ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 (คู่รอง นีล x นิค)..... ตอนที่ 2 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 (คู่รอง นีล x นิค)..... ตอนที่ 2 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 72.1k

ความคิดเห็น : 228

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2561 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 (คู่รอง นีล x นิค)..... ตอนที่ 2 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4   นีลนิค ตอนที่ 2

Author :   (ยอนิม)



“น่าจะเปลี่ยนชื่อจากดอล มาเป็นดอกมากกว่า” นิคพูดออกมาด้วยความหมั่นไส้ หลังจากที่เดินแยกมาแล้ว


“มึงนี่ปากจัดจริงๆ” นีลโยกหัวคนรักอย่างขำๆ  นิคหันไปมองนีลตาขวาง


“ก็มันจริงนี่ อ่อยจัง ทั้งๆที่รู้ว่ามึงมีกูแล้ว” นิคว่าออกมา


“มึงจะไปสนใจทำไม อ่อยให้ตายกูก็ไม่คิดอะไรอยู่ดี ก็ปล่อยให้อ่อยจนกว่าจะเหนื่อยไปเองนั่นแหละ” นีลพูดอย่างไม่ใส่ใจจริงๆ เพราะเขาไม่ได้สนใจคนอื่นเลย เขาว่าเดย์เป็นพวกรักเมียมาก เขาเองก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร


“ถ้าปล่อยให้อ่อยอยู่เรื่อยๆ แล้วมึงเสือกเคลิ้มไปกับมันล่ะ” นิคถามต่อ นีลก็ส่ายหัวไปมาอย่างขำๆ

“นีล นี่กูจริงจังนะมึง” นิคถามต่อ


“กูก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่ไง จะให้ทำยังไงล่ะ” นีลถามกลับ นิคฮึดฮัดนิดๆ เพราะมันจริงอย่างที่นีลบอก จริงๆแล้วนีลชัดเจนมาตลอดว่าไม่ได้สนใจอะไรในตัวของดอลเลย แต่ฝ่ายนั้นก็ยังขยันมาอ่อยอยู่เรื่อยๆ

“เลิกพูดเรื่องของคนอื่นเหอะ ไปหาซื้อของฝากคนที่บ้านมึงดีกว่า” นีลเสนอขึ้น เพราะเขาไม่ได้เข้าไปหาแม่ของนิคหลายอาทิตย์แล้ว นิคเลยหันไปถามน้องสาวว่าซื้ออะไรไปให้แม่ของเขาดี

..

..

“ขอบใจสำหรับของฝากนะนิค นีล” แม่ของนิคพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม เมื่อนีลกับนิคมาส่งแนนที่บ้านแล้วนำของฝากมาให้ด้วย


“ไม่เป็นไรหรอกม๊า นีลจ่าย คึคึ” นิคพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา จนนีลอดที่จะเขกหัวด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้


“เรานี่นะ ทำไมทะเล้นตลอดเลย อ่อ แล้วไม่เอาของพวกนี้ไปให้ป๊ากับแม่ใหญ่เค้าเองเลยล่ะ จะมาฝากม๊าทำไม” แม่ของนิคถามต่อ เพราะนีลกับนิคซื้อของมาให้พ่อและแม่ใหญ่ของนิคด้วยเหมือนกัน


“ป่านนี้คงหลับไปแล้วมั้งครับ” นิคพูดขึ้น


“ยังไม่หลับหรอก ม๊าก็เพิ่งจะแยกมา แม่ใหญ่คงนั่งดูทีวีอยู่นั่นแหละ ส่วนป๊าเราไม่พ้นอยู่ในห้องทำงานเหมือนเคย นิคไปบอกให้เค้าพักผ่อนบ้างสิ” แม่ของนิคพูดยิ้มๆ เพราะอยากให้นิคอ้อนหรือเอาใจผู้เป็นพ่อบ้าง


“เดี๋ยวก็ไล่นิคออกมาอยู่ดี” นิคบ่นอุบอิบ


“กูว่าเอาไปให้เค้าด้วยตัวเองก็ดีนะ เดี๋ยวเค้าจะว่าเอาได้ ว่ามาถึงบ้านแล้ว แต่ไม่เข้าไปหา” นีลเสนอขึ้น นิคเม้มปากอย่างลังเล จริงอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อมันดีขึ้นเรื่อยๆ แต่นิคก็ยังรู้สึกกระดากกระเดื่องอยู่ดี ที่จะต้องเข้าไปหาพ่อตนเอง


“ก็ได้” นิคตอบกลับหลังจากตัดสินใจแล้ว ก่อนที่เขาจะช่วยนีลถือของฝากไปที่บ้านใหญ่ ส่วนแนนขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนอยู่บนห้องแล้ว

