สีตลา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลงตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

ชื่อตอน : ลงตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 02:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลงตอนสุดท้ายแล้วนะคะ
แบบอักษร

​ขอบคุณสำหรับการติดตามเน้อ และต้องขอโทษเป็นอย่างสูงที่ไม่ได้ตอบเมนท์เลย มันยุ่งมากจริงๆ  

สามารถดาวน์โหลดนิยายฉบับเต็มได้ที่เมพ หรือสั่งจองหนังสือเป็นเล่มได้ค่ะ สนับสนุนคนเขียนหน่อยน้า 

 

 

กวินภพพานิสาตรงกลับบ้าน เพราะเขาอยากคุยเรื่องส่วนตัวกับเธอในที่ที่เป็นส่วนตัว 

“เดี๋ยวกลับไปรับลูกไม่ทันนะคะ” หญิงสาวท้วง เพราะบ้านหลังนี้กับโรงเรียนลูกห่างกันพอสมควร 

“ทันถมเถไป เว้นแต่คุณ...ทำให้ไม่ทัน” ตอนที่พูด เขามองเธอตาเป็นประกายระยับ และนิสาก็ใจคอไม่ดีเอาเสียเลย เขามองแบบนี้ในเวลานี้ทำไม 

นิสาหมุนตัวเดินเข้าครัว กวินภพตามติดทันที แล้วสวมกอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง วางคางเกยไหล่เธอ 

“ผมมีเรื่องต้องบอกนิ...ลูกในท้องของมิ้นไม่ใช่ลูกของผมนะ ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะผมกับเขาไม่เคยมีอะไรกัน...เอ่อ ผมหมายถึง หลังจากที่ผมรักษาตัวแล้วน่ะ” 

หญิงสาวเงียบ เพราะรู้ว่าเขามีอะไรจะพูดต่อ 

“แต่น้านา แม่ของมิ้นเขาไม่สบายมาก เขาต้องการให้ผมแต่งงานกับมิ้นเพื่อรับรองลูกในท้องก่อนเขาจะเป็นอะไรไป ผมก็ตกลงนะ แต่มีข้อแม้ว่า ต้องหลังจากมิ้นคลอดก่อน เพราะผมอยากมีลูกในงานแต่ง” 

คราวนี้หญิงสาวหันมาเผชิญหน้าเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างทึ่งๆ 

“ทำแบบนี้เลยเหรอคะ คุณคิดได้ไงเนี่ย ใจร้ายกับเธอมากไปหรือเปล่าคะ” 

"ใจร้ายตรงไหน ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งซะหน่อย แต่รอแค่หลังคลอดเท่านั้นเอง” 

“เพราะคุณรู้ว่าเธอไม่ได้ท้องใช่มั้้ยคะ” 

กวินภพหัวเราะ 

“คนเก่งแบบมิ้น เขาไม่ปล่อยตัวเองให้ท้องหรอก เจ้ารันต์ก็ยืนยันอย่างนั้น...สิ่งที่ผมจะบอกนิก็คือ บางทีผมอาจมาหานิไม่ได้บ่อยๆ ไม่ใช่เพราะเกรงใจเขานะ แต่ผมก็ต้องพิสูจน์ตัวเองเหมือนกัน และผมก็ต้องให้เกียรตินิด้วย ไม่อยากให้ใครมองว่านิเป็นเมียน้อย” เขาเว้นช่วงเพื่อเกลี่ยผมที่หน้าผากให้เธออย่างอ่อนโยน “ไม่ถึงเก้าเดือนหรอกนะ เพราะมิ้นเขาไม่ได้ท้อง เรื่องน่าจะจบภายในเดือนสองเดือนนี่แหละ รอได้ใช่ไหม” 

“นี่คุณจีบนิติดตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงสั่งให้นิรอแบบนี้” เป็นคำตัดพ้อแสนหวานที่มาพร้อมสายตาหวานๆ ที่ช้อนขึ้นมองเขา และกวินภพก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป เขาจูบลงไปที่ริมฝีปากสีระเรื่อ ตอนแรกตั้งใจจะแกล้งเธอเท่านั้น แต่ได้จูบแล้วก็ห้ามใจตัวเองอีกไม่ได้ 

เขาเพิ่มน้ำหนักลงไปที่รอยจูบ แล้วส่งลิ้นเข้าไปในโพรงปาก หยอกล้อยั่วเย้า จากนั้นยกร่างเธอให้ขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ในครัวนั่นละ แล้วเอาตัวเองแทรกเข้าหว่างขาเธอ 

