อรภาวาสิริ หญิงแพรว

เปิดจำหน่ายไฟล์นิยาย PDF เรื่อง บ่วงอสูร NC25+ สำหรับนักอ่านที่ไม่สะดวกซื้อ e-book เปิดอ่านได้ในสมาร์ทโฟน,คอมพิวเตอร์,แท็บเล็ต,ไอแพด,ไอโฟน (ที่รองรับ) สนใจสอบถาม inbox เพจ(อรภาวาสิริ หญิงแพรว) e-mail : unny_lovely@hotmail.com

บ่วงอสูร ตอนที่5 จูบครั้งที่สอง NC18+

ชื่อตอน : บ่วงอสูร ตอนที่5 จูบครั้งที่สอง NC18+

คำค้น : บ่วง อสูร NC18+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2561 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บ่วงอสูร ตอนที่5 จูบครั้งที่สอง NC18+
แบบอักษร

อัยย์ญาดาออกมาเดินเล่นที่ชายหาด เหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงยังทำให้เธอใจเต้นแรงและเอาแต่คิดวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาจนทำให้นอนไม่หลับ เธอยังคงเดินนวยนาดฟังเสียงคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้ามา หลับตาลงสูดกลิ่นไอธรรมชาติเข้าเต็มปอด แต่พอเธอลืมตาขึ้นมาก็เห็นร่างของใครบางคนไกลๆ คล้ายว่าจะนอนหมดสติอยู่ เธอจึงรีบเดินแกมวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆเพื่อที่จะช่วย แต่พอได้เห็นใบหน้าที่แสนคุ้นเคยนั้นแล้ว ก็ยิ่งทำให้เธอตกใจมากกว่าเดิม            


 “พี่กร” 

อัยย์ญาดาอุทานกับตัวเอง แปลกใจที่เห็นเขามานอาหมดสติอยู่ริมหาดแบบนี้ แถมร่างกายของเขายังจมอยู่กับเกลียวคลื่นไปเกือบครึ่งท่อน             


เธอเห็นขวดไวน์ที่หล่นอยู่ข้างร่างใหญ่หลายขวด เขาคงเสียใจเรื่องพี่เปรียวมาก เธอก็พอจะเอาออกว่าสาเหตุที่เขานอนจมผืนทรายอยู่ในเวลาค่ำคืนก็คือฤทธิ์ของแอลกอฮอล์นั่นเอง มือบางพยายามล้วงหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองเพื่อจะโทรหาชนาธรให้มาช่วย แต่อาจเป็นเพราะเธอลืมหยิบลงมาด้วย             


“จะทำยังไงดีล่ะ” 

เครียดยิ่งกว่าเดิมเมื่อปริมาณน้ำทะเลเพิ่มขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ช่วยร่างใหญ่ขึ้นมาตอนนี้ พิพัฒน์มีหวังต้องโดนคลื่นซัดสาดออกไปกับน้ำทะเลอย่างแน่นอน             


มือบางเริ่มจับร่างใหญ่แล้วออกแรงเขย่าหวังว่าเขาอาจจะพอรู้สึกตัว แต่พิพัฒน์ก็ยังหลับนอนนิ่งไม่มีท่าทีโต้ตอบแต่อย่างใด เธอจึงตัดสินใจออกแรงดึงร่างใหญ่ขึ้นมา แต่เขาก็ตัวหนักเหลือเกินแทบไม่ขยับเขยื้อน เธอจึงต้องเปลี่ยนวิธีมองหาผู้คนที่ยังคงอยู่แถวนี้ เผื่อจะได้ขอความช่วยเหลือ             


“เปรียว อย่าทิ้งพี่ไป” 

พิพัฒน์พร่ำเพ้อออกมาคล้ายกับว่าละเมอ มือหนาไขว้คว้าจนได้สัมผัสกับมือบางของปรียาในจินตนาการ ไม่รอช้าเขาจึงรีบกุมเอาไว้แนบอก            


 อัยย์ญาดาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงปล่อยให้เขาจับมือไว้อย่างนั้นด้วยความเห็นอกเห็นใจ จนกระทั่งพิพัฒน์เปิดเปลือกตาขึ้นมา            