“แม่ใหญ่ สวัสดีครับ” นิคส่งเสียงทักทายนำไปก่อน เมื่อเข้าไปในบ้านใหญ่แล้วเจอกับแม่ใหญ่หรือเมียหลวงของพ่อตนเองนั่งดูทีวีอยู่


“อ่าว ไปไหนกันมา ทำไมมาซะมืดค่ำเลย นั่งก่อนสิ” แม่ใหญ่ทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นีลกับนิควางของลงบนโต๊ะกลางแล้วยกมือไหว้


“ขอโทษด้วยนะครับ ที่มารบกวนตอนมืดแบบนี้ พอดีผมสองคนมาส่งแนนน่ะครับ ก็เลยถือโอกาสซื้อของมาให้ด้วย” นีลพูดขึ้นอย่างสุภาพ เพราะแม่ใหญ่ของนิคเป็น 1 คน ที่ช่วยเหลือและเห็นใจพวกเขาในช่วงแรกๆ


“ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก ขอบคุณสำหรับของฝากนะ เอ่ อันนี้ซื้อมาฝากป๊าใช่มั้ย” แม่ใหญ่ถามขึ้นยิ้มๆ พร้อมกับจับไปที่กระเช้าของบำรุงร่างกายสำหรับคนมีอายุสักหน่อย


“ครับ แล้วนี่ ป๊าอยู่ที่ห้องทำงานเหรอครับแม่ใหญ่” นิคถามถึงพ่อตนเอง แม่ใหญ่พยักหน้ารับ


“วันๆกลับจากบริษัทก็ขลุกอยู่ในห้องทำงานนั่นแหละ เข้าไปหาสิ เค้าคงดีใจที่นิคมาหานะ” แม่ใหญ่พูดยิ้มๆ


“ดีใจหรือจะด่าก็ไม่รู้” นิคแกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง


“ชั้นจะด่าแกทำไม แกทำอะไรผิดงั้นเหรอ” เสียงพ่อของนิคดังขึ้น ทำให้นิคสะดุ้งนิดๆ ก่อนที่พ่อของเขาจะเดินมานั่งข้างแม่ใหญ่


“ป๊านี่มาได้จังหวะเลยนะ” นิคแกล้งแซวพ่อตนเองกลับไป ส่วนนีลก็ยกมือไหว้พ่อของคนรักทันที พ่อของนิคก็พยักหน้ารับไหว้


“ผมกับนิคมาส่งแนน ก็เลยซื้อของมาฝากครับ” นีลพูดขึ้น


“ใช่ๆ นี่ของป๊า กินเข้าไปเยอะๆ บำรุงบ้างร่างกายน่ะ ไม่ใช่ใช้งานมันโดยไม่หยุดพัก” นิคแกล้งเหน็บพ่อตนเองในเรื่องที่ทำงานหนักเกินไป


“ถ้าไม่อยากให้ชั้นใช้ร่างกายหนักเกินไป แกก็ไม่มาช่วยงานชั้นล่ะ” พ่อของนิคพูดขึ้น ทำให้นิคชะงักไปนิด เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อของเขาชวนให้มาทำงานที่บริษัท


“ไม่เอาหรอก เดี๋ยวพวกคณะกรรมการในบริษัทป๊าจะมาว่าเอาได้ ว่าผมเป็นแค่ลูกเมียรอง แต่ดันมารับตำแหน่งใหญ่โตในบริษัท” นิคพูดออกมาเสียงจริงจัง นิคเคยเข้าเอาของไปให้พ่อตัวเองในบริษัทครั้งหนึ่ง พอพนักงานรู้ว่าเขาเป็นลูกเมียรอง ก็มองด้วยสายตาดูแคลน จนนิคแทบจะอาละวาด แต่ก็ระงับอารมณ์ตัวเองเอาไว้ก่อน


“ใครจะมาว่า แกก็พิสูจน์ให้พวกนั้นเห็นสิ ว่าแกมีดียังไง” พ่อของนิคตอบกลับมา นิคส่ายหน้าไปมา


“ผมไม่ใช่คนประเภทอยากจะพิสูจน์ตัวเองมากมายนักหรอก ผมอยากใช้ชีวิตปกติ ทุกวันนี้ก็ช่วยงานนีลอยู่แล้ว บริษัทของป๊าน่ะ เก็บไว้ให้พี่นนท์หรือไม่ก็แนนเถอะ ผมไม่ถนัดจริงๆ” นิคพูดจากความรู้สึกข้างใน


“แต่..” พ่อของนิคจะค้านต่อ


“ชั้นว่าอย่าเพิ่งไปบังคับนิคเลยค่ะคุณ นิคเองเค้ามีอิสระมานานแล้ว อย่าทำให้เค้าอึดอัดเลย” แม่ใหญ่พูดออกมาอย่างเข้าใจ


