หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 17 คนที่ถูกจดจำ

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 คนที่ถูกจดจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2561 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 คนที่ถูกจดจำ
แบบอักษร


แต่เฝิงถานกลับรู้สึกแปลกใจ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอหลินเมิ่งที่นี่ ตั้งแต่วันก่อนที่เขายืมมือเกาซีเพื่อหยั่งเชิงหรงหลินและหลังจากที่รับรู้อำนาจที่แท้จริงของเขาแล้วนั้น เขาก็พยายามไม่ไปยุ่งกับหลินเมิ่งอีก วันนี้เขาได้มาเข้าร่วมกิจกรรมปีนเขาที่ทางสมาคมได้จัดขึ้น เขาที่เบื่อๆ นั้นก็ได้ตามมาด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าในความโชคร้ายนั้น สวรรค์ยังได้เมตตาให้เขาได้พบกับเธออีกครั้ง

คำว่าพรหมลิขิตนี่ช่างศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ว่าไหมล่ะ?

เฝิงถานหัวเราะอย่างมีความสุขในใจ เขาขยับเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยทักทายหรงหลิงด้วยรอยยิ้ม

หางตาที่แวววาวของเขากวาดมองหลินเมิ่งนิ่งๆ ครั้งหนึ่ง เพียงเห็นว่าหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอาย ดวงตายาวรีทั้งสองข้างเคลือบไปด้วยน้ำจนดูราวกับมีหมอกหนาเป็นชั้นๆ ช่างสวยงามหาใดเปรียบ ก็ทำให้เกิดความร้อนรุ่มขึ้นในใจของเขา สาบานได้เลยว่าเมื่อไหร่ที่หรงหลิงไม่ต้องการเธอแล้ว เขาจะเอาเธอมาไว้ในครอบครอง แล้วสนุกกับเธอแรงๆ ให้สมกับความต้องการ ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่มดชัดๆ เป็นเพราะเธอที่ทำให้หลายวันมานี้ เขาต้องอดกลั้นจนเกือบต้องเดินสายธรรมะแล้ว หลายวันมานี้เขาไม่ได้ออกล่าเหยื่อ คุณชายน้อยตระกูลเฝิงผู้สง่างาม เคยเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?   

“เฝิงถาน ใครน่ะ?”

คนที่มาด้วยกันกับเฝิงถานประมาณเจ็ดแปดคนนั้นเดินเข้ามา มองหรงหลิงที่แม้ขนาดนั่งอยู่ก็ยังมีมีเสน่ห์น่าดึงดูดอย่างประเมิน มากไปกว่านั้นก็คือมองใบหน้าหลินเมิ่งอย่างนิ่งอึ้ง ในใจมีความคิดเดียวกันปรากฏขึ้นอย่างไม่ได้นัดหมาย  นี่คือภูตสาวที่ปรากฏกายขึ้นในป่าเหรอ*!?* สวยงามราวกับไม่ใช่คน*!*

ท่ามกลางสายตาของกลุ่มคนที่มองประเมินมานั้น หลินเมิ่งก็รู้สึกอายจนใบหน้าแทบจะหยดออกมาเป็นเลือดอยู่แล้ว เธอถอนใบหน้าออกมาแล้วซุกเข้ากับไหล่ของหรงหลิง

หรงหลิงเม้มริมฝีปาก ยืนมือใหญ่ออกมาปิดบังใบหน้าเล็กของหลินเมิ่งน้อยๆ บดบังเธอจากสายตาของคนภายนอก สายตาแหลมคมราวกับคมดาบกวาดมองไปยังกลุ่มผู้คน มองพวกเขานิ่งๆ จนพวกเขาต้องถอนสายตาที่มองประเมินมาอย่างจาบจ้วงนั้นกลับมาอย่างเก้อกระดาก

สุดท้ายสายตาของหรงหลิงก็หยุดลงบนร่างของเฝิงถาน สายตาที่ดูเหินห่างและไม่พอใจนั้น ช่างดูออกได้ชัดเจนนัก

เฝิงถานยิ้มขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน “คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอคุณที่นี่ ก็เลยเข้ามาทักทายน่ะครับ”

เขาชี้ที่กลุ่มคนด้านหลังของเขา แล้วพูดขึ้นอีกครั้งว่า “นี่คือคนที่อยู่ในสมาคมเดียวกับผม เป็นคนเมือง J ทั้งหมดเลย......”

