆๆ ขอโทษคร๊าบบ.. อามินให้อภัยอาทิวผู้ไม่รู้ความด้วยนะครับ" 




ผมกับมินหัวเราะลั่นในความใสซื่อของหลานชายสุดที่รัก ลืมตัวไปว่าอยู่ต่อหน้าหลานคนนี้ห้ามด่าห้ามเถียงกันให้ได้ยิน เพราะแทนที่มินหรือผมจะไม่พอใจกลับกลายเป็นหลานคนนี้ที่งอนอาทั้งสองคนทุกครั้งเวลาที่เถียงกันหรือทะเลาะกันต่อหน้า ฉะนั้นนี่คือข้อห้ามเวลาอยู่ต่อหน้ามิกกี้ครับ 




"มิกกี้กินข้าวได้แล้วครับ อย่ามัวแต่เล่นกับน้อง" ผมแอบดุนิดๆ  



"อาทิวฮะ น้องกินข้าวยังไม่ได้เหรอฮะ?" 




ผมกับมินมองหน้ากันเหมือนต้องการความช่วยเหลือ เออว่ะ! ไอ้อ้วนมันกินข้าวได้ยังวะ ตั้งแต่มันมาก็ยัดแต่นมใส่ปากมันอย่างเดียวเลย เพราะยังไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับเด็กคนนี้บ้างอ่ะดิ 




"เอ่อ... อาก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เดี๋ยวรอแม่มิกกี้กลับมาอาค่อยถามแล้วกันเนอะ"  




มิกกี้ทำหน้างงหนักกว่าเดิม โถถถ... อย่างงเลยหลานรัก เพราะอาก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้จริงๆ นี่อายังมึนตึบอยู่เลยว่าไอ้เด็กอ้วนนี่มันมาหาอาได้ไง 




"มิกกี้เลิกทำหน้างงได้แล้วครับ กินข้าวเร็วๆ จะได้ช่วยอาเลี้ยงน้องไง" มินตัดบทหลานทันที ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ผมว่ามีถามตอบทั้งรายการแน่ 



"เย้ๆๆ กินข้าวเสร็จแล้วมิกจะได้เลี้ยงน้องด้วย" 



"มินเอาไงต่อดี?" ผมแอบกระซิบถาม 



"รอก่อน รอพี่ฟ้ากับแม่กลับมาก่อนค่อยว่ากัน" 



"โอเค รีบกินข้าวแล้วย้ายโลเคชั่นด่วน" 



"รับทราบ"





เหมือนผมกับมินกำลังเล่นบทสายลับอะไรสักอย่าง พยายามไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจมากเพราะจะเลี่ยงการตอบคำถามที่พวกผมเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ 





หลังจากเราสามสี่คนกินข้าวเสร็จก็มานั่งรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น มินขึ้นไปเอาผ้านวมลงมาปูบนพรมให้ได้เด็กอ้วนกลิ้งเล่นโดยมีพี่เลี้ยงคือมิกกี้ที่กำลังทำท่าตลกให้ไอ้อ้วนดู มันหัวเราะไม่หยุดเลย 




"มิกกี้ให้น้องได้พักหายใจบ้างครับ อาว่าน้องหัวเราะจนเหนื่อยแล้วมั้ง" 



"กินน้ำเนอะ เดี๋ยวพี่ป้อนเอง" มิกกี้หันไปหยิบขวดนมที่ใส่น้ำสะอาดเตรียมไว้มายื่นให้ไอ้อ้วน 



"อ้าวงงๆ น้ำไง พี่เข้าจะป้อนน้ำ อ้าปากเร็ว"  



"อามินอย่าเสียงดังฮะ เดี๋ยวน้องตกใจ" 




ผมกับมินหันมามองหน้ากันแล้วกลั้นขำ ผมสองคนทำอะไรก็ผิดไปหมด ตอนนี้จะพูดอะไรผมว่าเราสองคนควรปรึกษากันให้ดีก่อนพูดน่าจะปลอดภัยที่สุด หึหึ





ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ลิงสองตัวก็หลับคาที่ มินใช้ผ้าห่มที่ปูห่มให้ลิงน้อยทั้งสองตัวเอาไว้กันหนาว ไอ้อ้วนนอนกางแขนกางขาอย่างสบายใจ ส่วนมิกกี้ก็นอนกอดพุงกลมๆ ของไอ้อ้วนแล้วหลับปุ๋ยไปเลย สงสัยเล่นกันมากไปคงจะเหนื่อยน่าดู 




"สมควรพักบ้าง กูนั่งดูอย่างเดียวยังเหนื่อยเลย" มินพูดขึ้นขำๆ  



"ดูท่าทางมิกกี้จะชอบไอ้อ้วนมากนะมึงว่าไหม?" 



"อืม.. สงสัยอยากมีน้องมั้ง เดี๋ยวกูจะบอกพี่ชายกูให้ทำเพิ่มอีกสักคนมิกกี้จะได้ไม่เหงา" มินลูบที่หัวหลานรักเบาๆ 



"ดีนะที่มิกกี้ยังมีพ่อแม่ครบ" ผมพูดแล้วหันไปมองไอ้เด็กอ้วนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว 



"มึงว่าเราจะหาแม่ของไอ้อ้วนเจอไหม?" 



"เจอดิ เราต้องหาจนเจอนั้นแหละ อย่างน้อยก็รู้ว่ามันมีแม่แล้วหนึ่งคน" 



"แล้วพ่อมันล่ะ" มินหันมาจ้องผมเขม็ง 



"ไม่ต้องจ้องกูขนาดนั้นเลย ยังไม่เชื่อใจกูอีกเหรอ?" 



"ใครจะไปรู้ล่ะ อาจจะใช่หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้นิ กูก็รอดูอยู่เหมือนกัน" 



"หึหึ ถ้าไม่ติดว่านี้ห้องรับแขกบ้านแม่ยายกูนะ กูจะจัดหนักให้มึงตรงนี้ทุกมุมเลย ปากดีนัก!" 



"มึงไม่ต้องมาขู่กูเลย กูยังไม่เคลียร์เว้ย!!"





หื้มม... ผมล่ะมันเขี้ยวอยากกัดปากมันแรงๆ สักทีสองทีจริงๆ ปากดีแบบนี้ได้นิสัยใครมาวะเนี้ยะ




"อ้าว! ตามินตาทิวทำไมตื่นกันเร็วจังล่ะลูก" แม่ผมเดินเข้ามาพร้อมกับพี่ฟ้า 



"โหหห... แม่กับพี่ฟ้าไปช๊อปปิ้งที่ไหนกันมาครับ ของเต็มไม้เต็มมือเลย" มินรีบวิ่งเข้าไปช่วยแม่ถือของ ส่วนผมก็ช่วยรับของต่อจากพี่ฟ้าอีกแรง 



"แม่ไปช๊อปที่โลมา ใกล้ๆ บ้านเรานี่แหละที่เปิด 24 ชม. ตอนแรกก็ว่าจะกลับเลยแต่พอออกมาอ้าวห้างเปิดแล้วก็เลยช๊อปต่ออีกนิดหน่อย คริคริ" 



"หูยยย... ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับเนี้ยะ ไหนขอดูหน่อยมีของผมป่าว" 



"ไม่มีหรอกน้องมิน มีแต่ของหลานนะ" พี่ฟ้าตอบ 



"ของมิกกี้เหรอครับ?" 



"ของมิกกี้ก็มีบ้างแต่ของหลานคนใหม่มีเยอะกว่า แม่ว่าเราซื้ออะไรขาดไปรึป่าวยัยฟ้า" 



"ไม่นะคะ ฟ้าว่าคุณแม่ซื้อมาครบแล้วค่ะ" 



"หลานคนใหม่ ใครอ่ะ?"  