 “เปรียว”

 พิพัฒน์เห็นอัยย์ญาดากลายเป็นปรียาจึงได้ดึงร่างหญิงสาวเข้ามากอดไว้             


“ไม่ไปได้ไหม” 

ด้วยความเมามาย พิพัฒน์จึงแยกแยะไม่ออกว่าร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดคืออัยย์ญาดาเด็กรุ่นน้องที่เขาไม่เคยคิดแม้จะเข้าใกล้เกินสองเมตร             


“พี่กรลุกขึ้นมาก่อนดีกว่าค่ะ”

ตอนนี้น้ำทะเลเริ่มขึ้นมาท่วมร่างเธอด้วยแล้ว ถึงแม้จะอยากเก็บสัมผัสและความอบอุ่นจากเขามากเพียงใด เธอก็ต้องตระหนักถึงผลที่ตามมา เขาเมาจนเห็นเธอเป็นพี่เปรียว ไม่ได้สวมกอดเธอเพราะเสน่หา             


พิพัฒน์ยอมขยับตัวลุกขึ้นและก้าวขาขึ้นมาบนหาดทราย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากร่างบาง เขาพยายามสะบัดศีรษะอยู่หลายทีเพื่อไล้อาการมึนเมา เห็นภาพใบหน้าของปรียาซ้อนทับอยู่กับอัยย์ญาดา ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้    


         “เปรียว นั่นเปรียวใช่ไหม”

 เขาถามออกไป ทั้งที่ยังมองใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก             


“กลับขึ้นห้องก่อนเถอะค่ะ” 

อัยย์ญาดามิอาจเอาตัวเองไปเปรียบเสมอกับปรียาได้ แต่ถ้าหากเธอปฏิเสธ พิพัฒน์อาจจะแข็งข้อและไม่ยอมทำตามที่เธอร้องขอ             


“เปรียว พี่รักเปรียว”

 จนในที่สุดพิพัฒน์รวบร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ใช้มือประคองดวงหน้าสวยเอาไว้แล้วกดริมฝีปากทาบทับลงบนกลีบปากที่กำลังเผยอขึ้น             


ดวงตากลมเบิกกว้าง เธอโดนพิพัฒน์จูบ เขากำลังบดคลึงริมฝีปากของเธอก่อนจะพยายามแทรกเรียวลิ้นเข้ามา สัมผัสแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิตทำให้ร่างบางออกอาการดิ้นรนขัดขืน             


“อือ...อื้อ”

 มือใหญ่ที่บีบบังคับใบหน้าเอาไว้ ทำให้เธอไม่สามรถหลบหนีได้ ลิ้นร้อนชื้นดันเข้ามาในโพรงปาก พร้อมกวาดต้อนพัวพันกับลิ้นเล็กที่พยายามจะหลบหนีเป็นพัลวัน ได้กลิ่นไอของไวน์องุ่นรสเลิศคุกรุ่นอยู่ในปาก บั้นท้ายกลมกลึงโดนเขาบีบเค้นอย่างจาบจ้วง ความเป็นบุรุษเพศทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น            


 “อืม...” 

พิพัฒน์ส่งเสียงกระหึ่มที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจออกมาจากลำคอแกร่ง ท่าทางของคนในอ้อมกอดเงอะงะไม่เป็นงานยิ่งทำให้เขาพึงพอใจ กวาดต้อนดูดลิ้นเล็กด้วยอารมณ์ที่หื่นกระหาย              


กำปั้นเล็กทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อให้เขาหยุด หัวใจของอัยย์ญาดาเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ออก เขามีแต่ความป่าเถื่อนและรุ่นแรงบดขยี้ริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บแสบ            


 พิพัฒน์ยอมถอนริมฝีปากออกเพื่อให้เธอได้พักหายใจ แต่ภาพใบหน้าของปรียาได้เปลี่ยนไป เขาเห็นอัยย์ญาดาเปิดปากหอบหายใจอยู่ตรงหน้าก็ถึงกับตกใจและทำอะไรไม่ถูก             


“นี่เธอ...” 

