my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.27 ข้อตกลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2558 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.27 ข้อตกลง
แบบอักษร

         

 

 

 

 

          "กูจะไปหาต่อต้าน" ดรีฟพูดขึ้นหลังจากที่เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดรีฟอยู่โรงพยาบาลร่วมสองอาทิตย์เพราะแผลยังไม่ค่อยหายดี ไม่ว่าดรีฟจะขอร้องหมอแค่ไหนหมอก็ไม่ยอมให้ดรีฟออกจากโรงพยาบาล ดรีฟเองก็เคยหนีแต่ก็หนีไม่พ้นเพราะช้อนทองและไททันตามตัวดรีฟเจอจนได้ หลังจากนั้นเป็นตนมาทั้งช้อนทองและไททันก็ผลัดกันมาเฝ้าดรีฟแทบจะ 24 ชั่วโมงทำให้ดรีฟจำต้องอยู่ที่โรงพยาบาลร่วม 2 อาทิตย์

 

 

 

          "เฮ้ย เอาจริงหรอว่ะ" ช้อนทองถามดรีฟเพื่อให้แน่ใจว่าดรีฟคิดจะทำในสิ่งที่พูดจริง ๆ

 

 

 

          "มึงแน่ใจแล้วนะ" ไททันถามดรีฟอีกคน

 

 

 

          "ทำไมถามกูแบบนั้นว่ะ นี่พวกมึงมีเรื่องที่ยังไม่บอกกูใช่ไหม" ดรีฟถามช้อนทองและไททันเพราะสังเกตเห็นว่า ทั้งไททันและช้อนทองมีท่าทีแปลก ๆ ตั้งแต่ที่ดรีฟบอกว่าจะไปหาต่อต้าน

 

 

 

          "เอาว่ะไหน ๆ ก็ไหน ๆ ล่ะกูบอกก็ได้ คือตอนที่มึงนอนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาลกูให้คนไปสืบเรื่องของเมียมึงและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้คือสืบเท่าที่พอสืบได้ โดยเริ่มจากบ้านหลังนั้นที่มึงถูกโยนออกมา และข้อมูลที่กูได้มาคือ เจ้าของบ้านหลังนั้นชื่อ การันต์ เป็นพ่อของไอ้ก้าง แต่กูไม่รู้นะว่ายอดยาหยีของมึงไปอยู่ในบ้านหลังนั้นในฐานะอะไร" ช้อนทองบอกเพราะคิดว่าข้อมูลที่หามาได้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อดรีฟบ้าง

 

 

 

          "แล้วไงต่อว่ะ" ดรีฟถามช้อนทองเพราะดรีฟไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างหมอก้างกับต่อต้านมันคีอความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่

 

 

 

          "ได้มาแค่นี้แหละ ข้อมูลของคนบ้านนี้หายากจริง ๆ ว่ะ ไม่ว่าจะคลำเจออะไรตรงไหนก็เหมือนพวกเขารู้ทันเลยสืบอะไรต่อไม่ได้เลย" ช้อนทองบอก

 

 

 

          "คนพวกนั้นเหมือนอยู่ในที่มืดคอยเฝ้ามองดูพวกเรา แต่เรากลับทำอะไรไม่ได้เลยแบบนี้มันเสี่ยงมากเลยนะเว้ย" ไททันออกความเห็น

 

 

 

          "เสี่ยงแค่ไหนกูก็จะไป พวกมึงไม่ต้องตามกูไปหรอกเรื่องนี้กูเป็นคนก่อกูก็ต้องเป็นคนแก้ กูไม่อยากให้พวกมึงต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องของกู" ดรีฟพูดเมื่อเห็นว่าช้อนทองและไททันจะไปกับตนด้วย

 

 

 

          "งั้นก็ตามใจ แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกล่ะกันกูสองคนเต็มใจ" ไททันพูด

 

 

 

บริษัทของต่อต้าน

 

 

 

          "คุณต่อค่ะมีคนมาขอพบค่ะ" เลขาหน้าห้องเดินเข้ามาบอกกับต่อต้าน

 

 

 

          "ใครวันนี้ผมไม่มีนัดไม่ใช่หรอ" ต่อต้านเงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มเอกสารตรงหน้าและถามเลขาของตนอย่างหัวเสีย

 

 

 

          "เค้าบอกว่าเค้าชื่อดรีฟนะค่ะ" เลขาสาวตอบต่อต้านและไม่นึกใส่ใจกับอารมณ์ของต่อต้านแต่อย่างใดเพราะคุณหมอก้างได้บอกกับเธอแล้วว่าต่อต้านกำลังท้อง ทำให้อารมณ์แปรปรวนง่าย เธอจึงไม่เคยนึกโกรธเจ้านายของเธอเลยสักครั้ง

 

 

 

          "หึ มาจนได้สินะ ให้เขาเข้ามา" ต่อต้านพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปสั่งเลขาของตนให้เชิญแขกกิตติมาศักดิ์เขามาได้

 

 

 

          "มึงต้องการอะไร" ต่อต้านถามดรีฟในทันทีที่ดรีฟเดินเข้ามา

 

 

 

          "มึงเป็นไงบ้าง มึงกับลูก" ดรีฟถามต่อต้านและใช้สายตาสำรวจต่อต้านอย่างละเอียดด้วยความคิดถึงเพราะ วันนี้เป็นวันแรกที่ดรีฟได้เจอต่อต้านหลังจากที่ไม่ได้เจอมานานเกือบสามเดือน ต่อต้านดูสวยขึ้นมากร่างกายที่แต่ก่อนดูผอมจนดรีฟกลัวว่าถ้าจับแรง ๆ ต่อต้านอาจจะหักขามือได้แต่ตอนนี้กลับดูมีน้ำมีนวลอย่างประหลาด

