MADAM.T

ฝากเม้น ฝากไลค์เป็นกำลังใจให้หน่อยน้า : )

Chapter 10 : ไม่ได้เป็นอะไร! 100 %

ชื่อตอน : Chapter 10 : ไม่ได้เป็นอะไร! 100 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2561 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 10 : ไม่ได้เป็นอะไร! 100 %
แบบอักษร

Chapter 10 : ไม่ได้เป็นอะไร! 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

เช้าวันเสาร์

Rrrrrr

"อื้อออ" เสียงงัวเงียตังขึ้นทั้งๆที่ตายังหลับอยู่ นี่มันวันเสาร์นะ ใครโทรมาตอนเช้าเนี่ย มือเล็กควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง

ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญละน่าดู

"ฮัลโหล..." 

(กว่าจะรับ) เสียงทุ้มปลายสายตอบมา ทำไมมันคุ้นๆนะ 

"ใคร?" 

(นี่เธอจำเสียงฉันไม่ได้หรอวะ) ร่างบางลืมตาขึ้นทันทีพร้อมกับยันตัวขึ้นนั่ง อคิน? เขาหลายไปตั้งหลายวันอยู่ๆโทรมาเนี่ยนะ

"อคิน?"

ตึกตักๆ 

(เหอะโคตรดีใจเลย กว่าจะจำได้) ฟังก็รู้ว่าประชด ผู้ชายอะไรขี้ประชด เดือนหนึ่งมองค้อนโทรศัพท์ แต่ถึงยังไงอยู่ๆใจเธอก็เต้นแรง แค่ได้ยินเสียงเขาผ่านโทรศัพท์ ก็...ครั้งแรกละมั้งที่เราคุยโทรศัพท์กัน

"ได้เบอร์ฉันมาได้ไง?"

(เก่ง)

"ขออ้วกนะ แล้วโทรมาทำไม?" 

(ออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนหน่อย) 

"หะ!" ร่างบางตะโกนเสียงดังอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง นี่เขาชวนเราออกไปข้างนอกงั้นหรอ 

(หูหนวกหรอ?) กวน

"ร้อยวันพันปีนายไม่เคยชวนฉันไปไหนนี่ ปกติเอาแต่หาเรื่องฉัน ไหงวันนี้ถึงชวน" เดือนหนึ่งทำหน้างอ

(จะไปไม่ไป?) 

"มะ ไม่" อยู่ๆมาทำดีด้วย ใครจะไว้ใจละ

(...) ปลายสายเงียบไป พร้อมกับตัดสายทิ้ง ร่างบางลดโทรศัพท์ลงมามองดูอย่างงงๆ อะไรของเขาจะโทรก็โทร จะวางก็วาง 

ไม่สนแล้ววันนี้เธอง่วงมาก เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ตีสองตีสาม ช่วงนี้เธอต้องออกแบบเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ เวลานอนก็แทบไม่มี เดือนหนึ่งล้มตัวลงนอนที่เดิม  

ก็อกๆๆ

ขอเธอเธอนอนสบายๆหน่อยไม่ได้หรือไง

"ใครมาอีกเนี่ย" เสียงเล็กบ่นพร้อมกับเอามือยีหัวตัวเอง ขัดใจที่สุดเวลามีคนมากวนเวลานอนเนี่ย เดือนหนึ่งเดินไปที่ประตูโดยไม่ลืมหยิบเสื้อคุมไปด้วยเพราะตอนนี้เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงขาสั้นเท่านั้น มือเล็กจับลูกบิดก่อนจะเปิดออก 

"ใครใช้ให้เธอใส่เสื้อแบบนี้ออกมาวะ!" อคินดันไหล่เดือนหนึ่งให้เข้าห้องทันทีที่เธอเปิดประตูพร้อมกับปิดประตูตามทันที 

เสื้อกล้ามสีขาว? กางเกงขาสั้น? ผมมัดหางม้าเห็นต้นคอขาวผ่อง ถึงจะใส่เสื้อคลุมก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้หนาจนมองไม่เห็นว่าข้างในใสอะไร หงุดหงิดโว้ย

"นาย มาได้ไง" เดือนหนึ่่งยังตั้งสติไม่ค่อยได้เพราะเธอยังงัวเงียและง่วงมาก ตาก็ยังลืมไม่เต็มที่ แล้วอยู่ๆเขาก็มา เธอตั้งตัวไม่ทันจริงๆ

"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ"

"อะไรของนาย ฉันจะนอน กลับไปเลยนะ" มาแค่ครั้งเดียวเขาก็จำได้แล้วหรอว่าเธออยู่ห้องไหน ชั้นไหน

"เดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มพูดเสียงนิ่ง จะดูว่าเขาพอใจหรือไม่พอใจก็ให้ดูที่เสียงเนี่ยแหละ เวลาเขาไม่พอใจจะเสียงแข็งทันที แถมหน้ายังนิ่งได้อีก 

"บอกมาก่อนว่านายมาทำไม ไม่งั้นฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น" 

"หนึ่งถึงสามถ้ายังไม่ไปอย่างหาว่าไม่เตือน" อคินเริ่มเดินเข้ามาใกล้ๆ

"นี่!" เดือนหนึ่งถอยหลัง

"หนึ่ง"

"..."

"สอง"

"อะ!" ร่างบางติดโซฟา อคินไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินเข้ามา เดือนหนึ่งจับเสื้อคลุมตัวเองแน่น 

"สะ..."