“ตอนนี้งานที่อู่ของผมก็เยอะอยู่ครับ นิคก็ช่วยงานผมหลายอย่าง” นีลพูดออกมาอีกคน พ่อของนิคเลยได้แต่ถอนหายใจเบาๆ


“อืมๆ แล้วแต่แกละกัน ถ้าอยากมาทำก็มาบอก” พ่อของนิคพูดย้ำอีกครั้ง เผื่อว่านิคเปลี่ยนใจ ก่อนจะพูดคุยกันเรื่องกิจการที่อู่ของนีลกันไปเรื่อยๆ จนนีลเห็นว่ามันดึกพอสมควรแล้ว จะขอลากลับบ้านของตัวเองบ้าง


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


วันรุ่งขึ้น นิคก็มาที่อู่พร้อมกับนีลเช่นเคย พร้อมกับช่วยนีลทำงานอยู่ที่โต๊ะ เพราะนีลลงงานในอู่ช่วยลูกน้อง เนื่องจากมีรถเข้ามาซ่อมเยอะ จึงต้องรีบซ่อมเพื่อส่งงานออกให้มากที่สุด งานจะได้ไม่ล้นมือ

Tru…Tru…Tru

เสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานของนีลดังขึ้น นิคเลยหยิบขึ้นมารับสายแทน


“สวัสดีครับ 2N service ครับ” นิครับสายอย่างเป็นทางการ เพราะส่วนใหญ่คนที่โทรเข้ามาเบอร์นี้จะเป็นลูกค้าไม่ก็คู่ค้า พอนิคพูดจบ ทางนั้นก็เงียบไปนิด

“สวัสดีครับ” นิคพูดขึ้นอีกครั้ง


(“ผมดอลนะฮะ ขอสายคุณนีลหน่อยฮะ”) อีกฝ่ายตอบกลับมา ทำให้นิคขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะเขาจำเสียงของอีกฝ่ายได้


“ตอนนี้นีลกำลังอยู่ในอู่รถครับ ไม่ว่างรับสาย มีอะไรจะฝากบอกไว้ก่อนมั้ยครับ” นิคตัดหนทางอีกฝ่ายทันที


(“ผมต้องคุยกับคุณนีลโดยตรงนะฮะคุณนิค เพราะผมจะสอบถามเรื่องอะไหล่รถที่คุณนีลส่งเมลมาสั่งซื้อ”) อีกฝ่ายตอบกลับมา นิคนั่งกลอกตาด้วยความหมั่นไส้ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายอยากจะคุยกับคนรักของเขามากกว่า


“งั้นรอแป๊บหนึ่งนะครับ เดี๋ยวผมไปตามเค้าให้” นิคตอบกลับ ก่อนจะแอบเบะปากใส่โทรศัพท์ แล้ววางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปทางอู่ซ่อม


“เฮียๆ เมียเฮียมา” เสียงของบิลลูกน้องในอู่ส่งเสียงบอกนีล ที่กำลังง่วนอยู่ตรงกระโปรงหน้ารถสปอร์ตคันหนึ่ง นีลโน้มตัวมามอง แล้วเลิกคิ้วนิดๆ


“ชู้มึงโทรมา บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย” นิคแกล้งประชดกลับไป แต่นีลก็ทำหน้างง


“อะไรกันเฮีย แอบมีชู้ตั้งแต่เมื่อไร โอ๊ย” บิลแก้งแซวก่อนจะร้องออกมาเมื่อโดนนิคตบหัวไม่แรงมากนัก นิคส่งเครื่องมือให้บิลทำต่อ


“ชู้บ้าอะไรของมึงเตี้ย ใครโทรมา” นีลถามกลับ นิคยืนกอดอกทำหน้างอเล็กน้อย


“คนที่กูอยากจะเปลี่ยนชื่อให้เป็นคำว่าดอกกกก ไงล่ะ” นิคพูดลากเสียงยาวตรงชื่อ ทำให้นีลรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร


“มึงเนี่ยนะ พูดเองแล้วก็มางอนกูเอง ไปๆ เข้าไปข้างในด้วยกัน” นีลพูดขึ้น ก่อนจะถอดถุงมือ แล้วเดินไปล้างมืออีกครั้ง และเดินเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับนิค นีลเดินไปหยิบโทรศัพท์ประจำห้องทำงานขึ้นมารับสายและนั่งลงที่เก้าอี้ ส่วนนิคก็นั่งทำงานถัดมา แต่หูก็คอยฟังนีลคุยสายกับอีกฝ่าย

