Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 9 ด้านมืด (จบตอน)

ชื่อตอน : บทที่ 9 ด้านมืด (จบตอน)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ด้านมืด (จบตอน)
แบบอักษร

หญิงสาวถูกพยุงให้ออกมาจากห้อง สายตาของชายฉกรรจ์นับสิบมองที่ฮาฟิซพร้อมเครื่องหมายคำถาม ชายหนุ่มเพียงยิ้มและส่ายหน้า เดินผ่านเพื่อนร่วมงานขึ้นไปยังห้องพักผ่อนด้านบน

สิ่งแรกที่หญิงสาวทำเมื่อได้สติคือผละออกจากชายหนุ่มวิ่งไปยังห้องน้ำ เข่าทั้งคู่คุกลงหน้าชักโครก อาเจียนอาหารในท้องออกมาจนหมด

เมื่อนึกถึงภาพนองเลือดที่พึ่งผ่านพ้นไป หญิงสาวก็ยิ่งกอดชักโครกแน่นราวกับมันเป็นเพื่อนยาก เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ท้ายที่สุดสิ่งที่ออกมาจากปากเหลือเพียงลมเท่านั้น

หญิงสาวเงยหน้าหันหลังกลับมาปัดมือหนาที่ช่วยรวบผมและลูบหลังออก ชายหนุ่มพยายามช่วยพยุงอีกครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธอีกหน

“ไม่...คุณหน้าเหมือนเขาเกินไป” หญิงสาวส่ายหน้า กระเถิบตัวหนีจากชายตรงหน้า

“ก็พวกเราเป็นฝาแฝดกันนี่ครับ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหญิงสาวกลัวอะไร และ ‘เขา’ ที่เธอกล่าวถึงเป็นใคร ฮาฟิซเพียงยิ้มน้อยๆ ตามเข้าไปพยุงให้อีกฝ่ายลุกขึ้นจากพื้นห้องน้ำ

อันที่จริงแล้ว...สิ่งที่หญิงสาวได้เห็นยังไม่ได้ครึ่งของความโหดเหี้ยมเวลาพวกเขาสองฝาแฝดลงมือ อยู่ในวงการนี้ ใจอ่อนอยู่ยาก เผลอๆการใจอ่อนเพียงครั้งเดียวอาจนำภัยมาถึงชีวิตด้วยซ้ำ สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือตัดรากถอนโคน จบปัญหาที่จะตามมาในอนาคต

แม้จะไม่ได้รับคำสั่ง แต่แน่นอนว่าลูกเมียของอดีตเพื่อนร่วมงานข้างล่างก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่พวกเขาจะต้องส่งคนไปจัดการ พวกเขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายรู้เห็นอะไรมากแค่ไหน จะโทษที่พวกเขาทำงานโดยพละการก็ได้ แต่จะปล่อยให้เกิดความเสี่ยงในอนาคตไม่ได้

หญิงสาวตรงหน้าโชคดีที่ฟังบทสนทนาข้างล่างไม่ออก ไม่อย่างนั้นหลังจากที่ผู้เป็นเจ้านายเบื่อและปล่อยเธอไป เธออาจจะต้องกลายมาเป็น ‘เป้าหมาย’ ของพวกเขาก็ได้

ร่างบางนอนขดตัวหมดแรงอยู่บนโซฟายาว สัมผัสอุ่นนุ่มกระทบใบหน้าทำให้เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเขานั่นเองที่พยายามเช็ดหน้าเธออย่างเก้ๆกังๆ

“คุณหน้าซีดมากเลย” เขากล่าว

“คุณออกไปเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว” หญิงสาวยกมือปัดออก เธอทนไม่ได้ เขาหน้าเหมือนมือชำแหละนั่นเกินไป เมื่อคิดแล้วอาการคลื่นไส้ก็ตีขึ้นมาอีกครั้ง

