สวนผัก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Mission6...เหมือนจะดีขึ้นมั้ง?

ชื่อตอน : Mission6...เหมือนจะดีขึ้นมั้ง?

คำค้น : เจ้าหมาน้อย โชคดี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2561 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Mission6...เหมือนจะดีขึ้นมั้ง?
แบบอักษร

“....โชคดีของฉันก็คือการได้เจอนาย ได้อยู่กับนาย พูดกับนาย ไปไหนมาไหนกับนายถึงแม้ว่าจะเพราะเจ้าลัคกี้ แต่นั่นก็คือโชคดีของฉันเหมือนกันไง”



ตึก ตึก ตึก เห้อออ...ตอนนี้ฉันกำลังเดินกลับคอนโดเพราะฉันออกมาซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อไปทำอาหารเอาไปให้กันนาร์พรุ่งนี้ล่ะ แต่ระหว่างที่ฉันเดินในหัวก็คิดเรื่องกันนาร์ที่ผ่านมาว่าฉันเหนื่อยมามากจริงอย่างที่เพื่อนฉันว่านั้นแหละ เฮ้ออ~

หงิก~หงิก~หงิกก~เสียงอะไรว่ะ?เหมือนหมาฉันจึงเดินเพื่อตามหาต้นตอของเสียงเมื่อถึงต้นตอของเสียงก็พบกับลูกหมาตัวหนึ่งสีขาวขนปุยแต่เปื้อนไปด้วยฝุ่นขี้ดินและเลือดที่ตามตัวมีรอยแผลเลืออดเลยซึมออกมาเลอะขนสวยๆของมัน

            “เจ้าหมาน้อยแกเป็นไรเนี่ยเจ็บไหม?”ฉันพูดพร้อมกับอุ้มมันขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของฉันอย่างถนุถนอมเพราะกลัวว่ามันจะเจ็บไปมากนี้

            “เดียวฉันพาไปหาหมอนะ”หงิกๆน่ารักจังแล้วฉันก็เดินออกมาจากซอยนั้นเพื่อพามันไปหาหมอเพื่อรักษาฉันเดินมาพักแล้วแต่ก็ยังไม่ถึงโรงบาลสัตว์สักทีถ้าสงสัยว่าทำไม่ขึ้นแทคซี่นั่นเพราะว่าไม่มีใครรับไง หึ

            “นั่นไงถึงแล้วเจ้าหมาน้อย แกรอดแล้ว”แล้วฉันก็รีบเดินเข้าไปทันทีแต่ระหว่างเปิดประตูนั้นเอง ปึก!!

            “โอ๊ยยยยยย!”เสียงร้องเพราะว่าฉันเปิดประตูชนเขา

            “เอ่อ ขะขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจฉันรีบ เห้ย! กันนาร์”สรุปคนที่ฉันเปิดประตูชนคือกันนาร์

            “ยัยขี้เหร่!! เธอมาทำที่นี่?แล้วเปิดประตูประสาอะไรห่ะ!ถึงมาชนฉันเนี่ย”

            “คะคือฉันรีบจริงๆอ่ะขอโทษนะ คือฉันพาเจ้าหมาน้อยนี้มาหาหมอนะ”ฉันตอบกันนาร์พร้อมอุ้มเจ้าหมาน้อยให้กันนาร์ดู

            “หืมม?ไหนเป็นไรมานะเจ้าหมาน้อยยย~”กันนาร์พูดกับเจ้าหมาน้อยเสียงละมุลแล้วอุ้มออกไปจากฉันแล้วไปอุ้มเพื่อไปอุ้มแล้วดูแผลให้มันก็กันนาร์เรียนสัตวแพทย์นี่น่าเพราะงี้ไงฉันถึงชอบกันนาร์มากเพราะกันนาร์ทั้งใจดี อ่อนโยน น่ารัก สุภาพ เฉพาะกับสัตว์อ่ะนะ เหอะๆ

