kimochii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 04:เสียวๆเกี้ยวคุณหมอ [100%]

ชื่อตอน : Chapter 04:เสียวๆเกี้ยวคุณหมอ [100%]

คำค้น : Fuck

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 78.2k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2558 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 04:เสียวๆเกี้ยวคุณหมอ [100%]
แบบอักษร

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/39938/1712198536-member.jpg

 

 

 

 

CHAPTER 4

เสียวๆเกี้ยวคุณหมอ

 

 

 

                  "แน่ใจนะที่จะไม่ให้กูอยู่รอ" 

 

                  "เออ...มึงกลับไปเลย กูกลับเองได้" 

 

                  "เออๆ งั้นกูไปและ พรุ่งนี้ที่เดิมนะมึง"

 

                  "อืม" 

 

สิ้นเสียงสนทนา ขาเรียวยาวก็ก้าวลงจากรถยนต์คันหรูของเพื่อนสนิทปรากฏชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อที่ตอนนี้กำลังบอกลาเพื่อน ก่อนรถยนต์จะขับเคลื่อนออกไปจนลับสายตา

 

ใบหน้าคมหันไปทางเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยนางพยาบาลสาวที่กำลังยืนออกันอยู่หน้าประตูทางเข้า ส่งเสียงกรีดกร๊าดกันเบาๆพร้อมกับหันไปซุบซิบนินทากันแล้วมองมาทางผม 

 

                 "เฮ้อ...โรงพยาบาลนี่มันน่าเบื่อจริงๆ" ผมบ่นกับตัวเอง พร้อมกับเดินไปที่ประตู ฝ่าวงล้อมนางพยาบาลสาวที่ดูยังไงมันก็ฝูงซอมบี้ชัดๆ พวกเธอจะกัดผมตายหรือเปล่าเนี่ย  

 

หลังจากฝ่าฝูงผีดิบมาแล้ว ผมก็เดินไปที่เคาน์เตอร์  รับบัตรคิวเพื่อเข้ารับการตรวจก่อนจะเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้

 

                  "เอ่อ คุณค่ะ...คุณไม่สบายเหรอค่ะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า" จู่ๆนางพยาบาลสาวคนหนึ่งก็ทำใจกล้าเดินเข้ามาถามผมด้วยท่าทีสุภาพ 

 

                 //มาโรงพยาบาล ก็ต้องไม่สบายสิวะ //สิ่งที่ผมคิด 

 

                 "อ๋อครับ...เป็นไข้หนะ ขอบคุณครับที่เป็นห่วง" สิ่งที่ผมพูด 

 

นางพยาบาลสาวคนอื่นๆเริ่มเข้ามาคุยกับผม ผมได้แต่ยิ้มรับแล้วตอบคำถามพวกเธ สาวๆนี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

.

.

.

.

 

                  "พี่ๆ พี่เป็นบุรุษพยาบาลคนใหม่เหรอ" เสียงใสเจื้อยเเจ้วดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่มหนุ่มร่างเล็กที่เข้าไปออเซาะกับบุรุษพยาบาลหน้าหล่อ แต่ยังไงก็น้อยกว่าผมอะ ผมหันไปทางเด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ สายตาหวานหยาดเยิ้มนั่นสอดส่องไปทั่วอย่างกับมองหาเหยื่อ ไหนจะเสื้อตัวบางกับกางเกงขาสั้นนั่นอีก

 

หึ!! 

 

'น่ารักดีนะ' 

 

แต่...

 

'แรดไปหน่อย' 

 

 

                 "มารุมคนไข้เนี่ยไม่มีงานทำกันเหรอครับ" เสียงเรียบนิ่งดังขัดก่อนพวกนางพยาบาลสาวจะรุมล้อมผมจนหายใจไม่ออก ผมผละสายตาจากสองเด็กหนุ่มหันไปตามต้นตอของเสียง ร่างโปร่งในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาพร้อมกับส่งสายตาดุๆไปทางเหล่านางพยาบาล 

 

                 "คุณธนัตถ์ใช่มั้ยครับ" ผมพยักหน้าเบาๆ

 

                  "ขอโทษด้วยนะครับ พอดีถึงคิวคุณเข้าห้องตรวจแล้ว เห็นคุณไม่เข้ามาสักทีผมเลยออกมาดู ไม่คิดว่าจะโดนรุมขนาดนี้" ร่างโปร่งพูดขึ้น ใบหน้าน่ารักใต้กรอบแว่นยิ้มอย่างเป็นมิตร นางพยาบาลสาวที่ต่างพากันแยกย้ายกันไปทำงาน ตอนนี้มีแค่ผมกับคุณหมอหน้าหวานแค่สองคน

 

                  "งั้น...เชิญเข้าห้องตรวจด้วยครับ"มือบางที่สอดอยู่ในกระเป๋าข้างเสื้อกาวน์ยกขึ้นผายไปทางห้องตรวจก่อนจะเดินนำผมไป 

 

'หมอจะกลัวเข็มรึเปล่านะ'

 