“สวัสดีครับคุณดอล....อ่อ ผมกำลังทำรถให้ลูกค้าอยู่ ไม่รบกวนครับ คุยได้” นีลบอกอีกฝ่าย นิคนั่งเบะปากอย่างหมั่นไส้ เลยถูกนีลแกล้งเอามืออีกข้างมาบีบปากอย่างมันเขี้ยว

“อ่อ...งั้นเหรอครับ แต่ลูกค้าผมเค้าต้องการอะไหล่แท้เท่านั้น....มีอีกที่เหรอครับ....ครับ” นีลคุยสายไปเรื่อยๆ อยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะวางสายไป


“ทำไม มีปัญหาอะไร หมอนั่นโทรมาทำไม” นิคถามขึ้นทันทีเมื่อนิควางสาย


“พอดีอะไหล่แท้ที่กูสั่งไป ทางบริษัทของคุณดอลเค้าไม่ได้รับเข้ามา แต่บริษัทเพื่อนของเขามีอยู่ โดยไม่ต้องรอสั่งจากนอก เค้าก็เลยจะให้กูลองไปดูพรุ่งนี้ ว่าโอเคมั้ย จะได้ไม่เสียเวลารอนาน” นีลพูดขึ้น


“หึ หาเรื่องอยากเจอมึงมากกว่ามั้ง” นิคพูดในสิ่งที่ตนเองคิดออกมา


“จะไปด้วยกันมั้ยล่ะ” นีลถามกลับ


“ถ้ากูไป ทางนั้นจะหาว่ากูหวงผัวมั้ยล่ะ อีกอย่างกูกลัวว่ากูจะระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้” นิคพูดอย่างขัดเคือง


“แปลว่ามึงจะปล่อยให้กูไปกับเขาสองคน?” นีลแกล้งถาม นิคฮึดฮัดเล็กน้อย


“ไม่รู้ ดูก่อน” นิคตอบกลับเพราะยังลังเลใจอยู่ นีลส่ายหัวไปมายิ้มๆ ก่อนจะปล่อยให้คนรักทำงานต่อ ส่วนตนเองก็เข้าไปทำงานที่อู่เช่นเดียวกัน

..

..

“ซื้ออะไรไปดี พวกนั้นมันทำอะไรกินอ่ะ จะได้ซื้อไม่ซ้ำไป” นิคพูดขึ้น ขณะมาเดินซื้อกับข้าวในตลาดสด เพื่อไปกินข้าวเย็นที่บ้านของเดย์ด้วยกัน


“เห็นเดย์มันบอกว่าจะทำต้มจืดปลาหมึกยัดไส้ ผัดเผ็ดไก่บ้านใส่ใบยี่หร่าแล้วก็ไข่เจียว มันบอกว่ามึงอยากกินอะไรก็ซื้อเข้าไป” นีลบอกออกมา นิคก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเลือกหาของกินไปด้วย


“สวัสดีครับพี่นิค” เสียงทักดังขึ้น ทำให้นิคกับนีลหันไปมอง ก่อนที่จะมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

“ผมถิ่น เพื่อนของแนนไงครับ” อีกฝ่ายบอกกลับมาอีกที เมื่อเห็นว่านิคทำหน้าเหมือนจำไม่ได้ ส่วนนีลจำได้ดี แต่เขาเลือกที่จะมองเฉยๆ เพราะอีกฝ่ายเหมือนจงใจเรียกแค่นิคคนเดียว


“อ่อ ที่ว่าเป็นเดือนคณะอ่ะนะ โทษที พี่ยอมรับว่าจำไม่ได้จริงๆ” นิคพูดออกมาอย่างขำๆ ถิ่นหันมามองนีลเล็กน้อย


“มาซื้อกับข้าวกันเหรอครับ” ถิ่นถามกลับ


“ใช่ พอดีจะไปบ้านเพื่อนน่ะ เราก็มาซื้อกับข้าวเหมือนกันเหรอ”นิคถามกลับไปตามมารยาท


“ครับ ผมอยู่หมู่บ้านโน้น เลยซื้อกับข้าวก่อนกลับเข้าบ้าน” ถิ่นชี้ให้ดูหมู่บ้านจัดสรรที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม เลยทำให้นิครู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านของเขานัก



++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++


“เตี้ย กินข้าวเหนียวสังขยามั้ย เห็นบ่นว่าอยากกิน” นีลถามนิคขึ้น เมื่อเห็นร้านข้าวเหนียวสังขยาอยู่ไม่ไกล ทำให้นิครีบหันไปมองทันที


“กินๆ กำลังอยากกินพอดีเลย ถิ่น พี่ขอตัวก่อนนะ จะไปหาซื้อกับข้าวต่อละ เดี๋ยวเพื่อนรอ” นิคหันมาลาอีกฝ่าย ก่อนจะควงแขนนีลเพื่อเดินไปร้านขายขนมไทย นีลเหลือบมองถิ่นด้วยหางตา ก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเยาะๆ เขาพอจะมองออกว่าเด็กหนุ่มสนใจนิคอยู่แน่ๆ แต่ดูท่าทางแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายได้คบกับนิคจริงๆ ก็คงเอานิคไม่อยู่แน่นอน เพราะคนที่จะเอานิคอยู่ได้ มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

