แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -47- ...หนังสือปริศนา...(ฉบับแก้ไข)

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -47- ...หนังสือปริศนา...(ฉบับแก้ไข)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2558 23:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -47- ...หนังสือปริศนา...(ฉบับแก้ไข)
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

 

ตอนที่ 47

 

 

...หนังสือปริศนา...

 

 

 

            หลักจากวันที่ขอให้เกตมาช่วยสอนก็ผ่านไปเป็นเวลาสองอาทิตย์แล้ว และเกตก็เริ่มชินกับการที่ไอเดียเดินไปให้เลือดลูกแล้วด้วย แต่ไอเดียก็ยังต้องพาลูกๆออกมาดื่มเลือดข้างนอกอยู่ดีเนื่องจากกลัวเกตจะสลบคาโต๊ะสอนไปเสียก่อน

 

 

 

            “เกต วันนี้เราฝากลูกหน่อยนะ” ไอเดียพูดขึ้น

 

 

 

            “แกจะไปไหนอะ” เกตพูดถามขึ้น ในขณะที่กำลังใส่เสื้อกันหนาวเพราะต้องเข้าไปในห้องของไอเดียที่เย็นช่ำไปด้วยแอร์และพัดลมอีก 3 ตัว

 

 

 

            “เราจะเข้าไปที่โลกต่างมิติสักหน่อย...แกกลัวลูกเรารึเปล่า” ไอเดียพูดถามขึ้นด้วยความกังวล

 

 

 

            “ไม่ๆ ฉันไม่กลัวลูกแกหรอก ฉันแค่ถามนะอีกอย่างลูกแกก็น่ารักดีถึงแม้ว่าจะดื้อก็เถอะแต่ฉันสอนไม่นานก็จำได้หมดทุกอย่างถ้าได้ไปเรียนคงได้ที่หนึ่งแน่ๆ” เกตพูดบอก

 

 

 

            “อืม...งั้นเอางี้ เราจะให้เจเนซิสเฝ้าแล้วกัน แกยังไม่เคยเจอสัตว์พิทักษ์ของเรานี้” ไอเดียพูดบอกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อไอเดียนึกได้ว่าเจเนซิสนั้นไม่ยอมรับไอเดียในตอนแรกเพราะเกลียดมนุษย์ เกลียดมนุษย์ที่ทำให้พ่อของตนต้องตาย

 

 

 

            “เป็นอะไรไป ไอเดีย” เกตพูดถามไอเดีย

 

 

 

            “เปล่าหรอก เดียวเรามานะเกต...คุณสองคนไปคุยกับลูกก่อนเถอะ” ไอเดียพูดบอกเกตและหันมาพูดบอกลูซและดาร์คเพื่อให้ทั้งสองไปกำชับลูกชายทั้งสองเนื่องจากเรนเดลชอบที่จะกัดมากกว่าจะดื่มในแก้วแต่ยังดีที่ไมล์เนอร์ทำตัวเป็นพี่ที่ดีคอยห้ามน้องชายอยู่บ้าง เกตจึงไม่เคยโดนกันสักครั้ง

 

 

 

            “จะไปคุยกับเจเนซิสหรอ” ดาร์คพูดถามอย่างรู้ทัน ไอเดียจึงพยักหน้ารับ

 

 

 

            “ครับ เดี่ยวผมขอตัวสักครู่” ไอเดียพูดบอกและเดินเลี่ยงมายังบ้านของลูซและดาร์คเนื่องจากบ้านของลูซและดาร์คนั้นมันมืดและไม่มีกลิ่นของมนุษย์

 

 

 

            “เจเนซิส...” ไอเดียพูดเรียกเสียงแผ่วเบาและหลับตาลงเพื่อนึกถึงเจเนซิส ไม่นานแสงสีครามก็เริ่มมารวมตัวกันต่อหน้าของไอเดียและกลายเป็นร่างกายของสิงโตสีครามดวงตาดุดัน แต่พอมองมาทางไอเดียร่างสูงใหญ่ของสิงโตหนุ่มก็นอนหมอบลงกับพื้นราวกับว่ากำลังทำความเคารพแต่ผู้เป็นนาย

 

 

 

            “ลุกขึ้นเถอะครับ” ไอเดียพูดบอกเจเนซิสก็ยอมทำตาม

 

 

 

            “เจ้าเรียกข้ามา...มีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยงั้นรึ” เจเนซิสพูดถาม

 

 

 

            “คือ...ผมอยากจะถามอะไรคุณสักหน่อยนะครับ” ไอเดียพูดเกริ่น

 

 

 

