หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 16 มอมเมา

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 มอมเมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2561 11:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 มอมเมา
แบบอักษร


หรงหลิงยืดขาเรียวยาของตัวเองออกด้วยท่วงท่าสบายๆ ราวกับพระราชา เขากอดเธอไว้ ท่าทางตอนนี้คือ...เธออยู่ในอ้อมกอดของเขา ลำตัวช่วงบนแนบชิดอยู่กับกายของเขา ส่วนขาเรียวขาวที่โผล่พ้นออกมาจากกางเกงขาสั้นนั้นกำลังแช่อยู่ในธารน้ำ และก็ดูราวกับว่ากำลังแอบอิงแนบชิดอยู่กับขายาวทั้งสองของเขา

ลมหายใจของหลินเมิ่งเริ่มที่จะกระชั้นอยู่บ้าง เพราะว่าความใกล้ชิดสนิทสนมนี่มันดูจะโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย นี่มันข้างนอกนะ เป็นภูเขาจุยเยวี่ยที่สามารถมีคนที่มาปีนเขาผ่านไปผ่านมาได้ตลอดเวลา เธอเริ่มนั่งไม่ติดพื้น ขาเล็กราวกับรากบัวที่แช่อยู่ในน้ำนั่นไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ที่ไหนแล้ว หรงหลิงราวกับตั้งใจที่จะแกล้งเพราะอยากเห็นเธอเขินอาย ไม่ว่าขาเล็กของเธอจะหนีไปทางไหน ขาแข็งแกร่งของเขาก็จะตามไปที่นั่น หลังจากนั้นก็จะแนบชิดติดกับขาของเธออย่างเผด็จการ ท่ามกลางสายธารที่ไหลเย็นนั้น เขาได้ใช้ความร้อนรุ่มของตัวเองมาหลอมละลายเธอ

เธออยากจะลุกขึ้นยืน อยากจะหนีไปจากเขา อยากจะอยู่คนเดียว เพราะว่าท่าทางนี้มันล่อแหลมและน่าอายเกินไป แต่ว่าเขาก็ยังกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย! ผู้ชายคนนี้ราวกับจะแกล้งเธอจนเคยชินเสียแล้ว เดิมทีเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้วว่าคนอื่นจะมองอย่างไร หลินเมิ่งกลัวแต่ว่าถ้าหากเธอยืนขึ้นและไม่แช่น้ำต่อ อย่างนั้นเธอก็คงต้องอดทนต่อความเจ็บปวดที่เอวและหลังเพื่อที่จะปีนเขาต่อไปแล้ว

เมื่อคิดชั่งน้ำหนักระหว่างการที่ถูกเขากอดขณะที่แช่เท้ากับการที่ต้องอดทนต่อความเจ็บปวดเพื่อที่จะปีนเขาต่อไปนั้น หลินเมิ่งก็ขบเม้มริมฝีปาก ดวงตายาวรี่กะพริบไปมา หรือว่าเธอจะทนอายอีกสักหน่อยดี ยังดีที่เธอเลือกมาวันที่ไม่ใช่วันหยุดยาว คนที่มาปีนเขาก็เลยไม่เยอะเท่าไหร่

เพียงแต่สวรรค์คงจะชอบกลั่นแกล้งเธอมากเกินไปแล้ว เพราะเมื่อเธอเพิ่งจะตัดสินใจที่จะสงบจิตสงบใจนั่งที่นี่ต่อไปนั้น ที่ด้านหลังก็มีสิ่งรบกวนคืบคลานเข้ามาแล้ว

“อ๊ะ……”

เธอร้องออกมาเสียงเบา คิดอยากจะขยับร่างหนีด้วยความอาย เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเธอทำอะไรผิด ทำไมอยู่ๆ ถึงได้ปลุกความปรารถนาในตัวเขาขึ้นมาแบบนี้ได้

เขาจับเข้าที่เอวของเธอ กระซิบเสียงเบาที่ข้างหูของเธอว่า “เจ็บเอวเหรอ?”

ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่าน้ำเสียงของเขานั้นฟังดูแปร่งแปลกไป มันเป็นน้ำเสียงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตอนที่ทำเรื่องแบบนั้น คุ้นเคยเสียจนใบหน้าใบหูของเธอแดงก่ำ ร่างกายเล็กสวยงามสั่นเทิ้ม

เขาเองก็ไม่ได้หวังให้เธอตอบ เพียงแต่ขยับกายเข้าไปชิด เริ่มบีบนวดเอวของเธอเล็กน้อย การกระทำแบบนี้น่าจะเป็นความใจดีของเขา ก่อนหน้านี้เขาอาจะเคยนวดมาก่อน เพราะแรงของเขานั้นกำลังดี ทำให้เธออดที่จะยอมรับไม่ได้ว่ามันสบายมาก ความเจ็บปวดบริเวณเอวเล็กนั้น เมื่อเขาบีบนวดให้ เพียงไม่นานก็ราวกับว่าจะดีขึ้นมากแล้ว