                 "เชิญนั่งครับ" คุณหมอพูดขึ้นเมื่อผมเปิดประตูเข้ามาในห้องตรวจแล้ว ร่างแกร่งนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆคุณหมอ สายตาไล่สำรวจห้องสีขาวที่ไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าร่างโปร่งตรงหน้า ใบหน้าเนียน ริมฝีปากสีแดงสดและสองแก้มน่าหยิก 

 

                 "เป็นอะไรมาครับ"คุณหมอพูดถามขึ้น ก้มหน้าอ่านรายละเอียดบางอย่าง 

 

                 "หน้าที่คุณไม่ใช่เหรอครับ คุณเป็นหมอไม่ใช่เหรอ" ผมเลิกคิ้วถาม เอนหลังพิงเก้าอี้ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางพาดไปกับโต๊ะทำงานของคุณหมอ

 

                 "นี่คุณ กรุณารักษามารยาทด้วยครับ" ร่างโปร่งหันหน้าหวานมาทางผมแล้วพูดเสียงเรียบนิ่งพูดขึ้น 

 

                 "มาตรวจคนไข้สิครับ" พูดพลางมองร่างโปร่งด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ร่างโปร่งทำเสียงฮึดฮัดก่อนจะหันเก้าอี้เข้าหาผม

 

                 "นั่งตรงนั้นมันตรวจไม่ถึงหรอกนะครับ"ผมพูดขึ้นลอยๆ ร่างโปร่งถอนหายใจเบาๆแล้วขยับเก้าอี้เข้าหามากขึ้น 

 

                 "นี่!! จะขยับไปทำไมหละ"  คุณหมอเริ่มโวยขึ้นเมื่อผมขยับเก้าอี้ออกห่าง ผมไม่ตอบเพียงแต่นั่งยิ้มขำเท่านั้น

 

                 "ถ้าจะกวนก็กลับไปได้แล้วครับ" ร่างโปร่งพูดเสียงเย็นชา แต่ถึงจะเย็นชายังไงมันก็ขัดกับสีหน้าที่เเดงจัด ไม่รู้ว่าเขินหรือโกรธกันแน่

 

                 "ใจเย็นสิครับ ไล่คนไข้แบบนี้ได้ยังไงกัน คุณเป็นหมอแบบไหนเนี่ย....ใจร้ายจังน้า" 

 

                 "ผมต้องถามคุณมากกว่า...ต้องการอะไร" ดูท่าคุณหมอจะเริ่มทนไม่ไหวแล้วสิ แว่นตาหนาถูกถอดออกวางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นจ้องผมตาเขม็ง

 

                 "น่ารักกว่าที่คิดอีกนะครับ" ใบหน้าหวานที่จ้องผมด้วยความโมโหตอนนี้กลับกลายเป็นทำหน้านิ่งแทนเมื่อเจอคำชมเข้าไป 

 

                 "ต้องการอะไรครับ" ร่างโปร่งถามย้ำอีก

 

                  "เข้ามาตรวจผมสิ....นั่งตรงนี้" ร่างแกร่งยกขาเรียวที่พาดกับโต๊ะลง มือหนาตบตักแกร่งเป็นเชิงบอกให้มานั่ง

 

                 "ไม่!" คุณหมอยื่นคำขาด ร่างโปร่งขยับถอยหลัง หนีไปนั่งกอดอกที่เก้าอี้ตัวเอง

 

                 "ขัดใจคนไข้เหรอ...อืม เป็นหมอที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ" พูดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างโปร่งมองตามแต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร ขายาวก้าวไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว 

 

                 "คุณจะไปไหน"ก่อนประตูจะเปิดออก เสียงใสก็ดังขึ้น ขายาวชะงักทันที

 

                 "ก็หมอที่นี่บริการไม่ดี ผมก็จะไปโรงพยาบาลอื่นที่ดีกว่านี่ไงครับ" ผมเน้นคำว่าดีกว่านี่ให้ร่างโปร่งได้ยินพร้อมกับยิ้มเยาะ คุณหมอหน้าหวานฟังแล้วถึงกับลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาลากแขนผมไป

 

                 "นั่งเฉยๆ" มือบางกดไหล่แกร่งให้นั่งลง ผมยิ้มมุมปากแล้วรีบนั่งลงทันที ร่างโปร่งเดินไปหยิบอุปกรณ์ก่อนจะเดินทำหน้าเซ็งมาหาผม

 

                  "นั่งดีๆสิ"ผมเลิกคิ้ว ขายาวขยับเข้าหากันก่อนร่างโปร่งของคุณหมอจะตามมานั่งอย่างรวดเร็ว 

 

                 "หืม...ทำไมมานั่ง"

 

                 "งั้นผมลุก" 

 

                 "ใจเย็นสิ...ก็แค่ถามเฉยๆ" มือหนาจับเข้าที่เอวคอดเมื่อร่างโปร่งทำท่าจะลุกขึ้น 

 

                 "ปล่อย" ร่างโปร่งพูดเสียงเรียบ ผมลดมือหนาลงจากเอวคอเปลี่ยนมาปลดกระดุมเสื้อแทน

 