“งั้นผมรอหน้าห้องนะครับ มีอะไรก็เรียกได้เลย” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับวางผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นไว้บนโต๊ะเล็กตรงหน้า

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นฉากทารุณขนาดนี้มาก่อน นี่มันโหดร้ายเกินกว่าจิตใจมนุษย์ปกติแล้ว นักธุรกิจบ้าบออะไร ธุรกิจอะไรที่ต้องเฉือนนิ้วคนไม่ทราบ

หญิงสาวกวาดตาหาทางหนีทีไล่ ในนี้เหมือนห้องพักตามโรงแรมทุกอย่าง คงเป็นห้องพักของ ‘พนักงาน’ ที่นี่ ร่างบางผุดลุกไปที่หน้าต่าง เมื่อมองออกไปก็พบว่าตนเองอยู่ชั้นสอง เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเดินขึ้นบันไดมาได้ยังไง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธอทนอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว จะโดนทำอะไรบ้างก็ไม่รู้ ระหว่างที่กำลังชั่งใจว่าควรเสี่ยงกระโดดลงไปดีหรือไม่ เสียงเปิดประตูก็ทำให้ร่างบางสะดุ้งโหยง รีบขดตัวหลบไปมุมห้องทันที

ผู้มาใหม่คือมิเกลนั่นเอง เสื้อผ้าภายนอกยังสะอาดสะอ้านไม่เหมือนผู้บงการฉากนองเลือดซักนิด แต่เธอรู้ว่าข้างล่างนั้นเกิดอะไรขึ้น เมื่อเห็นเขา เธอก็นึกถึงกลิ่นคาวเลือดขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดกดลึก เม้มปากแน่นจนแทบจะกลืนเป็นสีเดียวกับหน้า

“ไปทำอะไรตรงนั้น” ชายหนุ่มทิ้งร่างบนโซฟา แขนข้างหนึ่งพาดบนพนักพิงและยกขึ้นเท้าศีรษะ หรี่นัยน์ตาเอ่ยถามด้วยความฉงน

“ฉันอยากกลับบ้าน” เสียงหวานแข็งกร้าว พูดชัดถ้อยชัดคำ

“ไม่ชอบที่นี่เหรอ” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มจ้องร่างบางไม่วางตา

‘ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ฉันเกลียด!’ แน่นอนว่าได้แค่คิดในใจ ดังนั้นเธอจึงเลือกไม่ตอบ

นัยน์ตาสีครามคมกริบราวกับใบมีด เขาพาหญิงสาวมาที่นี่เพื่อให้หล่อนได้ ‘เห็น’ และ ‘รู้’ ว่าตนเองกำลังอยู่กับใครและในฐานะอะไร นิสัยดื้อดึงแข็งกร้าวนั่นจะได้ลดลงซักหน่อย

นี่ไม่ได้ขู่นะ...แค่แสดงให้ดูเฉยๆ

“มานี่สิ” มือหยาบตบเบาๆบนโซฟา เชื้อเชิญด้วยสีหน้าที่คิดตนเองคิดว่าเป็นมิตรที่สุด

“ไม่!” หญิงสาวสั่นศีรษะ ร่างบางเบียดชิดกำแพงโดยไม่รู้ตัว

“เธอไม่ได้ทำอะไรผิด จะกลัวอะไรนักหนา” เสียงทุ้มเจือความไม่พอใจ ลุกขึ้นเดินเข้ามาคว้าแขนเรียว

เนื่องจากตกใจเกินไป หญิงสาวจึงได้แต่ปล่อยให้ตัวแข็งทื่อถูกลากกลับไปที่โซฟา 

ชายหนุ่มวางร่างบางไว้บนตัก แขนแข็งแรงโอบเอวคอดราวกับเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ แน่นอนว่าหล่อนเป็น ‘ของ’ เขา และจะเป็นไปเช่นนี้จนกว่าจะเขาจะเบื่อ