"ไปแล้ว!" เดือนหนึ่งพ่ายแพ้ต่อสงครามนับเลขของอคิน "รอตรงนี้เนี่ยแหละ โอ๊ย เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย

"ให้เวลาสิบหน้าทีถ้าไม่เสร็จฉันจะเข้าไปช่วย" 

"เผด็จการ!" เดือนหนึ่งเถียง

"เหลือเก้านาที" อคินยกนาฬิกาข้อมือมาดู

"เวลาบ้านนายเดินวิละนาทีหรอ?!" 

เถียงเก่ง

​"เหลือแปดนาที" อคินนั่งลงบนโซฟาเอาขาไขว่ห้างมองนาฬิกาข้อมืออย่างสบายใจ "เธอก็รู้ว่าฉันทำจริง" 

"กรี๊ดดด" ร่างบางวิ่งเข้าห้องนอนก่อนจะหยิบเสื้อผ้าเท่าที่หยิบได้เข้าไปในห้องน้ำ แปดนาที? ใครจะไปทันยะ 


"แฮกๆ" เสียงหอบหายใจของเดือนหนึ่งดังอยู่ข้างหลังอคิน รู้ไหมนี่มันสถิติที่ดีที่สุดที่เธอเคยทำมาเลยนะ อาบน้ำแต่งตัวรวมกันแปดนาที พระเจ้า! นี่ฉันลืมเขียนคิ้วข้างไหนไหมเนี่ย คอยดูนะถ้าฉันเขียนคิ้วไม่เท่ากันแม่จะวีนให้ดู 

"ทำเวลาได้ดีนี่ เสร็จก่อนสองวิซะด้วย" อคินยืนขึ้นเต็มความสูงหันหลังมองเดือนหนึ่ง 

เธอใส่เดรสกระโปรงสีขาวไม่สั่นเกินไปและไม่ยาวเกินไป วันนี้เธอทำผมเรียบๆ แต่งหน้าอ่อนๆเผยผิวธรรมชาติได้อย่างลงตัว ถ้ามีปีกหน่อยนี่คิดว่านางฟ้า ไม่ใช่สิตอนนี้น่าจะเป็นนางยักษ์ ดูทำเข้าแยกเขี้ยวใส่เขาเป็นลูกแมวเลย 

"ถ้าฉันเขียนคิ้วไม่เท่ากันขึ้นมานายต้องรับผิดชอบ" เดือนหนึ่งยืดตัวตรงหลังจากหายเหนื่อย ก่อนจะเงยหน้ามองคนสูงกว่าอย่างแค้นเคือง

"รับผิดชอบตลอดชีวิตก็ยังได้" อคินจ้องตาเดือนหนึ่งกลับ แต่ดันเป็นเดือนหนึ่งซะเองที่หลบตา

"พะ พูดมาก" เธอเดินนำไป จนมาถึงรถหรู ก่อนจะขึ้นไปนั่งพร้อมอคิน

"ตกลงนายจะพาฉันไปไหน?" รถออกตัวไปแล้ว แต่เธอยังไม่รู้เลยว่าเขาจะไปไหน ไม่ใช่พาเธอไปฆ่าหมกส้วมนี่ไม่เอานะ 

"เลือกของ" 

"ของให้ใคร?" เธอมีสิทธิ์ถามนี่นา ก็เขาลากเธอมาเองนี่

"ผู้หญิง"

"!!" 


...ต่อ...

ร้านกระเป๋ายี่ห้อดัง

เดือนหนึ่งเดินเข้ามาภายในร้านเงียบๆ บวกกับหน้างอๆของเธอดูก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดี อคินเดินตามหลัง เขากลั้นขำตั้งแต่อยู่ในรถ เอาจริงๆอยากรู้ว่าเธอจะรู้สึกยังไงถ้าเขาบอกไปว่าพาเธอมาซื้อของให้ผู้หญิง จะว่าไปก็ซื้อให้ผู้หญิงจริงๆนั้นแหละ คนนี้รักมาซะด้วย

แต่มันก็ทำให้เขารู้อย่างนึง เดือนหนึ่งหึงเขา ถึงเธอจะปากแข็งก็เถอะ

นั้นไง ยังไม่หายหน้างออีก

"ไม่เลือกหรือไง" เดือนหนึ่งกอดอกมองเขานิ่งๆ

"เลือกไม่ถูก เธอเป็นผู้หญิงเธอน่าจะรู้ว่าผู้หญิงชอบแบบไหน" 

"นายเป็นคนซื้อนายก็เลือกเองดิ" ร่างบางเดินไปอีกทาง เธอเดินไปโซนกระเป๋าหนัง มีสีให้เลือกหลากหลาย ก่อนจะมาหยุดที่กระเป๋าหนังสีดำทรงสวย เหมาะสำหรับคนมีอายุ เห็นใบนี้เธอนึกถึงแม่ขึ้นมา แม่เธอชอบกระเป๋าแบบนี้ด้วยสิ 

มือเล็กจับป้ายราคาขึ้นมาดู

นะ หนึ่งแสนสองหมื่น บ้าไปแล้ว เอาไว้ก่อนนะแม่ เธอวางป้ายไว้ที่เดิมอย่างระมัดระวัง อคินที่ยืนมองอยู่ก็อดยิ้มกับท่าทีแบบนี้ไม่ได้

"เลือกได้ยัง" อคินเดินมาข้างๆเธอ

"ใครบอกจะเลือกให้"

"หนา...ช่วยหน่อย ถ้าฉันเลือก ฉันกลัวเขาไม่ชอบ"

แคร์ขนาดนั้นเลยหรือไง ไหนว่ารักน้ำเพชรนักหนา เหอะ

"ฉันจะฟ้องคุณน้ำเพชร"

"เกี่ยวอะไรกับเพชร?" 

