แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -49- ...ลูกที่จะสืบทอดสายเลือดของข้า...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -49- ...ลูกที่จะสืบทอดสายเลือดของข้า...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2558 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -49- ...ลูกที่จะสืบทอดสายเลือดของข้า...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

 

ตอนที่ 49

 

...ลูกที่จะสืบทอดสายเลือดของข้า...

 

 

            “ไอเดีย ข้าจะไม่คาดคั้นเจ้าหรอกนะ แต่ถ้าเจ้ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็บอกพวกข้าได้นะไอเดีย ยังไงพวกข้าก็เป็นคนรักของเจ้านะ” ดาร์คพูดบอก ไอเดียระบายยิ้มจางๆเมื่อได้ยิน

 

 

 

            ทั้งสามใช้เวลาเพียงไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน ลูซและดาร์คจึงขอนั่งพักอยู่โซฟาส่วนไอเดียก็ขอขึ้นไปดูลูกชายทั้งสองของตนก่อน ไอเดียเดินขึ้นมาบนห้องก็ได้ยินเสียงโวยวายของเกตดังขึ้น จนไอเดียถึงกับสะดุ้งเนื่องจากการได้ยินของแวมไพร์นั้นดีกว่ามนุษย์เป็นไหนๆ ทำให้เสียงที่เกตโวยวายมานั้นมันดังก้องเข้าไปในโสตประสาท เมื่อไอเดียได้ยินเสียงโวยวายของเกตก็รีบวิ่งไปบนห้องทันที

 

 

 

            “เกิดอะไรขึ้น” ไอเดียพูดถามแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเจเนซิสนั่งเล่นกับไมล์เนอร์และเรนเดล โดยเกตยืนจ้องหน้าเจเนซิสอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่

 

 

 

            “ท่านแม่!” ไมล์เนอร์และเรนเดลเรียกแม่ของตนเองทันที

 

 

 

            “ไอเดีย! วันหลังแกไม่ต้องให้อีตานี้มาเฝ้าแล้วนะ” เกตพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

 

 

 

            “เดียวสิเกต เป็นอะไรกัน ใจเย็นๆ” ไอเดียพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาเจเนซิสที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่

 

 

 

            “ก็ฉันสอนลูกแกอยู่ อีตานี้ก็จ้องแต่จะเล่นกับเรนเดลและไมล์เนอร์อย่างเดียว” เกตพูดว่าอย่างหัวเสียอีกครั้ง และหันไปจ้องหน้าเจเนซิสอีกครั้ง แต่ตอนนี้เจเนซิสก็จ้องหน้าคืนเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “ไอเดียยย...”  เกตโอดครวญทันที เจเนซิสก็หน้าบึ้งทันทีเช่นเดียวกันที่เห็นว่าเกตไปอ้อนไอเดีย

 

 

 

            “เอาน่าๆ” ไอเดียพูดยิ้มๆ เพราะไอเดียคิดว่าจะทะเลาะและมีเรื่องกันร้ายแรงเสียอีกจึงได้รีบวิ่งขึ้นมาแต่ที่ไหนได้กลับมาทะเลาะกันเรื่องนี้มันทำให้ไอเดียอดยิ้มไม่ได้

 

 

 

            “คุณกลับไปพักเถอะครับ” ไอเดียหันไปหาเจเนซิสซึ้งเจเนซิสก็หันไปคุยเล่นกับเรนเดลและไมล์เนอร์อีกเล็กน้อยร่างกายก็กลายเป็นแสงสำครามและหายไป

 

 

 

            “ขอบคุณมากนะเกตที่มาช่วยเราดูแลลูกนะ เราคงดูแลเองไม่ไหวแน่ๆ” ไอเดียพูดบอก เพราะไอเดียเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงซึ้งมันทำให้ไอเดียรู้สึกว่าตนเองอาจดูแลลูกไม่ทั่วถึง

 

 

 