หรงหลิงกลับพูดตัดบทเขาอย่างไม่เกรงใจ “ตอนนี้ผมไม่อยากให้ใครมารบกวน!”

เฝิงถานอึ้งไป ในใจรู้สึกไม่พอใจ รู้สึกว่าหรงหลิงจะหยิ่งยโส ไม่ไว้หน้าใครเกินไปแล้ว! แต่ต่อหน้าแบบนี้ เขาไม่สามารถที่จะเอาเรื่องหรงหลิงได้ ดังนั้นจึงได้แสร้งยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร “โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะ”

พูดไปก็ตะโกนขึ้นเสียงหนึ่ง แล้วเดินนำกลุ่มคนขึ้นเขาไป คนที่เหลือเหล่านั้นก็เป็นคนที่ผ่านอะไรมามากมาย พบเจอเรื่องอะไรมาก็ไม่น้อย เมื่อเห็นว่าหรงหลิงไม่พอใจแบบนี้ และท่าทีของเฝิงถานก็ยิ่งนอบน้อมมากขึ้นไปอีก พวกเขาก็รู้แล้วว่าที่มาของหรงหลิงนั้นไม่ธรรมดา เช่นนั้นก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อไปเท่าไหร่นัก จึงรีบตามติดเฝิงถานไป

เมื่อเดินมาไกลแล้ว ทุกคนก็เริ่มถามขึ้นด้วยความสงสัย “เฝิงถาน นั่นใครน่ะ? ดูหยิ่งชะมัดเลย!”

เฝิงถานหัวเราะออกมาน้อยๆ “นั่นน่ะเถ้าแก่ใหญ่ที่จะมาลงทุนที่เมือง J ของเรา ชื่อหรงหลิง”

“หา!? เขาก็คือหรงหลิงเหรอ! ยังดูเด็กอยู่เลย!”

อายุเท่านี้ก็ได้เป็นประธานใหญ่แล้ว อีกทั้งยังมีครอบครัวที่ใหญ่โตขนาดนั้นอีก ช่างชวนให้คนตกตะลึงและอิจฉาเกินไปแล้ว

“แล้วเด็กผู้หญิงที่เขากอดอยู่คือใครกัน?”

เฝิงถานหัวเราะ แต่ไม่ตอบคำถาม ชัดเจนว่ากลุ่มวัยรุ่นเหล่านี้เกิดความคิดที่ไม่ดีขึ้นมาแล้ว ผู้หญิงที่เขายังไม่ได้เล่นสนุก เขาก็ไม่มีทางจะส่งให้คู่แข่งเพื่อสร้างความลำบากหรอก

ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเฝิงถานไม่พอใจเท่าไหร่นัก เธอยื่นมือออกมาดึงแขนของเฝิงถานด้วยความโกรธอย่างไม่จริงจังนัก เธอดึงเข้ามาชิดกับหน้าอกของตัวเอง แล้วแสร้งเบียดชิดหน้าอกของตนเข้ากับแขนของเขาอย่างยั่วยวน

“คุณชายเฝิง คุณคงไม่ได้สนใจยัยเด็กผู้หญิงคนนั้นหรอกนะคะ!”

เฝิงถานหัวเราะออกมาอย่างมีเสน่ห์ มือข้างหนึ่งโอบเข้าที่สะโพกกลมกลึงของฝ่ายหญิงสาว

“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ”

เขาหัวเราะ ก้มหน้าลงจูบแรงๆ เข้าที่ริมฝีปากเย้ายวนที่แดงเพราะลิปสติกของหญิงสาว

เขาก้มลงจูบหญิงสาวมหาลัยปีสองจากมหาลัยศิลปะที่มีดีแต่หน้าตา สวยใสแต่ไร้สมองอย่างเอาแต่ใจ เฝิงถานหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง แต่สิ่งที่มองเห็นนั้นกลับเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด ทำให้ผู้คนหลงใหลดวงนั้น หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็พลันร้อนขึ้นมา ออกแรงดึงรั้งร่างของเธอให้เข้ามาแนบชิด แล้วจูบเธออย่างรุนแรงราวกับเสือร้าย

ด้านข้างนั้นมีเสียงเชียร์ดังขึ้นไม่หยุด เสียงหื่นกระหายราวกับเสียงของหมาป่าดังไปทั่ว

แต่มีเพียงเฝิงถานเท่านั้นที่รู้ว่า ตัวเขาเองต้องการอะไร!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น