"ชิ" เดือนหนึ่งสบัดหน้าหนี ก่อนจะชี้ไปที่กระเป๋าหนังใบที่เธอดูก่อนหน้านี้ "ใบนี้"

"ใบนี้ครับ" อคินไม่หยิบส่งให้พนักงาน 

"นะ นี่ ไม่ดูราคาหน่อยหรอ?" 

"ไม่อะ เสียเวลา" ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าไปหน้าเคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน เขาหยิบบัตรที่ไม่จำกัดวงเงินส่งให้พนักงาน

"ไป" จ่ายเงินเสร็จเขาก็จูงมือเดือนหนึ่งออกจากร้านแล้วตรงไปที่รถทันที เดือนหนึ่งพยายามจะดึงมือออกแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ 

"นายจะรีบไปไหนเนี่ย" เมื่อขึ้นมาบนรถเรียบร้อยเดือนหนึ่งก็ถามอคินทันที มาเร็วไปเร็วอะไรอย่างนี้

"เอาของไปให้ผู้หญิงไง" แกล้งให้หึงเล่นอีกหน่อยแล้วกัน ปากแข็งดีนัก

"ไม่ไป ไปส่งฉันก่อน" เดือนหนึ่งมองค้อน

อคินยักไหล่ไม่สนใจ ก่อนจะออกรถตรงไปจุดหมาย 

"นี่ ได้ยินไหม ฉันบอกให้ไปส่งฉันก่อน" เสียงเล็กพูดอีกครั้ง

"นั่งเงียบๆเถอะหนา"

ใช้เวลาไม่นานรถคันหรูก็มาอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ทรงยุโรป มีคนวิ่งมาเปิดประตู เขาจอดรถไว้ตรงบรรไดหินอ่อนหน้าบ้าน 

บ้านใครเนี่ย ใหญ่ชะมัด เดือนหนึ่งคิดในใจ มองไปรอบๆ 

"ลงได้แล้ว" เธอไม่ทันได้มองอยู่ๆประตูฝั่งเธอก็ถูกเปิดออกโดยมีอคินจับประตูไว้อยู่

"ไม่ลง นายจะเอาไปให้ใครก็ไปสิ ฉันจะรอในรถ" 

"จะลงไม่ลง?" 

"ไม่" เดือนหนึ่งเสียงแข็ง "ว๊าย"

ร่างบางลอยขึ้นเมื่ออคินก้มลงอุ้มท่าเจ้าหญิง ก่อนจะพาเธอเข้ามาในบ้าน

"ปล่อยนะ!" ร่างบางดิ้นไปมาในอ้อมแขน

"หยุดดิ้นแล้วจะปล่อย"

"ไม่!"

"ทำไมดื้อจังวะ" ตัวแค่นี้ดื้อชิบหาย "ถ้าไม่หยุดดิ้นฉันจูบ"

นิ่ง

"ดีมาก" เมื่อเห็นว่าเดือนหนึ่งหยุดดิ้นแล้วเขาก็ปล่อยเธอลงพื้นตามเดิม 

ดูทำหน้าเข้าสิ บูดเชียว

"คนนิสัยเสีย" เสียงเล็กพูดขึ้นเบาๆ แต่เขาได้ยิน

"คินลูก มาตั้งแต่เมื่อไหร? ไหนบอกว่าจะมาสายๆไง" หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับแม่บ้านหนึ่งคน มือก็ถือถาดขนม "น้อยเอาถาดไปวางบนโต๊ะก่อนไป"

"คินเพิ่งมาเองครับ" อคินเดินไปกอดผู้เป็นแม่ 

"ช่วงนี้ไม่กลับบ้านเลยนะ แม่น้อยใจนะเนี่ย" 

แม่ ​งั้นนี้ก็บ้านเขานะสิ แล้วไหนบอกจะเอากระเป๋าไปให้ผู้หญิงไง

"งานเยอะนะสิครับ"

"ให้เจ้าลันช่วยบ้างก็ได้นะ รายนั้นเอาแต่เที่ยว" 

"ผมก็คิดอยู่"

"หนูคนนี้ใครละเนี่ย มากับลูกหรอ?" รตีเพิ่งสังเกตคนที่ยืนอยู่ข้างหลังลูกชายของตน เป็นผู้หญิงสวยซะด้วย นานๆทีลูกจะพาผู้หญิงเข้าบ้าน นอกจากน้ำเพชรแล้วก็ไม่มีใครเลย 

"สวัสดีค่ะ หนูเดือนหนึ่งค่ะ" เดือนหนึ่งหาโอกาศทักทายจนได้ เมื่อกี้เธอทำตัวไม่ถูก อยู่ๆก็พามาที่บ้านเนี่ยนะ 

"สวัสดีจ้ะ" รตียกยิ้มตอบก่อนจะพากันไปนั่งที่ห้องรับแขก 

บ้านนี้ใหญ่จริงๆนั้นแหละ แค่ตัวสนามหน้าบ้านก็เป็นไร่แล้ว ไหนจะตัวบ้านอีก เธอว่าบ้านเธอก็ใหญ่แล้วนะ เจอบ้านอคินไปนี่เล็กทันที 