            “ว่ามาสิ”

 

 

 

            “ณ ตอนนี้ คุณยังเกลียดมนุษย์อยู่รึเปล่าครับ” ไอเดียพูดถามเจเนซิสด้วยน้ำเสียงติดกังวล เพราะถ้าจะเรียกอีคอนมาคุมมันก็เกินไปเพราะวันนี้อีคอนจะต้องไปเตรียมการอะไรหลายๆอย่างให้กับเขาลูซและดาร์คที่โลกต่างมิติอยู่อีกด้วย ส่วนเดม่อนก็คอยช่วยคารอสอยู่ตลอดจึงไม่อยากจะรบกวนอะไรทั้งสองมากมาย ไอเดียจึงคิดอยากจะวานให้เจเนซิสช่วยดูแลลูกชายของเขาทั้งสอง

 

 

 

            “ทำไมเจ้าถึงคิดจะถามข้าเรื่องนี้” เจเนซิสพูดถามขึ้น ไอเดียจึงตัดสิ้นใจเล่าเหตุการณ์คร่าวๆให้เจเนซิสฟัง

 

 

 

            “ผมถึงได้มาถามคุณยังไงละว่ายังเกลียดมนุษย์อยู่รึเปล่า” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “ถ้าหากจะถามข้าว่า ข้าเกลียดมนุษย์อยู่รึเปล่า ข้าบอกได้เลยว่าข้าไม่ได้เกลียดมนุษย์แล้วเพราะข้าได้มาเจอเจ้า เพราะข้าได้ฟังสิ่งที่เจ้าพูด แต่ข้าก็บอกได้เลยเช่นกันว่าข้ายังไม่ไว้ใจพวกมนุษย์หรอกนะ” เจเนซิสพูดตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

 

 

            “งั้นหรอ...ตอนนี้คุณกลัวอะไรอยู่” ไอเดียพูดถามเสียงนุ่ม

 

 

 

            “ข้าเองก็ยังไม่รู้” เจเนซิสพูดตอบกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงรียบนิ่งเหมือนเดิม

 

 

 

            “แต่ถ้าหากเจ้าแค่ต้องการอยากจะให้ข้าดูแลลูกของเจ้าให้ข้าก็ทำได้ แต่จะให้ข้าปั้นหน้ายิ้มให้เพื่อนของเจ้านะ ข้าทำไม่ได้หรอกนะ” เจเนซิสพูดบอก ไอเดียจึงระบายยิ้มนิดๆ เพราะอย่างน้อยเจเนซิสก็ยอมที่จะดูแลลูกให้ตน

 

 

 

            “แต่ถ้าเจ้าจะไปที่โลกต่างมิติ ช่วยเอานี้ไปด้วยก็แล้วกัน...” เจเนซิสพูดบอกก่อนแปลเปลี่ยนร่างกายของตัวเองให้เป็นมนุษย์ และเอื้อมมือมาจับมือของไอเดียขึ้นไปจุมพิตที่หลังมือด้านซ้าย

 

 

 

            “อ๊ะ!...” ไอเดียร้องขึ้นเบาๆเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หลังมือครั้งเดียวแล้วหายไป

 

 

 

            “เจ็บนิดเดียวใช่มั้ย...ข้าขอมอบสัญลักษณ์นี้แก่เจ้า...หากเจ้าตกอยู่ในอันตรายสัญลักษณ์นี้จะเรียกข้าให้ไปหาเจ้า” เจเนซิสพูดบอก ไอเดียยิ้มรับ

 

 

 

            “ขอบคุณนะ” ไอเดียพูดบอกด้วยความดีใจนิดๆที่เจเนซิสยอมรับเขาและยอมที่จะเข้าใกล้มนุษย์

 

 

 

            เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ไอเดียก็พาเจเนซิสกลับมายังบ้านโดยที่เกตเห็นเจเนซิสยังอดที่จะอึ้งในความเย็นชาของเจเนซิสไม่ได้ เนื่องจากเมื่อเจเนซิสเจอหน้าเกตปุ๊บคำแรกที่หลุดออกมาจากปากของเจเนซิสก็คือ...

