อรภาวาสิริ หญิงแพรว

ช่วงเปิดเรื่องใหม่ อ่านฟรี1ชั่วโมง/ตอน

บ่วงอสูร ตอนที่2 น่ารำคาญ

ชื่อตอน : บ่วงอสูร ตอนที่2 น่ารำคาญ

คำค้น : บ่วง อสูร NC18+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 08:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บ่วงอสูร ตอนที่2 น่ารำคาญ
แบบอักษร

“วันนี้อัยเป็นอะไร ดูไม่สดใสเลย”

แสงดาวกับเฟื่องฟ้ารีบเอื้อมมือไปสะกิด เพราะเห็นว่าอัยย์ญาดานั่งเหม่อลอยอยู่นานแล้วจนอาจารย์เดินออกจากห้องไป             


“เปล่าหรอก เราแค่ง่วงนิดหน่อยเอง” 

เธอมัวแต่คิดถึงเรื่องของพิพัฒน์ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น             


“แล้วเย็นนี้อัยจะไปดูพี่กรซ้อมบาสกันอีกหรือเปล่า เรากับเฟื่องฟ้าจะได้หาซื้อขนมเตรียมไปนั่งกินด้วย”


             “วันนี้เราต้องรีบกลับบ้าน คงไม่ได้ไปแล้วแหละ” 

โดยปกติทุกๆวันเธอกับสองเพื่อนสนิทมักจะชวนกันไปดูพิพัฒน์ซ้อมบาสเกตบอลเกือบทุกวัน แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าทำเอาหัวใจของเธอห่อเหี่ยวจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย             


“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับกันก่อนนะอัย เดียวไม่ทันรถรอบสี่โมง” 

แสงดาวกับเฟื่องฟ้าบ้านอยู่ทางเดียวกันจึงไป-กลับมหาวิทยาลัยด้วยกันทุกวัน และถ้าหากพวกเธอไม่ทันรถตอนสี่โมงเย็น ก็จะมีรถอีกทีรอบหกโมงเย็น            


 “พรุ่งนี้เจอกันนะเฟื่องฟ้า แสงดาว” 

เพื่อนสาวต่างก็ลำลากันตามประสา            


 อัยย์ญาดาเดินลงมาจากตึกเรียนก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังประตูหลังของมหาวิทยาลัยเพราะมีป้ายรถเมล์สายที่ผ่านบ้านของเธอ แต่อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาจึงวิ่งไปยังห้องน้ำที่อยู่ติดกับรั้วหลังมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วทันใจเพราะต้องทำเวลาด้วย และเมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็ได้ยินเสียงคนสองคนสนทนากัน เธอจำได้ขึ้นใจว่าหนึ่งในนั้นคือพิพัฒน์ ส่วนเสียงผู้หญิงอีกคนเป็นใครนั้นเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน           


  ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอัยย์ญาดาจึงค่อยๆเปิดแง้มบานประตูออกเพียงเพื่อให้สายตาได้มองลอดผ่าน แต่ทั้งพิพัฒน์และผู้หญิงคนนั้นกลับหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันสองคน เธอแทบไม่อยากจะคิดต่อว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อได้ยินเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมา            


 “โอ้วววว...อูยยยยส์...ซี๊ดดดดส์”             

แทบไม่ต้องเดาให้ยากก็รู้อยู่แก่ใจว่าเสียงโอดครวญที่ได้ยินมันเปล่งออกมาจากปากของพิพัฒน์ ตาทั้งสองข้างหลับแน่นแทบจะทนไม่ไหวที่เขาทำตัวแย่แบบนี้ ทั้งที่เพิ่งให้คำมั่นสัญญากับพี่รหัสของเธอไปหยกๆ ยังไม่ทันพ่นข้ามวันก็ลักลอบทำบัดสีบัดเถลิงกับผู้หญิงคนอื่นในห้องน้ำมหาวิทยาลัย             


ยิ่งรู้สึกผิดหวังในตัวของเขาอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้จะโมโหแทนปรียาเพียงใด เธอก็ต้องทนข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาก่อน จนเวลาผ่านไปหลายนาทีและเสียงครวญครางที่ได้ยินก็เงียบไป เธอจึงต่อยๆก้าวออกมาจากห้องน้ำ และเดินมุ่งหน้าต่อไปยังป้ายรถเมล์             


“อัยย์ญาดา” 

คนถูกเรียกถึงกับหยุดชะงัก เธอคิดว่าเขาคงเดินออกไปไกลแล้ว แต่ทำไมถึงยัง...             