"อ้าว! ก็นี่ไง คนนี้ไงที่นอนตุ้ยนุ้ยน่ารักอยู่นี่ไงจะใครล่ะ" แม่ยายผมชี้ไปที่ไอ้เด็กอ้วน 



"แม่ครับ ซื้อไรมาเยอะแยะล่ะ มัน..." ผมจับแขนมินแล้วบีบไม่แรงนัก  



"เอาน่า... แม่รู้นะว่ามินจะพูดอะไร แม่แค่ซื้อของใช้ที่จำเป็นมาให้ก็แค่นั้นเองไม่ได้ซื้ออะไรเยอะแยะซะหน่อย เอาไว้ใช้ช่วงที่ยังหาแม่เด็กยังไม่เจอไงล่ะลูก แต่ถ้าเจอแล้วก็ค่อยแถมของใช้เขาเอาไปใช้ด้วยไง" 



"ขอบคุณครับแม่" ผมพูดขอบคุณแม่ยายที่น่ารักของผม 



"อืมๆ ไหนผมขอดูหน่อยซื้ออะไรมาบ้าง"  




หลังจากที่นั้นมินก็หยิบของในถุงออกมาทุกชิ้นแล้วถามนั่นถามนี่ไปเรื่อย แม่กับพี่ฟ้าก็ช่วยกันตอบช่วยกับสอนวิธีใช้ของเกือบทุกชิ้น ผมถามพี่ฟ้าเรื่องอาหารสำหรับเด็ก พี่ฟ้าบอกว่าไอ้อ้วนอายุน่าจะประมาณหกถึงเจ็ดเดือน พี่ฟ้าบอกว่าเริ่มป้อนอาหารเหลวได้แล้ว เช่นพวกกล้วย มันฝรั่ง แครอท ข้าวกล้อง แต่ต้องนำไปต้มแล้วบดให้ละเอียดแล้วลองป้อนทีละน้อยๆ ก่อน ผมนั่งฟังวิธีเลี้ยงเด็กจากแม่กับพี่ฟ้าจนมึนตึบ มินก็นั่งฟังไปส่ายหัวไป ขั้นตอนอะไรมากมายที่พวกผมคิดว่าเราสองคนทำไม่ได้แน่นอน ตอนนี้ได้แต่ภาวนาขอให้เจอแม่ของไอ้เด็กอ้วนไวๆ จะได้เอาไปคืนแม่มันเรื่องจะได้จบ




… 





"ทิวแบบนี้กูไม่ไหวหรอกนะ กูตายแน่" มินพูดด้วยน้ำเสียงโคตรท้อซึ่งตอนนี้ผมก็รู้สึกไม่ต่างกัน 



"เฮ้ออ... กูก็ไม่ต่างจากมึงสักเท่าไหร่หรอก แค่นั่งฟังก็้โคตรปวดหัวเลยว่ะ" ผมถอยหายใจเฮื้อกใหญ่





ตอนนี้เราสองคนกำลังจะไปเจอพวกไอ้ฟิวที่ร้านผมครับ พวกมันรวมตัวสุมหัวแดกเหล้ารออยู่ที่ร้านผมเรียบร้อยแล้ว ผมฝากไอ้อ้วนไว้กับแม่มิน เราสองคนแอบออกมาตอนมันหลับรอบที่สองของวัน ตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นแล้ว ไอ้ฟิวมันนัดผมทุ่มนึงแต่เสือกโทรจิกผมตั้งแต่สี่โมงเย็นบอกจะมาแดกเหล้าฟรี ผมด่ามันไปชุดใหญ่แต่มันเอาตัวรอดเก่งมันบอกผมว่ามันเจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมไม่ควรพลาด ผมกับมินเลยรีบออกจากบ้านแล้วขับรถไปหามันที่ร้านนี่แหละครับ





"ทิวมึงว่าพี่ฟิวเขาได้หลักฐานอะไรมาวะ กูนั่งคิดวนไปวนมาจนปวดหัวไปหมดแล้วเนี้ยะ อยากรู้จะตายอยู่แล้ว! มึงรีบๆ ขับหน่อยดิ" 



"แหกตาดูด้วยมินฝนตกรถติดมึงเห็นไหม" 



"โว๊ยยย... หงุดหงิดๆ อยากรู้จะตายอยู่แล้ว!!" 