ด้วยความตกใจเขาจึงผลักร่างบางออกห่างราวกับโดนของร้อน พิพัฒน์หลับตาแน่นสะบัดความคิดทั้งหมดออกไปจากหัวที่หนักอึ้ง เขาได้ขอให้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงฝันเขาคงรู้สึกกับปรียามากเกินไปจนจินตนาการว่าได้มอบจูบที่ร้อนแรงให้กับเธอ            


 พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบเพียงแต่ชาดหาดอันว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่างของอัยย์ญาดา พิพัฒน์จึงได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สงสัยเขาคงดื่มไวน์หนักมากไปหน่อยเลยจิตนาการไปเอง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ทำไมรสหวานของโพรงปากนุ่มในฝันถึงยังติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น และความรู้สึกนี้มันคืออะไร



            อัยย์ญาดาวิ่งมาหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ยังดีที่คลื่นทะเลดังมากพอจะกลบเสียงฝีเท้าของเธอได้              ครั้งที่สองแล้ว ที่เธอได้จูบกับเขา พิพัฒน์ร้อนแรงเหลือเกิน จนเธอ... รับมือไม่ไหว หรืออาจเป็นเพราะเขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือพี่เปรียว ผู้หญิงที่เขารัก เธอควรจะลืมสัมผัสและความรู้สึกนี้ไป พิพัฒน์เมามาก เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรกับเธอไว้บ้าง



            **“เซไฮ! อัย”** 

ปรียาเอ่ยทักทายเมื่อเห็นอัยย์ญาดาเปิดประตูห้องพักออกมาประจวบเหมาะกันพอดี             


“สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่เปรียว”

 อัยย์ญาดายิ้มตอบ แต่ทำไมแววตาคู่นี้ถึงได้ดูเศร้าหมองนัก             


“เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง หลับสบายดีไหม” 

ปรียาถือโอกาสถามไถ่ในขณะที่สองสาวกำลังเดินตรงไปยังห้องรับประทานอาหาร             


“อัยนอนไม่หลับสงสัยจะแปลกที่ค่ะ”

 เธอตอบตามความจริง แต่เหตุผลคงต้องอ้างมา จะให้พูดได้อย่างไร ว่าเธอมัวแต่คิดถึงเรื่องที่ชายหาดทั้งคืนไม่ยอมหลับยอมนอน จนใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าแบบนี้             


"แล้วพี่เปรียวหลับสบายดีไหมคะ” 

อัยย์ญาดาเปลี่ยนเป็นฝ่ายถามกลับบ้าง            


 “หัวถึงหมอนพี่ก็หลับแล้ว พี่หลับง่ายจะตาย” 

พอพูดจบสายตาของเธอก็เห็นสองหนุ่มเดินมาแต่ไกล             


“มาโน่นแล้วไงพี่แบงค์” 

ปรียาแอบอมยิ้ม เธอได้ฟังข่าวดีอีกไม่นาน ถ้าหากอัยย์ญาดาจะตกลงคบกับพี่ชายอีกคนของเธอ 


             อัยย์ญาดาประหม่าเมื่อเห็นใบหน้าที่เรียบตึงของพิพัฒน์ เขาเดินมาพร้อมกับชนาธร เธอแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา เพราะกลัวว่าเขาจะระแคะระคายเรื่องเมื่อคืน ขออย่าให้เขาจำอะไรได้เลย...             


ร่างใหญ่เดินผ่านเธอไปราวกับสายลม พิพัฒน์ดูไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด เขาคงจำอะไรไม่ได้เลยเพราะเมามาก ซึ่งมันก็ทำทำให้เธอรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง



ขอกำลังใจ กดถูกใจนิยาย ให้หญิงแพรวกันด้วยน๊า

​เข้ามาพูดคุยกับหญิงแพรวได้ที่ Facebook (เพจ) 

 พิมพ์ตรงช่องค้นหา >> อรภาวาสิริ หญิงแพรว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น