“อือ......” เป็นเพราะว่าสบายไปหน่อย เธอถึงได้ครางเสียงเบาออกมาอย่างน่ารักราวกับลูกแมวน้อย สบายเสียจนเธอลืมไปว่าตอนนี้เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอันตราย เสียงครางที่ไม่ได้ตั้งใจนั้น ทำให้ดวงตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังเกิดเป็นประกายไฟขึ้นมา

มือข้างที่บีบนวดบริเวณเอวของเธอเพื่อที่จะให้หายจากอาการเจ็บนั้นยังคงไม่หยุด ส่วนมืออีกข้างนั้นก็เริ่มกระทำสิ่งอื่นขึ้นมาแล้ว

เธอรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อย จนกระทั่งชายหนุ่มก้มหน้าลงมา พ่นลมหายใจร้อนๆ เข้าที่หูเล็กที่ไวต่อความรู้สึกของเธอ เธอถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้นสีหน้าก็พลันเผือดสีด้วยความตกใจ

“หรง...หรงหลิง!”

“ช่วยฉัน!” เขากระซิบด้วยเสียงแหบต่ำมีเสน่ห์ พ่นความร้อนรุ่มในร่างกายรดลำคอขาวเนียนที่เริ่มแดงของเธอ เธอรู้สึกกลัวจนคิดที่จะหนี แต่น้ำเสียงราบเรียบของเขาก็พูดขึ้นอย่างคุกคามว่า “......ไม่อย่างนั้น ฉันจะจัดการเธอตรงนี้!”

หลินเมิ่งตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีไปมา เดี๋ยวก็แดงเดี๋ยวก็ขาว จนทำให้ดูราวกับดอกเฉาเหยา*[1]ที่กำลังตูมเต็มที่ หรงหลิงที่ได้เห็นนั้นก็อดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงประทับจูบเธอ

ที่หางตาของหลินเมิ่งนั้นมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาด้วยความเสียใจ เธอพลิกขดร่างอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าที่แดงซ่านด้วยความเขินอายของเธอเดิมทีก็ไม่กล้าที่จะเงยขึ้นมองเขา เป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกเสียใจ เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นโง่มาก ทำไมเธอต้องคิดอยากจะมาที่นี่ด้วย ทำไมเธอถึงอยากจะแช่เท้า! แต่เธอกลับลืมไปว่า กระต่ายน้อยอย่างเธอ ไม่ว่าจะหลบหนีไปที่ไหนก็คงหนีหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างเขาไม่พ้นอยู่ดี ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องถูกกิน!

“มีคนมาค่ะ......”

เธอร้องไห้ออกมาเสียงเบา รู้สึกอับอายเป็นที่สุด

แม้ว่าท่าทางที่เธอกับเขานั่งอยู่ด้วยกันตอนนี้ ในสายตาของคนภายนอกจะดูเหมือนคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างสนิทสนมเท่านั้น คนรอบข้างไม่มีทางที่จะสังเกตเห็นการกระทำที่ร่างของเธอและเขาแนบชิดกันได้ แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกอับอายและไม่พอใจ

ถึงเขาจะรู้สึกมีอารมณ์ แต่มันก็ไม่ควรจะเป็นที่นี่!

เธอรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ความกลัวที่มีต่อผู้ชายคนนี้ทำให้เธอไม่มีแรงที่จะต่อต้านเขา ทำได้เพียงแต่ก้มหน้าที่แดงด้วยความอับอายลง แล้วพูดขอร้องกับเขา “ฉันไม่อยาก คุณให้อภัยฉันนะคะ......”

เขาพ่นลมหายใจออกมา มีความสุขกับการดิ้นรนอย่างไร้หนทางของเธออย่างไม่ปรานี

ท่าทางแบบนี้มันน่ารังเกียจเป็นที่สุด!

เธอขบริมฝีปาก รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก โกรธจนอยากจะกัดเขาเข้าสักที แต่เธอกลับไม่กล้า!

“คุณชายหรง......”

เสียงเรียกด้วยความประหลาดใจดังขึ้น แต่นั่นกลับไม่ใช่ความประหลาดใจของหลินเมิ่ง เธอรีบชักมือกลับมาด้วยความรวดเร็ว ครั้งนี้หรงหลินไม่ได้บังคับเธออีกต่อไปแล้ว เธอจึงรู้สึกโล่งอก แล้วค่อยๆ เบนสายตาไปมอง “ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต” ของเธอ แต่เมื่อมองเห็นเฝิงถานแล้ว เธอก็แทบจะอยากเอาคำขอบคุณนั้นกลับคืนมาทันที เธอเม้มริมฝีปาก แล้วซุกหน้าของตัวเองเข้ากับอกของหรงหลิง ไม่อยากมองเห็นเขาอีก


[1]*ดอกเฉาเหยา หรือ Chinese peony เป็นพืชชนิดหนึ่งในตระกูลโบตั๋น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น