หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 15 มนต์รักหลานหู

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 มนต์รักหลานหู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2561 11:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 มนต์รักหลานหู
แบบอักษร


ทะเลสาบหลานหู*[1] ถึงแม้ว่าในชื่อสถานที่นี้จะมีคำว่าทะเลสาบอยู่ แต่พื้นที่เกือบจะทั้งหมดนั้นกลับเป็นภูเขาสูงใหญ่ขึ้นเรียงราย ส่วนทะเลสาบหลานหูนั้นถูกโอบล้อมอยู่ท่ามกลางภูเขา มีธารน้ำไหลลงมาจากยอดภูเขาจนรวมกันเป็นทะเลสาบที่ใสสะอาด ดูราวกับอัญมณีสีฟ้าครามที่ฝังอยู่ในสถานที่กว้างใหญ่แห่งนี้ ดังนั้นทะเลสาบแห่งนี้ถึงได้ชื่อว่าหลานหู

หลินเมิ่งเป็นที่เสนอให้ไปปีนเขาเอง แต่เธอกลับลืมนึกถึงเอวที่แทบจะแตกสลายของเธอไปแล้ว เมื่อคืนก่อนหน้านั้น เอวของเธอถูกเขาเล่นงานจนเกือบตาย ถึงแม้ว่าเธอจะได้พักรักษาร่างกายมาแล้วหนึ่งวัน แต่มันก็คงไม่ได้หายกลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างรวดเร็วขนาดนั้นแน่ เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง หลินเมิ่งก็รู้สึกว่าเอวของเธอไม่ไหวแล้ว

วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ ทำให้คนที่มาที่ทะเลสาบหลานหูนั้นไม่ค่อยเยอะ คนที่มาส่วนใหญ่นั้นก็จะเป็นคุณตาคุณยายที่อยู่ใกล้ๆ แถวนี้ เมื่อเห็นว่าคุณตาคุณยายเหล่านั้นยังปีนได้คล่องแคล่วมากกว่าเธอ หลินเมิ่งก็รู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดิน เอวของเธอถูกผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนั้นทำให้เจ็บปวดจนมีสภาพย่ำแย่ยิ่งกว่าเหล่าคุณตาคุณยายแล้ว!

ให้ตายเถอะ......

หลินเมิ่งได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ

แต่หรงหลิงนั้นกลับดูเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร เขาเดินนำหน้าเธอไปราวกับว่าพื้นที่เดินอยู่นั้นเป็นพื้นราบ จนกระทั่งตอนนี้เขาได้ทิ้งระยะห่างจากเธอราวๆ สิบกว่าเมตรแล้ว เขาที่ยืนอยู่ที่สูงนั้นก้มหน้าลงมามองเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดูราวกับพอใจเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าการที่ได้มองเธอนั้นก็เป็นเรื่องสนุกอย่างหนึ่ง

ใบหน้าของหลินเมิ่งแดงซ่าน มีทั้งความเหนื่อยล้า ความโกรธ และความอับอาย

ด้านข้างนั้น คุณตาคุณยายที่ดูเหมือนจะเป็นสามีภรรยากันคู่หนึ่งเดินผ่านเธอไป คุณตาหันหน้ามามองหลินเมิ่งครู่หนึ่ง แล้วถึงได้หัวเราะออกมา แต่คำพูดนั้นกลับส่งตรงไปที่หรงหลิง

“พ่อหนุ่ม แม่หนูคนนั้นดูเหมือนว่าจะขึ้นมาไม่ไหวนะ ลงมาประคองเธอหน่อยสิ”

หลินเมิ่งยืนอยู่ที่เดิม เธอก้มหน้าลงเงียบๆ ใบหน้าทั้งใบนั้นแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ

ตอนนี้คุณตาคุณยายได้หยุดเดินแล้ว มองหรงหลิงที่เดินลงมาโอบหลินเมิ่งที่ดูราวกับดอกไม้ตูมที่กำลังอับอายไว้ในอ้อมกอดแล้วพาขึ้นไปด้านบนตามคำของตนด้วยรอยยิ้ม หลินเมิ่งดิ้นรนเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่อยากที่จะเป็นตัวตลกของคนอื่น แต่ว่าแขนของหรงหลิงนั้นก็แข็งแรงมาก ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่เป็นผล เธอยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมเข้าไปในอกของเขาเรื่อยๆ

“ฮะๆ......” ครั้งนี้กลับเป็นคำพูดของคุณยาย “แม่หนูดูอ่อนแอบบอบบางขนาดนี้ พ่อหนุ่มต้องดูแลเธอให้ดีๆ นะ สวยขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้หายไป คงไม่กลับมาแล้วล่ะ!”

