หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 8 เกาซี

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 เกาซี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2561 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 เกาซี
แบบอักษร


วันที่สาม

ครั้งนี้หลินเมิ่งไม่ได้โชคดีเหมือนครั้งก่อนที่สามารถอยู่ในห้องพักได้ตลอดทั้งวัน

หรงหลิงบอกว่าเขาต้องการให้เธอไปเป็นเพื่อนเขา ไม่ว่าอะไรก็ต้องเชื่อฟังเขาทุกอย่าง

หลังจากนั้น เธอก็ถูกเขาพาไปที่กอล์ฟคลับ

ตั้งแต่ไหนมาหลินเมิ่งก็ไม่ค่อยเข้าใจกีฬาประเภทกอล์ฟนี่เลย คนกลุ่มหนึ่งถือไม้กอล์ฟยาวๆ ไปมา รอคอยที่จะหวดวงสวิง แล้วหลังจากนั้นก็คอยมองลูกบอลลูกเล็กๆ ลอยออกไป แล้วก็กลิ้งไปกลิ้งมาจนลงหลุม แล้วก็มีคนหวดสงสวิงอีก......ดูๆ แล้วก็เท่ห์อยู่หรอก แต่ว่าต้องรอไปเรื่อยๆ แบบนั้นก็ดูเหมือนจะน่าเบื่ออยู่มาก เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดีว่ากีฬาชนิดนี้มันมีอะไรน่าสนุกกัน แต่ดูเหมือนว่ากีฬาชนิดนี้จะเป็นกีฬาของผู้ดีมีเงิน

เธอตีกอล์ฟไม่เป็น และหรงหลิงก็ไม่ได้สนใจที่จะให้เธอเข้าร่วมด้วย ดังนั้นเธอถึงทำได้เพียงนั่งรออยู่อีกด้านหนึ่ง เป็นแจกันดอกไม้ที่สวยงาม แต่บางครั้งการเป็นแจกันดอกไม้ที่พูดไม่ได้มันก็ยากอยู่บ้าง เป็นเพราะว่ามันสวย ดังนั้นจึงไม่สามารถห้ามไม่ให้แมลงเข้ามาดอมดมได้

“คุณหนูมาคนเดียวเหรอครับ?”  

เมื่อเกาซีเห็นหลินเมิ่ง เขาก็รู้สึกว่าเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้า ในเวลาชั่วครู่จึงไม่อาจที่จะควบคุมตัวเองให้ไม่เดินไปตรงหน้าเธอได้ จนต้องถามคำถามโง่ๆ ที่ใครๆ ก็เห็นอยู่แล้ว ก็เห็นอยู่ว่าสายตาของเธอมองตรงไปที่สนามหญ้า เธอนั่งอยู่ตรงนี้ก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าคนที่มากับเธอนั้นต้องอยู่ในสนาม แต่คำถามเช่นนี้สามารถสร้างบทสนทนากับเธอได้ และไม่ได้โจ่งแจ้งมากไปอีกด้วย

เมื่อหลินเมิ่งหันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อีกคนหนึ่ง รูปร่างของเขาสูงใหญ่ ดูแล้วเขาน่าจะสูงเกิน 180 เซนติเมตร เสื้อทีเชิ้ตสีขาวนวลทำให้เขาดูอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวา กางเกงกีฬาขายาวทำให้ขาของเขาดูยาว เผยให้เห็นรูปขาที่ยาวเรียวและแข็งแรงของเขา การแต่งกายของเขาดูเรียบง่ายมาก มีเพียงนาฬิกาที่สวมไว้ที่ข้อมือข้างซ้าย ที่ดูสวยงามประณีตเป็นอย่างมาก รอยยิ้มของเขาดูแล้วไม่ได้มีท่าทีคุกคามอะไร ไม่เหมือนกับผู้ชายที่ชื่อเฝิงถานคนเมื่อวานนี้ ดังนั้นท่าทีของหลินเมิ่งจึงไม่ได้ระแวดระวังเขานัก เธอเพียงแต่ส่ายหน้าให้เขายิ้มๆ

ในใจของเกาซีรู้สึกเบิกบานขึ้นมา เขาก้มหน้าลงมองหลินเมิ่งเล็กน้อย ยิ้มกว้างให้กับเธอ “ผมชื่อเกาซี ขอถามได้ไหมครับว่าคุณชื่ออะไร”

หลินเมิ่งไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่ จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้อยากสนทนากับใครเลย หลินป้าวส่งเธอให้มาอยู่กับหรงหลิงหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งอาทิตย์นี้สำหรับเธอแล้วมันเป็นราวกับฝันที่โหดร้าย ไม่มีความเป็นจริงเลยแม้แต่นิดเดียว เธอเพียงแต่ว่าหวังเจ็ดวันนี้จะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วหลังจากนี้เธอจะได้กลับไปสู่ความเป็นจริงโดยเร็วที่สุด

เธอกัดริมฝีปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

เกาซียิ้มให้กับเธอ ใบหน้าที่ดูอบอุ่นนั้นยิ่งดูมีความสนิทสนมเพิ่มมากขึ้น ไม่มีท่าทีคุกคามเลย “ดูเหมือนผมจะเข้ามาโดยที่คุณไม่ทันตั้งตัว เลยทำให้คุณตกใจซะแล้ว ผมขอสาบานเลยนะครับว่าผมไม่ใช่คนที่ไม่ดีอะไร และก็ไม่ใช่โจรลักพาตัวด้วยนะครับ!”

