sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 ตกหลุมพราง

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ตกหลุมพราง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ตกหลุมพราง
แบบอักษร

​ข่าวลือของสุรเชษฐ์ดังไปทั่วโรงเรียนอีกแล้ว คราวนี้เป็นเรื่องการโกงข้อสอบ แน่นอนว่าผมไม่สนใจ

ในตอนเย็น ณ ตึกร้างซอยบ้านตาล เมื่อผมไปถึงก็เห็นกลุ่มของแดงยืนเขม่นไอ้ทิตอยู่

ผมไม่สนแก๊งของแดง ผมมีธุระแค่กับไอ้ทิตนี่ล่ะ เพราะดูท่าถ้าไม่จัดการมันให้รู้แล้วรู้รอด มันคงตามรังควานผมในทุกๆ วันแน่

"เข้ามา" ผมกวักมือเรียก คนจริงไม่พูดเยอะ เจ็บคอ

"..." (ไอ้ทิต)

ฟุตเวิร์กอันคล่องแคล่วของไอ้ทิตเข้ามาประชิดตัวผมได้อย่างง่ายดาย แต่!

ผัวะ!

ร่างกายของสุรเชษฐ์นี้ก็เร็วไม่แพ้กัน ผมเตะเข้าสีข้างจนเขากระเด็นไป

ไอ้ทิตลุกขึ้นมามองผมจากนั้นปล่อยหมัดชุดเข้ามา ในตอนนี้ผมไม่ได้รู้เลยว่าที่หลบได้อย่างง่ายดายราวกับมองภาพสโลว์เพราะร่างกายถูกอัปเกรดด้วยวิชาและสเตตัสจากดันเจี้ยนพิศวง

ผัวะ!

ผมสะบัดข้อมือใส่ใบหน้าของไอ้ทิต ดีที่ผมออมแรงไว้อยู่ไม่อย่างนั้นเขาอาจได้เจ็บหนัก

แก๊งของแดงส่งเสียงเฮ

ไอ้ทิตก็ลงไปนอนกองกับพื้นแล้วผมไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อ

แดงเดินเข้ามาเกาะไหล่ผมก่อนหัวเราะเสียงดัง "มึงมันเจ๋งจริง! ขอบใจมากเพื่อน"

ไอ้บ้านี่ไม่ได้รู้เลยว่าผมไม่ได้ทำเพื่อมันแต่ทำเพื่อตัวเองต่างหาก

เมื่อผมกลับไปถึงบ้านก็พบสาวทวินเทลโรงเรียนนานาชาติยืนอยู่หน้ารั้ว

"..." (ผม)

"ฮี่ๆ " เธอยิ้มอย่างขี้เล่น

วันนี้มาโหมดสาวน้อยแสนซน? ว่าแต่ยัยนี่.. ไม่ใช่ว่าไปดักรอผมที่หน้าโรงเรียนแล้วไม่เจอจึงมาดักรอถึงบ้านหรอกนะ

เมินๆ แล้วเข้าบ้านดีกว่า

"อ๊ะ! เดี๋ยวซี่ เชยังโกรธเค้าอยู่เหรอ เค้าขอโทษน้า~" สาวทวินเทลทำหน้าอ้อนเข้ามาเกาะแขน

"คราวนี้มาไม้ไหน? พวกพนักงานที่ร้านคาราโอเกะไม่ทำให้หายคันหรือไง" ผมเอ่ยอย่างเย็นชา

ใบหน้าเจ้าหล่อนยังยิ้มแต่เหมือนผมเห็นเส้นเลือดปูดขึ้น เธอกำแขนผมแน่นก่อนเอ่ย "เชนี่ล่ะก็ ปากร้ายจังเลยนะ วันนี้เค้ามาคุยดีๆ เอางี้ เราไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ดีไหม"

"ทำไมกูต้องไปกับมึงด้วย" ผมจับแขนบางๆ ของหญิงสาวออก

"กูมึงอีกแล้วหยาบคายตลอดเลย งั้น.. ถ้าเชไม่อยากไปคาเฟ่เราไปที่คอนโดเค้าไหม ไม่ได้ไปนานแล้วนิ" สาวทวินเทลทำสายตาออดอ้อนมาอีก

บ้าเอ๊ย! ตัวผมห้ามหลงกลเด็ดขาด ยัยนี่แม้ภายนอกจะน่ารักแต่ด้านในเน่าเฟะขนาดไหนก็ได้เห็นมาแล้ว ปฏิเสธไปเลย!

