พลิ้วอ่อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพลาหฤหรรษ์ [4]

ชื่อตอน : เพลาหฤหรรษ์ [4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2561 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลาหฤหรรษ์ [4]
แบบอักษร

**มิถิลากลืนน้ำลายฝืดคอ รีรอครู่หนึ่ง

ทั้งที่ไม่ควร แต่ปากกลับบอกไปอีกอย่าง ความอยากรู้กรุยทางให้ความกล้านำชัยไปก่อนความรู้สึกอื่น

“ถ้าคุณยังไม่นอน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณนิดหน่อย” เธอมองไม่เห็นแววตาของเขา ไม่อาจอ่านความรู้สึกจากสีหน้า

“เข้ามาสิครับ” เจ้าของห้องเปิด****ประตูทิ้งเอาไว้

เดินกลับเข้าไปข้างใน บอกให้เธอนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่ตัวใหญ่ ส่วนเขานั่งลงบนเก้าอี้นวม วราท้าวศอกลงกับที่วางแขนเอียงคอมองเธอ

ท่าทางของเขาชวนให้นึกถึงพระราชาที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ ฟังคำให้การของหญิงสาวชาวบ้านที่เสนอหน้าเข้ามาร้องทุกข์

มิถิลาปลุกปลอบจิตใจให้เย็นลง แล้วตรงเข้าเรื่องในทันที

“เมื่อวานนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ วันนี้ยัยนีมาเยี่ยมฉัน บอกว่าคุณทะเลาะกับลุงบวรใหญ่โต มันเป็นเพราะฉันรึเปล่าคะ” เธอนิ่วหน้ามองเขา

“เขาคิดจะทำร้ายคุณ” วราไม่อ้อมค้อม

แต่ถ้อยคำของเขาไม่ได้อธิบายอะไรให้กระจ่างแจ้ง หญิงสาวหลุบตามองรอยช้ำรอบข้อมือ รู้สึกเย็นเยือกในอก

“เมื่อก่อนนี้ฉันไม่ค่อยเชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติ และสิ่งที่มองไม่เห็น” แต่ตอนนี้เธอได้เห็นและสัมผัสแล้วว่าสิ่งเหนือธรรมชาติมีจริง และได้สร้างความเจ็บปวดกับร่างกายของเธอ

“แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมลุงบวรที่ไม่เคยรู้จักฉันมาก่อนเลย ถึงคิดจะทำร้ายฉัน” อีกทั้งเขายังเป็นพ่อของกวิน หนุ่มรุ่นพี่ที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด

“บางครั้งคนเราก็ทำอะไรบางอย่างลงไปด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการ”

“คุณจะบอกว่าลุงบวรไม่ได้ตั้งใจให้กำไลวงนั้นกับฉัน”

“เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ” วราหลุบตามองปลายนิ้วมือเรียวยาวของตัวเอง เธอมองตามสายตาเขา นิ้วทั้งห้าของเขาสวยงาม เหมือนกับมือของศิลปิน

“แล้วเขาตั้งใจทำร้ายใคร”

ชายหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีอ่อนกลายเป็นดำมืดล้ำลึกท่ามกลางแสงสลัวมัวซัว

“คุณอย่างนั้นหรือ อย่าบอกนะว่าจริงๆ แล้วคุณกับลุงบวรเคยมีเรื่องกันมาก่อน”

“มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดเท่านั้น”

“แล้วทำไมต้องทะเลาะเบาะแว้งกันจนเลือดตกยางออก ยัยนีบอกว่าคุณบาดเจ็บ” แสงตาของอีกฝ่ายไหววูบเล็กน้อย ท่าทางเย็นชาห่างเหินขึ้นมา

“ผมไม่ได้เป็นอะไร”

ทั้งที่เขาปฏิเสธหน้าตาเฉย แต่เธอกลับไม่เชื่อเอาเสียเลย วราเป็นคนดื้อ สัญชาตญาณเธอบอกว่าเขากำลังโกหก

