ทิพย์วารี

ประกาศค่ะ บทที่13 ทนไม่ไหวต้องระบายอารมณ์ 100% มัซ้ำกันนะคะ ไม่สามารถลบได้เพราะรีดได้สนับสนุนไปแล้ว รีดที่รักทุกท่านเลือกอ่านตอนไหนก็ได้นะคะ ไรท์ต้องขออภัยรีดที่รักเป็นอย่างสูงนะคะ🙏🙏🙏🙏

บทที่ 2 สิงห์หนุ่มแห่งเมืองคนปาบ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 2 สิงห์หนุ่มแห่งเมืองคนปาบ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2561 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 สิงห์หนุ่มแห่งเมืองคนปาบ 100%
แบบอักษร

บทที่ 2 สิงห์หนุ่มแหjงเมือคนปาบ


สามหนุ่มลงลิฟต์ไปที่ชั้นเจ็ดที่มีห้องควบคุมความปลอดภัยและห้องนิรภัยสำหรับเก็บเงินเก็บชิฟสำรับไพ่ที่มีการตรวจตราอย่างเข้มงวดในห้องจะมีผู้ที่เข้าได้ทั้งหมดสี่คน คือคลินท์ แอล เทอรี่และจเรมี่

เมื่อเตรียมการรักษาความปลอดภัยและเช็คกล้องวงจรปิดทุกจุดดูแลอย่างเรียบร้อยคลินท์ก็นั่งดูจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่บนผนังห้องมองลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการในคาสิโนที่เยอะเหมือนทุกวันส่วนมากจะเป็นชาวต่างชาติเยอะคนไทยก็มีแต่มือไม่หนักเท่ามหาเศรษฐีชาวตะวันออกกลางที่มักจะเล่นกันหนักมือต่ำสุดก็ห้าสิบล้าน

“ฉันจะลงไปดูงานชั้นล่างหน่อยนะ จเรมี่ไปด้วยกันนายสองคนอยู่ที่นี่หากมีมือหนักมาโทรตามฉันนะ.” คลินท์สั่งคนสนิทแล้วลุกออกไปกับจเรมี่และบอดี้การ์ดอีกสี่คน

ร่างสูงผอมเพรียวของนางแบบสาวไฮโซคนดังและยังเป็นลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดังของลอสแอนเจลิสเดินเชิดเข้ามาในโรงแรม

“ฉันมาหาคลินท์ เขาอยู่ไหน” ราเนียถามรีเซฟชั่นสาวสวยหน้าเคาน์เตอร์ด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

“เดี๋ยวดิฉันติดต่อท่านให้นะคะ” รีเซฟชั่นคนสวยก็ต่อสายโทรศัพท์หาเลขาของเจ้านาย “คุณแอลคะ คุณราเนียมาขอพบท่านประธานค่ะ”

“เจ้านายไม่ว่างครับ บอกให้เธอกลับไปก่อนแล้วผมจะติดต่อเธอเองครับ” แอลตอบรีเซฟชั่นคนสวยให้บอกราเนียกลับไปเพราะเจ้านายไม่ชอบผู้หญิงเล่นตัวเรื่องมากหากไม่ก็คือไม่

“ขอบคุณค่ะคุณแอล” รีเซฟชั่นสาวเงยหน้ามองราเนียที่ยืนจ้องหน้าเธอเขม็ง “ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ท่านประธานไม่ว่างค่ะ รบกวนคุณราเนียกลับไปก่อนแล้วคุณแอลจะติดต่อไปค่ะ” รีเซฟชั่นสาวสวยบอกนางแบบสาวคนดังที่หน้าบึ้งขึ้นทันที

“นี่หล่อน ฉันเป็นแฟนของคุณคลินท์นะ บอกแอลว่าฉันจะรอที่นี่จนกว่าจะเจอคลินท์แล้วฉันจะให้เขาจัดการพวกเธอทุกคน” ราเนียชี้หน้ารีเซฟชั่นสาวทั้งสามที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์มองหน้าอย่างรู้กันว่าเจ้านายยังโสดไม่มีแฟนมีคนรักนอกจากคู่ควงและท่าทางอย่างราเนียคงอยู่ได้ไม่นาน