"ไม่!" ผมเดินเข้าบ้านไม่สนใจผู้หญิงคนนี้อีก

แอบมองจากหน้าต่างเห็นสาวทวินเทลยังไม่ยอมกลับ

"ก่อเรื่องอีกแล้ว? นายจะเลิกทำให้ครอบครัวของเราเดือดร้อนสักทีได้ไหม! " ใบเฟิร์นเองก็เห็นผู้หญิงที่มายืนหน้าบ้าน เธอดุผมอย่างกับแม่

ผมยิ้มเจื่อน "คุณน้องสาวผู้น่ารักเข้าใจผิดแล้ว พี่ชายคนนี้ไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นสักนิด"

"เหอะ!"

โดนน้องสาวสะบัดหน้าใส่อีก

"แม่ว่าให้เธอเข้ามาก่อนดีไหม ปล่อยให้ยืนอยู่อย่างนั้นน่าสงสารออก" แม่ใบเฟิร์นทำหน้าเหนื่อยใจ

"ไม่ต้องหรอกครับแม่ เดี๋ยวเธอก็คงกลับไปเอง"

พูดจบผมขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนห้อง เล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยจนถึงเวลาข้าวเย็น

เดินลงมาก็เห็นสาวทวินเทลนั่งอยู่ในบ้านแล้ว ใครพายัยผู้หญิงชั้นต่ำเข้ามาในบ้านฟร้า โธ่!

เหมือนแม่ใบหม่อนเห็นผมขมวดคิ้วมอง เธอจึงอธิบาย "พ่อเขาเห็นว่าเริ่มจะมืดแล้วปล่อยไว้ข้างนอกแบบนั้นก็อันตรายเลยให้แม่ไปชวนเข้ามาน่ะ"

"เมื่อไหร่แกจะรู้จักให้เกียรติผู้หญิงบ้าง" พ่อสมบูรณ์พูดอย่างละเหี่ยใจ

เอ้า? ทำไมเป็นผมที่โดนด่าล่ะ ผมอุตส่าห์ไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนนี้แล้วนะ

แล้วยัยทวินเทลนี่จะนั่งมึนอีกนานไหม! ผมส่งสายตากดดันให้เธอออกไป

"ไหนๆ แล้วเชอรีนหนูอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเลยสิจ๊ะ" แม่ใบหม่อนออกปากชวนด้วยรอยยิ้มสดใส

"ค่ะ! " เชอรีบตอบอย่างเด็กดี

ไม่ต้องมา ‘ค่ะ’ เลยเฟ้ย! แล้วท่าทีเหมือนลูกคุณหนูที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีนั่นมันอะไร! 

ด้วยเหตุนี้มื้อเย็นจึงมีสมาชิกเพิ่มมาอีก 1

เหมือนพ่อสมบูรณ์และแม่ใบหม่อนจะเดาความสัมพันธ์ของผมกับเชอรีนไปในแนวลึกซึ้ง

พวกเขาน่าจะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย พ่อสมบูรณ์เอ่ยอย่างจริงจัง "ถึงฉันจะเคยเตือนแกไปแล้ว แต่วันนี้ฉันจะพูดอีกครั้ง หากแกกล้าฆ่าหลานฉันอีกคนคราวนี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนฆ่าแกเองกับมือ!"

แม่ใบหม่อนถอนหายใจทำหน้าปลง

ใบเฟิร์นใช้สายตาที่ราวกับมองคนตายมองมาที่ผม

เหงื่อแตกซิก.. นี่คิดกันไปถึงไหนแล้ว? ว่าแต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิคุณพ่อสมบูรณ์ครับ ทำไมไม่สอบให้ลูกรู้จักป้องกันเล่า ถ้าเด็กไม่เกิดสุรเชษฐ์จะไปฆ่าเด็กได้ไง

เหนือสิ่งอื่นใด ผมเอ่ย "เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว ผมกับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้น"

เชอรีนรีบพูด "ใช่ค่ะ เราเป็นแค่เพื่อนที่เที่ยวด้วยกันบางครั้ง กินด้วยกันบางครั้งและนอนด้วยกันบางครั้งเท่านั้นเอง"

เจ้ย! ถ้าจะพูดให้เรื่องมันแย่ลงช่วยหุบปากไว้ไม่ได้หรือไงฟระ ยัยนี่!

แต่แบบนี้พวกเขาคงจะรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนยังไง.. เดี๋ยวสิเดี๋ยว? ทำไมถึงส่งสายตาทิ่มแทงมาที่ผมกันทุกคนเลยล่ะ ผมไม่ได้เป็นคนทำให้เชอรีนกลายเป็นผู้หญิงชั้นต่ำสักหน่อย จริงไหม?

