Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

ชื่อตอน : บทที่ 11 Roommate (30%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2561 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 Roommate (30%)
แบบอักษร

บทที่สิบเอ็ด

ในแต่ละวันหญิงสาวไม่ได้ทำอะไรมากกว่าพักผ่อนอยู่บนเตียง แม้ว่าจะมีพยาบาลพิเศษมาคอยถามไถ่ว่าเธออยากได้อะไรเพิ่มเติมหรือไม่ นอกจากหนังสือที่เธอขอมาแล้วอ่านๆหยุดๆเล่มหนึ่งก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ด้วยเหตุนี้เองหนึ่งอาทิตย์จึงผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยเป็นที่สุด 

ถ้าจะว่ามีอะไรเป็นสีสัน ทุกสองสามวันฮาฟิซจะเข้ามาพูดคุยกับเธอบ้าง แรกๆเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรกับอีกฝ่ายนัก แต่ดูๆไปเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะสุภาพและติดตลกเป็นบางที จะพูดว่าเขาเป็น ‘เพื่อน’ คนเดียว ณ ช่วงนั้นก็ว่าได้ 

หญิงสาวเกือบจะ ‘ชิน’ กับชีวิตประจำวันแบบนี้เสียแล้วถ้าอยู่ดีๆวันหนึ่งไม่มีเจ้าหน้าที่ห้าหกคนมาย้ายเธอออกจากห้องพัก ส่วนจะย้ายไปที่ไหนนะเหรอ...

“หิวน้ำ” เสียงทุ้มทำลายความเงียบสงบใน ‘ห้องพักใหม่’ ของเธอ

จริงๆจะว่าเป็นห้องของเธอก็ไม่ถูก พูดว่าเธอ ‘ถูกสั่งย้าย’ มาอาศัยกับเขาจะน่าจะดีถูกต้องกว่า

“อะแฮ่ม!” มิเกลแสร้งไอเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่สนใจ

“แค่ก แค่ก” เขาสวมบทบาทจนรู้สึกระคายคอขึ้นมาจริงๆซะอย่างนั้น

“เมื่อกี้ก่อนฮาฟิซออกไปก็พึ่งรินน้ำให้คุณไม่ใช่เหรอ”

“ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ คอแห้งบ่อยๆ” ชายหนุ่มโกหกหน้าตาย ไม่พอใจเล็กน้อยที่หญิงสาวแยกผู้ติดตามของตนออก โดยเฉพาะกับไอ้ฮาฟิซ...ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ถือโทรศัพท์ร่อนไปร่อนมาน่าตายยิ่งนัก 

หึ...ไม่ได้ดูรูป ดูตัวเป็นๆก็ได้!

มิเกลให้เหตุผลกับหญิงสาวว่า ‘เพื่อความปลอดภัย’ ผู้ไม่ประสงค์ดีอาจจะย้อนกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ เขาคิดว่าถ้าส่งคนไปเฝ้าหน้าห้องหญิงสาวเพิ่มมันจะดูเอิกเกริกเกินไป ไหนๆก็ต้องอยู่ที่นี่เหมือนกันแล้ว ย้ายมาอยู่ด้วยกันจะเป็นไรไป 

แน่นอนเขาไม่ได้บอกความจริงหญิงสาวที่ว่าเขาเหมาทั้งชั้นนี้ไว้แล้ว ถ้าจะมีคนแฝงตัวเข้ามา คงต้องล่องหนให้เป็นเสียก่อน

หญิงสาวขมวดคิ้ววางหนังสือลงบนตัก เอี้ยวตัวไปรินน้ำใส่แก้วให้ผู้ขอ เตียงของเขากับเธอห่างกันแค่โต๊ะเล็กคั่นกลางเท่านั้น ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าที่ออกจะกว้างขวางแล้วจะมากระจุกเบียดกันทำไม แยกกันไปคนละมุมก็ยังได้

“ปวดไหล่” อีกฝ่ายยังเรียกร้องไม่หยุด

ปึก!