ราเนียเดินกระฟัดกระเฟียไปที่ร้านอาหารสุดหรูในคาสิโนเพื่อกินอาหารเย็นเธออุตส่าห์เล่นตัวให้คลินท์รอและให้ชายหนุ่มโทรหาเธอจนเวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าที่เธอหิ้วท้องรอชายหนุ่มก็ไม่โทรหาเธอจึงมาหาเขาที่โรงแรม ราเนียนั่งกินอาหารและจิบไวน์อยู่ในร้าอาหารคนเดียวเกือบสองชั่วโมงแอลก็ยังไม่ติดต่อเธอจึงเรียกพนักงานมาเก็บเงินค่าอาหารและกลับไปที่หน้าเคาน์เตอร์อีกครั้งมองนาฬิกาก็สี่ทุ่มกว่าก่อนจะเจอบอดี้การ์ดของคลินท์เดินมากับนางแบบสาวชุดชั้นในคนดังที่เพิ่งลงจากรันเวย์เมื่อวานนี้แล้วราเนียมาทำอะไรที่นี่ทำไมบอดี้การ์ดของคลินท์ถึงเดินมาส่ง

“ไฮ้ ราเชล”

“ไฮ้ราเนีย ยูมาทำอะไรที่นี่” ราเชลแอบยิ้มเยาะในใจเพราะเธอรู้วาราเนียควงคลินท์อยู่แล้วเอาไปพูดเหมือนเป็นแฟนแต่เธอไม่ได้หวังถึงขั้นนั้นขอแค่ได้แลกเปลี่ยนความสุขได้ขึ้นเตียงกับชายหนุ่มสักครั้งก็พอแล้ว

“ฉันมาหาคลินท์น่ะ แล้วเธอล่ะราเชลมาทำอะไรหรือมาเสี่ยงโชคล่ะ” เราเนียถามนางแบบสาวชุดชั้นในที่มองเธอแปลกๆ

“ไอ มากินอาหารเย็นกับหนุ่มหล่อน่ะสิ แต่อย่าถามนะว่าใครเดี๋ยวยูจะอารมณ์เสียเปล่าๆ ไอไปล่ะ” ราเชลพูดจบก็เดินเชิดออกไปอย่างไม่สนใจราเนียที่คิดตามแล้วหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์

“ติดต่อคลินท์ให้ฉันเดี๋ยวนี้” เสียงแหลมปี้ดบอกรีเซฟชั่นสาวที่นั่งหน้าเคาน์เตอร์จนสะดุ้ง

“เอ่อ..”

“เร็วๆสิยะ เอ่อๆ อ่าๆอยู่ได้ ฉันบอกว่าเร็วๆไง อีบ้าเอ้ย” ราเนียหลุดมาดนางแบบไฮโซตวาดใส่รีเซฟชั่นสาวด้วยความโมโหที่ชักช้าไม่ได้ดั่งใจ

“แต่ว่า..” แต่อะไรอีกห๊า โทรหาคลินท์ให้ฉันเดี๋ยวนี้” ราเชลยังไม่หยุดเสียงดังจนบอดี้การ์ดของโรงแรเดินมาดูเพราะไม่อยากให้แขกท่านอื่นตกใจ

“มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับคุณผู้หญิง” บอดี้การ์ดหนุ่มถามนางแบบสาวคนดังอย่างสุภาพ

“ฉันมาพบคลินท์ แต่ยัยพนักงานพวกนี้ไม่ติดต่อให้ทั้งที่คลินท์นัดฉัน คอยดูนะฉันจะให้คลินท์ไล่ออกให้หมดเลย”

“พนักงานของผมทำถูกแล้วที่เชื่อฟังเจ้านาย ถ้าพวกเขาไม่ฟังคำสั่งผมสิผมไล่ออกแน่ ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่   ราเนีย” คลินท์มาทันได้ยินราเนียตวาดพนักงานของเขาแล้ว

“คลินท์ขา ก็พนักงานของคุณไม่ยอมติดต่อคลินท์ให้ราเนียค่ะ ราเนียมาหาคลินท์ตั้งนานแล้วนะคะ” ราเนียหันกลับไปก็ถลาเข้าไปกอดแขนเบียดกระแซะจ้าของโรงแรม คาสิโนหรูอย่างออดอ้อน

“ปล่อยผมราเนีย ผมไม่ชอบ” คลินท์พูดเสียงเย็น

“คลินท์คะ .”