ให้มันรู้ไปว่าเขาจะชนะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้

“เรื่องวันนี้ถ้าเธอไม่พูด ฉันก็จะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ชายหนุ่มลูบคางมนเบาๆ เหยียดยิ้มราวกับหมาป่าก็ไม่ปาน

หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบ กัดฟันไม่ให้สั่นกระทบ อยากจะปัดมือหยาบออกไปให้พ้นตัวใจจะขาด แต่ติดที่ตอนนี้ตนอยู่ในตำแหน่งเสียเปรียบ ฉับพลันความรู้สึกแสบจมูกก็เข้าจู่โจม ดวงตาร้อนผ่าวแทบลวก ลมหายใจถี่กระชั้น ฝืนถลึงตาตวาดเสียงแข็ง

“ปล่อย!” 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยายามลุกหนี แขนแข็งแรงก็กลั่นแกล้งด้วยการรัดร่างบางแนบชิดเข้ามาใกล้กว่าเดิม ใบหน้าเรียวนั่นอยู่ห่างแค่เพียงฝ่ามือ แม้เนื้อตัวจะสั่นเทา แต่ดวงตากลมโตมีน้ำขังนั่นกลับจ้องเขม็งไม่ยอมจำนน อารมณ์ที่ส่งผ่านออกมาหลากหลายเหลือเกิน ทั้งหวาดกลัว ระแวดระวัง และต่อต้านไม่พอใจอยู่ในที

เมื่อใช้ไม่แข็งไม่ได้ ชายหนุ่มจึงยอมถอยงัดไม้อ่อนออกมาใช้บ้าง

“ถ้าเธอทำตัวดีๆ ขออะไรฉันก็จะให้ ใช้ช่วงเวลาที่ฉันสนใจเธอกอบโกยซะสิ เกิดมาชีวิตนี้ก็ไม่เสียเปล่าแล้ว” ชายหนุ่มก้มหน้ากระซิบชิดริมหูเล็กๆ ความเย็นที่เฉียดผ่านริมฝีปากบางให้สัมผัสจัั้กจี้เล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะขบเล่นอีกสองสามที 

ร่างบางสะดุ้งเฮือก เบี่ยงหน้าหลบหนีเป็นพัลวัล ปากพึมพัม ‘ไม่’ เป็นภาษาบ้านเกิดถี่รัว การต่อต้านแค่นี้ไหนเลยจะหยุดการรุกรานจากอีกฝ่ายได้ ริมฝีปากร้อนผ่าวยังคงไล่ตามอย่างไม่ลดละ ตอนแรกเริ่มที่ใบหู ต่อมาก็เริ่มไหลลงไปซอกคออุ่น ยิ่งเธอดิ้นเท่าไหร่ บ่วงที่รัดตัวก็ยิ่งแน่นขึ้นเท่านั้น ภาพต่างๆพลันแล่นขึ้นสมอง ตั้งแต่ฉากที่เธอเจอคนแปลกหน้าในตรอกมืด โดนเหยียดยามยังไง นอนฝันร้ายยังไง ไล่เรียงแต่ละฉากชัดเจนราวกับนั่งดูภาพยนต์เอชดี ยิ่งภาพสุดท้ายคือกองเลือดและนิ้วมือที่ถูกตัดขาด ทั้งสีสันและกลิ่นเหม็นคาวชัดเจนราวกับว่าเป็นตัวเธอเองที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั่น มือบางสั่นระริกยกขึ้นปิดหู หลับตาแน่น และ...

“กรี้ดดดดดดด!!!”


_____________________________________________________


สวัสดีค่าผู้อ่านทุกคนนนน

เป็นยังไงบ้างคะกับตอนล่าสุด สมน้ำหน้าตามิเกล ขู่ดีนัก สุดท้ายท้ายเป็นยังไง 55555555

1 คอมมเม้นต์ = 1 กำลังใจ นะคะ

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น