“อย่าไปสนใจเลย เด็กมันยังไม่เคยเจอโลกกว้าง” นิคพูดขึ้นมาอย่างขำๆ ทำให้นีลหันมาสนใจคนรักที่กอดแขนเขาอยู่ นีลรู้ว่านิคมองออกเหมือนกันว่าถิ่นสนใจนิคในแง่ไหน และดูเหมือนว่าถิ่นจะไม่สนใจด้วยซ้ำ ว่านิคมีนีลอยู่แล้ว


“หึหึ กูก็ไม่อะไร แต่อย่ามาล้ำเส้นมากละกัน” นีลบอกออกมาเสียงเรียบนิ่ง นิคก็ก้มลงไปกัดแขนคนรักเบาๆอย่างมันเขี้ยว


“บอกคุณดอกของมึงด้วย ว่าอย่ามาล้ำเส้นมากเหมือนกัน” นิคพูดออกมาบ้าง ทำให้นีลหัวเราะขำ อารมณ์ขุ่นๆจากเรื่องของถิ่นก็จางหายไป ก่อนจะพากันไปซื้อขนมสังขยา แล้วเลือกซื้ออย่างอื่นต่อ

..

..

“อิฐได้อัลบั้มรูปงานแต่งมึงมาแล้วใช่ป่ะ ขอดูบ้างดิ” นิคพูดขึ้นหลังจากที่กินข้าวเรียบร้อยแล้ว เดย์กับนีลก็นั่งคุยและดื่มกันเล็กน้อยที่หน้าบ้าน


“ได้ๆ งั้นเข้าไปดูในบ้านกัน” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เพราะอยากอวดเต็มที

“นีลกูเข้าไปดูรูปกับไอ้อิฐในบ้านนะ” นิคหันไปบอกคนรัก นีลก็พยักหน้ารับ ก่อนที่สองเพื่อนรักจะพากันเดินเข้าไปในบ้าน แล้วอิฐก็หยิบเอาอัลบั้มรูปมาให้นิคดู ทั้งสองนั่งเปิดดูทีละรูป

“รูปนี้กูเห็นในไลน์กลุ่มเหมือนกัน ยังพูดกับไอ้นีลเลยว่ากูชอบ” นิคพูดถึงรูปที่เดย์กับอิฐหันมามองหน้ากัน


“อืม ตอนกูเห็นแม่งโคตรเขินเลย เพิ่งรู้ว่ากูมองเดย์มันด้วยสายตาแบบนี้” อิฐพูดแล้วหน้าก็แดง ทำให้นิคยิ้มล้อ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ


“กูอยากมีโมเม้นท์แบบนี้บ้าง อิจฉามึงว่ะ” นิคพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ


“ก็ไม่ลองคุยกับไอ้นีลล่ะ ความจริงกูยังอยากให้มึงแต่งพร้อมกูเลย จะได้จัดสองงาน” อิฐพูดยิ้มๆ


“นีลมันยังไม่พร้อม กูก็ไม่รู้หรอกว่า คำว่าไม่พร้อมของมันหมายถึงเรื่องไหน กูก็ไม่อยากเซ้าซี้ เพราะกูก็เป็นผู้ชาย  จะเรียกร้องอะไรมากมายก็ดูแปลกๆ แค่ทุกวันนี้มันดูแลกู เลี้ยงกูดีทุกอย่าง กูก็ไม่อยากงอแงอะไรกับมันนักหรอก” นิคพูดออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

“แต่กูก็อดที่จะทึ่งผัวมึงไม่ได้เหมือนกันนะ เห็นมันนิ่งๆ ดุแบบนั้น แต่มันก็ทำให้มึงได้ทุกอย่างจริงๆ” นิคพูดชื่นชมออกมา


“กูว่าไอ้นีลมันก็ไม่ต่างจากเดย์หรอก มันก็ทำให้มึงทุกอย่างเหมือนกัน” อิฐพูดให้กำลังใจเพื่อน นิคก็ยิ้มรับ ก่อนจะนั่งดูรูปกันต่อ จนผ่านไปสักพักใหญ่ๆ นีลก็มาตามให้กลับบ้าน


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“ตกลงว่าไง ไปกับกูมั้ย” นีลถามในเช้าวันรุ่งขึ้น เพราะเขาจะไปดูอะไหล่รถที่บริษัทเพื่อนของดอล นิคนั่งทำหน้าลังเล


