MADAM.T

ฝากเม้น ฝากไลค์เป็นกำลังใจให้หน่อยน้า : )

ชื่อตอน : Chapter 8 : ใคร? 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2561 17:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 8 : ใคร? 100%
แบบอักษร

Chapter 8 : ใคร?

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

"ปวดหัวชิบ" ร่างใหญ่เปล่าเปลือยเอามือกุมหัว ค่อยๆเปิดเปลือกตา เช้าแล้วหรอวะ อคินลุกขึ้นนั่งมองไปรอบ ๆ เสื้อไปทาง กางเกงไปทาง ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่แถมยังมีรอยเลือดเป็นวงเล็กๆ 

ลักษณะนี้ใช่เลย...

"อะไรวะ" มือหนายีหัวตัวเอง จำได้แค่ว่ามีผู้หญิงคนนึงมาหาเขา แล้วก็พูดอะไรสักอย่างจากนั้นเขาก็...ตามที่เห็น อ่อ อีกอย่างที่นึกได้คือ เธอเป็นคนร่างบาง ผมยาว ผิวขาว แต่ที่จำได้แม่นคือตัวเธอหอมสุดๆและนั้นเป็นครั้งแรกของเธอ  

ก็ตอนนั้นเขาเมา และไม่คิดว่าจะเมาขนาดนี้ ปกติก็ควบคุมตัวเองได้นะ แต่เมื่อวานมีเรื่องให้คิดนี่ดิ ก็คิดเรื่องน้ำเพชรเนี่ยแหละ ไม่รู้ดิ เขาสับสนตัวเอง แล้วจากที่เพลิงฤทธิ์พูดด้วย มันทำให้เขาคิด นี่มันก็ผ่านมาเป็นปีแล้วที่เขากับน้ำเพชรเลิกกัน เขายังจมปรักอยู่ที่เดิม ต่างกับอีกคนเธอเลือกที่จะเดินหน้าต่อ แต่แล้วหลังจากที่เขาได้เจอเดือนหนึ่งอีกครั้งมันก็เปลี่ยนไป ตอนแรกเขายอมรับว่าเขาไม่ชอบหน้าเดือนหนึ่งเอามากๆ ไม่ใช่ว่าเรื่องในอดีต เรื่องนั้นลืมไปได้เลยเพราะเขาก็ทำเธอกลับเหมือนกัน แต่เข้าใจไหมตอนนั้นมันไม่ชอบหน้าไปแล้ว และหลังจากที่เจอกันเขาหาเรื่องแกล้งเธอตลอด แม่ง ทำตัวหน้าแกล้งนี่หว่า ช่วงเวลานั้นมันสนุกนะ เขายิ้มได้มากกว่าทุกครั้ง แม้จะคิดเรื่องน้ำเพชรบางแต่ก็น้อยกว่าเมื่อก่อนมาก จนเขาไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เดือนหนึ่งได้เข้ามาในความคิดของเขาตลอดเวลา

เขาเคยบอกน้ำเพชรว่า ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกัน เขาก็จะยังรอเธอตรงนี้เสมอและจะไม่ไปไหน แต่ตอนนี้มันไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว เขาได้แต่พร่ำขอโทษที่ผิดคำพูดกับเธอ และเขารู้ดีว่าตอนนี้หัวใจของเธอไม่ได้อยู่กับเขาตั้งนานแล้ว ถึงแม้หัวใจของเขาตอนนี้จะยังตอบไม่ได้เต็มร้อยว่าต้องการเดือนหนึ่ง แต่เขาก็ไม่อยากเสียเธอไป

แต่ตอนนี้ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ มาสนสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อนดีกว่า

"เชี้ย ใครวะ? แล้วรู้ได้ไงว่ากูอยู่ที่ไหน? ห้องไหน?" ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว คนที่รู้ก็มีแค่พวกเรา มินญาตัดไปได้เลยเขาคงโดนเพลิงฤทธิ์ฆ่าตั้งแต่ยังไม่ได้ถามแน่ น้ำเพชร? บ้าหน่า ไม่ใช่หรอกมั้ง ถึงจะครบกันมานานแต่เขาก็ยังไม่เคยมีอะไรกับน้ำเพชรก็เถอะ หรือว่าเดือนหนึ่ง พอนึกถึงเธอใจมันก็เต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ เหมือนใจมันภาวนาของให้เป็นเธอ ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ อคินเหลือบไปเห็นสร้อยเส้นเล็กมีจี้รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวตกอยู่ที่เตียงข้างเขา