มือเรียวของนิสาลูบไล้ท้ายทอยเขาเบามือ “เรนเคยบอกนิว่า ไม่ว่ายังไง เขาก็จะปกป้องนิเสมอ วันนี้คุณก็กำลังปกป้องนิอยู่ ขอบคุณนะคะ” 

เขาเงยหน้ามาสบตาเธอ “ขอบคุณที่เข้าใจผมด้วยนะ ผมรู้ว่าทำแบบนี้เหมือนคนเห็นแก่ตัว แต่ผมก็เสียคุณกับลูกไปไม่ได้อีกแล้ว” พูดจบเขาก็จูบเธออีกครั้ง 

“ขอบคุณคุณที่สุดเลย นิมีข้อแม้เดียวเท่านั้นค่ะ...ห้ามใครแตะต้องพี่น้ำเด็ดขาด ถ้าเมื่อไหร่ที่พี่น้ำได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ นิจะพาลูกไปจากที่นี่” 

“ผมสัญญา” เขารับคำหนักแน่น จากนั้นยกขาเธอให้เกี่ยวเอวเขา แล้วพาเธอเดินเข้าไปในห้องนอน 

“เดี๋ยว ปล่อยนินะ จะทำอะไร กลางวันแสกๆ นะ” หญิงสาวโวยวาย พยายามดิ้นหนี แต่กวินภพถือว่าอ้อยเข้าปากช้างแล้ว เรื่องอะไรจะปล่อย 

“เห็นใจผมหน่อยเถอะทูนหัว อย่างน้อยอีกตั้งสองเดือนนะกว่าจะได้มาหาคุณที่นี่ อ้อ...แต่ผมจะส่งคนมารับคุณกับลูกไปที่บ้านบ่อยๆ นะ ในฐานะลูกของผม พี่น้ำมีสิทธิ์เข้าออกบ้านนั้น” 

นิสาพยักหน้า และถือโอกาสที่เขาเผลอตั้งท่าจะดิ้นรนลงจากเอวเขา แต่กวินภพรู้ทัน รีบล็อกเอวเธอไว้แน่น แล้วพาเธอล้มลงไปบนเตียงด้วยกัน 

“คุณวิน เราต้องไปรับลูกนะคะ” 

“ทันน่า...” แล้วเขาก็ปิดปากเธออีกครั้ง รุกเร้าจนเธอไม่อาจต้านทาน 

“อืม...” หญิงสาวครางออกมาเบาๆ เมื่อกวินภพถอดเสื้อเธอออก แล้วบรรจงจูบตั้งแต่ปาก คิ้ว คาง แก้ม ซอกคอ ลาดไหล่เปลือยเปล่าและหยุดลงตรงตำแหน่งหัวใจ เขาจูบหนักๆ ลงไปตรงนั้น เพื่อฝังความรัก ความขอบคุณให้เธอรับรู้ 

“คนดี นิคนดีของผม” จากนั้นจึงเลื่อนปากลงไปหาดอกบัวคู่งามที่เขาอยากดื่มกินไม่มีที่สิ้นสุด กลืนเม็ดสีทับทิมเข้าปาก แล้วดูดกลืนเอากลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอด เต็มหัวใจตัวเอง 

ครู่ต่อมา เขาก็เริ่มฝังปากฝังจมูกลงไปต่ำกว่านั้นจนถึงหน้าท้องแบนราบ นิสาเสียววาบไปถึงท้องน้อย ไฟปรารถนาของเธอลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ 

กวินภพพลิกร่างเธอให้นอนคว่ำลงแล้วเริ่มต้นจูบตั้งแต่ท้ายทอยลงมาที่แผ่นหลังนวลเนียน แทบไม่มีพื้นผิวใดที่เขาไม่ได้สัมผัสไม่ได้ฟ้อนเฟ้น มือก็บีบเคล้นปทุมถันเธอไปด้วย 

“นิหอม หอมหวานไปทั้งตัว” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ความรักความหวงเธอมากขึ้นทุกที 

จากนั้นเพลงรักก็บรรเลงไปตามท่วงทำนองของมัน กวินภพกอดประคองเธอไว้อย่างหวงแหน บอกตัวเองว่าเขาจะไม่ยอมสูญเสียผู้หญิงในอ้อมกอดคนนี้ไปอีกแล้ว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น