Spain93
Twitter-icon Instagram-icon

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ❤อย่าลืมกดไลค์และคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจด้วยนะคะ [01/09/61]

ชื่อตอน : [BADBOY]::CHAPTER03::

คำค้น : ริว,นัมเบอร์,ม.ปลาย,นิยายรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 06:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[BADBOY]::CHAPTER03::
แบบอักษร

 

นัมเบอร์  talk

โอ๊ยยยตายๆตอนนี้ฉันออกมานั่งรอริวที่โซฟาด้านนอก  เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่มีคนโทรเข้ามาฉันกับริวคงทำมากกว่านี้ฉันยอมรับนะว่ามีอารมณ์ไปกับไอ้บ้านั่นด้วยน่ะ....ฮือออออยากกัดลิ้นตัวเองตายจริงๆ ฉันเอามือกุมเเก้มไว้แล้วก้มหน้าลงตอนนี้ที่หน้าของฉันคงแดงมากแน่ๆเลยเพราะไอ้บ้าริวคนเดียวเลยหึ้ย!ไอ้คนหื่นกาม

"เตี้ยกูเสร็จละไปได้แล้ว" ทำไมมันแต่งตัวเร็วจังวะ

"โอเค" ฉันหันไปหยิบกระเป๋าข้างๆมาถือไว้แล้วลุกขึ้นจากโซฟาเตรียมจะเดินออกมาจากห้องไอ้บ้าริวมันไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยหรอถึงได้ทำตัวปกติขนาดนี้อะ

"ไปได้แล้วเตี้ย สายแล้วนะเว้ยอยากโดนลงโทษรึไง"  ริวเป็นคนที่ไม่น่าจะไปโรงเรียนแต่เช้าได้นะแต่หมอนี่ตื่นก่อนฉันค่ะทุกคนตื่นมาทำอะไรน่ะหรอเล่นเกมค่ะ ตอนนี้เราสองคนก็เดินมาใกล้ถึงโรงเรียนละคือมันใกล้มากอะใกล้ชนิดที่ว่าเดินมาแป๊บเดียวก็ถึง เลยไม่เป็นปัญหาในการเดินทางสำหรับฉัน  ปกติฉันเป็นคนขี้เกียจนะตื่นก็สายทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเพราะอยู่ที่บ้านมีคนคอยทำให้ตลอดฉันเลยไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองสำเร็จเลยสักอย่าง แต่พอมาอยู่ที่หอกับริวฉันต้องดูแลตัวเองทุกอย่างทั้งรีดผ้าทำกับข้าวหรืออะไรต่างๆเองหมดเลยมันก็ท้าทายดีแต่สำหรับคนขี้เกียจอย่างฉันแล้วมันก็ไม่ค่อยจะโอเคเท่าไหร่น่ะนะแต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะคะในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็คงได้แต่นั่งภาวนาให้แต่ละวันมันผ่านไปเร็วๆเท่านั้นแหละค่ะT^T

"เดินเร็วจังวะ" ฉันบ่นให้ไอ้เสาไฟฟ้าที่เดินนำหน้าฉันอยู่ไกลพอสมควรไม่รู้ว่ามันจะรีบเดินอะไรของมันนักหนา  ไม่สงสารคนขาสั้นอย่างฉันบางเล้ยยยย  อย่าให้ฉันสูงนะจะวิ่งแซงหน้ามันไปเลยคอยดูหมั่นไส้คนสูงว่ะ!

"บ่นไรวะเตี้ย" เรียกฉันเตี้ยอีกละอะไรก็เตี้ยๆๆอยู่นั่นแหละฉันก็มีชื่อของฉันนะเว้ยโด่วววเรียกซะเสียชื่อหมดเลย

"บ่นให้นายนั่นแหละกลัวโรงเรียนวิ่งหนีหรือไงเดินยังกับจะไปไล่ควายขายาวๆน่ะหัดก้าวสั้นๆซะบ้างฉันเดินไม่ทัน!"   ฉันบ่นมันเป็นชุดก่อนจะรีบวิ่งแซงหน้ามันเข้าไปในโรงเรียนโคตรเหนื่อยเลย ฉันเดินมานั่งพักที่โต๊ะม้าหินอ่อนได้ร่มไม้ ส่วนไอ้บ้าริวมันก็เดินอย่างใจเย็นเข้ามาในโรงเรียนตามฉบับเจ้าพ่อขาโหดคุมโรงเรียนนั่นแหละ  ทางที่เดินเข้ามานี่แทบจะไม่มีแม้แต่ฝุ่นเพราะลูกน้องมันไปเอาไม้กวาดมากวาดให้มันเดินไง ทำอย่างกับเป็นเจ้าพ่อพระเอกในนิยายงั้นแหละฉันนี่ยอมใจพวกมันเลย อยากรู้จริงจริ้งทำไมทุกคนต้องกลัวริวกันขนาดนี้ด้วยนิสัยโคตรจะติงต๊องไม่รู้เอาอะไรมาให้กลัว

"นัมเบอร์ริวบอกฉันมาตามเธอไปหาที่โรงอาหารน่ะ" กิ่งผู้หญิงผิวขาวตัวสูงกว่าฉันประมาณห้าเซ็นเอ่ยเรียกฉัน

"อ้อจ่ะขอบใจมากนะจ๊ะ" ฉันเอ่ยขอบคุณเสียงหวานก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ยุ่งยากจริงๆนะไอ้บ้าริว

