ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 1 ความลับมักหลบซ่อนอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน

ชื่อตอน : บทที่ 1 ความลับมักหลบซ่อนอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2562 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ความลับมักหลบซ่อนอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน
แบบอักษร

 

 

​Lonely Moon 

ความลับ…มักหลบซ่อนอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน 

 

 

แม่เคยเล่าให้ฉันฟังว่า ถ้ามีลูกผู้หญิงจะให้ชื่อว่าพระจันทร์     และถ้ามีลูกผู้ชายจะให้ชื่อว่าตะวัน  เพราะไม่ว่าแม่อยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้  ก็ตามแม่จะได้มีทั้งพระจันทร์และตะวันคอยอยู่เคียงข้างไปด้วยกันทุกเวลา 

 

แต่ความตั้งใจที่แม่หวังเอาไว้ก็เหมือนกับสายลม ทำได้เพียงแค่รู้สึกแต่ไม่สามารถสัมผัสมันได้   ตั้งแต่แม่คลอดฉันออกมา ร่างกายของแม่ก็เจ็บออดๆแอดๆ เท่าที่ฉันจำความได้ก็เห็นแม่ป่วยเรื้อรังแบบนี้มานาน  ด้วยความเป็นเด็ก ฉันไม่เคยรู้เลยว่าแม่เป็นอะไร พ่อบอกแค่ว่าแม่ป่วยร่างกายของแม่ไม่ค่อยแข็งแรง  ทุกครั้งที่กลับมาจากโรงเรียนฉันจะเห็นแม่นอนซมอยู่บนที่นอนหรือไม่ก็นั่งพิงหลังกับหัวเตียงอยู่เสมอ  เหมือนกับฉันได้รู้จักแม่ผ่านห้องนอนแห่งนี้   โดยที่แม่จะคอยเล่าเรื่องต่างๆมากมายฉันให้ฟัง 

    

ถึงแม่จะป่วย แต่แม่ก็ไม่เคยเศร้าให้ฉันได้เห็น แม่ยิ้มและแสดงออกถึงความสุขอยู่เสมอ  แม่มักจะสอนให้ฉันใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุข เพราะชีวิตคนเรามันแสนสั้น  อย่าใช้ชีวิตอยู่กับความเศร้าหรือเกลียดชังใครนานๆ เพราะมันเสียเวลา 

 

ฉันรักแม่มาก แม่เป็นคนเดียวบนโลกใบนี้ที่สอนให้ฉันมองโลกในแง่ดีและให้คิดในด้านบวก แม่ทำให้ฉันสัมผัสได้ถึงความรักทุกอย่างที่ฉันจะรู้จักได้  ส่วนความผูกพันที่ฉันมีต่อพ่อ อาจไม่มากเท่ากับแม่ แต่ฉันรู้สึกได้ว่าพ่อรักฉัน  เท่าที่ฉันรู้พ่อทำงานหนักมาก บางครั้งก็ไม่ได้กลับบ้าน  ซึ่งฉันกับแม่ก็เข้าใจ 

   

ต่อมาพอฉันอายุได้สิบห้าปี อาการของแม่เริ่มทรุดลงเรื่อยๆจนทำให้แม่ต้องลาจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ แม่ให้สมุดบันทึกที่แนบกับสมุดบัญชีธนาคารทิ้งไว้ให้ฉัน  พร้อมคำบอกลาครั้งสุดท้าย  แม่ขอให้ฉันใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุข คงเป็นเพราะแม่ไม่อยากเห็นฉันเศร้า แม่ถึงบอกย้ำๆกับฉันอย่างนี้เสมอจนลมหายใจสุดท้ายของแม่ 

   

คงจะจริงที่ความลับมักหลบซ่อนอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน เมื่อฉันมารู้ทีหลังว่าพ่อมีครอบครัวอีกครอบครัว และตลอดเวลาที่ผ่านมาพ่อจะใช้ชีวิตอยู่กับบ้านนั้นเป็นส่วนใหญ่  ไม่ได้ทำงานหนักจนไม่มีเวลากลับมาบ้านอย่างที่ฉันเข้าใจ  พ่อมีภรรยาและลูกอีกสองคนเป็นผู้หญิงอายุสิบสามและผู้ชายอายุสิบปี  ทั้งคู่เป็นน้องสาวและน้องชายสายเลือดเดียวกับฉัน เพียงแต่พวกเราคนละแม่กัน 

 

แล้วในที่สุดฉันก็ได้เข้าใจ  การที่แม่ป่วยนั้นไม่ใช่ป่วยแค่ร่างกาย แต่สภาพจิตใจของแม่ต่างหากที่ป่วยมาตลอด สมุดบันทึกของแม่เขียนเรื่องราวต่างๆมากมายเกี่ยวกับความรักของแม่และพ่อ แม่บอกว่าแม่รักพ่อมาก รักจนที่ไม่เคยเผื่อหัวใจไว้เพื่อเจ็บเลย แม่รู้ว่าพ่อรักผู้หญิงคนนั้นมาตลอด แต่แม่ก็ได้แต่ปลอบตัวเองเสมอว่าแม่คือคนสำคัญสำหรับพ่อที่สุดในฐานะภรรยาที่พ่อเลือกแล้ว  ถึงผู้หญิงคนนั้นจะเป็นรักแรกของพ่อ ก็ตาม  แต่แม่ก็เป็นคนเดียวที่รักและอยู่เคียงข้างพ่อเสมอ พวกท่านทั้งสองผ่านอุปสรรคในชีวิตมาด้วยกันหลายอย่าง  เพราะเรื่องราวของพ่อกับผู้หญิงคนนั้น มันจบลงไปตั้งแต่เธอได้ตัดสินใจแต่งงานไปกับเพื่อนสนิทของพ่อ   และแม่ก็เชื่อมาตลอดว่าพ่อจะสามารถรักแม่ได้จากหัวใจจริงๆไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง  อย่างน้อยก็มีฉันเป็นโซ่ใจเชื่อมไว้ระหว่างพ่อและแม่เอาไว้ 