            “กันนาร์เจ้าหมาน้อยจะเป็นไรมากไหมหน่ะ?”ฉันถามกันนาร์ด้วยเสียงหน้าเป็นกังวล

            “ยังไม่แน่นใจต้องพาเข้าไปตรวจ เธอกลับไปเลยก็ได้นะ”กันนาร์บอก

            “ไม่เอาอ่ะฉันจะอยู่ด้วยเพราะฉันเจอมันนะ!!”ฉันตอบกลับเสียงดัง

            “โอเคๆอยู่ก็อยู่รอแปปนึ่ง”แล้วกันนาร์ก็พาเจ้าหมาน้อยเข้าไปในห้องตรวจทันที

45 นาที่ผ่านไปเหมือนโกหก

            กันนาร์อุ้มเจ้าหมาน้อยที่ตอนนี้มีผ้าพันแผลเต็มไปหมดน่าสงสารจังง่ะ

            “กันนาร์เจ้าหมาน้อยเป็นไรบ้าง”

            “มันมีแผลจาการโดนทำร้าย มีอาการหวาดกลัวนิหน่อยเพราะเมื่อกี้ฉันพาเข้าไปตรวจมันกลัวหมอที่จะตรวจมันแต่แปลกมันไม่กลัวฉันกับเธอ”ระหว่างกันนาร์พูดฉันก็พยักตามแต่เอ๋...ไม่กลัวฉันกับกันนาร์หรอ?ฉันคิดแล้วยิ้มมุมปาก

            “ฉันว่านะที่เจ้าหมาน้อยไม่กลัวฉันกับนายคงเพราะว่าฉันเจอมันและกลายเป็นแม่ส่วนนายเป็นพ่อไง อิอิ”ฉันพูดแล้วยิ้มกว้าง ปั๊วว!! โอ๊ยย กันนาร์เขกหัวฉันอ่ะ

            “ตลกเหอะ!แล้วเธอจะเอายังไงกลับเจ้าหมาน้อยนี่?”กันนาร์ถามฉันนั่นสินะเอางี้แล้วกัน

            “ฉันจะเลี้ยงเจ้าหมาน้อยเองที่คอนโดฉันเขาอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ได้นะแล้วค่าใช้จ่ายเท่าไรหรอ?”ฉันตอยกันนาร์พร้อมกับถามค่ารักษาเจ้าหมาน้อยนี่ด้วย

            “ไม่เป็นไรฉันออกให้นี่เป็นโรงบาลของครอบครัวฉันนะ”อ๋อออจริงสินะบ้านกันนาร์ทำธุรกิจโรงบาลนี่น่า ทั้งรักษาคน รักษาสัวต์เลยแหละ รวยเว่อร์ๆๆๆ

            “แหม อยากออกให้ลูกของเราก็ไม่บอก”ฉันแซวกันนาร์นานทีขอหน่อยเถอะ

            “ยัยบ้าเอ้ย!! แล้วเธอจะมีปัญญาดูแลมันหรอ?”กันนาร์ถามฉัน

            “นายก็ไปดูแลมันที่คอนโดฉันสิน้าๆๆ”ฉันอาศัยโอกาสนี้ชวนกันนาร์ไปคอนโดซะเลย อิอิ

            “เฮ้อออ ไงวันนี้ไปซื้อของให้เจ้าหมานี่ก่อนละกันไปไหม?”กันนาร์ถามฉัน นะนี่กันนาร์ชะชวนฉันไปซื้อของหรอ?ฮิฮิ ดีใจอ่าฉันยิ้มอย่างดีใจแล้วรีบพยักหน้ารัวๆทันทีว่าไป

            “นี่!ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้เพราะฉันทำเพื่อหมาน้อย ไม่ใช่เธอ”กันาร์บอกแต่

            “จะเพื่ออะไรก็ชั่งเถอะน่าแค่นายไปกับฉันก็พอ จบนะ! ไปๆๆๆกันเถอะ”ฉันรีบจุงมือกันนาร์ออกไปเพื่อรีบไปซื้อของให้เจ้าหมาน้อย

            “เดียวๆๆเธอจะทั้งที่เสื้อเปื้อนเลือดนี่นะ?”กันนาร์พูดแล้วมองมาที่เสื้อฉันที่มันมีเลือดของเจ้าหมาน้อยติดอยู่

            “งั้นไปเปลี่ยนเสื้อที่คอนโดฉันก่อนได้ไหมอ่ะ นะๆๆ”ฉันอ้อนกันนาร์เพื่อให้พาไปเปลี่ยนเสื้อที่คอนโด

            “อืม ไปสิ”วันนี้กันนาร์ใจดีจังนั่นเพราะมีเจ้าหมาน้อยนำโชคแน่เลย

            “เย้ เย้ ไปกันๆ”แล้วกันนาร์ก็พาฉันมาเปลี่ยนเสื้อที่คอนโด โดยรถของกันนาร์นั่นเอง

ณ ห้างสรรพสินค้า WXYZ เวลา 13.05 น.