“ใช่ๆ.....” คุณตาที่มีผมขาวแทบจะครึ่งศีรษะนั่นพูดขึ้นอย่างเห็นด้วย

ใบหน้าของหลินเมิ่งร้อนผ่าวจนแทบจะตั้งเตาต้มกุ้งได้แล้ว เธอก้มหน้าลง นานครู่ใหญ่ไม่พูดอะไรออกมา

หรงหลิงพนักหน้าลงอย่างเรียบๆ ให้กับคุณตาคุณยายสองคนนั้น คู่สามีภรรยายคู่นั้นถึงได้พยักหน้าตอบรับอย่างพอใจ แล้วพากันพยุงกันขึ้นไปบนเขาด้วยรอยยิ้ม

รอจนกระทั่งพวกเขาเดินจากไปไกลแล้ว หรงหลิงถึงได้หัวเราะออกมาพร้อมลูบหัวของเธอ “พวกเขาไปแล้ว เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมาอีกเหรอ?”

หลินเมิ่งยังคงก้มหน้าต่อไป เมื่อเขามองจากมุมบนลงมานั้น ทำให้มองเห็นแค่ใบหน้าที่แดงก่ำไปด้วยความอาย อีกทั้งใบหูเล็กบอบบางที่แดงก่ำสองข้าง หรงหลิงหัวเราะออกมาน้อยๆ พร้อมทั้งจูงมือเธอแล้วเดินขึ้นไปข้างบน เธอกัดริมฝีปาก ใบหน้าแดงซ่านไปด้วยความอาย แล้วถึงเดินตามเขาไปติดๆ

รอบทะเลสาบหลานหูนั้นแบ่งออกเป็นภูเขาใหญ่สามลูก โดยมีชื่อตามนี้ว่า อิ๋งเฟิ่ง จุยเยวี่ย และว่างรื่อ บนภูเขาแต่ละลูกนั้นต่างก็มีสายธารใหญ่น้อยมากมาย ครั้งนี้ภูเขาที่หรงหลิงและหลินเมิ่งขึ้นมานั่นก็คือจุยเยวี่ย ที่เลือกภูเขาลูกนี้นั้นเป็นเพราะหลินเมิ่งคิดถึงที่นี่ขึ้นมา เพราะมีเพียงแค่ภูเขาจุยเยวี่ยนี้ที่จะมีโอกาสได้นั่งกระเช้า เธอก็อยากนั่งกระเช้าขึ้นมาแล้ว

แต่เอวของเธอตอนนี้คงไม่เหมาะกับความใฝ่ฝันเล็กๆ นี้ของเธอจริงๆ เมื่อมีหรงหลิงช่วยพยุงขึ้นไป เธอก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย แต่หลังจากที่ปีนขึ้นไปประมาณครึ่งชั่วโมง เธอก็ปีนขึ้นไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ใบหน้าขาวอมชมพูนั้นมีเหงื่อไหลออกมาเต็มหน้า พอดีกับที่ด้านหนึ่งนั้นมีเสียงของธารน้ำไหลแว่วเข้ามา หลินเมิ่งจึงเกิดความคิดเล็กๆ ความคิดหนึ่งขึ้น มือเล็กจึงยื่นไปดึงมือใหญ่ของหรงหลิงเบาๆ

หรงหลิงหันหน้ามามองเธอ ส่งสายตาเรียบๆ นั่นมาเป็นคำถาม

ร่างกายของผู้ชายคนนี้จะทำให้เธอตกใจมากเกินไปแล้ว หลินเมิ่งรู้สึกอิจฉาเขาเล็กน้อย ตอนนี้เธอเหนื่อยจนเหงื่อไหลเต็มหน้า แต่ว่าหน้าของเขานั้นกลับไม่แดง ใจไม่สั่น ไม่หอบ ท่าทางราวกับว่ากำลังเดินเล่นที่สวนหลังบ้านอย่างไรอย่างนั้น สบายเสียจนน่าหมั่นไส้!

เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ภายใต้สายตาดำสนิทล้ำลึกของเขา มือเล็กๆ นั้นยื่นออกมา แล้วชี้ไปยังทิศทางของธารน้ำ พร้อมทั้งอธิบายขึ้นเสียงเบา

“น้ำบนภูเขานี่ว่ากันว่ามีสรรพคุณที่ช่วยทำให้ร่างกายแข็งแรง สามารถเอาเท้าไปแช่ได้ คุณอยากจะลองดูไหมคะ?”

แววตาของหรงหลิงฉายแววอธิบายยาก เขากวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของเธอ มองดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายความต้องการของเธอ มองไปที่ใบหน้าที่ร้อนผ่าวของเธอ และมองไปที่ปากเล็กๆ ที่เอ่ยความปรารถนาออกมาเสียงเบา......