"เป็นเพื่อนอคินหรอลูก แม่ไม่เคยเห็นเลย" 

"เออ...ใช่ค่ะ เป็นเพื่อนค่ะ" 

"เหอะ" อคินเอามือกอดอกมองหน้าเดือนหนึ่ง ร่างบางไม่สนใจ วันนี้เขาทำเธออารมณ์เสียทั้งวันเลยนะ

รตีเห็นท่าทีของอคินก็ยกยิ้มกลั้นขำ ไม่เห็นท่าทีอย่างนี้ของลูกชายนานแล้ว ปกติเอาแต่วางมาด

"กินอะไรมาหรือยัง แม่ให้เด็กจัดโต๊ะให้ไหม?"

"ครับ ผมกับ เพื่อน ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน" อคินประชดโดยเน้นคำว่าเพื่อน

รู้หรอกหนา ไม่ต้องย้ำหรอก คนนิสัยไม่ดี 

"น้อยบอกเด็กจัดโต๊ะให้คุณเขาหน่อยเร็ว"

"ค่ะคุณหญิง"

"แล้วนี่พ่อกับไอ้ลันไปไหนหรอครับ?"

"พ่อไปหาเพื่อนส่วนเจ้าลันยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อวาน"

"เหลวไหลใหญ่" เอาเข้าจริงเวลาอคินอยู่กับครอบครัวเขาดูเป็นคนอบอุ่นมากขึ้นนึงเลยนะ

"หนูเดือนทำไมเงียบจังเลย อึดอัดหรอลูก?" รตีสังเกตเห็นเดือนหนึ่งนั่งเงียบตั้งแต่เข้ามาแล้ว เจ้าคินแกล้งอะไรหรือเปล่านะ

"เปล่านะคะ คือเดือน..."

"งอนฉันหรอ?" อคินเอาแขนข้างหนึ่งเท้ากับของโซฟาเอียงตัวมองเดือนหนึ่ง

"ทำไมต้องงอนนายด้วย ไร้สาระ" เดือนหนึ่งมองค้อน

"จะไปรู้หรือ เห็นหน้าบูดตั้งแต่เลือกของแล้ว" อคินยักไหล่กวนๆ ใจจริงก็รู้แหละว่าเธอเป็นอะไร แต่อยากแกล้งไง ยั่วให้หึงอะ 

จากนั้าทั้งสองก็พลัดกันเถียงไปมา จากบ้านที่เคยเงียบๆเพราะลูกทั้งสองต่างออกไปอยู่ข้างนอกซะส่วนใหญ่ คนแก่อย่างเขาก็เหงาเป็นธรรมดา ดีที่ยังมีแม่บ้านคอยให้คุยเล่นได้บ้างไม่งั้นเธอคงเฉาตาย

"ลืมเลย" อคินเพิ่งนึกได้ว่าซื้อของมา "แม่ครับสุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะครับ"

อคินหยิบถุงใส่กระเป๋าหนังที่เดือนหนึ่งเลือกพร้อมกับยืนให้ผู้เป็นแม่ เดือนหนึ่งตาค้าง นี่อย่าบอกนะ ผู้หญิงที่ว่าคือ แม่ งั้นหรอ?

นี่เขาทำให้เธออารมณ์เสียตั้งแต่เช้าเพราะพาไปเลือกของขวัญให้แม่เนี่ยนะ เห็นบอกว่าผู้หญิงเธอก็ไม่นึกว่าจะเป็นแม่ แล้วตานั้นก็ไม่อธิบายให้ละเอียด งั้นเธออารมณ์เสียฟรีๆนะสิ 

แล้วเราจะสนทำไมนะ ไม่เอาๆ ตานั้นไม่ได้เป็นอะไรกับเธอสักหน่อย 

"ขอบใจมากเลยนะลูก" รตีรับไว้ด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าลูกชายจะใส่ใจกับวันเกิดของเธอด้วย

"ชอบไหมครับ?"

"ชอบสิ แม่ชอบกระเป๋าหนังแบรนด์นี้ ลูกนี่รู้ใจแม่จริงๆ" 

"เดือนเลือกให้น่ะครับ"

"หนูเดือนนี่รูู้ใจแม่จริงๆ ขอบคุณนะลูก" รตีหยิบกระเป๋าขึ้นมาดูแล้วดูอีก ต้องอย่างนี้สิ เธอชักจะถูกชะตากับแม่หนูคนนี้ซะแล้ว

"คะ ค่ะ" เดือนหนึ่งยิ้มหน้าเจื่อน ถ้ารู้ว่าเลือกของให้แม่อคิน เธอน่าจะตั้งใจกว่านี้ 

"งั้นเดี๋ยวแม่มา แม่ไปทำอาหารเพิ่มก่อน" มื้อนี้ต้องเป็นมื้อพิเศษ ได้ของถูกใจ แถมลูกชายคนโตที่คิดว่าจะไม่มีใครแต่ดันพาสาวมาบ้าน อย่างนี้ต้องจัดชุดใหญ่ให้หนูเดือนประทับใจซักหน่อยแล้ว

"ไม่ต้องทำเยอะมากนะครับ" ถ้าแม่บอกว่าจะทำอาหารเพิ่มก็เตรียมท้องไว้ได้เลย กินมื้อเดียวไม่หมดแน่ 

เพี๊ยะ

"นาย นายแกล้งฉันหรอ ห่ะ!" เดือนหนึ่งตีเข้าที่แขนใหญ่หนึ่งที

"เจ็บนะเดือน มือหนักชิบ" อคินลูบแขนแรงๆ "ฉันแกล้งอะไรเธอ?"