“กลับไปเถอะราเนีย ผมไม่ชอบคนที่พูดไม่รู้เรื่อง อ้อ และเล่นตัวด้วยมันน่ารำคาญ โชคดีนะ” คลินท์พูดจบก็ยกมือให้บอดี้การ์ดของโรงแรมจัดการต่อส่วนเขาก็เดินไปอย่างรวดเร็วกว่าราเนียจะได้สติคลินท์ก็หายเข้าไปใน

ลิฟต์แล้ว

“คลินท์..กรี้ดดด..” ราเนียกรี้ดออกมาเสียงดังก่อนบอดีการ์ดจะพาเธอออกไปจาหน้าเคาน์เตอรแล้วส่งขึ้นรถกลับตามคำสั่งเจ้านายที่จบก็คือจบ

“อย่าลืมไปจัดการให้เรียบร้อยอย่าให้มากวนใจฉันอีก” คลินท์สั่งคนสนิทที่เดินตามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ราเนียมาก่อกวนการทำงานของพนักงานเพื่อให้ตามหาเขาทั้งที่เขายกเลิกนัดเธอไปแล้วจะว่าเขาใจดำก็ได้แต่ข้อตกลงมันมีว่าต่างฝ่ายแลกเปลี่ยนความสุขกันและเขาก็ให้ของขวัญหากใครอยากได้อะไรเมื่อทำให้เขาพอใจคลินท์ก็ให้เยอะแต่คนไหนที่ทำตัวน่ารำคาญก็แค่ครั้งเดียวจบไม่มียืดเยื้อก่อนจะไปต้องรับลูกค้าวีไอพีที่มาเสี่ยงโชคในคืนนี้


เวลาผ่านไปสี่ปี

รัตติยากรและเพื่อนๆเรียนจบปริญญาตรีตามที่ได้ตั้งใจไว้วันนี้จึงชักชวนกันมาจัดปาร์ตี้ที่ไร่คุณยายก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านและหาที่เรียนต่อจะเจอกันอีกครั้งก็ตอนรับปริญญา

“ยัยริมาแกได้อะไรบ้างเนี่ย อี้ ไม่เอาอ่ะแกมันน่ากลัวมากนะ”  เมษยาเบ้หน้าแล้วขนลุกเมื่อเห็นเพื่อนกำลังคีบกั้งตัวโตราคากิโลเป็นพันดิ้นดุ้กดิกใส่ถุง เมษยา พฤกษาเวช สาวห้าวท่าทางการแต่งตัวเหมือนทอมบอยแต่เธอยืนยันว่าเป็นผู้หญิงไม่ได้พิศสมัยเพศเดียวกัน หลานสาวเจ้าของ The BangKoK Skyตึกสูงเสียดฟ้าสถานที่ที่ทำให้พ่อแม่ของรัตติยากรเลิกกัน พวกเธอรู้จักกันตอนเรียนมัธยมปีที่หนึ่งโรงเรียนสตรีชื่อดังที่ลูกท่านหลานเธอและลูกเศรษฐีมีเงินมาเรียน

“แกก็หลบไปสิยะยัยเมย์จะมาดูทำไม ท่าทางก็ออกจะแมนแต่ทำไมกลัวกั้งล่ะยะ เนื้อมันอร่อยพอๆกับกุ้งมังกรเลยนะแก คิกๆคิกๆ”  สิริมาตอบเพื่อนแล้วชูกั้งตัวใหญ่เนื้อแน่นที่อยู่ในตูกระจกที่จับเป็นๆขึ้นมาใส่ถุงยื่นให้เพื่อนดูแล้วหัวเราะชอบใจ สิริมา จันทรเดชา สาวสวยตาคมผมยาวลูกผสมแม่เป็นคนใต้พ่อเป็นคนสุพรรณ พูดเหน่อหน่อยนิดหน่อยรู้จักกันตอนเรียนปีหนึ่งเป็นทายาทโรงแรมดังที่สุพรรณและคุณปู่ก็เป็นนักการเมืองชื่อดังของเมืองสุพรรณ