 

 

 

            “ข้าไม่ได้ชอบหน้ามนุษย์นักหรอกนะ แต่ถ้าหากเจ้ายังเข้ามาใกล้ข้าอีก ข้าจะจับเจ้าฉีกเป็นชิ้นๆแน่” เจเนซิสพูดเท่านั้นก็รีบเดินไปหาไมล์เนอร์และเรนเดลทันที จึงต้องเป็นหน้าที่ของไอเดียที่จะต้องไปพูดขอโทษแทนและพยายามไม่ทำให้เกตกลัวเจเนซิส

 

 

 

            เมื่อเคลียทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไอเดียลูซและดาร์คก็พากันไปยังโลกต่างมิติโดยที่ลูซและดาร์คมีอาการเคืองในใจเนื่องจากไอเดียได้สัญลักษณ์ของเจเนซิสมา นั้นแปลว่าเจเนซิสจะต้องจูบที่ไหนสักแห่งของไอเดียและเมื่อคิดได้ดังนั้นก็ยิ่งทำให้ลูซและดาร์คเคืองขึ้นไปอีก

 

 

 

            ระหว่างทาง ลูซและดาร์คจะเงียบกันอยู่ตลอดราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ซึ่งไอเดียก็ไม่รู้เลยว่าทั้งสองกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเดินผ่านมิติเข้ามาในโลกต่างมิติ ไอเดียจึงตัดสินใจพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่กำลังเข้ามาปกคลุมอยู่

 

 

 

            “พวกคุณเป็นอะไรกันรึเปล่า เงียบกันแปลกๆ” ไอเดียพูดถามขึ้นเพราะระหว่างทางลูซและดาร์คเงียบกันแปลกๆ

 

 

 

            “ไม่มีอะไรหรอก” ลูซพูดพร้อมกับระบายยิ้มจางๆเพื่อไม่ให้ไอเดียกังวล ไอเดียขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “คุณคิดว่า ณ ตอนนี้คุณสองคนโกหกผมได้หรอครับ” ไอเดียพูดถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่าลูซและดาร์คนั้นปิดบังตนเองทำไม จนลูซและดาร์คต้องถอนหายใจออกมาทันทีเนื่องจากโกหกคนรักไม่สำเร็จ

 

 

 

            “เจ้านะ ทำไมให้คนอื่นแตะต้องง่ายๆจัง” ดาร์คพูดถามขึ้นแต่ก็ไม่ได้ทำเสียงไม่พอใจใส่ไอเดีย

 

 

 

            “หมายความว่ายังไง” ไอเดียพูดถามอย่างไม่เข้าใจ ลูซจึงจับมือที่มีสัญลักษณ์ของเจเนซิสอยู่

 

 

 

            “สัญลักษณ์นี้ แสดงว่ามันจะต้องจูบส่วนไหนส่วนหนึ่งของเจ้าแน่ๆ” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “เขาก็แค่จูบที่มือ พวกคุณอย่าคิดมากสิครับ” ไอเดียตอบกลับโดยไม่คิดจะโกหกอะไร

 

 

 

            “ถึงแม้ว่าจะจูบแค่มือ ข้าก็หวงเจ้านะไอเดีย เจ้ารู้บ้างมั้ย” ดาร์คพูดบอกออกมาบ้าง

 

 

 

            “รู้แล้วครับ ผมรู้ดี” ไอเดียตอบกลับ และถอนหายใจออกมาบ้าง

 

 

 

            “คนที่ผมรักคือพวกคุณ อย่าคิดมากสิครับ” ไอเดียพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “เฮ้อ...ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเจ้าหรอก แต่ข้าแค่หวงร่างกายของเจ้าเข้าใจข้ามั้ย ร่างกายของเจ้าพวกข้าอยากจะแตะต้องกันแค่สองคน” ลูซพูดบอก ไอเดียระบายยิ้มจางๆเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “ข้าเองก็ไม่อยากให้เจ้าถูกใครแตะต้องเหมือนกันนะ” ดาร์คพูดออกมาบ้าง

 

 

 

            “ผมเข้าใจแล้วครับ” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ ก่อนที่ทั้งสามจะจับมือกันเดินเข้าไปยังปราสาท

 

 

 

 

            ระหว่างทางลูซและดาร์คก็พูดคุยกันเรื่องของลูกไปตลอดทางเนื่องจากทางเดินในปราสาทมันกว้างทำให้ใช้เวลานานในการที่จะเดินไปยังห้องที่นัดเอาไว้ ลูซและดาร์คพูดคุยกันสักพักก็ชะงักเมื่อคิดถึงตอนที่ไอเดียเจอกับเจเนซิสแรกๆ

 

 

 

            “เดียวก่อนสิไอเดีย” ลูซพูดเรียกไอเดียขึ้น ไอเดียจึงเงยหน้าขึ้นมองลูซพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถามไปด้วย

 

 

 

            “ตอนที่เจ้าไปคุยกับเจเนซิส เจ้านั้นมีท่าทีไม่พอใจอะไรรึเปล่าที่เจ้าให้เจ้านั้นมาดูแลไมล์เนอร์กับเรนเดลนะ” ลูซพูดถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