"สร้อยใครวะ?" วันนี้เขามีคำถามเป็นร้อยที่อยู่ในหัว แต่อย่างน้อยเขาก็มีสร้อยเส้นนี้ ก็น่าจะพอเป็นประโยชน์ได้บ้าง ไม่รอช้า เขารีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะลงไปข้างล่าง

"ตื่นสายนะมึง เมื่อคืนหนักหรือไง?" องศาที่นั่งเล่นเกมส์อยู่บนโซฟากับเพลิงฤทธิ์เอ่ยทักขึ้น

"ปะ เปล่า" 

"หึ" 

"เมื่อคืนมึงกลับมาตอนไหน" เพลิงฤทธิ์เงยหน้าจากจอโทรศัพท์

"ก็...ดึกนั้นแหละ แล้วพวกผู้หญิงอยู่ไหน?" 

"ในครัว" 

อคินเดินไปห้องครัว มองไปรอบๆห้องก็เจอแค่น้ำเพชรและมินญา แล้วเดือนหนึ่งละ? เขายืนกอดอกพิงผนังไว้ เขาทำหน้าคุ้นคิด

"อ้าวพี่คิน ตื่นแล้วหรอคะ" มินญาที่หันหลังมาพอดีก็เห็นอคินยืนกอดอกทำหน้าเครียด เป็นอะไรของเขา? น้ำเพชรที่เห็นว่าบุคคลที่สามเข้ามาก็วางทัพพีในมือลงก่อนจะหันมายิ้มให้

"ครับ" อคินตอบมินญาแต่มองหน้าน้ำเพชรด้วยสายตาคาดเดา คอยดูอาการของเธอ

"มีอะไรเปล่าคิน มองหน้าเพชรทำไมหรอ?" 

"เมื่อคืนเพชรนอนที่ไหน?"

"ก็ต้องที่ห้องสิ คินถามอะไรแปลกๆ เมาค้างหรือไงคะ" น้ำเพชรเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นน้ำเปล่าให้ ส่วนมินญาก็หัวเราะเบาๆก่อนจะกลับไปทำอาหารต่อ

"ขอบคุณครับ เพชรคินขอคุยอะไรด้วยหน่อย" อคินรับแก้วน้ำในมือ อีกมือก็กำสร้อยเส้นเล็กอยู่

"ให้เดือนเอาของวางไว้ที่..." เดือนหนึ่งเดินก้มหน้าดูของในถุงพร้อมกับเข้ามาในห้องครัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เธอหยุดชะงักเพราะเห็นอคินยืนจ้องเธออยู่ พลันทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืน กว่าเธอจะออกมาจากห้องนั้นได้ทำเอาลำบากเหมือนกัน ก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเจอหน้าแต่เธอยังไม่พร้อมเจอตอนนี้ ถึงยังไงเธอก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่เสียใจนะ ครั้งแรกของผู้หญิงเป็นใคร ใครก็เสียใจทั้งนั้น ทั้งๆที่เธออยากจะเก็บไว้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมก็เถอะ แต่จะคร่ำครวญก็ไม่มีประโยชน์ ทำไงได้ละเรื่องมันเกิดไปแล้ว ทางทีดีหาทางรับมือกับคนอย่างเขาดีกว่า 

"คุณเดือนมาพอดีเลย เอาไว้ตรงนี้เลยค่ะ แล้วเมื่อกี้คินจะถามอะไรเพชรหรอ?" 

ร่างบางยกของวางไว้บนโต๊ะทำกับข้าว แต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับสร้อยเงินที่มีจี้รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวห้อยอยู่ในมือของอคิน เธอทำตาโต มันไปอยู่กับเขาได้ไง หรือว่าเมื่อคืน... ไม่นะ 

เดือนหนึ่งหันหลังให้ทั้งสองทันที ก่อนจะเดินไปช่วยมินญาหันผัก ส่วนหูก็ยังคงฟังทั้งสองเงียบๆ

"สร้อยเส้นนี้ของเพชรหรือเปล่า?"

...สร้อยเส้นนี้ของเพชรหรือเปล่า

...สร้อยเส้นนี้ของเพชรหรือเปล่า​ 

...สร้อยเส้นนี้ของเพชรหรือเปล่า​

​"!!" 