“งั้นก็ไม่ต้องกิน” มือบางกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ สีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย 

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะฝืนเอาแขนขวาที่รับเคราะห์แทน ‘คนบางคน’ หยิบเองก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับพยายามยกแขนเก้ๆกังๆเอื้อมมาหยิบจริงๆ ดูน่าสงสารไม่น้อย

ตอนแรกเธอคิดว่าอุบัติเหตุคงไม่ร้ายแรงอะไรมากเพราะนอกจากแผลที่ศีรษะ สวมเฝือกดามคอ ปวดเมื่อยฟกช้ำตามตัวและต้องนอนพักฟื้นกล้ามเนื้อ เธอก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร และเธอก็คิดว่าอีกฝ่ายก็คงไม่ต่างกันมาก เธอเกือบลืมภาพที่เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับบุคคลนิรนามที่มาปองร้ายไป

มิเกลนอนแข็งเป็นท่อนไม้อยู่บนเตียง เขากับเธอมีแผลร่วมกันคือผ้าก๊อซแปะที่ศีรษะ สวมเฝือกที่คอเช่นกัน ใบหน้าที่มีไรหนวดเขียวขึ้นเป็นตอๆยังเหลือรอยฟกช้ำ ครึ่งซีกซ้ายมีเฝือกอ่อนสวมไว้ทั้งขาและแขน ส่วนไหล่ขวาที่ถูกแทงก็ยังขยับไม่ได้มากนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด ดูไม่จืดทีเดียว 

เอาเถอะ...ยังไงเธอก็หนีความจริงไม่พ้นว่าเขาช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่งจริงๆ ท่าทีจึงอ่อนลงเล็กน้อย

“เลิกทวงบุญคุณยิกๆซักที” ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ก็ก็ประคองคอลงจากเตียงเดินไปหาอีกฝ่าย หญิงสาวยกแก้วน้ำป้อนชายหนุ่มถึงปาก ไม่สนใจนัยน์ตาพราวระยับคู่นั่นที่จ้องมองไม่ลดละ

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันก็ไม่ต้องมาพลอยเดือดร้อนไปด้วยแบบนี้หรอก”

“โอ้ะ! ฉันชอบหนังเรื่องนี้” เขาพยักเพยิดหน้าไปทางทีวีบนผนัง เปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน ไม่อยากร่วมฝื้นฝอยหาตะเข็บกับคนตรงหน้า

“เรื่องอะไร” หญิงสาวหรี่ตาเอ่ยถาม

“อ่ะแฮ่ม...” ชายหนุ่มนิ่งคิด เขามีเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้ซะที่ไหน

หญิงสาวมองผู้ป่วยที่ซึ่งแสดงสีหน้าครุ่นคิดอย่างโจ่งแจ้ง ริมฝีปากแดงระเรื่อโค้งมุมปากเล็กน้อย ฉวยรีโมทจากมืออีกฝ่ายมากดเพิ่มเสียง

“เรื่องโปรดของฉันต่างหาก”

เธอไม่ได้โกหก ‘Armageddon’ เป็นหนังสุดโปรดของเธอจริงๆ 

หลังจากนั่งดูอยู่พักใหญ่ เธอพึ่งนึกได้ว่ายังนั่งอยู่บนขอบเตียงของอีกฝ่ายจึงลงเดินกลับที่ของตน โดยไม่เห็นสายตาเสียดายที่มองตามจากเบื้องหลัง

“ฮึก” เนื้อเรื่องดำเนินมาเรื่อยๆจนใกล้จะจบ หญิงสาวหยิบทิชชู่ซับน้ำตาสั่งน้ำมูก ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ยังสะเทือนใจเหมือนเดิม

มิเกลไม่ได้สนใจหนังเท่าใดนัก สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ตาแดงจมูกแดงชวนให้หมั่นเขี้ยวนั่นต่างหาก

“ฉันชอบเรื่องนี้จริงๆนะ” เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว เสียงอู้อี้ก็หันกลับมากล่าวกับเพื่อนร่วมห้อง อับอายเล็กน้อยที่เห็นว่าเขากำลังมองตนอยู่พอดี

“ฉันก็ชอบ ดีมากเลย” ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม ละสายตาจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ใช่ๆ เป็นหนังที่ดีมาก” หญิงสาวไม่เข้าใจความหมายแฝงในประโยคนั้น ได้แต่ย้ำเออออเห็นด้วย

ดังนั้นวันแรกจึงผ่านไปด้วยประการฉะนี้...


________________________________________________________

สวัสดีค่าาาาาา

ในที่สุดก็โดนจับย้ายมาจนได้ นอนเป็นผักทั้งคู่ก็ยังจะหาเรื่องกันนะ 55555555

มาคอยดูกันค่าว่านอนเห็นหน้ากันเช้าเย็นเนี่ยจะทำให้เกลียดกันน้อยลงรึเปล่า

คอมเม้นต์พูดคุยกันเข้ามาได้น้าาา ผู้เขียนใจดี ไม่กัดแน่นอนค่าาา 

รบกวนฝากกดถูกใจด้วยน้าค้าาา 

ขอบคุณที่ติดตามค่าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น