“ถ้ากูไป กูจะเกะกะมึงมั้ยล่ะ” นิคถามขึ้นมาก่อน


“เตี้ย เอาตามใจมึงเลย ใจมึงอยากไปหรือไม่ไป ไม่ต้องถามมาก” นีลพูดเสียงนิ่ง


“อยากไป” นิคก็ตอบกลับไปทันที นีลยิ้มขำเล็กน้อย พร้อมกับส่ายหน้าไปมา


“ก็แค่นั้น ไปเตรียมของ จะได้ไปกันเลย” นีลพูดขึ้น ก่อนจะพานิคไปพบกับดอลที่บริษัท เมื่อไปถึงนีลก็ติดต่อกับพนักงานต้อนรับ ว่าจะมาพบกับดอล พนักงานเลยพานีลกับนิค ไปนั่งรอที่ห้องรับรองแขก


“คุณนีล..” ดอลเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหุบยิ้มช้าๆ เมื่อเห็นนิคนั่งอยู่ด้วย  นิคก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะๆ

“สวัสดีฮะ มาเร็วจังเลยนะฮะ” ดอลหันไปยิ้มให้กับนีลต่อ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้เดี่ยวใกล้ๆกับฝั่งของนีล


“ครับ ผมอยากจะดูให้มันเรียบร้อยเร็วๆ พอดีจะพานิคไปทำธุระต่อด้วยน่ะครับ” นีลพูดขึ้น นิคหันไปมองคนรักด้วยความสงสัย เพราเขาไม่ได้มีธุระอะไรต่อ แต่ก็เข้าใจได้ในเวลาต่อมา ว่านีลแค่หาข้ออ้างเท่านั้น


“ตอนแรกผมว่าจะชวนคุณนีลไปทานอาหารกลางวันต่อสักหน่อย ทำธุรกิจร่วมกันมานาน ยังไม่เคยเลี้ยงตอบแทนคุณนีลเลย” ดอลพูดขึ้นยิ้มๆ แล้วเอาเรื่องธุรกิจมาอ้าง

“ว่าแต่ธุระคุณนิครีบมั้ยฮะ ถ้ารีบ ไปทำธุระก่อนก็ได้นะฮะ” ดอลพูดกึ่งไล่นิค ทำให้นิคหน้าตึงไปนิด ก่อนจะกอดแขนของนีลแล้วยิ้มให้กับดอล


“ก็ไม่รีบเท่าไรหรอกครับ อีกอย่างธุระที่ว่า มันเป็นธุระที่ผมสองคนจะต้องไปทำด้วยกันน่ะครับ แบบว่าเป็นธุระส่วนตัว” นิคเน้นคำว่าส่วนตัว เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ตัวเองว่าเป็นแค่คนนอก ดอลเม้มปากนิดๆ


“คุณดอลจะไปเลยมั้ยครับ จะได้ไม่เสียเวลาของคุณด้วย” นีลพูดขัดขึ้น ดอลก็หันไปยิ้มให้กับนีล


“ได้ฮะ คุณนีลไปรถผมมั้ยฮะ” ดอลชวนออกมา


“ผมขับรถตามคุณไปดีกว่าครับ พอตกลงอะไรเสร็จ ผมจะได้แยกไปเลย” นีลบอกกลับ ดอลหน้าเจื่อนไปนิด แต่ก็พยักหน้ารับ


“งั้นเราไปกันเลยละกันฮะ ผมนัดเพื่อนผมไว้แล้ว คุณนีลไปรอที่ลานจอดรถแป๊บนะครับ ผมขอไปเอาของในห้องทำงานก่อน” ดอลพูดขึ้น ก่อนจะลุกยืน นีลกับนิคก็ลุกแล้วเดินออกจากห้องรับแขก ดอลแยกไปห้องทำงาน ส่วนนีลกับนิคก็ไปรอที่ลานจอดรถ


“นี่ถ้ากูไม่มาด้วย มันคงลากมึงไปไหนต่อไหนละ” นิคพูดอย่างอารมณ์เสีย


“ใจเย็นน่า อย่าไปสนใจ” นีลตอบกลับ จริงๆนีลก็รำคาญดอลเหมือนกัน แต่ติดที่ต้องทำธุรกิจด้วยกัน เลยไม่อยากจะใส่ใจมากนัก ถ้าอีกฝ่ายไม่ล้ำเส้นเข้ามาก่อน


“ไม่สนใจได้ไง เมื่อกี้มันไล่กูด้วย มึงได้ยินมั้ยล่ะ” นิคโวยใส่นีล นีลขมวดคิ้วเล็กน้อย


“ได้ยิน แล้วจะให้กูทำไง ลุกไปต่อยหน้าเค้าเลยมั้ยล่ะ มึงเองก็ตอกกลับเค้าไปแล้ว มึงจะมาอารมณ์เสียใส่กูทำไม” นีลพูดเสียงดุ ทำให้นิคเม้มปากนิดๆ