            “ไม่มีนะครับ ไมล์เนอร์และเรนเดลก็เล่นกับเจเนซิสออกจะบ่อยด้วยไม่ต้องห่วงหรอกครับ” ไอเดียตอบกลับ

 

 

 

            “แต่ข้าก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้นะ ตอนที่เจเนซิสเดินเข้าไปในบ้านก็พูดไม่ดีกับเพื่อนเจ้าไปแล้วนิ” ดาร์คพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “เรื่องนี้คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ถึงแม้ว่าภายนอกเจเนซิสจะดูเป็นแบบนั้นแต่ผมมั่นใจเลยว่าเขาไม่ทำร้ายเกตและดูแลลูกของเราดีแน่นอน” ไอเดียพูดยิ้มๆ

 

 

 

            “ข้าก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น” ดาร์คพึมพำ

 

 

 

            “หายห่วงเรื่องนี้เถอะครับ เชื่อใจเจเนซิสสิ...ป่ะเถอะครับทุกคนกำลังรออยู่” ไอเดียพูดบอกและเปลี่ยนเรื่องพูดพร้อมกับจูงมือทั้งสองเดินลึกเข้าไปในตัวปราสาทอีก เพื่อไปยังห้องพิเศษที่ลีโอเน่ได้จัดเตรียมไว้ให้แล้ว      

 

 

 

 

            เมื่อมาถึงทางเข้าของห้องที่ลีโอเน่เตรียมไว้เป็นพิเศษ ลูซและดาร์คก็เปิดประตูให้กับไอเดียคนละบาน ภายในห้องนั้นมีเลือดแท้อยู่ทั้งหมด 4 ตน ซึ่งแต่ละตนนั้นไอเดียก็รู้จักเรียบร้อยแล้วจึงไม่ต้องแนะนำตัวอะไรกันมากมาย

 

 

 

            “เอาละ มากันครบแล้วก็เริ่มเข้าเรื่องเลยแล้วกัน” เจ้าหญิงซิลเวียพูดขึ้นและหยิบอะไรบางอย่างออกมาซึ่งมันเป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะเก่าแก่มากเลยทีเดียว

 

 

 

 

            “ข้าได้เข้าไปในห้องสมุดของอาณาจักรมา แล้วข้าก็ได้พบหนังสือเล่มนี้ซึ่งวางไว้อยู่ที่ชั้นสูงที่สุด ข้าจึงลองหยิบมาดู ในตอนแรกข้าเปิดมันออกมาไม่ได้ เพราะด้านหน้ามีอักษรโบราณซึ่งข้าไม่รู้จักแต่มีคำๆหนึ่งที่เขียนไว้ด้านล่างคือ มิเกล ซึ่งมันอาจจะเกี่ยวกับท่านก็ได้ พอข้ามาปรึกษาเจ้าชายลีโอเน่แล้ว กลับได้รู้ว่าเจ้าชายนั้นได้มีหนังสือแบบเดียวกับข้า แต่พอมาเรียงกันดูพบว่ามันขาดหายไปสองเล่ม ข้ากับเจ้าชายจึงเดินทางไปอาณาจักรของเจ้าชายดิเอโก้และเจ้าชายเร็นโอ และเป็นเรื่องที่หน้าแปลกที่ทั้งหมดมีหนังสือแบบเดียวกันซึ่งข้าเองก็ไม่แน่ใจว่ามันหมายความว่ายังไง ข้าจึงอยากจะเรียกท่านมาเพื่อปรึกษา” เจ้าหญิงซิลเวียร่ายยาวและระหว่างที่เจ้าหญิงซิลเวียกำลังพูดบอกเหตุการณ์อยู่นั้น ดิเอโก้ เร็นโอ และลีโอเน่ก็หยิบหนังสือเล่มหน่าที่รู้สึกว่าเก่าแก่มากแล้วขึ้นมา

 

 

 

            “ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน เพราะพอข้าเปิดเข้าไปในหนังสือ กลับมีเพียงแค่กระดาษเปล่าไร้ตัวอักษร ข้าจึงคิดว่าพลังของท่านจะทำให้สามารถอ่านบันทึกข้างในได้” ดิเอโก้พูดบอกเสียงจริงจัง

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่สิบเจ็ด!!++++++++++

ฉบับแก้ไขค่ะ ลงช่วงแรกเนื้อเรื่องมันซ้ำกัน

ต้องขอโทษในความผิดพลาดครั้งนี้ด้วยนะค่ะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น