Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Legend

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 07:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Legend
แบบอักษร

​ช่วงคืน 1 วันก่อนงานเทศกาล เขาบอกให้ฉันใส่ชุดมิดชิดกางเกงขายาวและแขนยาว เอาไฟฉายและอุปกรณ์จำเป็นไปด้วย เราจะไปตั้งแคมป์กันด้านบนและไปซ้อมเอาตัวรอดในสนามแข่ง ให้ตายสิเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังคาใจฉันอยู่เลย มันคืออะไรกันแน่นะ…

“ไกอาตามผมมา” รีลเดินนำฉันไป

“จะดีหรือคะรีลนี่มันคืนหนึ่งก่อนวันงานเทศกาล Fleamarket นะ” ฉันเตือนเขา

“ดีแน่ครับเพราะคืนนี้ขึ้น 15 ค่ำพอดีเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง เราจะไปดูดาวกันด้วย ผมสำรวจพื้นที่มาหมดแล้ว พื้นที่แถบนี้เป็นภูเขาร้อนชื้น มีก้อนหินประปราย เราอยู่ตรงตีนเขา ด้านล่างขี่จักรยานเสือภูเขาได้” เขายิ้มแบบพระอาทิตย์อีกแล้ว 

พวกเราฝ่าดงป่ารกชัฎขึ้นไปบนภูเขา ทางขึ้นนั้นทุลักทุเลมาก มีหินก้อนใหญ่ๆขวางอยู่มากมายและก็มีดงหญ้าสับกับพืชเขตร้อน 

เราเดินกันมาเรื่อยๆฝ่าป่ารกชัฎมาจนเกือบถึงด้านบน มันเป็นลานเรียบๆมีหินล้อม เหมาะจะกางเตมท์ พวกเราช่วยกันกางเตนท์ เราเอาเตนท์เล็กๆมาแค่เตนท์เดียวเพราะไม่งั้นมันจะหนักมากเกินไปเพราะตอนขาลงพวกเราต้องรีบไปงาน Flea market ต่อ แล้วฉันก็ถามเขาว่า

“รีลคุณไม่กลัวผีเหรอ”

“กลัวครับ ยังกลัวอยู่”…เขาหันรีหันขวาง

“ทำไมคุณถึงกลัวผีหละ”

“ผมเคยเห็นผีในบ้านสมัยเด็กๆตอนผมอายุ 13 5 ปีก่อนฝันถึงคุณ มันเป็นผีปลาหมึกมีเนื้อปลาหมึกผสมจักรกล ไม่มีหัวไม่มีหน้า”

“ไม่ใช่ผีหรอกมั้งคะอาจจะเป็นพวก…เอ่อ”ให้ตายสิฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรเพราะมันตรงกับภาพที่ฉันเคยเห็นในนิมิตเหมือนกัน

“มันหายตัวได้ครับ ผีแน่ๆ”เขาทำท่าหวาดๆและยังคงยืนยันว่าผี

“ทำไมคุณถึงกลัวผีขนาดนี้คะ ไม่ใช่เรื่องนี้แน่ๆ”

“ผมอยู่บ้านคนเดียวบ่อยแล้วมักจะเจอเหตุการณ์แปลกๆครับ เช่น ห้องถูกรื้อ ของบางอย่างหายไป หรือไม่ก็…”

“ฉันว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นฝีมือของคนก็ได้นะ”

“ไม่ครับ บ้านผมเป็นคฤหาสถ์ส่วนตัวอยู่ริมทะเล บนภูเขา เราไม่มีเพื่อนบ้านหรือคนนอกจากแม่ ไว้จบการแข่งขัน ผมจะพาคุณไปเที่ยวบ้านผมนะครับ เจ้าชิโดไปบ่อยแล้วชอบบ่นว่าบ้านผมไกล”

“แล้วแม่คุณหละคะ”

“ในปีนั้นแม่กับพ่อก็กลับมาที่บ้านแล้วเอาผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาที่บ้านอย่างที่เคยเล่าไงครับ ผมกลัวเรื่องผี โซล สปิริต ทุกเรื่องที่คุณเล่า มันอาจจะอยู่ที่สมองผมก็ได้นะ” พวกเราคุยกันพลางเดินไป ฉันกับเขาสังเกตุมาสักพักแล้วว่าไม่มีสัตว์อะไรเลย รีลบอกว่า