"ใจเย็นๆ ดิ อีกแป๊ปก็ถึงร้านแล้วเนี้ยะ"  




อย่าว่าแต่มันหงุดหงิดอยากรู้เลยครับ ผมเองนี่โคตรหงุดหงิดเลย ไปถึงร้านว่าจะแตะปากไอ้ฟิวสักทีสองทีก่อนค่อยหาหลักฐานจากมัน ไอ้ห่า!! จะบอกก่อนก็ไม่ได้เสือกบอกให้ไปฟังที่ร้านทีเดียว แถมยังปิดเครื่องใส่กูอี๊กกก ไอ้เพื่อนเลว!!





ผมขับรถต่ออีกประมาณยี่สิบนาทีก็ขับเข้ามาจอดที่ร้าน ไอ้ต้นวิ่งออกมารอรับนายน้อยของมันแต่หารู้ไม่ว่ามันไม่ได้สนใจมึงเล๊ยยย... นู้นนนน มันวิ่งเข้าไปในร้านนู้นแล้ว 




"สวัสดีครับนาย" 



"เออ! มึงเอารถไปจอดที่เดิมแล้วเตรียมน้ำเตรียมอะไรไปให้นายมึงด้วย" 



"ครับนาย"  ไอ้ต้นรับกุญแจรถจากมือผมไป ส่วนผมก็รีบเดินเข้าร้านตามมินไปติดๆ 



"โหหห... พี่ฟิวเล่าเลยๆ ไม่ต้องรอแล้ว"  



"ฮ่าๆ เฮียอย่าเพิ่งเล่า ผมขอดูไอ้มินดิ้นตายก่อน" 



"ไอ้เหี้ยนัน!!" 



"เฮ้ยๆ อย่ากัดกัน นู้นๆ ไอ้ทิวเดินมานู้นแล้ว" ไอ้เนย์พูดขึ้น 



"อยู่กับครบเลยนะพวกมึง ไม่ทำมาหาแดกกันรึไงวะ"  



"ไม่ต้องทำ บ้านกูรวย" ไอ้เหี้ยปูตอบได้กวนตีนมาก 



"แล้วมึงล่ะ เกาะผัวแดกเหรอวะ" ผมหันไปเล่นเมียมันแทน 



"คงงั้นมั้ง" ไอ้โจตอบ 



"แชรดดดด.... วันนี้พี่โจมาแปลกโว๊ย ใครเอาเหล้าให้พี่เขาแดกรึป่าววะ"  



"ปากดีไอ้สัสทีน!! โจมันพูดผิดตรงไหน กูรวยกูก็บอกอยู่ว่ารวย"  



"โหหห... ไอ้สัส!! รวยมากก็เอามาให้กูยืมสักห้าแสนดิ กูอยากได้นาฬิกาเรือนใหม่" ไอ้ฟิวมันคงหมั่นใส้ในความรวยของไอ้ปู เลยขอยืมเงินแม่งเลย เฉียบ!! 



"ไปยืมแฟนมึงไอ้สัส! เงินกูรู้นะว่าใครใช้ได้คนเดียว" แล้วมันก็หันไปทำตาหวานเยิ้มใส่เมียมัน 



"อร๊วกกกก...." พวกผมทำท่าสะอิดสะเอียนในความรักเน่าๆ ของไอ้ปู ไอ้ห่ากูอยากอ้วกจริงๆ เลยให้ตายเหอะ! 