“ที่กูพามึงมา กูอยากให้มึงมาเห็นว่ากูไม่ได้อะไรกับเค้า แล้วกูจะได้มีเรื่องอ้างชิ่งกลับด้วย มึงก็อย่าเพิ่งอารมณ์เสียนักสิวะ” นีลพูดลดเสียงลงมาเล็กน้อย


“เออ” นิคตอบกลับสั้นๆ แล้วขึ้นไปนั่งรอบนรถ ไม่นานนักดอลก็มาพูดคุยเรื่องจุดหมายปลายทางอีกเล็กน้อย แล้วขับรถของตัวเองนำนีลไป นีลก็ขับตามไปเรื่อยๆ ส่วนนิคก็นั่งเงียบไปตลอดทาง นีลเหลือบมองคนรักเล็กน้อย


“เตี้ย” นีลเรียกนิคเพื่อจะคุยเรื่องที่เถียงกันก่อนขึ้นรถ


“หยุด ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น กูกำลังระงับอารมณ์ตัวเองอยู่” นิคบอกออกมาเสียงจริงจัง ทำให้นีลอดที่จะยิ้มขำไม่ได้ แล้วนีลก็ไม่เรียกหรือถามอะไรนิคอีก จนมาถึงบริษัทเพื่อนของดอล เมื่อลงจากรถแล้ว ดอลก็พาเดินเข้าไปด้านใน เพื่อนของดอลเหมือนจะรู้ว่ามาถึงแล้ว ก็เดินออกมาต้อนรับ และทักทายดอลอย่างเป็นกันเอง


“คุณนีลนี่ทัชเพื่อนผมเองฮะ เป็นเจ้าของที่นี่ ทัช นี่ไงคุณนีลที่เราโทรมาบอก” ดอลพูดแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน แต่ไม่ได้แนะนำนิค ทำให้ทัชหันไปมองนิคอย่างงงๆ


“แล้วคุณคนนี้” ทัชชี้ไปที่นิค


“นี่นิคครับ” นีลเป็นคนแนะนำชื่อออกมา ทัชก้มหัวและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร


“สวัสดีครับ คุณนีลเอาเอกสารรายการอะไหล่มาด้วยมั้ยครับ” ทัชถามขึ้น นิคเลยส่งเอกสารในแฟ้มที่ตนเองถือ ไปให้ทัช ก่อนที่ทัชจะพาไปที่ห้องสโตร์ เพื่อดูอะไหล่ของจริง แล้วพูดคุยตกลงกันเรื่องสินค้าและราคา


“นิค คิดว่าไง” นีลหันมาถามนิคพร้อมกับยื่นใบเสนอราคาให้นิคดู นิคก็รับมาดูอย่างละเอียด


“ราคาของรายการที่ 2 ไม่ได้ราคาเดียวกับบริษัทของคุณดอลเหรอครับ” นิคถามขึ้น เพราะเขาจำราคาอะไหล่รถได้เกือบจะทุกรายการ


“จริงๆราคานี้เป็นราคากลางตายตัวในตลาดแล้วล่ะครับ แต่ที่ราคาของดอลเค้าถูกกว่าเนี่ย ผมว่าคงต้องถามเค้านะครับว่าทำไมถึงลดราคาลงได้” ทัชส่งต่อไปให้ดอล นิคเหลือบไปมองอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยท่าทีนิ่งๆ


“ทางผมที่ลดได้ เพราะคุณนีลใช้บริการกันมานานน่ะฮะ แล้วก็สั่งสินค้าหลายชิ้น ผมเลยลดให้ในกรณีพิเศษ” ดอลตอบกลับ นิคพยักหน้ารับช้าๆ แต่ก็แอบคิดในใจไปด้วย ว่าอีกฝ่ายคงลดให้เพราะความพิศวาสส่วนตัวด้วย


“จริงๆราคามันก็ไม่ได้ต่างกันมากเท่าไร แล้วถ้าในโอกาสหน้า พวกผมมาสั่งสินค้าของทางคุณทัชบ่อยๆบ้าง คงจะได้ลดราคาเหมือนกันใช่มั้ยครับ” นิคแกล้งถามกลับไป ทัชหัวเราะขำเบาๆ


“ได้เลยครับ นายคงไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยดอล” ทัชหันไปถามอีกคน


