Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อุบัติเหตุ??

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 07:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อุบัติเหตุ??
แบบอักษร

ฉันเห็นบูธของเราแล้วต้องร้อง"ว้าว!!" บูธเราอยู่มุมขวาบนสุดของลานอเนกประสงค์ เด่นมาก เพราะว่ามีโครงเหล็กเพนท์ลายกาแล็กซี่ทำเป็นบูธ ด้านหลังและข้างเพนท์เป็นรูปดาวไกอาขนาดใหญ่ ล้อมรอบไปด้วยดาวต่างๆด้านนอกก็เพนท์เป็นรูปกาแล็กเซียและมีผ้าแพรสีม่วงตกแต่งเป็นออโรร่าสีเขียวและมีแสงไฟกระพริบเป็นดาว

ซักพักปริซึมก็ถือชุดแล้วเดินเข้ามาหาฉันกับรีลบอกว่าให้ฉันกับรีลใส่ชุดๆหนึ่ง เป็นชุดแฟนตาซี.........รีลร้อง

“หา!!! นี่ฉันต้องใส่ชุดอะไรแบบนี้เหรอ ไม่นะ ฉันไม่ชอบชุดแนวนี้”

ปริซึมบอกรีลว่า ถ้าเขาไม่ใส่ เธอจะให้ฉันเอาอิควิน็อกซ์ออกมาถีบเขา รีลเลยตะโกน..

“เหวอ!!!!ไม่เอา ใส่ก็ได้ๆ โหดจริงๆเจ้นี่”

ชุดของรีลเป็นชุดสีม่วงไล่ดำ มีลายดาวระยิบระยับซึ่งส่องแสงได้จริง คอจีนและมีเสื้อคลุมตัวนอกทับอีกชั้นเป็นคล้ายๆกิโมโนแต่ด้านบนแผ่กว้างสูงขึ้นไป ใส่เนคไทด้านใน ชุดด้านในสีขาวมีเข็มกลัดลายดาวไกอาและวงโจครรอบพระจันทร์ตรงด้านในมีผ้าซ้อนทับอีกชั้นเป็นสีขาว และมีลายเลข 8 เป็นลายของชายผ้า ฉันว่าสวยมากทีเดียว ปริซึมตั้งชื่อชุดว่าชุดโคโรน็อกซ์

ส่วนชุดของฉัน 

มีดาวรอบๆหัว มันดูค่อนข้างจะเซ็กซี่หรือเปล่าฉันไม่แน่ใจ เพราะมันเป็นชุดบิกินี่ด้านบนแล้วสวมทับด้วยเสื้อคลุมกิโมโนรัดรูปธีมเดียวกันกับรีลแต่ของฉันสีไล่จากขาวไปม่วงและมีลายดาวส่องสว่างเหมือนกันแต่มีริบบิ้นพาดจากคอมาจนถึงหน้าอกไขว้กัน ตัวริบบิ้นเป็นลายทาง มีเข็มกลัดลายพระอาทิตย์และดาวไกอา ชื่อชุดกาแล็กเซีย

บูธของเรา คนมาเยอะมากๆจริงๆ ของทุกอย่างขายดี ทีนี้ หลังจากที่รีลเขาวาดรูปสดให้คนที่มาซื้อสินค้าเราได้แล้ว  ปริซึมก็บอกให้เราก็เล่นดาวคุยกันบนเวที  ฉันกับรีล ยืนอยู่บนเวที ฉันรู้สึกเกร็งๆมาก รีลแตะไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ” พร้อมกับยิ้มสไตล์ลูกเสือสำรองอีกครั้ง

ฉันเลยรู้สึกชื้นใจ จริงๆแล้ว รีลก็เป็นคนอ่อนโยนใช้ได้อยู่นะเนี่ย ไม่น่าไปว่าเขาว่าอีตาบ้านรวยเลยในตอนแรก ...ฉันนึกโกรธตัวเองในใจ ไหนจะเรื่องที่เขาสัญญาว่าจะช่วยฉันโดยการยกเงินรางวัลให้อีก จะเป็นเทพบุตรหลุดโลกไปไหนเนี่ย ฉันนึกอะไรไปพลาง รีลเริ่มบทเขาก่อน

“โซลไม่อยากให้ไอ กลายเป็นดวงดาว”

“แล้วโซลจะทำยังไง”

“โซลจะแต่งงานกับไอ มีลูกกับไอ ไอจะได้ไม่กลายเป็นดาว”

“ทำไมโซลไม่อยากให้ไอเป็นดาว ในเมื่อโซลเองก็สูดอากาศของดาว”

“เป็นดาวมันเจ็บ ผมไม่อยากให้ไอเจ็บ”

“สำหรับไอ เป็นมนุษย์ก็เจ็บ ไอไม่อยากให้โซลเจ็บ.....”