หลังจากนั้น เขาก็พยักหน้าลงน้อยๆ

หลินเมิ่งแทบจะร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจแล้ว ทันใดนั้นรอยยิ้มของเธอก็เปล่งประกายสว่างไสวยิ่งกว่าแสงจันทร์ กระจ่างตายิ่งกว่าดอกไม่ที่เบ่งบานในหุบเขา เธอผละมือออกจากมือของหรงหลิง แล้วรีบวิ่งขึ้นหน้าไป สายตามองเห็นเธอที่เพิ่งนั่งลงบนโขดหินใหญ่ รีบร้อนถอดรองเท้าและถุงเท้าออก นำขาเล็กๆ ที่ขาวเนียนราวกับหยกทั้งสองข้างแช่ลงไปในธารน้ำที่ใสเย็น ราวกับว่าหากช้าไปสักนิดเดียว เธอกลัวว่าหรงหลิงจะเปลี่ยนใจ

ธารน้ำใสสะอาดไหลผ่านเท้าเล็กๆ ของเธอ นำความเย็นสบายซึมเข้าสู่หัวใจ สบายจนหลินเมิ่งต้องยิ้มตาหยีออกมาราวกับลูกแมวน้อย คิ้วพลันคลายออก อย่างไม่ทันได้รู้ตัวที่ริมฝีปากเล็กสวยก็มีรอยยิ้มประดับแล้ว เท้าเล็กที่ราวกับทำขึ้นจากหยกนั้นก็ผ่อนคลายอย่างสบาย หลังจากนั้น ท่ามกลางสายธารที่ใสสะอาด รวมทั้งบรรยากาศที่สวยงามน่าดึงดูด ก็ทำให้เธอค่อยๆ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา

“คิกๆ......”

เธอหัวเราะคิกคักออกมา ท่าทางราวกับไม่มีปราการอะไรนั่น ทำให้เธอดูเหมือนกับเด็กสาวที่ยังไม่โต ดูใสซื่อบริสุทธิ์จนทำให้คนรู้สึกอิจฉา หรงหลิงที่เดิมตามหลังเธอไปอย่างไม่รีบร้อน สายตาก็พลันอ่อนลง

หลินเมิ่งลืมตา เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เพียงไม่นานก็มองเห็นหรงหลิง เธอจึงหยุดหัวเราะอย่างรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง รู้สึกว่าเมื่อครู่นี้ดูเหมือนตัวเองจะแสดงอารมณ์ชัดเจนเกินไปหน่อย ดังนั้นเธอจึงทำราวกับต้นไมยราบที่หุบลงในทันที งอตัว แล้วก้มหน้าลงต่ำ แช่เท้าอยู่เงียบๆ ใบหน้าที่แดงก่ำนั่นเผยให้รู้ว่าเธอกำลังเขินอายอยู่เล็กน้อย

หรงหลิงยิ้มมุมปากราวกับปีศาจร้าย เขาถอดรองเท้าและถุงเท้าออก พับขากางเกงขึ้น ดูท่าทางราวกับว่าจะลงน้ำ หลินเมิ่งเมื่อเห็นดังนั้น ในใจก็เกิดความดีใจขึ้นมาเล็กๆ รีบเอ่ยเสริมขึ้นอย่างเอาใจ “น้ำนี่เย็นสบายมากเลยนะคะ แช่แล้วรู้สึกสบายมากเลย”

แต่ความดีใจเล็กๆ นี้ อยู่ๆ หายวับไปราวกับฟองสบู่ เพราะว่าหรงหลิงเข้ามาประชิดที่ด้านหลังเธออย่างไม่ทันคาดคิดนั่น เขานั่งลง โดยที่ไม่ได้สนใจใบหน้าที่กระอักกระอ่วนของเธอเลย มือใหญ่ยื่นออกมาโอบร่างของเธอเข้ามาประชิดกับแผ่นอก แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขา โขดหินที่หลินเมิ่งเลือกนั้นดีมาก ทั้งเรียบทั้งกว้าง เธอกับหรงหลิงสามารถนั่งด้วยกันสองคนอย่างพอดี หลินเมิ่งเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อกี้หากเธอเลือกนั่งลงบนหินที่เล็ก มันก็คงจะดีกว่านี้มาก!

แต่บนโลกนี้ยาที่หาซื้อได้ยากที่สุดนั่นก็คือยาแก้โรคเสียใจ!

[1]*หลานหู คำว่าหู (湖) ในภาษาจีนมีความหมายว่าทะเลสาบ ส่วนคำว่าหลาน (蓝) ในภษาจีน หมายถึงสีฟ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น