"ไหนบอกซื้อของให้ผู้หญิงไง แล้วไหงเป็นแม่นายได้ละ" 

"ฉันพูดผิดตรงไหน แม่ฉันเป็นผู้ชายหรอ?" 

"ก็... ฮึ่ย! ชอบแกล้งฉันตลอดเลยนะ เกิดถ้าฉันเลือกแล้วแม่นายไม่ชอบฉันขึ้นมาจะทำไง ห่ะ" 

"กลัวแม่ฉันไม่ชอบเธอขนาดนั้นเลยหรอ?" อคินยิ้มกรุ้มกริ่ม

"คือ..."

"แม่ฉันชอบทุกคน ถ้าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ฉันชอบ" 

"พูดอะไร ฟังไม่รู้เรื่อง" เดือนหนึ่งหันหน้าหนี หน้าเธอร้อนผ่าว พูดอะไรของเขาเนี่ย ใจเต้นแรงชะมัด

"หึ"

"อ้าวเจ้าคินมาแล้วหรอ?" เสียงเข้มดังมาจากด้านหลัง ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน

"สวัสดีครับพ่อ" 

"สวัสดีค่ะ" เดือนหนึ่งยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อของอคิน 

"แล้วแม่หนูนี่เพื่อนแกหรอ" ร้อยวันพันปีไม่คิดจะพาใครมาบ้าน นอกจากแก๊งของตัวเอง ส่วนน้ำเพชรนานๆทีจะมาสักครั้ง

"เพื่อน มั้งครับ" คำพูดกำกวนทำให้พชรผู้เป็นพ่อยิ้ม 

"นี่นาย" เดือนหนึ่งเอาสอกกระทุ้งท้องอคินเบาๆ "หนูชื่อเดือนหนึ่งค่ะเป็นเพื่อนอคิน"

"เหอะ" เพื่อนอีกแล้ว อย่าให้ทนไม่ไหวนะเว้ย พ่อจะพูดให้หมดเลย

ลักษณะนี้น่าจะไม่ใช่เพื่อนแล้วซินะ ดูแปปเดียวก็รู้ว่าเด็กคนนี้เอาเจ้าลูกตัวแสบของเขาอยู่แน่ แต่... 

"บ้านคุณอาใหญ่จังเลยนะคะ" หญิงสาวหุ่นเอ็กซ์เดินทอดน่องเข้ามาภายในบ้าน ท่าเดินอย่างกับนางแบบ แถมชุดเสื้อผ้าก็ดูไฮโซและเปรี้ยวเข็ดฟัน ดูก็รู้ว่าแรงขนาดไหน

"เจ้าคิน หนูเดือน นี่หนูรุ้งลูกสาวเพื่อนพ่อ" 

"สวัสดีค่ะพี่อคิน ได้ยินเรื่องพี่อคินจากคุณอาแล้วละค่ะ ไม่คิดว่าตัวจริงจะหล่อขนาดนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" รุ้งเดินผ่านหน้าเดือนหนึ่ง เหมือนเธอไม่มีตัวตน ส่งมือทักทายอคินตามธรรมเนียมฝรั่ง

"ครับ" อคินยกยิ้มเป็นมารยาทไม่ได้ส่งมือไปจับแต่อย่างใด เดือนหนึ่งกรอกตามองบนกับท่าทีของผู้มาใหม่ 

ได้ยากๆอย่างนี้สิสนุก ​รุ้งคิด


...ต่อ...

ห้องอาหาร

อคินนั่งตรงกลางระหว่างเดือนหนึ่งกับรุ้ง ส่วยฝั่งตรงข้ามคือรตีกับพชร อาหารที่อยู่ตรงหน้ามีแต่ของน่ากินแต่เดือนหนึ่งดูเหมือนไม่อยากกินเอาซะเลย คนข้างๆก็เอาแต่สะกิดเธอทั้งๆที่มีอีกคนคอยชวยคุยด้วยแท้ๆ  

"คุณคะ ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อย" รตีสะกิดพชร "เดี๋ยวแม่กับพ่อมานะลูก ขอไปดูของในครัวก่อน"

"ของตรงนี้ก็พอแล้วนะครับแม่"

"แหม่ม แขกมาเยอะทั้งที แม่ไม่อยากให้น้อยหน้าหรอกนะ" พูดจบรตีก็เดินนำไปยังห้องครัว พชรเห็นก็เดินคามไป

"นี่คุณ คุณเอาหนูรุ้งมาทำไมวันนี้" เมื่ออยู่กันสองคนรตีก็บ่นใส่ผู้เป็นสามีทันที หึ่ย ไม่เป็นงานเล๊ย

"ผมไม่รู้นี่นาว่าเจ้าคินจะเอาเพื่อนมาด้วย"

"ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เพื่อนอย่างที่ลูกเราว่าด้วยนะคะคุณ" นานๆทีเจ้าลูกชายจอมวางมาดจะพาผู้หญิงเข้าบ้าน แถมไม่ต้องให้บอกด้วย นี่แหละ ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาแน่ๆ 

"เห้อ ไอ้เราก็นึกว่ามันจะไม่ยอมมีใคร ถึงได้พาหนูรุ้งมาวันนี้" พชรถอนหายใจ

"คุณก็น่าจะดูให้ดีก่อน"

"มีอะไรหรอครับ" ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เพิ่งถึงบ้านเดินเข้ามาห้องครัวก่อนอย่างแรก เพราะเขายังไม่ได้กินอะไรมาเลยตั้งแต่เช้า เมื่อคืนก็ไม่ได้กลับบ้าน 

"ลันกลับมาแล้วหรอ?"