 

 

 

          "กูถามว่ามึงต้องการอะไร" ต่อต้านถามดรีฟโดยไม่สนใจในสิ่งที่ดรีฟถามก่อนหน้านั้นเลยสักนิด

 

 

 

          "กูขอโอกาส" ดรีฟบอกต่อต้านในสิ่งที่ตนอยากได้มากที่สุดในตอนนี้ ดรีฟอยากได้โอกาส โอกาสที่จะได้ดูแลต่อต้านและลูก

 

 

 

          "เพื่ออะไร มึงต้องการมันไปเพื่ออะไรในเมื่อเราสองคนก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้วเรื่องของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่มึงให้กูฆ่าลูกในไส้ของตัวเองแล้วล่ะ" ต่อต้านบอกและมองหน้าดรีฟเพราะอยากจะรู้ว่าดรีฟจะพูดอะไร

 

 

 

          "กูเหี้ยถึงขนาดที่มึงอภัยให้กูไม่ได้เลยเหรอว่ะ กูขอแค่โอกาส โอกาสที่กูจะพิสูจน์ให้มึงเห็นว่ากูดูแลมึงกับลูกของเราได้" ดรีฟบอกเพื่อให้ต่อต้านรู้ว่าดรีฟทำคิดอย่างนั้นจริง ๆ

 

 

 

          "ทำไมกูต้องแคร์มึง มึงเป็นอะไรกับกูงั้นเหรอ" ต่อต้านถามเพราะต้องการคำตอบว่าทำไมต่อต้านจะต้องทำตามที่ดรีฟขอ

 

 

 

          "คือกู" ดรีฟถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำถามของต่อต้าน ดรีฟบอกกับไททัน ช้อนทอง และหมอก้างว่าต่อต้านเป็นเมียได้อย่างเต็มปาก แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าต่อต้านดรีฟกลับไม่กล้าพูดว่าต่อต้านเป็นอะไรกับเขาเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นดรีฟเองที่บอกกับต่อต้านตลอดมาว่าต่อต้านก็เป็นได้แค่ของเล่น

 

 

 

          "หึ ถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องตอบ สำหรับกูในตอนนี้มึงก็เป็นแค่คนเคยรู้จัก ในเมื่อกูเป็นของเล่นสำหรับมึง มึงก็จะได้รู้ว่าของเล่นอย่างกูทำอะไรได้บ้างส่วนโอกาสที่มึงขอ ถ้ามึงกล้าขอกูก็กล้าให้ นับจากนี้ไปฐานะของมึงคือคนใช้ส่วนตัวของกู กูสั่งอะไรมึงต้องทำ ไม่มีข้อแม้ ตกลงไหม" ต่อต้านยื่นข้อเสนอให้ดรีฟมันอยู่ที่ดรีฟเองนั่นแหละที่จะรับข้อเสนอของต่อต้านหรือไม่

 

 

 

          "ได้ มึงจะให้กูทำอะไรกูยอมทุกอย่าง แค่ได้มึงกับลูกคืนมากูยอม" ดรีฟตกปากรับคำต่อต้านในทันทีเพราะคิดว่าอย่างน้อยต่อต้านก็ยอมให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเอง

 

 

 

          "ดี เริ่มจากตอนนี้เลยล่ะกันนะมึงเอาจดหมายนี้ไปส่งให้กับแผนกทุกแผนกให้เสร็จภายในวันนี้เสร็จแล้วก็มารอกูที่นี่ ไปได้แล้ว" ต่อต้านสั่งดรีฟเสร็จก็ก้มหน้าทำงานต่อและไม่สนใจดรีฟอีกเลย

 

 

 

ตกเย็นดรีฟมานั่งรอต่อต้านอยู่หน้าห้องเพราะต่อต้านสั่งเลขาหน้าห้องหลังจากที่ดรีฟออกไปแล้วว่าถ้าดรีฟกลับมาให้รออยู่ข้างนอกห้ามไม่ให้เข้าไปข้างในโดยเด็ดขาดเพราะว่าต่อต้านไม่ต้องการเห็นหน้าดรีฟ ถ้าต่อต้านมีอะไรจะเรียกใช้จะโทรออกมาสั่ง ทำให้ดรีฟทำได้แค่รอ เพราะตอนนี้ดรีฟทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้

 

 

 

          "อ้าวคุณก้างมาหาคุณต่อเหรอค่ะ" เลขาหน้าห้องตาไวเห็นหนุ่มหล่อจ้าวประจำที่มักจะมารับต่อต้านเสมอ ในวันที่ต่อต้านมาทำงานจนตอนนี้พนักงานทุกคนรู้จักและคุ้นเคยกับหมอก้างเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าหมอก้างเป็นอะไรกับต่อต้าน เพียงแต่เคยเห็นมารับมาส่งต่อต้านเท่านั้น

 

 

 

          "ครับ พอดีผมแวะมารับต่อนะครับแล้วก็นี่ผมซื้อขนมมาฝาก" หมอก้างบอกและยื่นขนมในมือให้กับเลขาของต่อต้าน ทำให้หมอก้างเห็นดรีฟนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าห้องของต่อต้าน

 

 

 

          "ไม่นึกว่าเจ้านายของคุณจะมีหมามานั่งเฝ้าหน้าห้องด้วย" หมอก้างพูดอย่างจงใจหาเรื่องดรีฟเมื่อเห็นว่าดรีฟก็มองเขาอยู่นานแล้วเช่นกัน

 

 

 

 

เอาไปแค่นี้ก่อนล่ะกันนะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น