            “ไม่เป็นไรหรอกแก ใช่ว่าแกจะดูแลลูกไม่ได้สักหน่อย แกเป็นคนอุ้มท้องลูกแกมาเองนะสัญชาตญาณความเป็นแม่อยู่เต็มตัวแกเลยรู้มั้ย เพราะฉะนั้นแกอย่าคิดว่าแกดูแลลูกตัวเองไม่ได้นะ” เกตพูดบอกและเอามือมาตบไหล่ไอเดียเป็นเชิงให้กำลังใจซึ่งมันก็ทำให้ไอเดียใจชื้นขึ้นมาอีกหน่อย

 

 

 

            “แล้วแกจะกลับเลยมั้ย” ไอเดียหันไปถามเกต

 

 

 

            “ยังละ ตั้งแต่อีตานั้นขึ้นมาก็ชวนแต่จะพากันเล่นอย่างกับเด็กน้อย ฉันคงต้องดูแลลูกของแกอีกสักชั่วโมง” เกตตอบกลับ ไอเดียพยักหน้ารับยิ้ม ๆ เพราะมันเป็นเรื่องที่ดีที่เกตยอมสอนหนังสือลูกๆของตนเอง

 

 

 

            “งั้น เราขอนั่งอยู่นี้ด้วยละกัน” ไอเดียพูดบอก ไมล์เนอร์และเรนเดลก็รีบวิ่งมาหาแม่ของตน ไอเดียก็กอดลูกชายของตนด้วยความคิดถึง

 

 

 

            “แกไม่ลงไปหาคนรักแกอะ ทางนี้ฉันดูแลลูกให้ก็ได้ แกจะได้มีเวลาส่วนตัวอยู่กับคนรักแกบ้าง ใช่ว่าฉันจะไม่รู้ว่าทุกวันนี้แกมีเรื่องเครียดๆอยู่ตลอดเพราะฉะนั้นไปพักผ่อนอยู่กับคนรักของแกเถอะ” เกตพูดบอก เพราะพอจะสังเกตุใบหน้าของไอเดียได้ถึงแม้ว่าจะเป็นแวมไพร์แต่ใบหน้าที่วิตกกังวลของไอเดียก็ออกมาให้เกตเห็นได้อย่างชัดเจน

 

 

 

            “ขอบใจมากนะเกต แต่เราอยากอยู่กับลูกสักพักนะ” ไอเดียตอบกลับยิ้มๆซึ่งเกตก็ไม่ขัดอะไร เกตนั่งสอนหนังสือเรนเดลและไมล์เนอร์ต่อ โดยที่ไอเดียก็นอนกอดเอวไมล์เนอร์ที่นั่งอยู่บนเตียงกับแม่ฟังเกตพูดบอกสูตรคณิตต่างๆ ส่วนเรนเดลก็นั่งฝึกเขียนสะกดคำไปเรื่อยๆจนไอเดียเผลอหลับไป

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “อื้อออ...” ไอเดียส่งเสียในลำคอเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรกำลังรบกวนการนอนของตนอยู่ เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ

 

 

 

            “ขอโทษที ข้าทำให้เจ้าตื่นหรอ” เสียงทุ่มนุ่มดังขึ้น ไอเดียมองหน้าดาร์คยิ้มๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเพราะเมื่อกี้ดาร์คก้มลงมาหอมแก้มของตน

 

 

 

            “ไม่หรอกครับ...นี้กี่โมงแล้วครับ” ไอเดียหันไปพูดถามดาร์คพลางคิดว่าบรรยากาศภายในห้องที่เปิดเย็นช้ำแบบนี้มันน่านอนเสียจริงๆ

 

 

 

            “บ่ายสามแล้ว” ดาร์คตอบกลับและนอนลงกอดไอเดีย

 

 

 

            “แล้วเกตละครับ” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

            “เกตขอกลับบ้านไปแล้ว เห็นว่าจะต้องรีบไปช่วยงานที่บ้านต่อ” ดาร์คตอบกลับและเอาหน้าซุกเข้าไปที่ซอกคอของไอเดีย

 

 

 

            “หิวแล้วหรอ” ไอเดียพูดถามคนรักเมื่อดาร์คใช้ลิ้นเย็นๆไล่เลียไปทั่วลำคอของไอเดีย

 

 

 