"ครับ ว่าแต่พ่อกับแม่เข้ามาทำอะไรในห้องครัว? จู๋จี๋กันอยู่หรอครับบบ"  อลันเอามือท้าวเคาท์เตอร์มองด้วยสายตาจับผิด

"ไอ้ลูกคนนี้ ถ้าฉันจะจู๋จี๋กับเมีย ไม่ทำในห้องครัวหรอกเว้ย" 

"คุณค่ะ! เรากำลังนอกเรื่องกันอยู่นะ" รตีห้ามก่อนที่สองพ่อลูกจะเตลิดไปมากกว่านี้

"มีอะไรกันหรือเปล่าครับ?" เห็นทั้งสองท่ายกังวลตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

"โน้น" พชรชี้ไปที่ห้องอาหาร อลันเดินหลบมุมแอบมองก็รู้ว่าพี่ชายตัวเองกลับมาบ้าน แถมยังมีสาวมาด้วยตั้งสองคน แต่ทำไมบรรยากาศมันแปลกๆงี้วะ 

"ไม่เบานี่หว่า" อลันยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องครัว "คนไหนแฟนพี่คินอะพ่อ"

"ยังไม่มี"

"อ้าว งี้ควบสองอะดิ โด่ว เห็นไหมพ่อกับแม่เอาแต่ว่าลันเจ้าชู้ โน้น ดูพี่คินดิ หนักกว่าลันอีกเอาเข้าบ้านตั้งสองคน" 

"คนเดียว ส่วนอีกคนลูกสาวเพื่อนพ่อ พ่อพามาเอง ไอ้เราก็นึกว่ามันจะไม่มีใครที่ไหนได้ ซุ้มเงียบ" 

"งั้นนี่คือเรื่องที่ทำให้มายืนคุยกันในห้องครัวใช่ไหมครับ?" 

ทั้งรตีและพชรพยักหน้าพร้อมกัน

"เดี๋ยวผมจัดการเอง" อลันยกยิ้ม มีเรื่องสนุกๆให้ทำอีกแล้วสิ แล้วไม่ต้องเดาว่าคนไหนพี่ชายพามาเพราะดูจากการนั่งอคินจะโอนเอนไปทางผู้หญิงตัวเล็กใส่เดรสสีขาวมากกว่าผู้หญิงอีกคนที่แต่งตัวเปรี้ยวซ่า

"แม่ฝากด้วยนะ"

แม้อคินและอลันจะเป็นพี่น้องกันแต่สิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดคือนิสัย อย่างที่รู้ๆๆอคินจะเป็นประเภทชอบวางมาด ถือตัว ปากร้ายแต่ใจดี ส่วนอลันก็เจ้าชู้ ปากหวาน และเจ้าแผนการ 


อีกด้าน

"นี่ขยับไปหน่อยได้ไหม ฉันจะตกเก้าอี้อยู่แล้วนะ" เดือนหนึ่งบ่นคนข้างกายเบาๆที่เอาแต่ขยับมาใกล้จนเธอจะหล่นอยู่แล้ว

"ฉันชอบนั่งอย่างนี้"

"แต่ฉันอึดอัด" 

อคินทำเสียงฟิดฟัด ไม่พอใจแต่ก็ยอมขยับให้เธอได้นั่งสบายๆ ก็ผู้หญิงอีกคนเอาแต่ขยับตัวเข้าหาเขาเนี่ยดิ แล้วดูจากสีหน้าเดือนหนึ่ง ไม่พอใจสุดๆ ถึงจะยังไม่ได้เป็นอะไรกันก็จริง แต่เขาก็แคร์ความรู้สึกเธอมาก 

"พี่เดือนทำงานอะไรหรอคะ?" รุ้งเอียงคอถาม

"เปิดร้านขายเสื้อผ้าค่ะ" 

"อย่างนี้จะมั่นคงหรอ แล้วเอาแบบคนอื่นเขามาหรือเปล่า? ช่วงนี้ของก็อปมันเกลื่อนนะคะ" รุ้งยิ้มแบบคนไม่คิดอะไร แต่จริงๆแล้วเธออยากหาเรื่องเดือนหนึ่งมากกว่า

ด้านเดือนหนึ่งกำมือแน่น หาเรื่องเธอไม่ว่าแต่อย่ามาว่างานสุดที่รักของเธอ เหอะ ก็ิอปหรอ กว่าเธอจะคิดแบบออกแต่ละตัวใช้เวลาตั้งหลานวัน

"ไม่ก็อปหรอกครับ เดือนเขาเก่ง แบรนด์ของเดือนได้รับความนิยมมากในไทยและก็ต่างประเทศ" อคินพยายามจะสุภาพทั้งที่ในใจเริ่มรำคาญเต็มที ถ้าไม่เห็นว่าเป็นเพื่อนพ่อแล้วพ่อพามาด้วยนะ ไล่ไปนานแล้ว

"งั้นหรอคะ พอดีรุ้งเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกเลยไม่ค่อยรู้เรื่องแบรนด์เล๋็กๆเท่าไหร่ ขอโทษด้วยนะคะ" ทำหน้าเสียใจ แต่ปากยิ้มเป็นใครใครจะเชื่อว่าขอโทษจริงๆ

ทนไม่ไหวแล้วนะยะ!!