“คุณพูดไม่จริง”

“ดึกมากแล้วครับ” ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืน “พรุ่งนี้ผมต้องตื่นเช้า”

จงใจไล่เธอซึ่งๆ หน้า

ทว่ามิถิลากลับฉุนเฉียว ใจร้อนรนอยากจะรู้ว่าที่เขาบอก ไม่เป็นไร นั้นจะแค่ไหน

“ฉันขอดูแผลคุณได้มั้ยคะ”

“ผมบอกคุณแล้วว่าไม่เป็นไร” เสียงวราแข็งขืนขึ้นเล็กน้อย นั่นยิ่งทำให้คนฟังแน่ใจ เขากำลังโกหกอยู่จริงๆ

เขาคงไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเธอก็เป็นคนดื้อด้านถ้าต้องการ หญิงสาวไม่ต่อล้อต่อเถียงให้มากความ เธอขยับเข้าหาวรา

“อย่า...คุณมิลค์” ร่างสูงใหญ่ถอยร่นไปจนติดผนัง เขาครางออกมาแผ่วเบาเมื่ิอแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนัง

เธอยื่นมือออกไปหมายจะคว้าเสื้อคลุมเขาลง ทว่ามือใหญ่นุ่มเย็นนั้นไวกว่าหลายเท่า จับเอามือข้างนั้นของเธอไว้

ความเย็นจากอุ้งมือของเขาเกือบทำเอาเธอสะดุ้ง หรือว่าโรคร้ายของเขากำเริบอีกแล้ว

“คุณเจ็บแค่ไหนกันแน่”

“คุณไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวผม” แหม...จะมาทำหวงเนื้อตัวตอนนี้ไม่สายไปหน่อยหรือ

“ถ้างั้นคุณก็ถอดเสื้อให้ฉันดูสิคะ” วรานิ่วหน้า ร่างเล็กพยายามบิดแขนออกจากการเกาะกุม มืออีกข้างพยายามไขว้คว้าฉุดดึงเสื้อคลุมของเขาลงให้ได้ เธอต้องเห็นกับตาว่าบาดแผลของเขาเป็นยังไง

จะได้ช่วยรักษาเขาให้หาย ไม่ก็พาคนดื้อรั้นไปหาหมอ

“อย่า...” ชายหนุ่มคำรามในลำคอ เปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกไล่ในทันที

“อ๊ะ...”

ร่างใหญ่หนาจับตัวเธอกดลงกับโซฟากำมะหยี่ที่เธอนั่งอยู่เมื่อกี้

“ผมบอกแล้วว่าอย่า...” เสียงเขาสั่นพร่า แววตาที่ทอดมองลงมายังเธอนั้นดุดัน และเต็มเปี่ยมไปด้วยความเร่าร้อน กลิ่นหอมประหลาดรัญจวนใจโชยชายออกมาจากร่างหนาหนักที่แนบชิด

ทำเอาจิตใจที่แกว่งไกวอยู่แล้วเริ่มเตลิดเปิดเปิง

“ผมไม่อยากทำร้ายคุณ”

ปัง...ประตูห้องนอนปิดลงพลัน ใจของเธอสั่นสะท้านขึ้นมา แล้ววราก็จูบเธอ!

* * *

นี่ก็เป็นตอนสุดท้ายที่พลิ้วลงในเน็ตแล้วเนอะ

เพื่อนๆ คนไหนสนใจอ่านฉบับเต็ม

ตอนนี้ E-book วางจำหน่ายที่เว็บ MEB แล้วเนอะ ตามลิงค์ในหน้าแฟนเพจพลิ้วไปได้เลยจ้า

วีคหน้าพลิ้วจะเริ่มลงเรื่อง ท่านประธานฝึกงานให้หนูหน่อย! ต่อ

ตอนนี้ลงไปแล้วหนึ่งตอน ลองอ่านได้ ถ้าชอบใจแอด Fav ไว้เนอะ

ขอบคุณค่ะ**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}