            ตอนนี่ฉันกำลังเดินเลือกของให้ให้เจ้าหมาน้อยที่ห้างอยู่หลังจากที่กันนาร์พาฉันไปเปลี่ยนที่คอนโดและเอาเจ้าหมาน้อยไปเก็บไว้ ก็ออกมาเลือกซื้อของต่างๆให้เจ้าหมานำโชคของฉันเองและตอนนี้ก็ได้ของทุกอย่างครบหมดแล้วและตอนนี้ก็หิวมากๆด้วยอีกอย่างคือฉันยังอยากอยู่กับกันนาร์ต่ออีกหน่อย

            “กันนาร์ฉันหิวแล้วอ่ะ ไปหาไรกินกันนะ”ฉันถามกันนาร์

            “อืมเอาสิ เธอเลี้ยง?”กันนาร์ตอบกลับ

            “เลี้ยงก็ได้เพื่อตอบแทนค่ารักษาของเจ้าหมาน้อย และอีกอย่างถ้าให้เลี้ยงนายอ่ะฉันเลี้ยงได้ทั้งชีวิตอ่ะแหละ”ฉันตอบแล้วมองตากันนาร์เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ฉันพูดคือความจริง

            “เฮ้อออ ไปกันเถอะฉันอยากกินอาหารญี่ปุ่น”กันนาร์ถอนหายใจแล้วเดินไปทางร้านอาหารญี่ปุ่นทันที

            “กันนาร์ รอด้วยยย”

ณ ร้านอาหารญี่ปุ่น

            “โยอิจิ ยินดีต้อนรับคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามากี่ท่านคะ?”เสียงพนักงานกล่าวต้อนรับและถามจำนวนที่นั่งแต่สายตาเนี่ยจะกันนาร์เข้าไปอยู่และ หึ

            “มาสองคนคะ และก็ต้องการที่ที่มันส่วนตั้วว ส่วนตัวอ่ะคะ!”ฉันตอบคำถามพนักงานต้อนรับ

            “เอ่อคะ เชิญด้านในเลยคะ”แล้วพนักงานก็เดินนำเราเข้าที่โต๊ะและนำเมนูอาหารมาให้แล้วเดินออกไปเพื่อให้เราเลือกอาหาร

            “เป็นไรของเธอ?”กันนาร์ถามฉันเมื่อเห็นฉันทำน่าหงุดหงิด

            “หึ ก็พนักงานอ่ะมองนายเจอจะกินนายเข้าไปทั้งตัวอยู่แหละ ไม่ชอบ!”ฉันบอกกันนาร์ตรงๆว่าไม่ชอบ

            “ฮ่าๆๆๆเธอเป็นอ่ะไรกับฉันถึงไม่ชอบหะ?”กันนาร์ขำฉันที่โมโหพนักงานแล้วถามว่าฉันเป็นอะไรกับเขา

            “ก็ฉันจีบนายอยู่ ไม่ชอบ!ฉันหวง!”ฉันกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด

            “หึหึหึ สั่งอาหารเถอะจะได้รีบไป”กันนาร์บอกจากนั้นเราก็เรียกพนักงานมากรับออเดอร์และกินอาหารกันจนเสร็จแล้วออกมาจากร้านเพื่อกลับไปคอนโด

ณ คอนโดฟาริดา เวลา 16.32 น.