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่รู้ว่าน้องไม่ค่อยตามแฟชั่นเลยล้าหลัง พี่เข้าใจ" เดือนหนึ่งยิ้มกว้างส่งให้ อคินได้ยินถึงกับหลุดยิ้มแต่ก็ต้องหุปเอาไว้ 

ต้องอย่างนี้ดิ เมียใครเนี่ย เก่งจัง (ได้ข่าวเจ้าตัวยังไม่ยอมรับ : ไรท์)

รุ้งถึงกับหุปยิ้มทันที ร้ายไม่เบานะ ตอนแรกคิดว่าจะไม่สู้คน 

"พี่คิน โหยโคตรคิดถึงเลยวะ" ก่อนที่รุ้งจะต่อปากกับเดือนหนึ่ง อยู่ๆก็มีชายตัวสูงหน้าตาหล่อเหลาเอาการเดินเข้ามาแทรกระหว่างรุ้งกับอคิน ทำเอารุ้งถึงกับเกือบตกเก้าอี้ เขากอดคออคินเอาไว้ เธอมองอลันด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก 

"อะไรของแก" อคินงงกับท่าทีของน้องชาย 

"เอาหนาพี่ ผมอุสาห์มาช่วย" อลันกระซิบเบาๆให้ได้ยินกันสองคน "ขอโทษนะครับผมขอนั่งตรงนี้ได้ไหม?"

อลันมองไปทางรุ้ง เธอมองเขากลับจ้องหน้าอย่างหาเรื่อง รตีและพชระที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวก็กลับมานั่งที่เดิม 

"แต่.."

"นานๆผมจะได้เจอพี่ชายสุดที่รักทั้งที เห็นใจผมหน่อยนะครับ" อลันทำหน้าเศร้า รุ้งกรอกตามองบน ดูก็รู้ว่าต้องการกันเธอออก

"หนูรุ้งมานั่งข้างน้าดีกว่ามา" รตีเรียกรุ้งให้มานั่งข้างๆ

"ค่ะ" รุ้งกระแทกเสียง ก่อนจะมองสาตาคาดโทษส่งมาให้อลัน พร้อมกับหย่อนตัวลงหนั่งฝั่งตรงข้ามเดือนหนึ่ง ส่วนอลันก็นั่งหน้าระรื่น

ใช้เวลาไม่นานในการทานอาหาร จากนั้นทุกคนก็ย้ายมาอยู่ในห้องนั่งเล่นแสนหรู พูดคุยกันตามปกติ เดือนหนึ่งก็ดูเหมือนจะเข้ากับครอบครัวอคินได้ดี ต่างกับรุ้งที่เอาแต่นั่งเงียบ เธอเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจที่สุด

"รุ้งกลับก่อนนะคะ"

"จะกลับแล้วหรอหนูรุ้ง" พชรถาม

"ค่ะ ไว้รุ้งจะมาเยี่ยมใหม่ สวัสดีค่ะคุณน้าคุณอา สวัสดีค่ะพี่คิน...พี่เดือน" ไม่อยากพูดถึงคนหลังแค่ไหนแต่ก็ต้องทำ เธอไม่อยากให้ครอบครัวอคินมองเธอไม่ดี

"บ๊ายบายครับ กลับคนเดียวให้สนุกนะ" อลันยกมือโบกลาแบบกวนๆ ทำให้รุ้งมองค้อนอย่างคับแค้นใจ

"เจ้าลัน" พชรห้าม ถึงยังไงรุ้งก็ยังเป็นลูกสาวเพื่อนของตน อลันไม่สนใจยักไหล่ตอบแบบขอไปที

และแล้วเวลาก็เลยมาถึงตอนเย็น วันนี้เดือนหนึ่งอยู่บ้านอคินทั้งวัน ทั้งคุยเล่นและช่วยรตีทำขนม มันทำให้เธอนึกถึงตอนอยู่กับครอบครัวยังไงไม่รู้ ส่วนอคินก็คุยเรื่องงานกับพชรที่ห้องทำงาน อลันก็ขึ้นห้องไปนอนต่อตั้งแต่บ่าย 

ใช้เวลาไม่นานอคินก็ลงมาแล้วขอตัวกลับก่อน ระหว่างนั่งรถเดือนหนึ่งดูเหมือนจะไม่ค่อยคุยกับเขาเลย หรือว่าจะยังโกธรอยู่ เอาไงดีละ วันนี้มีเรื่องยุ่งๆทั้งวัน

เมื่อมาถึงคอนโดเดือนหนึ่งเขาหาที่จอดแล้วเดินมาส่งเดือนหนึ่งที่ห้อง ซึ่งก็ไม่มีการพูดคุยอะไรกันเลย 

"ถึงห้องแล้ว กลับไปได้แล้ว" เดือนหนึ่งเปิดประตูเข้าไปในห้อง อคินอาศัยจังหวะแทรกตัวเข้าไปข้างในด้วย ก่อนจะดันประตูปิด

"นาย เข้ามาทำไม?"