“ในป่านี้ไม่มีสัตว์อะไรครับ เพราะผมว่าทางโรงเรียนคงจับออกไป แต่เราก็ต้องเตรียมตัวให้ดี เผื่อเจอตัวอะไร”

“บ้านคุณไกลจากโรงเรียนแล้วคุณไปโรงเรียนยังไงคะ”ฉันยังสงสัย

“โรงเรียนแซงจูรี่ทอรัสอยู่ในเมืองผมเช่าคอนโดอยู่”

“แล้วคุณเจอเหตุการณ์แปลกๆอีกไหม”

“เจอคนแอบตามบ้างครับ ห้องถูกรื้อเหมือนเคย แล้วก็ฝันถึงคุณทุกๆวันเลยไงครับ แปลกมากเลย”เขายิ้ม

“ในฝันฉันผมยาวหรือผมสั้นคะ”

“บางครั้งก็ผมสั้นบางครั้งก็ผมยาว แต่…..”…..เขาเอื้อมมือมาแตะผมฉัน ฉันเห็นงูตัวใหญ่เลื้อยไปทางรีล ฉันไม่รู้ว่าเป็นงูอะไร แต่ตัวมันสีดำมะเมื่อม

ตัวมันประมาณนิ้วสองนิ้วติดกัน มันขู่ฟ่อๆ กำลังจะฉกรีล ฉันตะโกน 

“รีลระวัง!!!”

ภาพเกิดขึ้นไวมาก งูกำลังจะฉกรีล รีลหยิบมีดสั้นจากกระเป๋ายีนส์ด้านหลัง ที่คาดว่าคงออกแบบมาเป็นพิเศษ เขาฟันไปที่หัวงูอย่างแรง แม่นมาก หัวงูขาดออกมากองอยู่ที่พื้น ฉันเคยได้ยินในหนังสือว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะตัดหัวงู ถ้าเจองูต้องใช้ไม้ตี

“ตกใจหมดเลย ทำไมคุณไม่เสียบหัวมันแทนที่จะตัดคะ”

“เพราะว่าถ้าเสียบมันไม่แม่น อาจจะโดนฉกได้ ระวังนะเลดี้ คุณต้องใช้มัน”เขายื่นมีดสั้นนั่นมาให้ฉัน พร้อมกับพูดว่า

“ในสนามแข่งก็เป็นแบบนี้ครับ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถึงแม้เฮสเทรียทอรัสดรอว์ลีคจะมีหน่วยพยาบาลชั้นดี และมีประกันให้เราตลอดชีวิตถ้าตาย แต่เราก็ต้องไม่ตาย เพื่อไปสู่รอบสุดท้ายให้ได้”

“คุณไม่มีมีดสั้นแล้วคุณจะใช้อะไรคะ”

“ผมเตรียมมาสองอัน คุณกับผม ถ้าผมทำอะไรคุณนะเลดี้ คุณเอามีดแทงผมได้เลย แต่แทงดีๆนะแทงให้ผมตายแทงตรงหัวใจ อย่าแทงตรงตาหรือมือขวาผม นะซอรี่ ฮ่าๆมันทรมานหนะ” ตาบ้าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ไง ฉันเกือบจะร้องไห้

“ฉันไม่ฆ่าคุณหรอก”

“ต่อให้ผมทำอะไรมิดีมิร้ายคุณเหรอ”

“มันจะเป็นบาดแผลในใจฉันตลอดไป”

“ทำไมมันถึงเป็นบาดแผลหละ คุณไม่ชอบผมขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ฉันไม่ได้รังเกียจหรือขยะแขยงคุณ แต่คุณเคยได้ยินตำนานมังกร 100 ปีไหม”

“ไม่เคยครับ”

“ผู้หญิงทีบริสุทธิ์ ไม่เคยยุ่งเกี่ยว ชายใด ยาวนาน 100 ปี โซลจะกลายเป็นมังกรขาว และเมื่อมังกรขาวรวมกันมังกรดำ จะกลายเป็นโซลดาวโคโรน็อกซ์”

“ทำไมคุณอยากเป็นโซลมังกรขาว คุณอยากได้พลังอำนาจเหรอ”

“ฉันอยากเป็นดาวโคโรน็อกซ์”

“ทำไมคุณอยากเกิดเป็นดาว ใช้ชีวิตสนุกๆแบบมนุษย์ก็ไม่ได้”

“ดาวไม่ต้องทำร้ายใคร ดาวแค่เป็นที่ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิต ฉันอยากมีลูกเยอะๆ เป็นทุกสรรพสิ่งบนดาว ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากชายหญิง”