คำนี้ดังอยู่ในหูเดือนหนึ่งเหมือนเปิดเทปแล้วกอไปเรื่อยๆ เหอะ นั้นสินะ สุดท้ายยังไงเขาก็ยังไม่คิดว่าเป็นเธออยู่ดี ขนาดเมื่อคืนเขายังเอาแต่เรียกชื่ออีกคนอยู่เลย น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะไห้ก็ไห้เอาดื้อๆ

"พี่เดือนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" มินญาเห็นอาการของเดือนหนึ่งแปลกๆ เลยอดไม่ได้ที่จะถาม

"ปะ เปล่าค่ะ เดี๋ยวพี่มานะ" เดือนหนึ่งรีบเดินออกจากห้องครัวทันที

"เดี๋ยว..." อคินเมื่อเห็นร่างบางเดินก้มหน้าดุ่มๆออกไป เขาจะเรียกแต่ก็ไม่ทัน

"คุณเดือนเป็นอะไรหรือเปล่านะ"

"เห็นพี่เดือนบอกว่าเดี๋ยวมาอะค่ะ" 

"อ๋อ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ว่าแต่เมื่อกี้คินถามเรื่องสร้อยหรอ?"

"ใช่ เส้นนี้ใช่ของเพชรหรือเปล่า" อคินยกสร้อยให้น้ำเพชรดู  

"ไม่ใช่ค่ะ" แต่ก็คุ้นๆอยู่นะ เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหน 

"!!" ถ้าไม่ใช่ของน้ำเพชร...

"แปปนะคิน เพชรขอดูใกล้ๆหน่อย" น้ำเพชรหยิบสร้อยในมือหนามาดู "อะ นึกออกแล้ว นี่มันของคุณเดือนนี่ มาอยู่ที่คินได้ไง"

"เดี๋ยวเพชร เมื่อกี้เพชรว่าของใครนะ?" เขาอยากได้ยินชัดๆอีกรอบ

"ก็ของคุณเดือนไง" 

"แน่ใจหรอ?"

"ทำไมจะไม่แน่ใจ ก็เมื่อวานเพชรยังชมอยู่เลยว่าสร้อยเส้นนี้สวย"

"!!"

"แล้วมันมาอยู่ที่คินได้ไง?"

"เดี๋ยวคินมา" อคินกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องครัว

"อะไรของเขา" น้ำเพชรมองงๆก่อนจะเดินไปทำกับข้าวต่อ


อีกด้าน

เดือนหนึ่งนั่งลงบนพื้นทรายเอามือกอดเข่า ทอดมองไปไกลแสนไกล ดวงตายังคงมีน้ำตาเอ่อล้นเต็มไปหมด เขาไม่คิดว่าเมื่ิอคืนเป็นเธอจริงๆสินะ 

ทำไมต้องเป็นเธอด้วย ถ้าเป็นน้ำเพชรอะไรๆ ก็คงดีกว่านี้

"ฮึก ฮื่อ..." อีกแล้ว เธอร้องไห้เพราะเขาอีกแล้วนะเดือนหนึ่ง ไหนสัญญากับตัวเองแล้วไงว่าจะไม่ร้องเพราะคนอย่างเขาอีก 

"พอได้แล้ว ฮึก เดือน ฉันบอกให้หยุดร้อง ฮื่อ" เธอฟุบหน้าลงที่เข่าร้องไห้อย่างหนัก ก่อนจะได้ยินเสียฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วนั่งลงข้างๆ เธอ เธอเงยหน้าขึ้นหันมองบุคคลที่มาใหม่

"เป็นอะไร หื้ม?" องศาส่งยิ้มเบาๆให้ เขาจับหัวเดือนหนึ่งซบลงไหล่ แต่การทำแบบนั้นมันยิ่งทำให้เดือนหนึ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ฮื่อออ" เดือนหนึ่งกำเสื้อองศาแน่น เธออยากได้ที่พึ่งพิงมาที่สุดตอนนี้ เธออ่อนแอเกินไปที่จะอยู่คนเดียว

"..." องศาเม้มปากแน่น 

เมื่อตอนเฃ้ามืดเขาตื่นมาเพราะหิวน้ำ แล้วน้ำในห้องนอนดันหมด เขากะว่าจะลงไปห้องครัวแต่ก่อนจะออกจากห้องเขาเห็นเดือนหนึ่งออกมาจากห้องอคินด้วยสภาพที่ไม่ดีเท่าไหร่พร้อมกับน้ำตานองหน้าดูก็รู้ว่าเกิดะไรขึ้น เขาปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้เธอเห็น ก่อนเธอจะเดินเข้าห้องไป ตอนแรกเขาอยากเข้าไปหาอคินเลยด้วยซ้ำ แต่เขาอยากได้ความจริงจากปากเธอก่อน และตอนที่อยู่ในห้องครัวเมื่อกี้เขาก็เห็นทั้งหมด 

เหอะ เกิดมายังไม่เคยเจอใครที่โง่เท่ามันมาก่อน ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ เรื่องอื่นละฉลาดนัก ไอ้คุณชายจอมปลอม 

"มีอะไรจะเล่าให้ศาฟังไหม?" 