            “อืม...” ดาร์คตอบเท่านั้นและอ้าปากขี้นก่อนจะฝังเขี้ยวลงไปในลำคอของไอเดีย ดาร์คขยับมาขึ้นคร่อมไอเดียทั้งๆที่เขี้ยวยังคงคาอยู่ที่ซอกคอ เลือดอุ่นๆค่อยๆไหลออกมาตามปากแผลดาร์คก็ดูดกลืนเข้าไป ไอเดียยกมือขึ้นโอบรอบคอของคนรักและค่อยๆใช้มือลูบผมของดาร์ค ดาร์คเองก็รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูกที่คนรักลูบผมของตน

 

 

 

            แกร๊ก

 

 

 

            เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับลูซที่เดินเข้ามาหาไอเดีย ไอเดียค่อยๆเอียงคอเพื่อจะหันไปหาลูซ แต่ก็ต้องชะงักเพราะการที่ไอเดียเอียงคอมาทั้งๆที่ยังคงมีเขี้ยวของดาร์คคาอยู่มันทำให้ไอเดียเจ็บไม่น้อย ลูซเองก็เหมือนจะรู้จึงเดินไปจับหัวให้ไอเดียนอนดีๆ

 

 

 

            “ไม่ต้องฝืนหันมาก็ได้นะ” ลูซพูดบอกและก้มลงไปจูบคนรัก ไอเดียเองก็จูบตอบ ดาร์คค่อยๆถอนเขี้ยวออกมาจากซอกคอของไอเดียและไล่เลียปากแผลของร่างเล็กคนแผลปิดสนิท

 

 

 

            “อืมม...” ไอเดียใช้มือเล็กๆดันอกของลูซออก

 

 

 

            “ลูกละครับ” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

            “ตื่นขึ้นมาก็ถามหาแต่ลูกเลยนะ” ลูซพูดว่าและยกมือขึ้นขยี้ผมคนรักอย่างหมั้นเขี้ยว

 

 

 

            “ลูกนั่งเล่นกันอยู่ข้างล่างนะ” ดาร์คตอบยิ้มๆพร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มใส

 

 

 

            “ไม่ลงไปเล่นกับลูกละครับ” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ข้านั่งเล่นกับลูกมาพอแล้ว ข้าอยากมานอนเล่นกับเจ้าบ้าง” ลูซตอบกลับ

 

 

 

            “งั้นคุณก็เล่นกับผมเหมือนที่เล่นกับลูกสิ” ไอเดียพูดยิ้มๆ ลูซและดาร์คยกยิ้มมุมปาก

 

 

 

            “เล่นกับแม่นะ...ต้องแบบนี้..” ดาร์คกระซิบข้างหูของไอเดียกก่อนจะจัดการถอดเสื้อของไอเดียออกอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “หว่า...คุณจะทำอะไรนะ” ไอเดียพูดขึ้นอย่างตกใจ

 

 

 

            “เล่นกับแม่” ลูซพูดว่าด้วยและก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวทันที

 

 

 

            “อื้ออออ!!...”

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “คนบ้า!...ผมปวดตัวไปหมดแล้วนะ” ไอเดียร้องว่าลูซและดาร์คเมื่อเสร็จกิจกรรมรักของเขาทั้งสามโดยที่ตลอดบทรักไอเดียนั้นได้พยายามห้ามปรามให้หยุดเนื่องจากไมล์เนอร์และเรนเดลนั้นยังคงอยู่ข้างล่าง ถ้าหากไมล์เนอร์และเรนเดลขึ้นมาไอเดียคงจะพูดอะไรไม่ออกแต่ลูซและดาร์คก็ไม่ยอมฟังอะไรเลย ดีหน่อยที่ลูกของเขานั้นไม่ขึ้นมาเห็น

 

 

 

 

            “ข้าขอโทษ” ดาร์คก้มลงไปจูบหน้าผากของคนรักเบาๆ

 

 

 

            “ไม่ต้องเลย ผมจะนอนพักแล้ว คุณสองคนดูลูกด้วยแล้วกัน” ไอเดียพูดว่าอย่างเคืองๆ

 

 

 

            “ข้าขอโทษ อย่าโกรธพวกข้าสิ” ลูซพูดยิ้มๆและพยายามจะเอาหน้าไปซุกที่ซอกคอของคนรัก แต่ไอเดียกลับดันออกเพราะถ้ายอมไอเดียแน่ใจเลยว่าต้องมีต่อแน่ๆ