"พอๆ เลิกไร้สาระกันได้ยัง พวกมึงมีอะไรก็ว่ามา"  




ผมลากเก้าอี้มานั่งข้างไอ้ฟิว มินมันก็ยืนอยู่ข้างๆ ผมนี่แหละครับ รายนี้ท่าจะนั่งไม่ติด ตอนนี้พวกผมนั่งอยู่ตรงบาร์เหล้าในร้านของผม โดยมีเด็กในร้านคอยชงเหล้าให้พวกมันไม่ขาด 




"เริ่มที่มึงก่อนเลยไอ้เนย์" ไอ้ฟิวสั่ง 



"ของกูเรื่องชิวๆ แค่จะบอกว่าผลตรวจสุขภาพลูกมึงปกติดีทุกอย่าง ส่วนผลตรวจไม่เกินพรุ่งนี้รู้ผลกูเร่งให้เป็นพิเศษ หึหึ"  



"ลูกพ่อง!! อย่าเพิ่งยัดเยียดให้กูขนาดนั้น มึงช่วยดูหน้าที่รักกูด้วยว่าตลกไหม!!" ผมด่าไอ้หมอ 



"หยอกๆ พี่หยอกเล่นนะมิน" ไอ้หมอทำหน้าปัญญาอ่อนทันที มันเห็นมินทำหน้าเครียดมันเลยต้องตลกกลบเกลื่อน 



"ไม่เป็นไรพี่ ผมไม่ได้คิดไรมากนิ" มินตอบ 



"หึหึ ให้มันจริงเถอะ กูว่ากลับบ้านไปเนี้ยะกูจะไม่ได้นอนสบาย" ผมดึงมินให้มายืนข้างหน้าผมโดยที่ผมโอบกอดมินไว้จากด้านหลัง 



"อย่าเพิ่งตีกันเรื่องไอ้เนย์แค่น้ำจิ้ม ต่อไปนี้คือกับแกล้ม ไอ้ทีนมึงออกมารายงานข่าวต่อดิ" ไอ้ฟิวสั่ง  




ไอ้ทีนเดินออกมายืนกลางวง มือขวาขนาบแนบชิดเหนือหัวเข็มขัด มือขวาไขว้ไปด้านหลังแล้วก้มโค้งทักทายทุกคนอย่างมีมารยาท ถุย!!  




"ได้ครับเฮีย" มันตอบรับคำสั่งไอ้ฟิวแล้วยิ้มกริ่ม ส่วนไอ้ฟิวก็ยักคิ้วกวนตีนตอบกลับ 



"เล่าเลย.. ลีลาไอ้สัส!!" ไอ้ปูจัดไอ้ทีนไปหนึ่งดอก ตีนตวัดนิดเดียวจริงๆ ไอ้ห่าทีมก็ไวเกิ๊น 



"เรื่องก็มีอยู่ว่า...." ไอ้ทีนมันลากเสียงยาวแล้วทำท่าอ้าปากค้าง สายตาไล่กวาดมองทุกคนที่รอฟังมันพูด แล้วก็.... 



"ฮ่าๆๆ อยากรู้อ่ะดิ" แล้วมันก็หัวเราะพร้อมกับพูดจากวนตีนเยาะเย้ยความอยากรู้อยากเห็นของพวกผม 




ป๊าบบบ!!! 




"โอ๊ยยย!! ไอ้เหี้ยมิน" 



"ลีลาไอ้สัส!! เล่ามาให้ไว้เลย! ไม่งั้นมึงได้แดกตีนกูแน่!!" 



"สมน้ำหน้ามึง" ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน 



"เออๆ กูแค่แกล้งเล่นนิดเดียวเอง ตบซะกูมึนเลย" 



"ยัง!! ยังไม่เล่าอีก หื้ออ... อีกสักทีดีไหม!!" มินทำท่าง้างมือจะโบกไอ้ทีนซ้ำรอบสอง  



"มินใจเย็น มานั่งนี่ม่ะ" 




ผมเห็นท่าจะไม่ดีผมเลยต้องเป็นพระเอกช่วยชีวิตไอ้ทีนไว้ก่อน ตอนนี้มันตายไม่ได้เพราะผมยังไม่รู้ว่ามันมีข้อมูลสำคัญอะไร รอให้ได้ข้อมูลนั้นก่อนค่อยฆ่ามันทิ้ง หึหึ 