รีลทำตาเบิกกว้าง พร้อมทั้งบอกว่า 

“โซลจะเจ็บต่อเมื่อ ไอไม่อยู่กับโซล ไม่แต่งงาน ไม่มีครอบครัวกับโซล”

“ไอจะเจ็บ ถ้าโซล ไม่อยากอยู่กับไอ ตลอดไป โซลตายไป ไอจะเจ็บมาก”

“ถ้าไอเจ็บ​โซลก็เจ็บ”

“ถ้าโซลเจ็บไอก็เจ็บ”

“ไอ แอม ยู.......”รีลพูด ทันใดนั้น เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน รีลยื่นหน้าของเข้าเข้ามาใกล้ฉัน ใกล้ ใกล้มาก ฉันหลับตาปี๋ ไม่ได้รังเกียจเขา นั่นสิ ทำไมฉันไม่รังเกียจรีลเลยนะ แต่ก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น

ทันใดนั้นฉันได้ยินเสียงเปรี้ยะ ชุดของฉันมันแตกกลาง แล้วผ้าหล่นไปบนเวที เหลือบิกินี่ข้างบน ซึ่งโป๊ รีลโซลคีนเห็นและเขาเร็วมาก เขารีบถอดชุดข้างนอกมาพันตัวฉัน ท่ามกลางความแตกตื่นของทุกคน เสียงคนดูฮือฮาพร้อมทั้งซุบซิบ ฉันอายมาก หน้าแดงก่ำ รู้สึกเหมือนใจจะขาด นี่ฉันมาปล่อยไก่ อะไรบนเวทีเนี่ยะ

รีลบอกว่า “ไกอา คุณสวมนี่ไปก่อนนะ” เขากล่าวพร้อมทั้งหันไปถามชิโดและปริซึม

“ใครเป็นคนเย็บชุดของไอ”

ปริซึมตอบว่า

”ฉันเอง ฉันไม่คิดว่ามันจะขาด ฉันผิดเองที่ไม่ดูให้ดีก่อน”

ชิโดบอกว่า “เฮ้ยรีล ปริซึมคงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ กับไอของนายหรอกนะ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าชื่อไอ ฉันเรียกได้คนเดียวนะชิโดแล้วเรื่องนี้มันแย่มาก นายไม่คิดเหรอว่ามันทำให้ไอเสียชื่อ”

“แล้วนายหละรีล นายทำแบบนี้หมายความว่าไง ไม่ใช่อยากให้ ไกอาเสียชื่อเหรอฮึ”ชิโดโมโหเลยงัดเอารูปมือถือใน helios ขึ้นมา เป็นรูปที่เขาถ่ายตอนรีลทำท่าเหมือนจะลวนลามฉัน และเห็นจำนวนไลค์ 3.490 like นั่นมันนักเรียนทั้งโรงเรียนเลยนะ เกินด้วยซ้ำ หรือมันลามไปโรงเรียนอื่นด้วยเนี่ย

รีลทำตาโต พวกเขากระฟัดกระเฟียดมาก เหมือนจะต่อยกัน เสร็จแล้ว รีลก็....ควักเสปคตราออกมา

“ดรอ ทรูธ!” เขาเรียกโซลหนึ่งออกมา 

“เฮ้ยรีล ใจเย็น ฉันแค่อยากเตือนนายเฉยๆ” ชิโดร้อง แต่ไม่ทัน โซลทรูธออกมาจับตัวเขา พันตัวเหมือนกิ่งไม้หนาๆ หลายชั้น 

“โซลทรูธจะทำให้นายพูดความจริงออกมา ชิโด นายไปได้รูปนี้มาได้ยังไง โพสภาพนี้ลง helios ทำไม”

“ฉันแอบดู เฮ้ย ......ไม่นะ ฉันไม่ได้อยากจะพูดความจริงออกมา”

“ไม่มีทางชิโด นายไม่มีทางฝืนทรูธได้”

“แล้วทำไม นายไม่เอาไปใช้กับไอเล่า!!!!”