“ไม่เอาอ่ะ ฉันไปดูปลาดีกว่า” เมษยาชอบกินปลาเหมือนรัตติยากรจึงเดินดูอาหารสดในซุปเปอร์มาเก็ตของห้างดังมีหนุ่มหล่อเข็นรถให้

“เราว่าพวกเธอแยกกันซื้อดีมั้ย เมย์ ริมา ให้เราเข็นรถตามมันเวียนหัวว่ะ” ภูพิงค์ ณ.เมืองแมน หนุ่มหล่อเชื้อสายจีนยูนานที่ปู่อพยพมาจากยูนานมาตั้งรกรากสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่เชียงแสนและแต่งงานกับสาวชาวไทยเมื่อก่อนปู่เขาปลูกฝิ่นและปลูกผักขายตอนหลังถูกทางการกวาดล้างจึงหันมาปลูกกาแฟเพราะส่วนมากจะปลูกชากันเยอะปู่ของภูพิงค์จึงเลือกปลูกกาแฟทำให้ตอนนี้เมล็ดกาแฟของไร่ ณ.เมืองแมน มีชื่อเสียงมากที่สุดและส่งขายทั่วประเทศตอนนี้พ่อของเขาเป็นผู้ดูแลต่อจากปู่ที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็กเพราะติดฝิ่น

“เออ, งั้นนายไปกับริมาละกัน” เมษยาบอกเพื่อนทั้งสองเพราะเธอชอบเดินเลือกของเองมากกว่า

“ก็ได้ ซื้อเสร็จแล้วก็ไปหาลูกหว้าและอุ้งอิ้งเลยนะ”  สิริมาพูดจบก็เดินไปกับภูพิงค์

รัตติยากรเข็นรถที่มีน้ำอัดลมและเครื่องดื่มประเภทสปายไวน์คูลเลอร์และบาคาดี้ที่มีแอลกอฮอล์น้อยไปที่เคาน์เตอร์คิดเงินพวกเธอช่วยกันแชร์กันซื้อของไปทำกินกันเองและขออนุญาติคุณยายแล้วแต่ตัวท่านไม่อยู่ไปทำบุญที่อินเดียกับหม่อมยายอุ๋มและกลุ่มเพื่อนของท่านสิบวันจึงต้องมาเลือกซื้อของกันเอง

“คนละครึ่งนะลูกหว้า”อิงจันทร์ยื่นแบงค์พันให้เพื่อนที่เตรียมจ่ายเงินค่าสินค้าในรถเข็น

“เคร,” ลูกหว้ารับเงินจากเพื่อนก่อนจะยื่นต่อให้แคชเชียร์เมื่อจ่ายเงินเสร็จก็ไปยืนรอเพื่อนที่จุดนัดเพราะขี้เกียจเดินตามหาเมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบก็พากันกลับไปบ้านไร่ขของคุณยายเพ็ญนภา

“เดี๋ยวป้าทำให้ค่ะ หนูลูกหว้า” สมพรบอกหลานสาวเจ้านายที่เดินนำเพื่อนหิ้วของพะรุงพะรังมาที่ครัว

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าพร เดี๋ยวพวกเราช่วยกันทำดีกว่าค่ะ” ทุกคนวางของแล้วยกมือไหว้ป้าพรที่มาเมื่อไหร่ก็มีอาหารแปลกๆมาให้ชิมตลอด

“แล้วจะทำอะไรกันคะวันนี้”

“ทำปิ้งย่างหมูจุ่มค่ะป้าพร พวกเรารบกวนทำน้ำจิ้มให้หน่อยนะคะ” เมษยาเดินไปอ้อนป้าพรลูบแขนจับมือบีบนวดเอาใจแม่ครัวเอกจนป้าพรขำ