 

 

 

            “ผมบอกว่าให้ไปดูลูก” ไอเดียพูดว่าและดันปลายคางของลูซให้ออกห่างจากซอกคอของตน

 

 

 

            “ก็ได้ ๆ” ดาร์คพูดอย่างจำยอม ก่อนจะลุกออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะมาหอมแก้มใสของไอเดียเบาๆ ส่วนลูซเองก็ทำเช่นเดียวกัน เนื่องจากทั้งสามล้างตัวกันแล้วจึงไม่ต้องยุ้งยากอะไร

 

 

 

 

            เมื่อลูซและดาร์คออกจากห้องไปความเงียบภายในห้องก็เกิดขึ้น ไอเดียนอนหันหน้าออกไปทางนอกหน้าต่าง อย่างเหนื่อยล้าพลางนึกหวนไปถึงคำพูดของริฮานน่าที่พูดกับไอเดียมาไม่นานนี้ก่อนจะทำให้ไอเดียยิ้มออกมาอย่างมีกำลังใจแปลกๆ

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

            “ข้ามีเรื่องอยากจะบอกท่านเสียหน่อย” ริฮานน่าพูดเกริ่น

 

 

 

          “มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

          “ข้ามีของขวัญจะให้เจ้าดูนะ” ริฮานน่าพูดบอกและเดินเอาหน้าผากมาชนกันกับไอเดีย ราวกับมีอะไรสั่งการ ไอเดียหลับตาลงช้าๆก่อนจะปรากฏ ภาพๆหนึ่งขึ้นมา เป็นภาพของชายหนุ่มหรือพ่อของไอเดียนั้นเองที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเตียง พร้อมกับเสียงเด็กน้อยที่ร้องออกมาดังระงมห้อง

 

 

 

          “ท่านได้องค์ชายพะย่ะค่ะ” เสียงทุ่มของชายหนุ่มที่ไอเดียพอจะจำได้ว่าเป็นองคลักษ์

 

 

 

          “ผู้ชายงั้นหรอ...” ชายหนุ่มหรือพ่อของไอเดียพูดขึ้นเสียงละล้ำละลักราวกับทำอะไรไม่ถูก

 

 

 

          “ท่านลองมาดูลูกชายของท่านเองสิ...มาอุ้มเขาหน่อย...ให้เขารู้ว่าท่านกับข้ารักเขามาเพียงใด” เจ้าหญิงพูดบอกชายผู้เป็นที่รัก

 

 

 

          “ริฮานน่า...ข้าอุ้มลูกของข้าได้มั้ย” พ่อของไอเดียหันมาถามริฮานน่าซึ้งนี้เป็นสิ่งที่ริฮานน่าเห็นซึ่งถ่ายทอดจากความทรงจำมาหาไอเดีย ทำให้ไอเดียยิ้มขำออกมาทันทีเมื่อได้ยิน

 

 

 

          “แล้วทำไมท่านต้องมาถามข้าด้วยละ ถ้าหากท่านอยากจะอุ้มองค์ชายก็ทรงไปอุ้มเสียสิ ข้าเองก็อยากอุ้มเหมือนกันนะ” ริฮานน่าพูดยิ้มๆ เพราะริฮานน่ารอให้พ่อแท้ๆของเขาอุ้มเด็กเสียก่อนริฮานน่าจึงสามารถอุ้มเขาออกมาได้

 

 

 

          “ลูกของข้า...นี้คือลูกของข้าจริงๆ...ลูกที่จะสืบทอดสายเลือดของข้า...” พ่อของไอเดียพูดว่าปลื้มใจสุดๆ จนไอเดียเองก็อดที่จะปลื้มปริ่มไปด้วยไม่ได้

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่สิบเก้า!!++++++++++

มาแล้วค่า ขอโทษที่ให้รอนานนะค่ะรู้สึกว่าขี้อ้อนจะลงดึกทุกวันเลย

ง่วงมาก ขอตัวไปนอนก่อนนะค่ะ <3

 

 

ความคิดเห็น