“แต่นั่นเป็นแค่ตำนานนะครับ ทำไมคุณเชื่อจัง”

“ก็เหมือนกับคุณที่กลัวผีนั่นแหละ มันอาจจะเป็นสิ่งที่คุณกลัวไปเองก็ได้”

“แต่ผมจินตนาการความรู้สึกของคนที่เป็นพ่อคน มันวิเศษมากนะครับที่เรากับคนที่เรารักสามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตได้ โดยไม่ต้องทนอึดฝืนธรรมชาติแบบที่คุณกำลังคิด”

“จริงๆ….ฉันกลัวการถูกทอดทิ้งค่ะ ฉันกลัวว่าถ้าหากฉันแต่งงานกับใครแล้วหรือว่ามีลูกกับเขาแล้วถ้าฉันโดนทิ้งฉันจะไม่มีความหมาย”

“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้นครับ”

“ฉันถูกเพื่อนๆทอดทิ้งมาตลอด พ่อแม่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของฉัน ฉันไม่เหมือนคุณที่เหมือนพระอาทิตย์มีบริวาร มีเพื่อนๆโคจรรอบคุณมากมาย ฉันไม่มีใคร” 

“คุณมีผมไง”

“เดี๋ยวคุณก็กลับโรงเรียนไปแล้ว หลังจากเทอมสอง”

“ไม่ๆๆผมจะพาคุณไปรู้จักบ้าน แล้วจะขับรถมารับคุณที่บ้าน ไปเที่ยวบ้านผม บ้านผมมีเกมสนุกๆให้เล่นเพียบเลยนะ ผมจะพาคุณไปรู้จัก..แม่ผม”

“คุณพูดแบบนี้กับผู้หญิงมากี่คนแล้ว”

“ให้ตายสิคุณยังคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นอีกเหรอเนี่ย ไอ...”

“ตำนานมังกรดำมันต่างไปนะรีล ………”ฉันกล่าวพร้อมทำสีหน้าเศร้า

ยังไงครับ

“คุณต้องฆ่าคนที่คุณรักที่สุด และคนที่คุณรักตัองเป็นดวงจันทร์”

“ผู้หญิงที่เป็นดวงจันทร์ หมายความว่าไงครับ”

“เธอรักคุณจนยอมตายแทนได้ และ คุณต้องฆ่า คนที่คุณเกลียดที่สุด ที่เป็น……..”

เป็นอะไรครับ

“คนที่คุณเคยรักที่สุดมาก่อน”

“อย่างนั้นผมไม่เป็นหรอกมังกรดำ เศร้าจะตาย เป็นมนุษย์ดีกว่าครับ ไอ ฮ่าๆ”เขาหัวเราะแล้วก็บอกฉันว่า

“ผมอยากเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้คุณรู้สึกอยากเป็นมนุษย์จริงๆ” แล้วก็ส่งยิ้มแสงอาทิตย์เจิดจ้านั่นมาอีกแล้ว

“ทำไมหละคะ”ฉันถาม

“เพราะมนุษย์มีเรื่องสนุกๆมากมายไงครับ และมีจุดจบด้วย เกมที่ดีต้องมีจุดจบครับ มันต้องมีวันที่ทุกอย่างดับไป ไม่เหมือนชีวิตของดาวหรอกเหมือนเกมที่เล่นไม่มีวันจบ”

“ดาวไม่มีจุดจบไม่เหมือนมนุษย์ เพราะอย่างนั้นเราถึงอยู่กับคนที่เรารักได้ตลอดไปต่างหาก”

“ไอเราเลิกเถียงกันเรื่องนี้เถอะ คุณดูโน่น”

ด้านบน มีไฟมาติดตั้ง ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมตามทางถึงไม่มีแต่ด้านบนถึงมี

มันเป็นสภาพคล้ายๆสนามเพนท์บอลมีตู้คอนเทนเนอร์มาวางเหมือนที่ฝึกแข่งอะไรสักอย่างจริงๆ ให้ตายสิมีที่แบบนี้ในโรงเรียนแล้วรีลรู้ได้ยังไงว่ามีที่แห่งนี้นะ มันทำเป็นสภาพภูมิประเทศหลากหลาย และมีด่านต่างๆ แล้วฉันก็ถึงบางอ้อว่า อ๋อมันเป็นค่ายลูกเสือเก่านั่นเอง

ความคิดเห็น