                 "จะทำอะไร"ร่างโปร่งถามขึ้นเมื่อเสื้อเชิ้ตถูกเปิดออกเผยอกแกร่ง ใบหนาเริ่มขึ้นสี

 

                 "ก็ถอดเสื้อไง...จะตรวจไม่ใช่เหรอ" 

 

                 "ไม่จำเป็นต้องถอดก็ได้ครับ"

 

                 "อืม...ช่างเหอะ ผมถอดแล้ว"

 

สเต็ทโตสโคป(หูฟังแพทย์)ถูกวางทาบไปกับอกขาว ความเย็นวาบจากส่วนที่เป็นเหล็กแผ่ไปทั่วอกแกร่ง ผมหันไปหาคุณหมอหน้าหวานที่ตอนนี้ใบหน้าขึ้นสีแดงจัด เหงื่อเม็ดโตผุดตามใบหน้าเนียน มือหนาค่อยๆสัมผัสที่สะโพกอวบ ร่างโปร่งสะดุ้ง หลบสายตาผมแล้วลากสเต็ทโทสโคปไปทั่วแผ่นอกจนผมหลุดขำออกมา 

 

                 "ขำอะไร" 

 

                 "หมอตรวจเป็นรึเปล่าเนี่ย"พูดพลางขยับหน้าเข้าใกล้ใบหู 

 

                  "ปะ...เป็นสิ ผมเป็นหมอนะ" 

 

                  "อ้าปากหน่อย" ผมอ้าปากตามที่ร่างโปร่งบอก มือบางหยิบไฟฉายส่องเข้าไปในปาก ผมแลบลิ้นให้ร่างโปร่งตรวจง่ายขึ้น 

 

                 "ผมคิดว่าคุณคงเป็นไข้หวัดธรรมดา ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก"คุณหมอพูดพร้อมกับเก็บอุปกรณ์การแพทย์ เวลานี้ใบหน้าเราใกล้กันมากซะจนผมอดใจแทบไม่ไหวเลย

 

                  "อ๊ะ!! ทำอะไร" จมูกโด่งฝังลงที่พวงแก้ม สูดดมดังฟอดใหญ่ คุณหมอโวยวายผลักผมออก แต่ก็ได้แค่ผลักนั่นแหละ คุณหมอแรงน้อยแบบนี้จะสู้อะไรผมได้ 

 

                 "หอมจัง" พูดพลางก้มลงสูดดมที่ซอกคอต่อ เลื่อนมือมาสัมผัสกลางกายของคุณหมอบีบเค้นเบาๆ

 

                 "ปล่อย"คุณหมอผละออกจากตักแกร่ง ขยับถอยไปติดกำแพงสีขาว ผมยิ้มขำพลางมองร่างโปร่งด้วยสายตาโลมเลีย

 

                 " เดี๋ยวผมจะจ่ายยาให้ เชิญออกไปรับยาด้วยครับ" ท่าทางตื่นกลัวนั่นช่างน่าขำเสียจริง ผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าใกล้ร่างโปร่ง ใช้มือหนายันผนังไว้กันร่างโปร่งหนี 

 

                  "หมอ ผมรู้สึกเพลียจังจะเป็นลมแล้ว...ผมต้องนอนที่นี่ใช่มั้ยครับ"

 

                  "คุณไม่ต้องนอนโรงพยาบาลหรอกนะ ไข้หวัดนิดหน่อยเอง"

 

                  "แต่ผมอยากนอน" ผมดื้อดึงสุดฤทธิ์ ผมยังไม่อยากกลับบ้านหรอกนะ ที่บ้านไม่มีอะไรสนุกๆให้ทำเลย อีกอย่าง..

 

ยังแกล้งคุณหมอไม่สะใจเลย..

 

                  "แต่ว่าคุณ..."

 

                  "หมอ...ผมต้องนอนโรงพยาบาลใช่มั้ย" ก้มลงไปกระซิบข้างใบหู ร่างโปร่งนิ่งเงียบจนผมต้องกระตุ้นด้วยการจูบซับที่ซอกคอเบาๆ 

 

                  "อะ...อืม ก็ได้ถ้าคุณอยากนอน"พูดพลางผลักร่างแกร่งออกห่าง

 

                  "หึ..ก็แค่เนี่ย งั้นผมไปรอข้างนอกดีกว่า หมอคงอยากจัดการตัวเอง"พูดพลางก้มลงมองช่วงล่างของคุณหมอที่โป่งนูนออกมานิดๆ

 

                  "อะ...ออกไปเลย!!" คุณหมอออกปากไล่เสียงดัง ปกปิดกลางกายจนมือพันกันไปหมด

 

                  "หึ..คร้าบ..คร้าบ" 

 

..

..

..

..

 

วันนี้เป็นวันแรกที่ผมได้นอนโรงพยาบาล แถมได้ห้องส่วนตัวซะด้วยสิ แบบก็ดีเวลาทำอะไรจะได้ง่ายๆหน่อย..