"คืองี้นะ เฮียฟิวถ่ายน้ำลายให้ผมไปตามหาเจ้าของรถที่เอาลูกเฮียมาทิ้งหน้าห้องอ่ะ อุ้ย!! ผมหมายถึงเด็กคนนั้นนั่นแหละ พอผมรู้ว่าเจ้าของรถเป็นใครผมกับไอ้นันก็เลยขับรถไปตามข้อมูลที่ได้มาจนรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหนครับเฮีย" 



"จริงเหรอวะไอ้นัน มึงกับไอ้ทีนตามไปเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วเหรอวะ?" มินถามทันที 



"เออ... แต่พอกูไปถึงผู้หญิงคนนั้นก็มีคนขับรถมารับไปข้างนอกแล้วว่ะ" 



"แล้วมึงแน่ใจได้ไงว่าเป็นผู้หหญิงคนเดียวกันกับคนในคลิป?" ผมถามบ้าง 



"โหห... เฮียผมไม่ใช่ไอ้มินนะที่สติหลุดจนคิดอะไรไม่ออกอ่ะ ทะเบียนรถที่จอดอยู่ใต้ตึกก็ชัดซะขนาดนั้น ผมเปย์เงินนิดหน่อยให้ลุง รปภ. ขี้เหล้าแค่นี้ก็รู้เรื่องคนทั้งอพาร์ทเม้นท์แล้วครับ" 



"ไม่ได้อยู่คอนโดเหรอวะ?" ไอ้ปูถาม 



"ป่าวเฮีย อพาร์ทเม้นท์เก่าๆ อ่ะ" 



"แล้วไงต่อ?" ผมถามต่อ 



"ผมกับไอ้ทีนนั่งรอในรถทั้งคืนก็ยังไม่เห็นกลับมาห้องเลย ผมเลยเปย์เงินอีกนิดแล้วให้ลุงโทรบอกผมถ้าเห็นผู้หญิงคนนั้นกลับมา" ไอ้นันเล่า 



"แต่ผมตะหงิดนิดๆ อ่ะเฮีย ลุงยามเขาถามผมว่านัดไว้รึยัง คิวเขาว่างเหรอ ผมกับไอ้นันเลยบอกว่านัดน้องเขาไว้แล้วแต่น้องเขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ไม่รู้มีงานซ้อนรึป่าว ไงเฮียผมเนียนป่ะล่ะ" ไอ้ทีนทำท่าภูมิใจสุดๆ 



"เออๆ มึงเก่ง แล้วไงต่อวะไอ้นัน" มินรีบถามต่อ 



"ก็ไม่มีอะไร กูกับไอ้ทีนก็ขับรถกลับบ้านกันตอนเกือบเจ็ดโมง แต่พอกูขับรถกลับมาบ้านแล้วลุงยามก็โทรมาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้วแต่กูขี้เกียจเลยแยกย้ายกันไปนอน"  



"อ้าว!! แล้วทำไมมึงไม่ตามไปดูก่อนวะ รีบนอนทำห่าอะไร!" มินโวยวาย 



"กูง่วงนอนเป็นเหมือนกันนะเว้ย!! แต่มึงไม่ต้องห่วงกูถามลุงยามมาล่ะว่าจะเจอผู้หญิงคนนั้นได้ที่ไหน" 



"ที่ไหนวะ?"  คราวนี้ไม่ใช่มินแล้วครับแต่เป็นเสียงไอ้บี้ที่นั่งแดกเหล้าเงียบๆ ฟังอยู่ตั้งนาน ความเผือกมันคงกระตุ้นต่อมเปลี่ยนเป็นความเสือกเรียบร้อยมันเลยแสดงความอยากรู้อยากเห็นออกมาเต็มที่ 



"ที่ผับแถวรัชดา ทำงานเป็นเด็กเชียร์เบียร์หน้าผับ" 



"หูยยยย... เด็ดสาดดด เมียน้อยเฮียเด็ดมากอ่ะ" 




ป๊าบบบ!!! 