            ตอนนี้เราอยู่คอนโดของฉันและกันนาร์กำลังตรวจดูอาการของเจ้าหมาน้อยอยู่

            “เป็นไงบ้าง?”ฉันเมื่อเห็นว่ากันนาร์ดูอาการเจ้าหมาน้อยนานแล้ว

            “อืม ไม่มีอะไรผิดปกติแล้วเธอตั้งชื่อมันหรือยัง?”กันนาร์ถามเรื่องชื่อของเจ้าน้อย อืมมมมชื่ออะไรดีน้าาาา อ๋อ!!

“ชื่อว่าเจ้าลัคกี้”ฉันตอบกันนาร์ไป

“ลัคกี้?ทำไมถึงชื่อลัคกี้?”กันนาร์ถามฉันทำไมถึงชื่อนี้อ่ะหรอ? เพราะว่า...

“...เพราะว่าวันนี้เป็นโชคดีของมันไงที่เจอกับฉันไม่งั้นมันอาจจะตายไปแล้ว และก็เป็นโชคดีของฉันเหมือนกัน...”กันนาร์ทำหน้างงเมื่อฉันตอบว่าเป็นโชคดีของฉันเหมือนกัน

“โชคดีอะไรเธอ?”กันนาร์ถามแล้วมองน่าฉัน

“....โชคดีของฉันก็คือการได้เจอนาย ได้อยู่กับนาย พูดกับนาย ไปไหนมาไหนกับนายถึงแม้ว่าจะเพราะเจ้าลัคกี้ แต่นั่นก็คือโชคดีของฉันเหมือนกันไง”ฉันมองน่ากันนาร์แล้วยิ้มให้กันนาร์อย่างจริงใจ

“เพ้อเจ้อ ปกติก็เจอฉันอยู่แล้วไม่ใช่หรอไง?”นั่นสินะแต่

“แต่นั่นเพราะฉันไปหานายไง ไม่ได้เจอโดยพรมลิขิตอย่างนี้ ฮ่าๆๆ”ฉันตอบแล้วก็หัวเราะกับสิ่งที่ฉันพูดออกไป

~คลืนน คลืนนน คลืนน~โทรศัทพ์ของกันนาร์ดังขึ้น

            “แปปนะ ฮัลโหลล อ่อ แพรวาหรอ?มีอะไร”กันนาร์หันมาพูดกับฉันแล้วไปรับโทรศัทพ์แพรวา แพรวาหรอ?โทรมาทำกันนะแล้วทำไมต้องโทรมาตอนนี้ด้วยนะเห้อ

ฉันมองกันนาร์ที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยใบหน้าตึงเครียด มีเรื่องอะไรหรือป่าวนะ?

            “ได้ๆเดียวฉันรีบไปหา แค่นี้นะ”กันนาร์วางสายจากแพรวาแล้วหันมามองฉันที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

            “ฟาริดา เดียวฉันกลับก่อนนะมีธุระด่วนส่วนเจ้าลัคกี้เดียวฉันเข้ามาดูให้บ่อยๆแล้วระหว่างที่มันยังไม่หาย”กันาร์พูดกับฉันระหว่างนั้นก็ยืนใส่รองเท้าไปด้วย

            “อืม เดินทางดีดีนะ”ฉันตอบเสียงเบาโดยไม่มองหน้ากันนาร์ ปึก!!คงออกไปแล้วสินะ ที่ฉันไม่มองหน้ากันนาร์เพราะฉันกลัวว่าจะแสดงสีหน้าอาลัยอาวอนใส่เขาไปแล้วเขาจะรู้ว่าฉันกำลังเสียงใจ ที่เขาเลือกที่จะรีบไปหาแพรวาแต่แพรวาคงมีธุระสำคัญจริงๆสินะเขาถึงได้รีบขนาดนั้น...

            “เห้ออออ ม๊ามี๊จะทำยังไงดีนะ ลัคกี้”

            “หงิกๆๆ”

ถูกใจ 78

Farida_123 ม๊ามี๊จะทำยังไงดีนะ ลัคกี้

Winni69  หมาใคร?น่าร๊ากกกกกก

Palmy000 หมามึง?




ไรต์เตอร์:ทำไมแพรวาต้องโทรมาด้วยนะ หืมมม!!!

ฝากติดชมกันได้นะค้าาาา  จุ้บๆ



​​

ความคิดเห็น