เธอยอมรับว่าตอนนี้องศาอ่อนโยนมากที่สุด ไม่ว่าเธอจะเจออะไรมาเขาเป็นเพื่อนคนเดียวที่คอยอยู่ข้างๆเธอตลอด 


...ต่อ...

"เมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?" องศาถามเดือนหนึ่งที่หยุดร้องไห้แล้ว เธอนั่งเงียบก้มหน้ามองปลายเท้า 

"..."

"เดือน" ถ้ายังไม่ยอมพูดอย่างนี้เขาก็จะช่วยอะไรเธอไม่ได้

"อืม" ในที่สุดเธอก็ยอมบอก แต่เพียงเท่านี้ทำให้องศากำมือแน่น 

"แล้วมัน..."

"เขาไม่รู้" เสียงเล็กเอ่ยเศร้าๆ "เมื่อคืนเขาเมา เขาคิดว่าฉันเป็นคุณน้ำเพชร"

"ไอ้เลวเอ้ย!!" องศายันตัวขึ้นทันทีหลังจากทราบเรื่อง เขาอยากจะไปเอาเรื่องมันเดี๋ยวนี้เลย

"อย่านะองศา!!" ร่างสูงโดนมือเล็กจับแขนดึงไว้เสียก่อน 

"ทำไมอะเดือน! มันทำแกขนาดนี้เลยนะเว้ย แถม...แถมมันยังโง่คิดว่าเดือนเป็นน้ำเพขรอีก ไอ้เหี้ย เลวชิบหาย!" องศาหัวเสียไปแล้ว

"เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว เขาจะได้ไม่มาหาเรื่องแกล้งฉันเพิ่มไง" เดือนหนึ่งดึงแขนใหญ่เอาไว้อีกทีเพราะองศาทำท่าจะเข้าไปในบ้านอีกครั้ง

"เพราะแกยอมอย่างนี้ไง เรื่องคราวที่แล้วก็ที แกจะ..."

"ช่วยเข้าใจหน่อยได้ไหม!! ฉันไม่อยากให้เขารู้!!" เธอตะคอกใส่องศา ไม่มีครั้งไหนที่เลยที่เธอมาตะคอกเขาอย่างนี้ และนี่คือครั้งแรก

"..."

"ได้โปรด ขอร้อง อยากให้ใครรู้" เดือนหนึ่งปล่อยแขนใหญ่ มีน้ำตาเอ่อล้นที่หางตา เธอพยายามห้ามเอาไว้ไม่ให้ไหล

"เห้อ อย่างนี้ทุกที" องศาเงยหน้าขึ้นเอามือเสยผมอย่างหัวเสีย ก่อนจะเอามือมาลูบหัวเดือนหนึ่ง 

"สัญญาก่อน"

"อืม" ถ้าไม่จำเป็นอะนะ

"เดือนหนึ่ง!" เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอมาจากทางด้านซ้าย เธอหันไปพร้อมกับองศา ปรากฎร่างของอคินกำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหาเธออย่างรีบร้อน เธอทำท่าจะเดินหนี แต่ถูกมือขององศาห้ามไว้ก่อน

"อย่าหนี ทำตัวปกติเดี๋ยวฉันจัดการเอง" 

"แต่.."

"ฉันหาเธอตั้งนาน" อคินหน้าชื้นเหงื่อ จากคนผิวขาวจัด ตอนนี้หน้าเริ่มแดงเพราะความเหนื่อย เขาหาเธอซะทั่วบ้าน ไปที่สวนของโรงแรมก็ไม่มี เลยว่าจะเข้ามาหาเธอในบ้านอีกครั้ง แต่สายตาดันไปเจอเดือนหนึ่งยืนให้องศาลูบหัวอยู่ ในใจโคตรจะหงุดหงิดเลย 

"หาฉันทำไม"

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน" แขนใหญ่ทำท่าจะจับแขนเล็กของเดือนหนึ่ง แต่เธอชักแขนกลับอย่างรวดเร็ว

"อย่า!" 