“ฉันไม่ล้อเล่นกับเรื่องนี้ ชิโด!”

“เจ้าโง่รีล!!!” ชิโดตะโกนสิ่งที่เขาคิดออกมา เพราะพลังของทรูธ

ทันใดนั้นเหมือนเส้นความอดทนของรีลขาดผึง

“ดรอ เมอร์มานอยด์”

เขาเรียกเมอร์มานอยด์ออกมาอีกแล้ว เพราะความโกรธ คราวนี้ น้ำ ท่วมสนาม บูธ และทุกคนไปหมด ไม่มีอะไรหยุด รีลโซลคีนได้เลย ฉันลอยคอในน้ำทนดูอยู่นานจึงบอก

“หยุดเถอะรีล!!!!”

“ไอ ไม่ต้องมาห้าม นี่เป็นเรื่องของผมกับชิโด”

“อย่าทำร้ายเพื่อนสิรีล!!!”ปริซึมพูด

น้ำสูงขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ เร็วมาก จนกระทั่ง...ฉัน หายใจไม่ออก ทำไมในน้ำไม่มีออกซิเจนเหมือนคราวก่อนนะ ปกติเมอร์มานอยด์สามารถทำให้น้ำมีออกซิเจนได้นี่นา สติฉันเริ่มเลือนราง ฉันค่อยๆจมลงไปใต้น้ำ เห็นวัตถุต่างๆ ลอยอยู่ในน้ำ ไม่ว่าจะเป็นคน และอื่นๆ ตายแล้ว ฉันจะมาตายที่บทนี้เหรอเนี่ย ไม่นะ ทุกสรรพสิ่งเริ่มเลือนรางหายไปต่อหน้าฉัน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะ.... กำลังจะตายจริงๆ ทุกสิ่งสงบเงียบ ฉันไม่ได้ยินอะไร ไม่เห็นอะไรเลย ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเรียกจากไกลๆ พร้อมทั้งสำลักน้ำ

“ไอ !! ไอ ครับ ผมขอโทษ​ผมไม่รู้ว่าคุณว่ายน้ำไม่แข็ง” ทุกอย่างสงบลงแล้ว แต่รอบกายฉันเต็มไปด้วยซากปรักหักพังเละๆ

“แค่ก แค่ก!!!” ฉันหอบ หายใจถี่

“รีลโซลคีน คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ คนอืนจะเดือดร้อนเพราะความไม่รอบคอบของคุณ และการไม่ยับยั้งชั่งใจ ทำไมคุณถึงทำตัวเป็นเด็กแบบนี้คะ” ฉันบอก แต่ไม่คิดว่า...รีลจะร้องไห้หนักมาก น้ำตาเขาไหลออกมาอย่างหนัก พร้อมทั้งบอกว่า 

“ผมไม่นึกว่ามันจะเป็นแบบนี้ โซลเวลาที่ดึงตอนโกรธมาก เราจะไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย ผมขอโทษ ไอ” ภาพผู้ชายที่ฆ่างู ผู้ชายที่คอยล้อเล่นกับฉันตลอดเวลา มันไหลเข้ามาในหัว ฉันมีความรู้สึกแปลกไป รีลมีมุมนี้ด้วยเหรอ ฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะร้องไห้เลย เพราะเขาดูเข้มแข็งมาก

“ไม่เป็นไรนะ ......รีล ฉันไม่เป็นไรค่ะ” สักพักเขากอดฉันแน่นมาก

“ดีจังที่คุณยังไม่ตาย ดีจัง” 

“รีล พลังความสามารถพิเศษของคุณ ต่อไป คุณต้องระวังให้มันมากๆในการใช้มันนะคะ”

“ครับ ไอ ครับ ผมจะระวังมากๆ ผมสัญญา”

ความคิดเห็น