 

ร่างสูงในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนนั่งเล่นนอนเล่นอยู่บนเตียงที่ดูคับแคบสำหรับเขา  อาการไข้หวัดก่อนหน้านี้หายไปในทันทีเมื่อได้แกล้งคุณหมอหน้าหวาน  มือหนากดรีโมทเปลี่ยนช่องไปมา รู้สึกเบื่อมากๆที่ได้แต่นอนอยู่แบบนี้ แถมตอนนี้ยังเป็นช่วงเที่ยงที่ถึงแม้จะเปิดแอร์แต่เมื่อมองออกไปเห็นแสงแดดเมืองไทยแล้วมันน่าหงุดหงิดชะมัด

 

'เมื่อไหร่จะมีคนมาให้แกล้งเนี่ย'

 

 

ก็อก! ก็อก! 

 

                 "ขออนุญาตค่ะ" 

 

                  "ครับ" สิ้นเสียงตอบรับ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก นางพยาบาลสาวอกอึ๋มที่เข้ามาพร้อมกับรถเข็นที่บรรจุอาหารสำหรับคนไข้เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายั่วยวนผมสุดๆ 

 

                  "วางไว้ตรงนี้นะคะ" เสียงใสพูดขึ้นพลางวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะคร่อมเตียง ผมพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสนใจโทรทัศน์ต่อ 

 

                  "อาการเป็นยังไงบ้างค่ะ ปวดตรงไหนรึเปล่า"คุณเธอสาวเท้าเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วแล้วจับที่แขนผมบีบเบาๆ

 

                 "ไม่เป็นไรแล้วครับ"

 

                 "ให้อยู่เป็นเพื่อนมั้ยคะ เดี๋ยวดิฉันดูแลคุณเอง" เธอถามขึ้นท่าทางดูเป็นห่วงผมเอามากๆ แต่สายตานี่จ้องไอ้พาสน้อยตาเป็นมันเลย ผมยิ้มมุมปากพร้อมกับมองนางพยาบาลสาวที่เดินไปล็อคประตูห้องแล้วเดินมานั่งบนเตียง 

 

                 "อยาก...เช็ดตัวมั้ยคะ"ไม่รอให้ผมตอบ สาวเจ้าก็เดินไปเตรียมน้ำใส่อ่างใบเล็กพร้อมกับผ้าเช็ดตัวทันที 

 

                 "มาแล้วคะ...เดี๋ยวดิฉันถอดเสื้อให้นะคะ" มือหนากดรีโมทปิดโทรทัศน์ทันที พร้อมกับลุกขึ้นนั่งให้นางพยาบาลบริการถอดเสื้อให้ 

 

เมื่อถอดเสร็จหญิงสาวก็จัดการขึ้นคร่อมนั่งตักผมทันที ผมจะไม่แปลกใจเลยถ้าวิธีการเช็ดตัวของเธอไม่ล่อแหลมขนาดนี้ นางพยาบาลอกอึ๋ม กระโปรงสั้นรัดติ้วที่แทบจะเห็นชั้นในอยู่แล้ว ไม่แทบอ่ะ ผมเห็นเรียบร้อยและ 

 

                 "เป็นอะไรไปค่ะ ดิฉันเช็ดแรงไปเหรอ"พูดพลางทำหน้าไร้เดียงสา 

 

'มาไร้เดียงสาตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วครับเจ๊'

 

                  "ถ้าแรงไปก็ขอโทษด้วยนะคะ พอดีดิฉันชอบแรงๆ...เบามือไม่ค่อยเป็น" พูดพลางส่ายสะโพกบดเบียดกลางกาย

 

                  "อื้อออ...อย่าค่ะ" นางพยาบาลร้องครางพร้อมกับยกมือดันผมออกห่างเมื่อผมพยายามไซร้ซอกคอเธอ 

 

                  "อื้อออ...คุณ"

 

                 "โอ้ย! เจ๊ครับ...อย่าเล่นตัว ไร้เดียงสาไปก็เท่านั้น เจ๊อยากได้ผมจนตัวสั่นเลยไม่ใช่เหรอ"ดูเหมือนประโยคที่ผมพูดไปมันจะทำให้เธอนิ่งอึ้งไปเลย เธอยิ้มแหยๆก่อนจะลดมือที่ดันอกผมลง 

 

                  "มีถุงยางป่ะเจ๊" 

..

..

..

..