“ได้สิคะ จะเอาน้ำจิ้มแบบไหน มีของทะเลด้วยต้องน้ำจิ้มซีฟู้ด กับน้ำจิ้มแจ่วก็แล้วกันนะคะ” ป้าพรมองอาหารสดที่หนุ่มสาวทั้งห้าซื้อมาราวกับจะเลี้ยงคนทั้งไร่

“นี่แหละค่ะที่พวกเราต้องการ ขอบคุณค่ะป้าพร” เสียงขอบคุณดังไปทั่วห้องครัวแล้วทั้งหมดก็ช่วยกันล้างผักล้างอาหารสดทั้งหลายเตรียมพร้อม

“ทำอะไรกันอยู่คะพี่ๆ” ดวงใจหรือนุ่นเพิ่งเลิกเรียนมาถึงก็เห็นรถเพื่อนของพี่ลูกหว้าอยู่ที่ลานจอดก็เดินตามเสียงมาที่ครัว

“มาแล้วหรอนุ่น นี่เลยเจ้นำเนอ แอ่น แอ้น เย็นนี้เราจะทำปิ้งย่างหมูจุ่มกันจ้า” สิริมาดึงแขนนุ่มมาดูอาหารสดที่พวกเธอเตรียมไว้

“โอ้โห ทำไมมันเยอะอย่างนี้ล่ะคะ”นุ่นร้องเสียงดังเมื่อเห็นอาหารสดที่วางอยู่ในชามใบใหญ่นับสิบใบอาหารทะเลครบกุ้งหอยปูปลาหมึกและกั้ง บนบกก็มีหมู ไก่ ลูกชิ้น ตับไตไส้พุงครบ ไหนจะผักกะละมังใหญ่

“พวกเรามีเป็นสิบนะยัยนุ่น แล้วนี่พี่ชายเราไปไหนทำไมยังไม่มาเดี๋ยวมันได้อดแน่ๆ” รัตติยากรถามหาน้องชายคนสนิทเธอกลับมาเกือบชั่วโมงแล้วยังไม่เห็น

“ไอ้หนุ่มมันไปดูท่อน้ำแตกในไร่จ้ะหนูลูกหว้าเดี๋ยวคงมา”

“แล้วไป หว้านึกว่ามัวแต่ไปจีบสาว งั้นเดี๋ยวเราย้ายของพวกนี้ไปริมลำธารเลยนะคะ พิงค์นายยกเตาไปและจัดการด้วย เดี๋ยวหว้าจะไปยกเตาไฟฟ้าไปเอง” ลูกหว้าบอกเพื่อนที่รู้หน้าที่กันดีเพราะมากินประจำจนคุณยายให้ช่างมาสร้างซุ้มนั่งเล่นนอนเล่นและโต้ะอาหารไว้ให้หลานสายกับเพื่อนๆมาพักผ่อนและทำการบ้านทำรายงานส่งอาจารย์จนเป็นที่โปรดปรานของเพื่อนๆและอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยที่สุดขับรถไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว

“ลงมือกันได้” เสียงของสิริมาดังขึ้นเมื่อทุกอย่างพร้อมทั้งเตาถ่านเตาไฟฟ้าและน้ำจิ้มที่วางเรียงราบนโต้ะ

“มาเลยครับ ใครจะกินอะไรสั่งหนุ่มมาเลยครับ พี่พิงค์พร้อมนะครับ” หนุ่มรับหน้าที่ปิ้งย่างกับภูพิงค์ที่คีบกุ้ง หมึก ปู วางบนตะแกรง

“เครื่องดื่มมาแล้วจ้า” นุ่มหยิบเครื่องดื่มมาแจกทุกคนรวมทังป้าสมพรลุงต้อยและคนในคนทำความสะอาดบ้านคนใช้ในบ้านคุณยายอีกสามคนทีมาร่วมวงกับหลานสาวเจ้านายและเพื่อนอย่างสนุกสนานอย่างเป็นกันเองทั้งที่เป็นลูกคนมีเงินกันทุกคนแต่ไม่มีใครรังเกียจหรือพูดจาดูถูกคนของคุณยายเลย เสียงกีต้าร์เสียงร้องเพลงดังไปทั่วบริเวรริมลำธารจนสามทุ่มก็หมดฤทธิ์กันด้วยความอร่อยและอิ่มหนำกันทุกคน