“อุ๊บ......” หลินเมิ่งอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เพียงแต่ว่าท่าทางของเกาซีดูจริงจังเป็นอย่างมาก เขาทำแม้กระทั่งยกมือขึ้น ทำท่าทางสาบานกับเธอ จนยากที่จะจินตนาการเลยว่าผู้ชายหล่อเหลาที่ดูเข้าสังคมง่าย คนที่ดูแล้วอายุคงเยอะกว่าเธอมากจะทำกิริยาแบบนี้ออกมาได้ ถ้าหากว่าเธอยังไม่บอกชื่อของตัวเองออกไปอีก ก็คงจะผิดต่อเขาเกินไปสักหน่อย

“หลินเมิ่งค่ะ” หูทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำ พูดเสียงเบาออกมา

เขาแอบหัวเราะคิกคัก ดวงตาฉายประกายหลงใหล “นี่หมายถึงหลับฝัน (เมิ่ง) หวานอยู่ในป่า (หลิน) หรือเปล่าครับ”

เธอรู้สึกอึ้งไป

แต่เขากลับหัวเราะออกมา “ชื่อนี้เหมาะกับคุณมากเลยนะครับ คุณดูเหมือนเด็กผู้หญิงที่อยู่ในความฝันเลย”

ใบหน้าของหลินเมิ่งพลันแดงซ่านขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้คำนิยามที่สวยงามขนาดนี้มาบรรยายชื่อของเธอ

เกาซีมองผู้หญิงที่ใบหน้าขึ้นสีแดงง่ายตรงหน้านี้ ในใจก็รู้สึกแปลกใจ ในเมือง J นี้เขาก็คุ้นเคยเป็นอย่างมาก ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่เคยได้พบเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลยนะ? แต่ว่า......หลินเมิ่ง.....หลินเมิ่ง ชื่อนี้เหมือนกับว่าเขาเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน รู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง ที่ไหนนะ? เธอเป็นลูกสาวของคุณลุงท่านไหนกัน?

“เฮ้ย เกาซี นายก็อยู่ด้วยเหรอ”

เกาซีหันหน้ากลับไปมอง กลับเห็นว่าเขาเป็นคุณชายเฝิงถานแห่งเฝิงเอนเตอร์ไพรส์ ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นไม่ได้ลึกซึ้งมาก แต่ว่าเพราะอยู่ในเมืองเดียวกัน กลุ่มเพื่อนก็ต้องเป็นเหล่าคุณชายจากตระกูลร่ำรวยอยู่แล้ว จึงไม่ได้สนใจว่าความสัมพันธ์จะต้องลึกซึ้งอะไรนัก

“เฝิงถาน ทำไมวันนี้นายถึงว่างมาที่นี่ได้ล่ะ?” เขาน่าจะนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงของผู้หญิงสักคนไม่ใช่เหรอ? เฝิงถานขึ้นชื่อในเรื่องความรักสนุก เวลาจะทำอะไรก็มักจะรักษามาตรฐานของคำว่า “สนุก” ไว้ ตอนกลางวันหายหัวตอนกลางคืนออกเที่ยว ตอนกลางวันเขาจะเอาแต่นอน แต่พอตอนกลางคืนกลับเอาแต่คลุกคลีอยู่แต่ในสถานที่จำพวกผับ ไนต์คลับ สถานเริงรมย์ ทำให้ยากที่จะหาตัวเขาเจอในตอนกลางวัน

เฝิงถานยิ้มออกมาน้อยๆ แต่กลับไม่ตอบคำถาม เดินตรงเข้ามาหาเกาซี เขาจะบอกเกาซีได้อย่างไรล่ะว่าที่ตนเองผิดไปจากยามปกติแบบนี้ จริงๆ แล้วก็เป็นเพราะว่าสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างกายเขานั่นแหละ

พอหลินเมิ่งเห็นเฝิงถาน ใบหน้าเล็กก็พลันเปลี่ยนสีอย่างอดไม่ได้ เธอยังเด็ก ไม่มีประสบการณ์ เดิมทีก็ไม่เข้าใจการสวมหน้ากากเข้าหากัน เมื่อเห็นเฝิงถาน ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา คิดแต่อยากจะวิ่งหนีออกไป เมื่อสายตาเห็นว่าเฝิงถานกำลังเดินยิ้มเข้ามาหาทีละก้าวๆ สายตานั่นก็เอาแต่กวาดไปทั่วร่างของเธอราวกับไม่ได้ตั้งใจ ทำให้หลินเมิ่งรู้สึกขนลุกขึ้นมา