"อยากคุยด้วยก่อน" 

"ไม่มีอะไรจะคุย" เดือนหนึ่งเดินเลี่ยนไปอีกทาง เดินไปไม่กี่ก้าวอคินก็จับเข้าที่ข้อมือเล็กบังคับให้เธอหันมา 

"โกรธอะไร" อคินถามอย่างใจเย็น วันนี้ก็รู้แหละว่าเขาทำให้เธออารมณ์เสียแต่เรื่องรุ้งมันเหนือการคาดหมายของเขา

"..."

เดือนหนึ่งไม่ตอบ ดึงแขนออกเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานโซนห้องนั่งเล่น อคินไม่ยอม เขาเดินตามไปเอาแขนท้าวโต๊ะทั้งสองข้างโน้มตัวลงมาใกล้เธอเล็กน้อย ท่าตอนนี้เหมือนเขากำลังกอดเธอจากด้านหลังอยู่ 

"เดือน ตอบ"

"เปล่า ไปไกลๆเลย" เดือนหนึ่งขยับเก้าอี้เข้าหาโต๊ะเพื่อเว้นระยะห่างของเขาและเธอเอาไว้ จะว่าโกธรเรื่องเมื่อเช้าก็ใช่แต่พอรู้ว่าอคินซื้อของให้แม่ เธอก็หายโกธรทันที แต่ยังมีเคืองอยู่บ้างที่เขาทำให้เธออารมณ์เสีย ส่วนเรื่องรุ้ง ใช่ เธอโกธรมาก ไม่รู้ทำไม แต่มันน่าโมโหที่สุด 

"แบบนี้เนี่ยนะไม่เป็น?" ดีหน่อยที่เก้าอี้ตัวนี้มันหมุนได้ไม่งั้นเขาคงต้องคุยกับแผ่นหลังของเธอต่อไป 

"แบบไหน? ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ตั้งนานแล้ว" เดือนหนึ่งสะบัดหน้าหนี

"เงียบ คิ้วขมวด เดินหนี" 

"นายจะมาสนทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"แน่ใจ?" อคินหน้านิ่งเมื่อเดือนหนึ่งพูดออกมา

"แน่!"

"อย่าให้ฉันต้องพูดนะเดือน เธอรู้อยู่แก่ใจ" 

"ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น"

"แค่หึงมันพูดยากหรอวะ" อคินยันตัวขึ้น เขาเสยผมแรงๆระบายอารมณ์ เขาต้องใจเย็นๆ ถ้าร้อนมาแล้วร้อนกลับจะคุยกันไม่รู้เรื่อง

"คะ ใครหึง บ้า" หึงเนี่ยนะ ไม่มีทาง 

"แต่ฉันหึงเธอ จำไว้ถ้าไม่อยากจมเตียงอย่ายุ่งกับคนอื่น รู้อะไรไหม ฉันมันพวกขี้หวง"

"พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้ กลับไปได้แล้ว วันนี้ฉันเหนื่อยไม่มีอารมณ์มาเถียงกับนายแล้วนะ" เดือนหนึ่งลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปที่ประตูพร้อมกับเปิดประตูให้อคินเสร็จสับ เธอหันหลังให้เขา เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองหน้าแดงขนาดไหน 

"หึ" อคินเดินตามมาจนถึงประตู "ก็ได้ เตรียมใจไว้ด้วยละเดือน ต่อไปนี้คือของจริง" 

ร่างสูงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปแล้ว ทิ้งให้เดือนหนึ่งยืนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น

อะไรของเขา ของจริงอะไร? ​จะทำเธอบ้าไปถึงเมื่อไหร่

"จะแกล้งอะไรฉันอีก แค่นี้ใจฉันก็จะไม่ไหวอยู่แล้วนะคิน" เดือนหนึ่งถอนหายใจมองไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเศร้าๆ "จะเล่นกับความรู้สึกฉันไปถึงเมื่อไหร่ คนบ้า"


​เม้นๆไลค์ๆเป็นกำลังใจให่ไรท์หน่อยน้าาาาา

ปล1. เจ๊เหนื่อยมากกก ช่วงนี้ทำงานกว่าจะเสร็จก็ดึก เห็นใจรีดนะที่ต้องมานั่งรอ แงงงง เจ๊จะพยายามรีบมานะ ใจเย็นๆเน้ออออ 

ปล2. อ้าวๆ เฮียทำไรเดือนหนึ่งของฉัน ลูกฉันงอนแล้วเนี่ย ง้อสิ ไม่ใช่หาเรื่อง โอ๊ยไม่เป็นงานเล๊ยยย 55555

ปล3. เฮียจะซื้อของให้ผู้หญิงอะแกรรร TT **วันนี้มาลงให้แค่นี้ก่อนนะ เหนื่อยมากกก ไม่คิดว่าเข้าสู่วัยทำงานจะเหนื่อยขนาดนี้ มาอ่านเม้นเห็นว่ารีดรอ นี่ก็อดไม่ได้ ขอแต่งหน่อยแล้วกัน เม้นเยอะๆน้าาา เปิดให้อ่านฟรีแล้วเม้นเถอะ พรีสสส 555(ก้มกราบ) ที่อยากได้เม้นไม่ใช่ไรหรอก อยากรู้ว่าหนุกไหม จะได้มีกำลังใจไง5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น