“หนูลูกหว้าพาเพื่อนขึ้นไปอาบน้ำนอนกันเถอะจ้ะ เด๋ยวของพวกนี้ป้าจะช่วยกันเก็บเองค่ะ” สมพรบอกหลานสาวเจ้านายกับเพื่อนๆที่ดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปคงมึนกันไม่น้อยเห็นหน้าแดงกันทุกคน

“หว้ารบกวนป้าพรกับพี่ๆด้วยนะคะ วันนี้คงอยู่ช่วยกันไม่ไหวค่ะ” ลูกหว้ามองเพื่อนแล้วยังสงสัยว่าคืนนี้จะมีใครอาบน้ำหรือเปล่าเพราะสภาพแต่ละคนพร้อมจะนอนทันที

“ไปเถอะจ้ะะ นุ่น หนุ่มไปส่งพี่เขาหน่อยสิ” สมพรเห็นภูพิงค์ที่นั่งหลับตาจึงคิดว่าไม่ไหวแน่จึงบอกลูกชายให้ไปส่งปกติทุกคนจะดื่มคนละขวดสองขวดเท่านั้นนี่คงจะดีใจที่เรียนจบกันแล้วเลยฉลองกันจนมึนยังดีกว่าไปเมาที่อื่นซึ่งมันอันตราย

ลูกหว้าพาเพื่อนไปส่งที่ห้องสริมากับอิงจันทร์นอนห้องเดียวกันส่วนเมษยานอนห้องเธอแล้วภูพิงค์นอนคนเดียวอีกห้องหนึ่ง

“แกสองคนจะไม่อาบน้ำจริงๆเหรอริมา อุ้งอิ้ง มันเหม็นควันไฟมากนะแก” ลูกหว้าไม่ได้ดื่มเยอะแต่เธอก็สนุกและมีความสุขที่เห็นเพื่อนสนุกสนานกัน

“ม่ายอาบด้ายม้ายลูกหว้า ริมาลุ้กม่ายหวายอ่ะ” สิริมาซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มด้วยความหนาวพอกันกับอุ้งอิ้งที่กอดหมอนข้างแน่นบ่งบอกว่าไม่อาบน้ำแน่นอน

“ตามใจพวกแกนะ หว้าไปนอนแล้วนะมีอะไรก็เรียกนะริมา อุ้งอิ้ง”ลูกหว้าบอกเพื่อนรักแล้วปิดไฟในห้องเหลือแต่ไฟหัวเตียงให้เพื่อนแล้วเดินออกไปจากห้อง

“เมย์ แกจะนอนเลยเหรอ”

“แป้บหนึ่งลูกหว้าแกไปอาบน้ำก่อนเลย” เมษยาก็ดื่มไม่เยอะแต่ทำไมล้มตัวลงนอนแล้วหัวมันหนักล่ะ

“โอเค” ลูกหว้าก็คว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำแล้วอาบน้ำสระผมจนเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำและเปลี่ยนชุดนอนก่อนจะมานั่งเป่าผม เมษยาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำต่อแม้อากาศจะหนาวเย็นแต่เธอต้องอาบน้ำไม่งั้นจะนอนไม่หลับ

“แกจะไปเรียนต่อที่เมกาจริงเหรอลูกหว้า.” เมษยาถามเพื่อนรักที่เลือกไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเนวาด้าลาสเวกัส

“อื้อ ตอนแรกจะไปเรียนที่เมกาแต่ยังไม่ได้เลือกว่าจะเรียนรัฐไหนแล้วคุณยายอยากให้ไปเรียนที่ลอสแอนเจลีสเพราะลูกสาวเพื่อนท่านอยู่ที่นั่น แต่หว้าไม่อยากรบกวนก็เลยเลือกที่เนวาด้ากับแคลิฟอร์เนียพอเปรียบเทียบกันแล้วเรียนที่เนวาด้าดีกว่า แกล่ะเมย์ไปต่อที่อังกฤษจริงเหรอ แกจะไปเรียนอะไรเดี๋ยวหว้าจะบอกเฮียวิลล์ให้” ที่จริงหญิงสาวจะไปเรียนที่อังกฤษก็ได้แค่บอกว่าจะไปทุกอย่างก็พร้อมสำหรับเธอเพราะเฮียวิลล์จะจัดการให้น้องสาวทันทีแต่ลูกหว้าอยากทำอะไรด้วยตัวเองไม่งั้นเธอก็จะทำอะไรไม่เป็นแล้วจะบริหารงานช่วยแม่ได้ยังไงล่ะ