 

                 "คุณหมอ ช่วยเซ็นเอกสารด้วยคะ" มือบางจับปากกาเซ็นลงไปที่กระดาษสีขาวที่มีรายละเอียดยาวเหยียดจนน่าปวดหัว 

แต่เชื่อเถอะตอนนี้คงไม่มีอะไรน่าปวดหัวไปกว่าคุณคนไข้หน้าหล่อที่ดื้อดึงจะนอนค้างที่นี่ ผมเกือบเสียตัวให้แล้วมั้ยหละ มือนี่อย่างกับปลาหมึกเกาะผมอยู่นั่นแหละ

 

                 "คนไข้คนนั้น...เอ่อที่ชื่อธนัตถ์เค้าดีขึ้นรึยัง" ผมถามขึน รีบๆหายจะได้ออกจากโรงพยาบาลสักที แค่ไข้หวัดธรรมดาเอง ทำไมจะต้องนอนโรงพยาบาลด้วย

 

                 "เอ่อ...เค้าบอกว่ามึนหัวมากๆ ให้คุณหมอขึ้นไปตรวจคะ" 

 

                  "ทำไมต้องเป็นผมหละ หมอคนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะ"ผมโวยขึ้นทันที

 

                  "พอดี...คนไข้เค้ากำชับมาคะ อีกอย่างเค้าก็เป็นคนไข้ของคุณหมอนี่คะ"นางพยาบาลพูดขึ้นพร้อมกับหยิบเอกสารตรงหน้าผมไปกอดไว้

 

เฮ้อออ.....วันเคราะห์กรรมอะไรของผมเนี่ย แค่นึกถึงก็ปวดหัวแล้ว นี่ต้องไปสัมผัสแผงอกนั่นอีกครั้งใช่มั้ย 

 

ผมถอนหายใจหนักๆก่อนจะพยักหน้าให้พยาบาลคนสนิทเป็นเชิงบอกให้เตรียมตัว เธอยิ้มรับก่อนเราจะเดินออกจากห้องไป

..

..

..

..

                  "อ๊ะ...อ๊า...ซี้ดดด..อื้อ"

 

                 "ซี้ดดด..อืมม" 

 

                 "อ่ะ...อ๊ะ...อื้ออ...คุณพาส...ซี้ดดด" 

 

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังลั่นยามเมื่อสะโพกสวยขย่มกายลงมาทาบทับท่อนเอ็นใหญ่ ร่างสูงที่นอนราบบนเตียงคนไข้เลื่อนมือหนาไปสัมผัสหน้าอกอึ๋มทั้งสองบีบอย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้ง 

 

                 "อื้อออ...ไม่ไหวแล้วคะ...อ่ะ..อ๊ะ" มือเรียวลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องลอนสวยพร้อมกับขยับสะโพกขึ้นลงเน้นๆ 

 

                 "อื้อออ....อ๊าา...อ๊ะ....อ่าาส์" 

 

                 "ซี้ดดดด...อ่ะ...อืมมม" 

 

                 "แฮ่กๆๆ คุณพาสนี่ร้อนแรงจังเลยนะคะ"หญิงสาวพูดขึ้นยิ้มๆ ก้มลงจูบจมูกโด่งก่อนจะยกสะโพกขึ้น 

 

                 "ถอดถุงยางให้ผมด้วย" ผมสั่งเสียงเรียบ หญิงสาวลุกขึ้นลงจากเตียง มือบางถอดถุงยางอนามัยออกจากท่อนเอ็นที่ตอนนี้เริ่มสงบลงแล้ว ผมจัดการใส่กางเกงและติดกระดุมให้เรียบร้อย หญิงสาวเองก็เช่นกัน 

 

                  "อาการเป็นยังไงบ้างค่ะ"เมื่อเเต่งตัวเสร็จสาวเจ้าก็รีบมาเกาะเเขนผมทันที 

 

                  "ก็ดีขึ้น...ออกไปได้แล้วครับ"

 

                  "แต่ดิฉันอยากอยู่ดูแลคุณพาสนี่คะ" 

 

                 "ก็บอกให้ออกไปไง...น่ารำคาญ ไปเอาหมอหน้าหวานคนนั้นมา!!" ผมพูดเสียงดัง เธอสะดุ้งตกใจก่อนจะพยักหน้าระรัวแล้ววิ่งไปเปิดประตู 

 

                 "อะ....เอ่อ"ไม่ทันไร เสียงใสแสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับคุณหมอหน้าหวานที่ผมเรียกร้องก่อนหน้านี้ 

 

                  "เข้ามาสิครับคุณหมอ ผมปวดหัวไม่ไหวแล้วเนี่ย"

 

                 "แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าดีขึ้น.."

 

                 "คุณไปได้แล้วครับ ผมไล่คุณนานแล้วนะ" ผมพูดขึ้นเสียงเรียบ เธอหน้าเสียก่อนจะรีบเดินออกไป 

 

                 "เอ้า..มาเร็วๆสิครับ จะปล่อยให้คนไข้ตายรึไง" ได้ยินดังนั้นคุณหมอก็ขยับมายืนข้างเตียงโดยมีนางพยาบาลเดินตามมาข้างหลัง จัดการสวมหูฟังแพทย์เพื่อทำการตรวจ

 

                 "นะ...นี่ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับผมนะ!" ร่างโปร่งโวยขึ้นใบหน้าขึ้นสีระเรื่อเมื่อรู้สึกได้ถึงมือปริศนาที่แอบสัมผัสบั้นท้ายตนเอง

 

                 "หึ...ผมทำอะไร คุณหมอระแวงไปเองรึเปล่าครับ เอ้า..เร็วสิ จะตรวจผมไม่ใช่เหรอ"ผมพูดด้วยสีหน้ากวนๆไม่วายตีก้นคุณหมอเบาๆ 

 

                 "อ๊ะ...นี่คุณ!" 