  

แต่ความจริงไม่ใช่เลย แม่มารู้ทีหลังว่าพ่อกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งหลังจากที่เธอหย่ากับสามี   และพ่อกับเธอก็มีลูกด้วยกันหลังจากที่ฉันเกิดได้ไม่นาน   กว่าแม่จะรู้ตัวพ่อก็มีลูกกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว   แม่เสียใจและเจ็บปวดมาก แต่แม่ไม่เคยโกรธพ่อเลย แม่เขียนบรรยายทุกอย่างลงไปว่ามันเป็นเพราะแม่รักพ่อมาก  รักด้วยหัวใจของแม่จริงๆ      และแม่ก็รู้ว่าพ่อเองก็ลำบากใจที่ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้  แม่หลอกตัวเองมาตลอดเวลาที่ผ่านมา  ทั้งที่จริงๆแล้วแม่ไม่สามารถเข้าถึงหัวใจของพ่อได้เลยสักครั้ง  แต่แม่ก็ยอมพ่อทุกอย่าง  ยอมแม้กระทั่งทำเพื่อให้พ่อได้มีความสุขกับผู้หญิงคนนั้น  ทั้งที่แม่กับพ่อแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วแท้ๆ แต่แม่ก็ยอมหย่าให้พ่อกลับไปหาเธอ  หย่าให้ทั้งๆที่รักและเจ็บมาก  แม่เพียงแค่ขอร้องพ่อไว้อย่างเดียวคือขอให้พ่ออย่าเพิ่งบอกฉันเรื่องนี้  เป็นเพราะฉันยังเด็กไม่อยากให้ต้องมารับรู้อะไรกับปัญหาของผู้ใหญ่  น่าตลกดีไหมล่ะทั้งที่ฉันเข้าใจมาตลอดว่าฉันคือลูกเพียงคนเดียวของพ่อ  แต่ตอนนี้ฉันกลับกลายเป็นลูกนอกสมรสไปแล้ว 

    

ในสมุดบันทึกหน้าสุดท้าย  เหมือนแม่ตั้งใจจะบอกหลังจากที่แม่จากไปให้ฉันได้รู้ว่า แม่ไม่อยากให้ฉันโกรธหรือโทษว่าเป็นความผิดของพ่อ เพราะเรื่องของความรักเราไม่สามารถบังคับจิตใจของใครได้  อย่างน้อยในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตแม่  แม่สัมผัสได้ว่าพ่อเองก็รักแม่ ถึงแม้อาจจะเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งของหัวใจก็ตาม ในวันที่ฉันเกิดมาคือวันที่ท่านทั้งสองมีความสุขมากจริงๆ 

  

ฉันอ่านบันทึกของแม่ทั้งน้ำตา พอได้รู้ความรู้สึกที่แท้จริงของแม่  มันกลับยิ่งทำให้ฉันรักแม่มากขึ้นกว่าเดิม  แม่เจ็บปวดกับความรักที่แม่มีให้พ่อมาตลอดในหลายปีที่ผ่านมา แต่แม่กลับพยายามบอกให้ฉันใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุขอยู่เสมอ 

   

“แม่น้ำขา หนูจันทร์สอบตกคณิตศาสตร์อีกแล้วค่ะ รู้สึกตัวเองสมองทึบจังเลยค่ะแม่” 

 

“มันเป็นเพราะลูกอาจไม่ถนัดในสิ่งที่ทำอยู่ก็ได้นะ หนูลองเรียนอะไรที่หนูชอบแทนไหม?” 

 

ความทรงจำยังคงอยู่ในหัวใจ ฉันเมื่อวันนั้นกลับบ้านด้วยความรู้สึกอ่อนล้า หลังจากได้รู้ผลสอบของตัวเอง ฉันเป็นคนหัวไม่ค่อยดีเรียนไม่ค่อยเก่ง  และมักต้องสอบซ่อมบางวิชาอยู่ตลอด แต่แม่ก็น่ารักและเข้าใจฉันเสมอ แม่ไม่เคยซ้ำเติมอะไรเลยกับทุกอย่างที่ฉันเคยทำผิดพลาด 

   

“แม่คะหนูจันทร์คิดถึงแม่จังเลยค่ะ 

 

จากนี้คงไม่มีอีกแล้วกับช่วงเวลาดีๆและมีความสุขในตอนที่ฉันกลับมาจากโรงเรียนแล้วเข้ามาในห้องนอนของแม่เพื่อเล่าชีวิตในรั้วโรงเรียนให้แม่ฟัง แม่ที่คอยปลอบใจ คอยให้คำปรึกษาในเรื่องต่างๆแก่ฉัน แม่ที่คอยเป็นหลักและยึดเหนี่ยวให้ฉันได้มีชีวิตที่สนุกและสดใส 

 

 

To Be Continued 

ความคิดเห็น