"เป็นอะไรของเธอ" อคินยืนงง 

"มีอะไรก็คุยกันตรงนี้" องศาแทรก ก่อนจะดึงเดือนหนึ่งให้ยืนหลบด้านหลัง

"อย่าเสือก" 

"หึ ไม่ได้วะ กูมันสายเสือกอยู่แล้ว" องศายกยิ้ม

"เดือน ฉันจะคุยกับเธอ สอง คน" อคินเน้นประโยคสุดท้ายพร้อมกับมองหน้าองศา

"ไม่ ถ้าจะคุย องศาต้องอยู่ด้วย" 

"ได้ เดือน ได้!!" ร่างสูงเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม "นี่ของเธอใช่ไหม"

"!..." รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องมาถาม แต่เธอยังไม่ได้เตรียมคำตอบไว้เลย

"ใช่ของเดือน" องศาตอบแทน ทำให้เดือนหนึ่งเงยหน้ามองคนที่สูงกว่าเพราะไม่รู้ว่าเขาจะเล่นอะไร

"ของเธอมาอยู่ที่ห้องฉันได้ยังไง" อคินไม่สนใจองศา ตอนนี้เขาต้องการเพียงความจริงเท่านั้น 

"ฉะ ฉันแค่...ทำตกไว้" 

"แล้วมันตกได้ยังไง เมื่อคืนเธอไม่ได้กลับห้องใช่ไหม?" อคินจ้องตาเดือนหนึ่ง และเธอเป็นฝ่ายที่หลบตาแทน 

"หึ" องศาเสยผมแรงๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่มันประทุในอก คำถามโง่ๆ 

"ใช่! เดือนไม่ได้กลับห้อง" องศายืดตัวตรง "เพราะเดือนมานอน ห้อง กู" 

"ไม่จริง เดือนหนึ่งไม่ได้นอนห้องมึง" อคินทำเสียงหนักแน่น 

"มึงแน่ใจได้ไง" องศายกยิ้ม

"สร้อยเส้นมันอยู่บนเตียงกู แสดงว่าเมื่อคืนเดือนหนึ่งนอนกับกู" แค่คิดที่องศาพูดว่าเดือนหนึ่งนอนห้องมัน ก็แทบอยากจะยกตีนถีบปากมันตรงนี้เลย แต่ติดตรงที่เดือนหนึ่งยีนอยู่ข้างหลังมันเนี่ยแหละ 

"งั้นถ้าไม่มีสร้อยเส้นนี้นายคงไม่คิดว่าเป็นฉันใช่ไหม?" เดือนหนึ่งที่เงียบอยู่นานเริ่มพูดขึ้นบ้าง

"!!"

"หรือถ้าไม่มีสร้อยเส้นนี้นายคงไม่ไปถามผู้หญิงทั่วหาดเลยหรอ!" 

"ฉัน..."

"กูถามอะไรหน่อย มึงจะอยากรู้ไปทำไมว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของใคร?" เดือนหนึ่งเมื่อได้ยินที่องศาถามใจหนึ่งก็อยากฟังคำตอบ แต่อีกใจก็ไม่กล้าฟัง เธอจึงกระตุกแขนองศาเบาๆ แต่องศาก็กระซิบเบาให้เธอได้ยิน "เชื่อฉัน"

"เมื่อคืนกูมีอะไรก็ผู้หญิงคนนึง กูเมามาก กูไม่รู้ว่าเป็นใครเห็นก็แต่สร้อยเส้นนี้" พูดจบเขาก็มองหน้าเดือนหนึ่ง

"แล้วถ้ามึงรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใครมึงจะทำยังไง? หรือว่ามึงแค่อยากรู้ไปงั้น?"

"..." นั้นสิ เขาจะอยากรู้ไปทำไม ปกติเวลามีอะไรกับผู้หญิงก็แค่คืนเดียวจบ ไม่มานั่งคิดทีหลังแบบนี้ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เขาอยากรู้ว่าเธอคือใคร เธอจะใช่เดือนหนึ่งหรือเปล่า และสร้อยเส้นนี้ก็เป็นตัวการันตีอย่างหนึ่งว่าคือเธอ 

"ขนาดมึงเป็นคนเอาเขา มึงยังไม่รู้ว่าเป็นใครอีกเนี่ยนะ หึ โคตรโง่เลยวะ" 

