ซอมพอ✿
Line-icon

เลขที่ตอนอาจสลับกัน แต่เนื้อหาเรียงต่อกันแน่นอนค่ะ

ชื่อตอน : 1

คำค้น : บอดี้การ์ด นางร้าย อีโรติก แต่งงาน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2561 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1
แบบอักษร

Choi Siwon ♡ #SuperJunior #Kdrama #Kpop

1


                ลีก้าวเข้ามาในเขตคฤหาสน์ประจำตระกูลพลางปลดเนคไทให้หลวมขึ้น อากาศเมืองไทยร้อนอบอ้าวจนเม็ดเหงื่อผุดขึ้นพราว เขาเสยผมของตัวเองไปด้านหลังรับรู้ถึงสัมผัสเหนียว เหงื่อออกเหมือนเพิ่งอาบน้ำสระผมหมาด แม่บ้านสูงวัยรีบออกมาต้อนรับเขาทันทีที่ได้ยินเสียงรถจอดที่ลานหน้าบ้าน


                “คุณหนู...”

                น้ำเสียงดีใจพร้อมกับรอยยิ้มนั่นทำให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปสวมกอด


                “คิดถึงป้านิ่มจังเลยครับ”


                “ปากหวาน”

                หญิงสูงวัยตีแขนเขา อมยิ้มแก้มปริเมื่อชายหนุ่มหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ เธอเลี้ยงดูคุณหนูมาตั้งแต่ยังเด็กจวบจนเขาโตเป็นหนุ่ม ไปทำธุรกิจที่ต่างเมืองเสียหลายปี กลับมาเยี่ยมบ้านแค่ระยะสั้น รอบนี้แค่เห็นเขากลับมาอย่างแข็งแรงก็พอใจแล้ว ดูใบหน้าคมคายนี่สิหล่อเหลาอย่างกับพระเอกหนัง


                “ไปอยู่ต่างเมืองเป็นอย่างไรบ้างคะ ป้ารู้สึกว่าคุณหนูซูบไปตั้งเยอะ”ว่าแล้วก็ถอนหายใจ แต่ก่อนยังดูจ้ำม่ำมากกว่านี้


                “ซูบ...”เขาทวนคำ ก่อนที่จะหัวเราะ “ถ้าป้าหมายถึงว่าผมฟิตจนเฟิร์มล่ะก็ใช่ครับ ก็เมื่อก่อนผมอ้วนเป็นนายหมูย้อยเลยนี่นา รีดน้ำหนักออกไปเกือบสิบโล แต่แบบนี้เขาเรียกว่าหุ่นดีนะป้า”

                ว่าพลางเบ่งโชว์กล้ามแขนที่แข็งปั้ก แต่ป้ากลับส่ายหน้า


                “หุ่นขี้ก้างล่ะสิไม่ว่า ป้าชอบคุณหนูแบบเดิมมากกว่านะคะ น่ารักน่าหยิก”

                เขาหน้าเสีย ไอ้น่ารักน่าหยิกนั่นควรจะใช้เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็กชายมากกว่า ตอนนี้เขาอายุเฉียดใกล้วัยสามสิบหกแล้ว


                “ผมไม่อยากน่ารักน่าหยิกแล้วครับ แก่แล้ว”


                “โถ่ ป้ายังเห็นคุณหนูเป็นเด็กอยู่เลย”

                สุ้มเสียงเศร้าสร้อยจนฟังต้องรีบโอ๋ พอทำท่าย้อนความถึงอดีตทีไรผู้สูงวัยก็อยากให้เขาวาร์ปไปเป็นเด็กน้อยเดินเตาะแตะเสมอ พาลบ่นกระปอดกระแปดไปถึงคุณผู้ชายที่พรากเขาออกจากอกเธอ ชายหนุ่มประคองป้านิ่มที่เลี้ยงเขามาแต่เด็กนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องครัว ลมเย็นที่พัดเข้ามาเย็นฉ่ำเพราะเป็นเรือนแยกทำเอาสบายกาย


                “เปลี่ยนเรื่องดีกว่าครับ ไม่พูดแล้ว”

                เขาเดินไปรินน้ำดื่ม เป็นเพราะตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ๆถึงทำให้เด็กรับใช้ในงานอู้งานหนีไปพักผ่อน เขาเองก็พอเข้าใจเพราะปกติที่บ้านหลังนี้ทุกคนออกไปทำงานกันหมด เจ้านายไม่อยู่ลูกน้องก็หลบเลี่ยงนิดหน่อย เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากนัก ปล่อยผ่านเลยแกล้งมองข้าม


                “ป้าๆ ละครมาแล้ว ละครมา”

                เสียงโหวกเหวกเอะอะดังมาก่อนตัว แล้วสาวน้อยมัดผมแกละที่แก้มสองข้างเปรอะไปด้วยทานาคาก็โผล่พรวดขึ้นมา “ว้าย คุณหนู!”


                “ก็คุณหนูน่ะสิ แกเสียงดังอะไรกันฮะ ยัยบัว”

                ป้านิ่มเอ็ดเด็กรับใช้ในบ้าน หรี่ตามองเพราะเห็นไม่ค่อยชัด


                “โทษทีจ้ะป้า ทานโทษนะคะคุณหนู เสียงดังไปหน่อย”ตามมาด้วยหัวเราะแหะๆ


                “โชคดีที่เป็นนายๆบ้านนี้เขาใจดีนะแก ไปทำแบบนี้ที่หลังอื่นคงโดนตะเพิด”


                “แหม ป้าก็...”

                บัวพึมพำ ก็เห็นด้วยกับป้าเหมือนกันนั่นแหละ ชีวิตเด็กรับใช้ของคนในบ้านนี้ค่อนข้างดีเริ่ดเลยทีเดียว กินอิ่ม นอนหลับ งานเบา เงินดี เฮ้อ...เจ้านายก็ดี้ดีทุกคน


                “แล้วละครอะไรของแกฮะถึงได้วิ่งเท้าขวิดมาที่นี่”ป้านิ่มซัก


                “โอ้ย เกือบลืม ใช่แล้วๆ รีบเปิดเลยป้า”

                เด็กบัวควานหารีโมทเป็นพัลวัน เขานึกสนุกกับท่าทางเป๋อขอร่วงวงดูละครยามบ่ายด้วยคน ไม่รู้จะรีบขึ้นห้องไปทำไมอยากอยู่คุยกับป้านิ่มมากกว่า


                “แกนี่มันยุ่มย่าม”ป้าเอ็ด แต่ก็เปิดทีวีตามใจบัว


                หลังจากที่ร้องบอกป้าไปแล้วก็พบว่าคนแก่ชักช้าไปทันใจวัยรุ่น จนเด็กบัวต้องคว้าหมับมาเปิดช่อง เพิ่มเสียง นั่งหน้าทีวีตาใส


                “วะ ทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน!”



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น