“ไม่หรอก ถือว่าช่วยๆกัน” ดอลตอบกลับ นิคเลยหันไปพยักหน้าให้นีล


“งั้นก็ตกลงครับ ผมสั่งสินค้าตามรายการทั้งหมดนี้” นีลตอบตกลงออกมา ทัชเลยเอารายการไปให้ทางบัญชีสรุปยอดเพื่อออกใบสั่งซื้อ ส่วนนีลขอไปเข้าห้องน้ำ เหลือนิค กับ ดอล สองคนเท่านั้น ที่นั่งรอในห้องรับรองแขก


“ไม่คิดว่าคุณนิคจะช่วยงานคุณนีลด้วยนะฮะ” ดอลพูดขึ้น


“แปลกเหรอครับ” นิคถามกลับไป


“ก็แปลกใจนิดหน่อยครับ นึกว่าคุณนิคจะอยู่เฉยๆให้คุณนีลเลี้ยงซะอีก” ดอลพูดเหมือนจะดูถูกออกมา นิคยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ถึงแม้ว่าหัวจะเริ่มร้อนก็ตามที


“จริงๆ ตอนแรกนีลก็อยากให้อยู่เฉยๆเหมือนกันครับ บอกว่าให้ผมช่วยดูแลเค้าก็พอแล้ว เค้าจะทำงานเลี้ยงดูผมเอง แต่ผมไม่อยากอยู่เฉยๆน่ะครับ อยากช่วยงานเค้า เพราะยังไงอู่นั้นเราสองคนก็ร่วมกันสร้างด้วยกันมา ต้องพูดกันอยู่นานล่ะครับ งัดทุกท่า ทุกลีลา จนเค้ายอมให้ผมมาช่วยงานนี่แหละครับ” นิคพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง คำพูดก็กำกวม แต่ก็ทำให้ดอลหุบยิ้มแทบไม่ทัน นิคยกขามานั่งไขว่ห้าง พร้อมกับกอดอกพิงพนักโซฟา มองหน้าดอลอย่างเชิดๆ

“เอาจริงๆนะ ผมเป็นประเภทไม่ชอบมานั่งจิกกันไปจิกกันมา ชอบพูดกันตรงๆไปเลย ผมเตือนคุณด้วยความหวังดี ผมไม่ใช่คนที่จะอดทนกับเรื่องไร้สาระได้บ่อยๆนัก แต่ถ้าผมหมดความอดทนขึ้นมา ผมก็ไม่รับประกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น” นิคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ดอลชะงักไปนิด


“นี่คุณขู่ผมเหรอ” ดอลถามกลับด้วยความไม่พอใจ นิคเลิกคิ้วนิดๆ


“ก็มันเป็นสเต็ปแรกของการเตือน หรือว่าคุณอยากให้ผมข้ามสเต็ปไปขั้นสุดท้ายเลย บอกได้นะ ผมพร้อมเสมอ” นิคบอกกลับไป


“ถ้าคุณนีลรู้ว่าคุณมาขู่ผม ขู่คนที่ทำธุรกิจร่วมกัน คุณนีลคงไม่พอใจคุณแน่ๆ” ดอลขู่กลับบ้าง นิคหัวเราะขำเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าไปหาดอลเล็กน้อย


“แล้วคุณไม่คิดบ้างเหรอ ว่าที่นีลออกไปห้องน้ำน่ะ เค้าเปิดโอกาสให้ผมขู่คุณ จัดการคุณด้วยตัวของผมเอง” นิคพูดเสียงเรียบนิ่ง ทำให้ดอลชะงักหน้าเสียไปทันที


“ไม่จริง คุณนีลไม่..” ดอลชะงักคำพูดเมื่อนีลเปิดประตูเข้ามาในห้องรับรอง นีลเลิกคิ้วนิดๆ แล้วหันไปมองนิค นิคก็ส่งยิ้มหวานให้ ก่อนที่นีลจะเดินมานั่งลงข้างๆคนรัก นิคหันไปเลิกคิ้วใส่ดอล ดอลก็ทำได้แค่นั่งเม้มปากเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ จนทัชเข้ามาพูดคุยนัดหมายวันส่งของ แล้วเรื่องเช็คที่จะจ่าย จนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ทัชกับดอลก็เดินมาส่งนีลกับนิคที่หน้าบริษัท


“ขอบคุณคุณทั้งสองคนมากนะครับ โดยเฉพาะคุณดอล ที่ช่วยผมแก้ปัญหานี้” นีลพูดขึ้นยิ้มๆ


“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ เอาไว้คุณนีลเลี้ยงข้าวผมตอบแทนก็พอ” ดอลพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม


“ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” นีลพูดขอตัวก่อนจะโอบเอวนิคเดินไปที่รถทันที



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนจบของเดย์อิฐยังลงไม่ครบนะคะ 

ลืมไปว่าต้องลงนีลนิคก่อน 

มันมีบางจุดที่เชื่อมกับตอนจบนิดหน่อย 

อ่านนีลนิคไปก่อนน๊า 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น