“เมย์ก็อยากไปเรียนที่เมกากับแกนะหว้า แต่คุณปูน่ะสิบอกว่าท่านเรียนที่อังกฤษและลูกๆก็เรียนที่อังกฤษเป็นศิษย์เก่าคิงส์คอลเลจกันหมดแล้วเมย์ก็ไม่อยากขัดใจน่ะ” เรียนทีไหนก็ดีเธอรู้ว่าปู่หวังดีแต่เธอก็อยากมีเพื่อนสนิทไปเรียนด้วยกันมากกว่าแต่ในเมื่อขัดไม่ได้ก็ไม่เป็นไรติดต่อกันทางเฟสไทม์ก็ได้นี่

“ผู้ใหญ่นี่ก็หวังดีเกินไปเนาะ ทำอย่างพวกเราเป็นเด็ก ก็รู้นะว่าพวกท่านเป็นห่วงบางทีนะหว้ายังคิดว่าทำไมไม่เกิดเป็นลูกคนธรรมดาจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าทำตัวยังไงเพื่อไม่ให้คนอื่นเดือดร้อนมันน่าเบื่อแกว่ามั้ยเมษ์” ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าความหวังดีจากญาติผู้ใหญ่แต่บางครั้งเธอก็อึดอัดโดยเฉพาะญาติทางพ่อที่ห่วงหน้าตาและชื่อเสียงวงตระกูลจนบางครั้งเธออยากจะเปลี่ยนมาใช้นามสกุลแม่

“แกยังโชคดีนะลูกหว้าที่พ่อแม่เลิกกัน พ่อแม่ของเมย์แยกกันอยู่ไม่เลิกก็เหมือนเลิกพ่อก็มีเมียน้อยแม่ก็มีแฟนใหม่อยู่คนละบ้านแต่ในสังคมปั้นหน้ายิ้มออกงานด้วยกันเหมือนกับมีความสุขมาก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไปเพื่ออะไร แต่เมย์โชคดีที่อยู่กับปู่ย่าไม่งั้นเมย์คงแย่” เมษยาก็เป็นเด็กบ้านแตกเหมือนรัตติยากรแต่ยังรักษาหน้าตากันอยู่พ่อแม่เลยไม่ได้หย่ากันอีกอย่างเพราะธุรกิจ

“เฮ้อ พูดเรื่องนี้แล้วเครียด แกจะไปอังกฤษเมื่อไหร่บอกด้วยนะ จะได้บอกเฮียวิลล์ช่วยดูแล”

“ไม่ต้องหรอกลูกหว้า ที่บ้านก็มีญาติพักอยู่ อีกสองคน ไม่ต้องเป็นห่วง แต่แกนี่สิน่าเป็นห่วงไปอยู่คนเดียวด้วย”

“ยังไม่แน่ใจว่าแม่จะให้ใครไปอยู่ด้วย นอนดีกว่าดึกแล้วป่านนี้ ริมากับอุ้งอิ้งคงหลับสบายไปแล้วล่ะ” สองสาวก็ปิดไฟนอนคุยกันต่อสักพักก็หลับไปเพราะพรุ่งนี้ทุกคนก็จะแยกย้ายกันกลับบ้านและจะนัดเจอกันครบกลุ่มกันได้อีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เพราะต่างคนก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง..............


                                                  TTTTTTTTT

​เฮียคลินท์กับน้องลูกห้ามาแล้วจ้าาาา

ตอนหรชน้าจิเจอกันแล้วนะคะ แต่จะเจอกันยังดีน๊า...

ขอบคุณรีดที่รักทุกท่านและทุกคอมเม้นท์มากๆๆนะคะ ...

ความคิดเห็น