หลังอาหารเย็น แม่ใบหม่อนก็เอ่ย "นี่ก็ดึกแล้วเชษฐ์ช่วยส่งน้องเขากลับบ้านหน่อยนะ ป่านนี้พ่อแม่คงเป็นห่วงแย่"

ผมชี้หน้าตัวเอง ทำหน้าแหยงๆ

สุดท้ายผมจำต้องขี่รถไปส่งยัยเชอรีนอะไรนี่กลับบ้านแต่ผมจะส่งเธอแค่ปากซอยเท่านั้น!

เพราะเรื่องของยัยทวินเทลเลยไม่ได้เอาคะแนนสอบให้พ่อสมบูรณ์ดูเลย

"...ครอบครัวของเช ดูอบอุ่นดีนะ" ขณะกำลังซ้อนมอเตอร์ไซค์จู่ๆ เชอรีนก็พูดขึ้น หญิงสาวไม่เข้าใจเด็กผู้ชายที่โตมาในครอบครัวดีๆ แบบนี้กลายเป็นคนที่จิตใจเลวทรามแบบสุรเชษฐ์ได้อย่างไร

"..." (ผม)

ผมไม่สนใจเธอ จนกระทั่งมาถึงสถานีรถไฟ

"ลงไป จะกลับรถไฟหรือแท็กซี่ก็เลือกเอาแล้วกัน" ผมเอ่ยเสียงดุ

"ม่าย~ แม่บอกให้เชไปส่งเค้าที่บ้านไม่ใช่หรือไง? " เชอรีนกอดเอวผมไว้แน่น "หากทิ้งเค้าไว้ตรงนี้เค้าจะกลับไปฟ้องแม่นะ"

ผมมองไปข้างหลังอย่างเย็นชา เห็นรอยยิ้มขี้เล่นกับฟันขาวๆ ถึงอย่างนั้นใบหน้าของเธอก็ดูหดหู่ ผมถาม "...บ้านเธออยู่ไหน"

"เห~ เชจำทางไปคอนโดเค้าไม่ได้เหรอ? แปลกจัง? " เชอรีนกะพริบตาสองสามที

"บอกทางมา!"

ผมขี่รถไปตามทางที่เชอรีนบอกจนมาถึงคอนโดหรูสูงราว 30 ชั้น

"เชขึ้นมาก่อนสิ เครื่องเกมที่เชบอกให้ซื้อคราวก่อนเค้าซื้อมาแล้วนะ ไม่อยากลองเล่นเหรอ? " เชอรีนลงจากมอเตอร์ไซค์พลางถาม

"เครื่องเกม? "

"อื้ม! ก็ zombie z III ไง" เชอรีนพยักหน้า

ตาผมเป็นประกายทันทีไอ้เครื่องเกม 4D สุดแพงนี่ในชีวิตเก่าผมยังเคยเล่นแค่ครั้งเดียว!

"...มีแผนอะไร? " ผมถามอย่างไม่ไว้ใจ ยัยนี่ไม่น่าใช่คนดีแบบนี้ และดูไม่เหมือนผู้หญิงขี้เหงาด้วย

"ไม่รู้เหมือนกัน" เชอรีนยิ้มขี้เล่น ผมเริ่มรู้ว่ามันไม่ใช่รอยยิ้มจากใจจริงของเธอ

"....ก็ได้" ผมล็อกคอรถและเดินเข้าไปในคอนโด

ที่ทางเข้าถัดจากประตูกระจกกว้างก็มีน้ำพุในร่ม จากนั้นเป็นเคาน์เตอร์ประสาสัมพันธ์

กดลิฟต์ขึ้นไปชั้น 21

เชอรีนใช้คีย์คาร์ดเปิดประตูห้อง 21/11

ผมเดินเข้ามาก็ต้องตะลึง ขยะเยอะฉิบหาย! เคยทำความสะอาดห้องบ้างไหมเนี่ย!

ให้ตายเถอะเสียดายห้องสวยๆ ชะมัด! 

"อยู่คนเดียว? "

เชอรีนมองผมก่อนเอ่ย "พ่อแม่เค้าอยู่เมกาไง เชนี่ขี้ลืมจัง มาเถอะเครื่องเกมอยู่ทางนี้"

ผมเดินตามไปในห้องย่อยอีกห้องในนั้นมีตู้สีดำทรงกลม เข้าไปด้านในมีแว่น VR และ ปืนสองกระบอก

"เข้ามาดิ" ผมกวักมือเรียก

"เล่นก่อนเลยเค้าจะไปอาบน้ำสักหน่อย" พูดจบเชอรีนก็เดินออกไป

ในตอนนั้นผมมัวแต่ตื่นเต้นกับเครื่องเล่นเกมจนไม่ได้สังเกตสิ่งผิดปกติและได้ตกหลุมพรางของยัยผู้หญิงชั้นต่ำในที่สุด...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น