 

คุณหมอทำหน้าที่อย่างรวดเร็วไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นแดงจัด ไหนจะสายตาที่พยายามหลบหน้าผมกับท่าทางที่ดูห่างเหินนั่นอีก 

 

กลัวผมสินะ..

 

                 "นี่หมอ....หมอชื่ออะไรเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ คุณหมอหันมามองหน้าผมแว๊บนึงก่อนจะรีบหันไปทางอื่น 

 

                 "อยากรู้ไปทำไม" 

 

                 "ก็แค่อยากรู้ ไม่มีเหตุผล อ่อ..ขอชื่อเล่นนะครับ" ใบหน้าหล่อพูดขึ้นยิ้มๆ แต่น้ำเสียงเรียบนิ่งซะจนคุณหมอถอนหายใจเลยทีเดียว 

 

                 "กันต์"

 

                 "อะไรนะครับ" 

 

                 "กันต์!"

 

                  "อะไรนะ" 

 

                 "กันต์ครับ!!" 

 

                 "กะ กะ...อะไรนะ" 

 

                  "ก็บอกว่ากันต์ไง กันต์อ่ะ  กันต์ กันต์ กันต์!!" คุณหมอโวยวายเสียงดัง ท่าทางเหมือนเด็กที่ยืนแหกปากทำเอาผมหัวเราะขำ 

 

                 "หึๆ โอเคๆ คุณหมอกันต์" ผมรีบพูดขัดเมื่อคุณหมอเอาแต่โวยวายอยู่อย่างนั้นจนพยาบาลสาวที่ติดตามเข้ามาอดขำไม่ได้ หมดคราบความเป็นหมอเลยนะ

 

ร่างสูงก้าวลงจากเตียงคนไข้ สายน้ำเกลือที่ตอนนี้ถูกปลดออกไปเรียบร้อย สาวเท้าเดินไปหาร่างโปร่งที่ยืนอยู่นิ่งๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความโมโหสุดๆ 

 

                 "คุณธนัตถ์! เข้ามาทำไม...กลับไปที่เตียงสิ" ร่างโปร่งตะโกนใส่หน้าผม นางพยาบาลที่ยืนกลั้นขำก่อนจะหุบยิ้มเมื่อได้ยินประโยคที่ผมพูด 

 

                  "หมดหน้าที่แล้วครับคุณนางพยาบาล คุณหมอสติแตกคนนี้ผมจะดูแลเอง...ล็อคประตูให้ผมด้วยนะ แล้วอย่าไปเล่าให้คนอื่นฟังนะครับ หมอเค้าอาย"พูดจบนางพยาบาลก็พยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินออกไปไม่ลืมที่จะล็อคกลอนประตูให้ตามคำสั่ง 

 

                  "ปล่อยสิ...ผมจะกลับแล้ว!" ร่างโปร่งสะบัดแขนเต็มแรงเมื่อมือหนาจับที่ข้อมือและล็อคเอวคอดไว้ไม่ให้ถอยหนี 

 

                  "อื้ออ...อึก" ริมฝีปากหนารีบก้มลงฉกชิมริมฝีปากบางเพื่อปิดเสียงร้องของร่างโปร่ง 

 

                  "อื้ออออ" 

 

ปึกๆๆๆ 

 

หมัดเล็กระดมทุบอกแกร่งเมื่อรู้สึกถึงลิ้นร้อนที่พยายามแทรกเข้ามาภายในโพรงปาก ร่างสูงผงะถอยหลังไปนิดเนื่องจากแรงของร่างโปร่งเยอะพอสมควร 

 

เมื่อร่างโปรงไม่ยอมเปิดปาก มือหนาจึงเลื่อนไปบีบที่กรามอย่างแรงจนร่างโปร่งร้องออกมาทำให้ผมรีบแทรกลิ้นเข้าไปกวาดต้อนไปทั่วจนมีน้ำใสเยิ้มที่มุมปาก 

 

"อื้อออ...อ่อย!!(ปล่อย)" สัมผัสร้อนแรงทำให้ร่างโปร่งอ่อนยวบ มือที่ทุบตีบัดนี้กลับคล้องคอหนาไว้เพื่อไม่ให้ตนเองร้วงลงไปกับพื้น 

 

มือหนาช้อนคุณหมอขึ้นอุ้ม คุณหมอมีท่าทีขัดขืน สถานที่แบบนี้เตียงคนไข้น่าจะเหมาะที่สุด ไวเท่าความคิดขายาวก้าวไปที่เตียงทันทีจัดการวางคุณหมอลง 

 

                  "ปล่อยสิ...คุณบ้าไปแล้วเหรอ ผมเป็นหมอนะ..อ๊ะ"ผมถอดเข็มขัดของคุณหมอแล้วรวบมือบางไว้เหนือหัวจัดการมัดด้วยเข็มขัดอย่างแน่นหนา คุณหมอดิ้นขลุกขลักจนผมต้องขึ้นไปนั่งทับ กางเกงสแลคสีดำขลับถูกรูดลง เนื้อผ้าครูดกับขาเรียวเล็กจนแดงเป็นปื้น