"ไอ้องศา!" อคินเดินเข้ามากำคอเสื้อองศาแน่น 

"นี่!! ปล่อยองศานะ!" เดือนหนึ่งจับแขนของอคินแน่น จ้องไปที่ตาของเขาจนกลายเป็นเขาเองที่หลบตาและยอมปล่อยคอเสื้อของคนตรงหน้า

"หึ กูเชื่อว่ามึงเมาจริงๆ เพราะงั้นมึงสบายใจได้" องศาจับเสื้อผ้าให้เข้าที่

"อะไรของมึง" 

"เพราะตอนนั้นกูก็อยู่กับมึงด้วย ใช่ ที่มึงถามว่าสร้อยเส้นนี้ของเดือนใช่ไหม กูก็บอกไปแล้วว่าใช่ กูกับเดือนเป็นคนแบกมึงขึ้นมาในห้องเอง"

"องศา" เดือนหนึ่งทำหน้างง เธอตามเขาไม่ทันแล้วจะทำอะไรของเขา "นายจะทำอะไร" 

"เงียบหน่า" องศากระซิบตอบ

"!!" ใช่แล้ว เขาจำได้ว่ามีอีกคนแบกเขาขึ้นมาพร้อมกับผู้หญิงอีกคน 

"ที่สร้อยตกอยู่ในห้องมึงคงเป็นเพราะมึงเอามือไปเกี่ยว เชื่อไหมตอนมึงเมาโตรเลื้อนเลยวะ" 

"ไม่จริง" อคินอุทานเบาๆ 

"แล้วเลือดที่อยู่บนที่นอนกู มึงจะอธิบายยังไง"  สิ้นเสียงอคิน องศาก้มหน้าขมวดคิ้วมองเดือนหนึ่ง เขาก็คิดไม่ทันด้วยสิ แล้วเดือนหนึ่งก็เล่าแค่นิดเดียวไม่คิดว่าอคินจะถามเรื่องนี้

"เลือดฉันเอง!" เดือนหนึ่งโผล่ออกไป "ก็เมื่อวานฉันเหนื่อย ร้อนด้วย เวลาแบบนี้เลือดกำเดาฉันก็ไหลเป็นธรรมดา" 

"พอกูเห็น ก็เลยพาเดือนไปที่ห้องกู เพราะกูไม่อยากเรียกน้ำเพชรกลางดึก"

"เป็นไปไม่ได้ มึงเป็นผู้ชายมึงก็น่าจะรู้"

"กูถึงได้บอกไงว่ามึงเมามาก แถมอ้วกไปทั่ว กูก็เลยต้องถอดเสื้อมึง นี่เห็นว่าสงสาร ไม่งั้นกูปล่อยมึงปอดบวมตายไปแล้ว" องศาปาดเหงื่อ เกือบแล้วไหมละ "เพราะงั้นมึงไม่ต้องห่วง เมื่อคืนมึงเมา และกูคิดว่ามึงคงเมามาก ฝันห่าไรเป็นตุเป็นตะ" 

"กูไม่ได้ฝัน กู..." อะไรวะ ฝันหรอ แล้วทำไมมันเหมือนจริงอย่างนี้วะ

"เข้าบ้านดีกว่าเดือน ฉันหิวแล้วป่านนี้พวกนั้นเรารอแล้วมั้ง" องศาตัดบทพร้อมกับจูงมือเดือนหนึ่งผ่านหน้าอคิน เธอหันมองอคินเล็กน้อย 

"ฝัน? กูไม่ได้ฝันแน่ๆ" 



เม้นๆไลค์ๆเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยน้าาาา

​ปล1. ​ลืมกันไปหรือยังคะ 5555 โทษทีน้าที่หายไปเลย เอาจริงๆมันเหมือนอาการหมดไฟมากกว่า พอเมื่อไม่กี่วันไรท์เข้ามาอ่านคอมเม้น ก็เห็นว่ายังมีคนรอ มีคนชม มันก็เหมือนเป็นเชื้อเพลิงอย่างดี ทำให้ไรท์ลุกขึ้นมาแต่งต่อ ขอบคุณที่ยังรอกันนะคะ ฃ่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์และเฮียๆทั้งหลายด้วยนะคะ

ปล.2 ขอสามคำให้กับความโง่เง่าของเฮียคินค่ะ 55555 อย่าด่าเยอะ เฮียเจ็บไม่ทัน

ปล3. พาร์ทนี้ขอปรบมือให้กับองศาค่ะ เอ้ารัววววววว 5555 แต่ก็แอบสงสารเดือนหนึ่งนิดๆนะเนี่ย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น