เธอลุกขึ้นยืนในทันที ใบหน้าขึ้นสีแดงเล็กน้อย แล้วพูดกับเกาซีด้วยความรีบร้อนว่า “ขอโทษนะคะ ฉะ...ฉันต้องไปแล้ว”

พูดออกไปโดยที่ไม่สนใจว่าเกาซีจะคิดยังไง เธอหันหลังกลับ แล้วรีบเดินออกไปทันที ท่าทีที่รีบร้อนแบบนั้นก็ทำให้เกาซีค่อนข้างแปลกใจ คนในที่นี้ก็ดูปกติดีนี่ ดูยังไงก็ไม่เห็นว่าตรงนี้จะมีคนเลวร้ายตรงไหน เกาซีหันไปมองเฝิงถานเป็นพิเศษ ท่าทางดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “เฝิงถาน ถามจริงๆ นะ ไอ้หนูอย่างนายกับหลินเมิ่งมีความสัมพันธ์กันยังไงแน่ ทำไมพอเห็นนาย เธอถึงได้ดูเหมือนหนูเห็นแมวอย่างนั้นแหละ!”

เฝิงถานหันเราะออกมาเสียงต่ำ วันนี้เขาใส่สีขาวทั้งตัว รวมกับทรงผมที่ตั้งๆ แล้วก็ให้ลุคเจ้าชายขี่ม้าขาวมากๆ เขานั่งลงตรงที่หลินเมิ่งเพิ่งนั่งเมื่อครู่นี้อย่างเกียจคร้าน วางมือลงบนที่พักแขนอย่างไม่ใส่ใจ เงยหน้าขึ้นมองเกาซีที่กำลังก้มหน้าลงมองเขา เฝิงถานทำเพียงยักไหล่ไปมา ท่าทางไม่รู้สึกผิดอะไร

“เกาซี ฉันไม่ผิดสักหน่อย! ฉันก็แค่อยากจะมาทักทายเธอเท่านั้นเอง แต่นายก็เห็นแล้วนี่ ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำเลย เธอก็วิ่งหนีไปแล้ว! จุ๊ๆ พึ่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างนั้นได้ ฐานะทางสังคมก็ต้องสูงส่งขึ้นเป็นธรรมดา ไม่มาสนใจลูกกุ้งลูกปูอย่างฉันหรอก”

เกาซีอึ้งไป พร้อมทั้งขมวดคิ้ว “นายหมายความว่ายังไง?”

เฝิงถานยิ้มขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนต้องระวัง “ก็หมายความว่าอย่างนั้นแหละ ไอ้หนู อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลยน่า! คิดจะสนุกกับเธอ นายก็ต้องต่อคิวฉันโน่น ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ เด็กผู้หญิงคนนี้ฉันเจอก่อน รอจนหรงหลิงเขี่ยเธอทิ้งแล้ว เธอก็ต้องเป็นของฉัน!”

หรงหลิง......นี่เธอยังเกี่ยวข้องกับหรงหลิงอีกด้วย!?

อ๋อ! ในที่สุดเกาซีก็เข้าใจแล้ว! มิน่าล่ะเขาถึงได้รู้สึกว่าชื่อของหลินเมิ่งนั้นฟังดูคุ้นๆ เหมือนกับว่าเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน ที่แท้เธอก็คือลูกสาวที่หลินป้าวส่งให้กับหรงหลิงเมื่อสองวันก่อนนี่เอง!

จุ๊ๆ เดิมทีเขาคิดว่าเธอจะเป็นลิลลี่ขาวสะอาดบริสุทธิ์ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเธอจะเป็นดอกไม้ริมทางที่ไม่ว่าใครก็สามารถเด็ดมาดอมดมได้ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับเธอแล้วสินะ

ในดวงตาของเกาซีฉายประกายความสนุกสนานออกมา พูดกับเฝิงถานว่า “ขอโทษนะ ฉันมีเรื่องต้องทำอีก ขอตัว”

เฝิงถานพยักหน้า

เกาซีหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม แต่ทิศทางนั้นกลับเป็นทางเดียวกับที่หลินเมิ่งเพิ่งจากไปพอดี

เฝิงถานมองแผ่นหลังของเกาซี แล้วก็ยกมุมปากขึ้น ในดวงตาฉายประกายความชั่วร้ายออกมา

ความสนุกจะเริ่มขึ้นแล้ว หรงหลิง...แสดงออกมาให้ฉันดูหน่อยสิว่าจริงๆ แล้วนายมีดีอะไร!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น