เขาคิดไว้ไม่มีผิดว่าเจ้าของกระเป๋าสะพายสีซีดที่วางอยู่หน้าห้องน้ำคือเด็กรุ่นน้องที่ตามติดปรียา จึงได้ยืนรออยู่นานจนเธอเดินออกมา ด้วยความต้องการที่มีมากกว่าเขาจึงไม่มีเวลามาสนใจเพราะอยากปลดปล่อยเต็มแก่ แล้วจึงค่อยจัดการทีหลัง             


“ฉันเรียกชื่อเธออยู่ ไม่ได้ยินหรือไง” 

พิพัฒน์ตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก             


“ได้ยินค่ะ” 

อัยย์ญาดาก้มหน้างุดเพราะไม่กล้าสู้สายตาของผู้ชายที่เธอแอบรัก ทั้งยังเสียใจแทนปรียา             


“ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกเปรียวเด็ดขาด เข้าใจไหม” 

พิพัฒน์กำชับ             


“ค่ะ” 

เธอได้แต่ก้มหน้ารับปาก สายตามองเห็นแต่ปลายเท้าของตัวเอง             


“แล้วต่อไปเธอก็อย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก ไม่ว่าจะเป็นที่โรงยิม ที่ตึกคณะ หรือในห้องสมุด เพราะมันน่ารำคาญ ฉันไม่ได้ชอบเธอ จำเอาไว้”

 พอพูดจบร่างใหญ่ก็ก้าวขาเดินออกมา ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเด็กอัยย์ญาดาตามดูเขาอยู่ตลอดเวลา แล้วการที่เธอมาตีสนิทกับปรียาก็คงเพราะอยากเข้าใกล้เขาสินะ            


 ราวกับโดนไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ใบหน้า แล้วถูกรถสิบล้อพุ่งเข้าชน อัยย์ญาดายืนนิ่งไม่ไหวติง ชาไม่ทั้งตัว


             “ก็ได้ ต่อไปนี้อัยจะเลิกสนใจพี่กรแล้ว” 

น้ำตาเอ่อคลอด้วยความผิดหวัง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเนื้อแท้ของพิพัฒน์จะเป็นคนที่ปากร้ายและดูถูกคนอื่นได้ขนาดนี้



            “หน้าบูดเลยนะมึง ไปอารมณ์เสียที่ไหนมา”

ชนาธรเห็นเพื่อนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งก็รีบเดินเข้าไปถาม พร้อมกับโยนลูกบาทให้            


 “เรื่องเดิม” พิพัฒน์ตอบเสียงเรียบ            


 “น้องอัยเหรอวะ ทำไม น้องเค้าไปยุ่งอะไรกับมึงอีกล่ะ”

 ชนาธรพูดติดตลก ทั้งที่มีสาวๆแฟนคลับมากมายเข้ามาปลื้ม แต่เพื่อนของเขากลับไม่ชอบอัยย์ญาดาเพียงแค่คนเดียว            


 “ยัยนั่นเห็นกูกับเบอรี่ที่ห้องน้ำดิวะ”             


“ห๊ะ! แล้วแบบนี้น้องเค้าไม่เอาเรื่องแกไปบอกเปรียวหรอกเหรอ?”

 เรื่องมันแย่กว่าที่คิดไว้เสียอีก             


“คงไม่บอกมั้ง เพราะกูสั่งไว้แล้ว แล้วกูก็บอกไปอีก ว่าอย่ามายุ่งกับกูอีก น่ารำคาญชะมัด” 

พิพัฒน์ยกมือขึ้นเสยผมที่แรกลงบนใบหน้า ก่อนจะคว้าเอาขวดน้ำดื่มขึ้นมากรอกใส่ปาก             


“มึงก็ว่าเกินไป น้องเค้าออกจะรัก ดูซื่อๆใสๆดี กูชอบว่ะ” 

หน้าตาของอัยย์ญาดาก็ไม่ได้แย่ แถมยังดูสดใสน่ารักไร้เครื่องสำอางตามประสาเด็กต่างจังหวัด             


“อย่างมึงเนี่ยนะ? ปกติเห็นควงแต่ระดับท็อป”

 พิพัฒน์ชายตามองก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่คิดว่าชนาธรจะคิดอย่างที่ปากพูดจริงๆ             