 

                  "อื้ออ...มะ...ไม่เอา พอแล้ว"ลิ้นร้อนเลียตรงรอยครูดจนคุณหมอร้อง ส่ายหน้าไปมาด้วยความเจ็บแสบ 

 

มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกเผยหน้าอกขาวเนียนและยอดอกน่ารัก ริมฝีปากก้มลงสัมผัสกับยอดอก จูบซับจนยอดอกแข็งชูชัน 

 

                  "อื้ออ...พอ..ไม่เอา เสียว..อ่ะ" ร่างแกร่งแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก สบสายหวานหยาดเยิ้มก่อนจะก้มลงไล้เลียกดลิ้นรัวที่เม็ดสีสวย 

 

                 "อ๊ะ!...อย่า..อื้อออ"

 

                  "ปากบอกห้าม แต่ทำไมหมอแอ่นเข้าหาผมหละครับ " พูดพลางกัดที่ยอดอกเบาๆ 

 

                 "คุณพอเถอะ...อ๊ะ อ๊า" เสียงใสร้องขอ ส่งสายตาอ้อนวอนให้ผม ผมยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับซุกไซร้ซอกคอฝังฟันคมเพื่อสร้างรอย มือหนาข้างหนึ่งก็ล้วงเข้าไปในชั้นในสีขาว บีบเค้นกลางกายที่ตอนนี้นอนสงบนิ่ง

 

                  "อ๊ะ...อื้ออ ตรงนั้น..อ่ะ!"

 

                  "หมอแน่ใจนะ ว่าจะให้ผมหยุด..หืม" พูดพลางหอมแก้มใส ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อมือหนาเค้นคลึงจนเกิดอารมณ์ 

 

                  "อ๊ะ...อึก..อื้อออ!" 

 

                 "หึ..ให้ผมทำต่อใช่มั้ยครับ..จุ๊บ"พูดจบผมก็ก้มลงจุ๊บปากคุณหมอก่อนจะเลื่อนลงไปรูดชั้นในตัวบางไปกองไว้ที่ตาตุ่ม 

 

                  "อื้ออ...อย่า...อ๊ะ..อ๊า" ลิ้นร้อนระรัวที่ปลายยอด ไล้เลียไปทั่วส่วนหัวดูดดึงจนเกิดเสียง ก่อนจะครอบครองทั้งแท่งรูดรั้งจนสุดความยาว 

 

                  "อื้อออ...อ่ะ..อ๊ะ. ไม่ไหว..อ๊ะ" ร่างโปร่งตัวเกร็ง พยายามหุบขาป้องกันแต่ถูกผมจับเอาไว้  

 

                 "ไม่ไหว..อ่ะ...อื้ออ" เมื่อร่างโปร่งเริ่มเคลิ้มไปกับบทรัก นิ้วเรียวค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางเพื่อทาง ผนังด้านในตอดรัดนิ้วแน่นจนขยับไม่ได้

 

                 "หมอครับอย่ารัดแน่นสิ ผมขยับไม่ได้" 

 

                 "อึก..จะ...เจ็บ..อื้อออ!" คุณหมอพูดไปครางไป กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดน้ำตาใสเอ่อล้นขอบตา ผมก้มลงดูดเลียกลางกายเพื่อผ่อนคลายคุณหมอ 

 

                  "อื้อ..อ่ะ...อ๊ะ....อื้อออ" นิ้วเรียวค่อยๆขยับเข้าออกเมื่อช่องทางเริ่มคลายบ้างแล้ว ก่อนจะเพิ่มนิ้วที่สองและสามตามไป 

 

                  "อ๊ะ...อื้ออ ไม่ไหวแล้ว...อ๊ะ" ริมฝีปากหนาผละออกจากกลางกาย ผมแกะเข็มขัดออกปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ จัดการพลิกร่างโปร่งให้นอนคว่ำไปกับเตียง จับสะโพกอวบให้ลอยเด่น

 

                  "คะ...คุณ อื้อออ!" ลิ้นร้อนกดแทรกเข้าไปในช่องทางเย้าแหย่จนผนังด้านในตอดรัดลิ้นระรัว

 

                  "ไม่ไหวแล้ว อื้อ.. อ๊ะ!" 

 

                  "หมอเหงื่อเต็มหน้าเลย...เป็นไข้เหรอครับ ผมฉีดยาให้มั้ย" กระซิบข้างใบหูแดงพร้อมกับถูกลางกายกับบั้นท้ายสั่นระริก จมูกโด่งหอมแก้มใสแล้วผละออกมาเพื่อถอดกางเกง 

 

                  "เอาหละ...ฉีดตรงไหนดีน้า ตรงนี้ดีมั้ย" กลางกายใหญ่ที่แข็งชูชันจ่อที่ปากช่องทางสัมผัสเบาๆ 

 

สวบ!