"โอ๊ยเฮีย.. ผมเจ็บนะคร๊าบ" ไอ้ทีนร้องโอดครวญ 



"ปากหมาจริงๆ แดกเหล้ากูนี่ไม่ได้ระลึกถึงบุญคุณกูเลยนะไอ้เด็กเหี้ย!!"  



มึงช่วยหันไปดูหน้าเพื่อนรักมึงตอนมึงรีเฟอร์ถึงกูด้วยไอ้ควาย!! มันจะแดกหัวกูอยู่แล้ว!!  



"พอๆ อย่าเพิ่งทำร้ายมือตีนของกู เดี๋ยวมันตายไปกูจะไม่มีมือมีตีนไว้เรียกใช้ยามฉุกเฉิน หึหึ เรื่องนี้กูสรุปเองว่า.... ภาระกิจคืนนี้เราจะไปตามผู้หญิงคนนั้นด้วยกันที่รัชดา พิกัดซอยสี่" ไอ้ฟิวพูดสรุป 



"เด็กว่ะไอ้สัส!! แค่นี้ทำไมต้องไปเองด้วยวะ" ไอ้ปูพูดอย่างผู้ที่เหนือกว่า 



"มึงนั่นแหล่ะเด็ก กูคิดแผนอย่างผู้ชาญฉลาดเว้ย!!" ไอ้ฟิวยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ 



"ช่ายยย... เฮียฟิวพูดถูก" ไอ้บี้ยกหางไอ้ฟิวไว้เหนือหัว 



"ยังไงวะ ไหนมึงลองอธิบายดิ" ไอ้ปูยังไม่วายสงสัย 



"มึงนี่เข้าใจยากจริงๆ เลยนะไอ้ปู เรื่องง่ายๆ แค่นี้ก็คิดไม่ออกเหรอวะ!"  



"แล้วมันยังไงอ่ะพี่ฟิว ผมก็อยากรู้เหมือนกัน" คราวนี้คนที่สงสัยก็คือที่รักกูนี่แหละ 



"อ้าวน้องมิน... เรื่องที่เราจะไปตามตัวผู้หญิงคนนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก! แต่ที่สำคัญกว่าก็คือ..." 



"คือ?" พวกผมพูดขึ้นพร้อมกัน 



"คือไปรำลึกภาพในอดีตที่พวกพี่หนีที่บ้านไปเที่ยวตอน ม.3 ด้วยกันไง" 



"โหหห... ไอ้สัสฟิว!!" พวกผมด่าไอ้ฟิวพร้อมกัน 



--!! 




"เออๆ กูล้อเล่นน่า... พวกมึงจะให้ลูกน้องไปลากผู้หญิงคนนั้นมาง่ายๆ มันก็ไม่สนุกดิวะ เพื่อให้ชีวิตพวกเรามีสีสันไม่ซ้ำซากจำเจจนเกินไป กูเลยหาอะไรสนุกๆ ทำว่ะ หึหึ" "ว่างมากไอ้สัส!! กูมีตรวจคนไข้ตอนเช้าเหอะ" ไอ้หมอเนย์คงทนไม่ไหวกับความว่างของไอ้ฟิว 



"ถ้ามึงว่างมากก็ไปสอนการบ้านเมียมึงไปไอ้ควาย!!" ไอ้ปูว๊ากซ้ำ 




"สรุปคือพวกมึงจะไม่ไป?" 




"ไป!!!"




กูอยากจะบ้าตาย! เพื่อนกูแต่ละคนไม่ธรรมดาจริงๆ มึงจะทำอะไรให้มันวุ่ยวายกูในอนาคตวะ แค่ไปยืมตัวผู้หญิงคนนั้นมาถามสักชั่วโมงสองชั่วโมงให้รู้เรื่องก็พอแล้ว!! มึงจะทำเรื่องให้กูปวดหัวเพิ่มทำม้ายยย!!! 





TBC...

ลุ้นๆ 555 เรารู้ว่าพวกเธอว์ก็ลุ้นใช่ป่ะล่ะ อ่านแล้วไม่เม้นจะงอนแล้วหายไปนานๆ เลย กร๊ากกก


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}