“เอาน่า เปลี่ยนแนวบ้างจะเป็นไรไป ถ้ามึงไม่ชอบน้องเค้า งั้นกูจีบ”             


“ก็แล้วแต่ดิ เรื่องของมึง”

 พิพัฒน์กันใบหน้ามองไปทางอื่น บางทีการที่มีผู้ชายคนอื่นให้สนใจ ยัยเด็กนั่นอาจจะเลิกตามเขาก็ได้        



     จนในที่สุดก็ถึงวันปิดภาคเรียน อัยย์ญาดารีบเก็บกระเป๋าเพราะเธอมีนัดกับเมธาเพื่อนจากมัธยมที่เรียนอยู่คนละคณะ             


“น้องอัย” 

ชนาธรเดินเข้าไปหา ไม่แคร์สายตาของนักศึกษาคนอื่นที่อยู่ในห้อง             


“ว่าไงคะพี่แบงค์” 

ถึงแม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆเพื่อนสนิทของพิพัฒน์ก็ทำท่าราวกับว่าสนใจเธอ ก็ยิ่งทำให้เป็นจุดเด่น และถูกซุบซิบนินทาในมหาวิทยาลัย             


“เย็นนี้ให้พี่ไปส่งที่บ้านนะ” 

เขาแสดงความเป็นสุภาพบุรุษโดยการช่วยสาวน้อยถือกระเป๋าใบใหญ่ที่บรรจุเต็มไปด้วยหนังสือเรียน             “ไม่เป็นไรค่ะ อัยเกรงใจ เดี๋ยวอัยขึ้นรถเมล์กลับเองได้ค่ะ” เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน เขาจะรับรู้บ้างไหม ว่าเธอรู้สึกลำบากใจแค่ไหน            


 “มัวชักช้าอะไรอยู่ วันนี้มีซ้อมใหญ่ ลืมไปแล้วหรือไง” 

เสียงของพิพัฒน์ดังขึ้นมา พร้อมกับร่างใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูอยู่หน้าห้อง             


ชนาธรหันไปขยับตาให้เพื่อน แต่เหมือนพิพัฒน์จะไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด            


 “พี่แบงค์ไปซ้อมบาสเถอะค่ะ”

 เธอส่งยิ้มให้คนตรงหน้า ก่อนจะรับกระเป๋ามาถือไว้เสียเอง             


“ก็ได้ครับ ถ้าน้องอัยย์กลับถึงบ้านแล้วโทรมาบอกพี่ด้วยนะ” 

ชนาธรจำใจต้องโบกมือลา ก่อนจะเดินออกไปหาไอ้เพื่อนเวรที่เข้ามาขัดจังหวะได้เหมาะเจาะจริงๆ             


“เมื่อไหร่อัยจะตอบรับเป็นแฟนกับพี่แบงค์สักทีล่ะ” 

ทั้งเฟื่องฟ้าและแสดงดาวรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยอาการที่ตื่นเต้น             


“พี่เค้าไม่ได้ขออัยเป็นแฟนเสียหน่อย” 

อันที่จริงเธอแทบไม่ได้รู้สึกกับชนาธรเลย ต่างกับ...พิพัฒน์ เธอยังคงหวั่นไหวลึกๆในหัวใจในยามที่เห็นหน้าเขา


             “โหยยย...เค้ารู้กันทั้งมหาวิทยาลัยแล้วมั้ง ว่าพี่แบงค์ตามจีบอัยอยู่” 

แสงดาวเสริมขึ้น ลุ้นจนตัวเกร็งว่าเมื่อไหร่เพื่อนจะยอมใจอ่อน นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้วด้วย   


          อัยย์ญาดาก็ได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆกลับไป เธอเองก็ไม่รู้จะปฏิเสธชนาธรอย่างไร แล้วอีกอย่างเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียว สามเดือนที่ผ่านมาชนาธรปฏิบัติตัวกับเธออย่างให้เกียรติ และไม่เคยล่วงเกินเลยสักครั้ง



พี่แบงค์ออกตัวแรงเว่อร์ แล้วอย่างนี้น้องอัยจะยอมคบไหมน๊า...

ขอกำลังใจ กดถูกใจนิยาย ให้หญิงแพรวกันด้วยน๊า

​เข้ามาพูดคุยกับหญิงแพรวได้ที่ Facebook (เพจ) 

 พิมพ์ตรงช่องค้นหา >> อรภาวาสิริ หญิงแพรว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น