 

                  "ยะ...อย่าเข้ามานะ อ๊า!! เอาออกไป ไม่เอา! " ร่างโปร่งตาเบิกโพลงดิ้นพล่านด้วยความเจ็บเมื่อผมกดกลางกายเข้าไปพรวดเดียวมิดด้ามแล้วแช่ไว้เพื่อให้ร่างโปร่งได้ปรับตัว ถึงแม้จะเบิกทางแล้ว แต่ก็ยังคับแน่นอยู่ดี ท่อนเอ็นขยายใหญ่จนคับรู ช่องทางตอดรัดระรัวจนปวดหนึบไปหมด

 

                  "ซี้ดดด...อ่าส์ หมอรัดแน่นไปแล้ว"พูดพลางเริ่มขยับสะโพกเข้าออก ความเสียวเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วตัว 

 

                  "อึก...อื้ออ เจ็บ..ฮึก..อื้ออ" 

 

                  "กลัวเข็มผมหรอ หืมม ทำไมคุณหมอถึงกลัวเข็มหละ เห็นมันแทบจะทุกวันอยู่แล้วนี่ครับ"  

 

เลือดสีแดงสดที่ไหลลงมาตามขาเรียวบ่งบอกได้ว่าช่องทางคงคับมากๆเหมือนไม่เคยมีใครได้รุกล้ำมาก่อน คุณหมอหน้าหวานยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ

 

ให้ตายเถอะ นี่ผมเปิดซิงหนุ่มน้อยมาหลายคนแล้วนะ 

 

                  "อ๊ะ...อื้ออ..มันใหญ่...อ่ะ..อ๊ะ"  

 

ท่อนเอ็นเริ่มกระแทกอัดเข้าไปเบาๆก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นถี่รัว ส่วนหัวกระแทกเข้าไปโดนจุดเสียวจนคุณหมอร้องครางลั่น เสียงร้องที่สุดแสนจะเจ็บปวด ฟังแล้วได้อารมณ์ดีชะมัด 

 

                  "อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อื้ออ"

 

                  "อ่าาาส์...ซี้ดดด อย่ารัดผมแน่นสิหมอ เดี๋ยวเข็มผมก็หักหรอก...อืมมม" พูดพลางยึดบั้นท้ายไว้แน่นแล้วกระหน่ำซอยสะโพกเน้นๆจนร่างโปร่งร้องเสียงหลง 

 

                  "ระ...แรง...อ๊าา แรงไป...อื้ออ" คุณหมอร้องออกมาเมื่อท่อนเอ็นขยับเข้าออกอย่างแรง ร่างสูงก้มลงจูบเรือนผมเลื่อนลงมาถึงท้ายทอยพร้อมกับกระแทกกายไปด้วย 

 

มือบางกำผ้าปูเตียงแน่นซุกใบหน้าไปกับหมอนเพื่อเก็บเสียงครางน่าอายแต่ก็ไม่เป็นผล ก็เล่นกระแทกเข้ามาแรงแบบนี้ซ้ำยังเร็วซะจนร่างโปร่งสั่นไหวจนตัวโยนอย่างน่าสงสาร แต่ตอนนี้ในหัวสมองของผมมันเต็มไปด้วยความเสียวและอารมณ์ที่โหมกระพืออย่างหนัก ถ้าจะให้หยุดตอนนี้คงไม่ได้หรอก 

 

                  "ซี้ด...หมอ..อ่าาส์ ครางดังๆสิ...อืมม...หรือว่าผมกระแทกไม่แรงพอ" ว่าแล้วผมก็เพิ่มแรงกระแทกมากขึ้นจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วบริเวณ 

 

                 "อ๊ะ...อ๊าา ไม่ไหวแล้ว...อ่ะ...อื้อออ" 

 

                  "พาสต้า...อ่าาส์ ครางชื่อผม..ซี้ดด" 

 

                 "อ๊ะ...พะ...พาสต้า...อ๊าาา..พาส!!"

 

                 "ซี้ดดด หมอผมจะไปแล้ว..อืมมม" 

 

ปึก! 

 

                 "อ่ะ...อื้อออ" 

 

เสียงหน้าขากระทบกับก้นงอนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะฉีดน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทาง ร่างโปร่งเองก็ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน คณหมอหอบหายใจเฮือกใหญ่ บทรักเมื่อสักครู่ทำเอาอาการไม่สบายหายเป็นปลิดทิ้ง ผมก้มลงจูบบั้นท้ายเนียนที่ตอนนี้ยังสั่นระริกเป็นลูกนก

 

 

                  "สั่นแบบนี้ไข้ยังไม่ลดแน่เลย ฉีดยาอีกสักเข็มดีกว่านะครับหมอ" 

 

 

 

.....................................................................................

อัพครบแล้วน้า 

ขอบคุณรีดด้วยนะค่ะที่ให้คำแนะนำ ไรท์ยังมือใหม่ ข้อมูลยังไม่ถูกต้องยังไงก็ช่วยบอกกันด้วยน้าา ขอบคุณมากๆค้า

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น