"ไม่เป็นไรจ้ะงั้นเราขอตัวก่อนนะ"  ฉันพยักหน้าให้กิ่งก่อนจะเดินมาที่โรงอาหารของโรงเรียน  ฉันกวาดสายตามองหาร่างสูงของริวที่ไม่รู้ตอนนี้นั่งอยู่ตรงส่วนไหนของโลก  อ๊ะ!นั่นไงเจอแล้วแหมนั่งโชว์ความหล่ออยู่กลางโรงอาหารเลยนะจ๊ะไอ้เถื่อน ไม่รอช้าฉันเดินเข้าไปหาริวที่โต๊ะแล้วนั่งลงข้างๆทันที

"สวัสดี" ผู้ชายที่นั่งข้างๆริวเอ่ยทักฉันขึ้นสงสัยคงจะเป็นเพื่อนริวหน้าตาดีกันทั้งแก๊งค์เลยหรอวะเบ้าหน้าดีกันจริงๆ

"สวัสดี" ฉันเอ่ยทักทายกลับตามมารยาทที่คนสวยๆอย่างฉันพึงมี

"เรียกฉันมามีไร" ฉันถามริวทันทีเดินมาไม่ใช่ใกล้ๆนะจ๊ะ

"เปล่าแค่เรียกมาเฉยๆหรือมึงมีปัญหาเตี้ย" มันพูดพร้อมกับเอามือมาผลักหัวฉันแรงๆทีนึง

"โอ๊ยยผลักมาได้!" มันเจ็บนะเว้ยเดี๋ยวแม่จะถีบให้หน้าหงายเลย

"ถ้ากูไม่รู้จักพวกมึงกูคงคิดว่ามึงสองคนเป็นแฟนกันนะเนี่ย"  คิดได้ไงฉันว่าฉันจะเอาไอ้เถื่อนนี่มาเป็นแฟนคนสวยๆอย่างฉันต้องได้แฟนหล่อๆเหมือนโอปป้าเกาหลีนู่นย่ะไม่เอาไอ้เถื่อนมาเป็นแฟนหรอก

"ก็ไม่แน่นะอีกไม่นานยัยเตี้ยอาจจะมาเป็นแฟนกูก็ได้" ที่ริวพูดมันหมายความว่ายังไงฉันไม่มีทางไปเป็นแฟนมันหรอกนิสัยก็เถื่อนถึงเบ้าหน้าจะดีก็เถอะไอ้เถื่อนเอ๊ย!

"พูดเป็นเล่นไปนะพวกนายอะ  ฉันหิวน้ำไปซื้อน้ำดีกว่า" ฉันกำลังจะลุกจากโต๊ะเพื่อเดินไปซื้อน้ำแต่ไอ้บ้าริวก็เรียกไว้ซะก่อนอะไรก็มันอีกเนี่ย

"ไม่ต้องไป เฮ้ยมึงอ่ะ!" อยู่ดีๆมันก็บอกให้ฉันไม่ต้องไปแล้วก็หันไปใช้ผู้ชายใส่แว่นที่กำลังจะเดินผ่านมาทางนี้พอดี

"คะ..ครับมีอะไรรึเปล่าครับ" เสียงจะสั่นอะไรขนาดนั้นพ่อคู้ณจะกลัวอะไรมันนักหนาอยากให้เห็นนิสัยมันตอนอยู่ห้องจริงๆทำตัวอย่างกับคนบ้า=_=

"ไปซื้อน้ำให้กูหน่อยเตี้ยมึงเอาน้ำไร" ประโยคแรกมันสั่งไอ้เด็กแว่นส่วนประโยคหลังมันหันมาถามฉัน

"แดงโซดา"  ฉันบอกออกไปก่อนที่เด็กแว่นคนนั้นจะรีบไปซื้อให้

"นายไปใช้เขาทำไมฉันเดินไปซื้อเองก็ได้" ฉันบ่นให้ริวที่อยู่ดีๆก็ไปใช้คนอื่นฉันไม่ได้เป็นง่อยนะเว้ยแค่ไปซื้อน้ำเอง

"มึงเตี้ยเดี๋ยวหลง" พูดอย่างกับฉันเป็นเด็กไปได้ฉันโตแล้วนะไม่ได้โง่ขนาดที่ว่าจำทางมาโต๊ะไม่ได้ด้วย

"พวกมึงไม่ได้อยู่กันสองคนนะครับ" ลืมไปเลยว่ามีเพื่อนริวนั่งอยู่ด้วยอีกคน

"ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอฉันยังไม่รู้จักเลย"  ฉันไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามคำถามเขากลับ

"นั่งอยู่ด้วยกันตั้งนานพึ่งจะถามเนี่ยนะ ฉันชื่อซูก้า"  ถึงจะบ่นในตอนแรกแต่สุดท้ายก็ตอบฉันอยู่ดี

 

 

​ริว   talk

​ผมล่ะหงุดหงิดยัยเตี้ยก็เอาแต่คุยกับไอ้ซูก้าอยู่ได้ไม่เห็นสนใจผมเลย  นี่ผมกำลังน้อยใจยัยเตี้ยอยู่หรอบ้าหน่าคนอย่างผมเนี่ยนะ

"ได้เวลาเรียนแล้วไปกันเถอะ"  ยัยเตี้ยเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันมาลากแขนผมให้เดินตามไป ตัวก็เตี้ยยังจะมาลากคนอื่นอีก ที่ว่ายัยนี่เตี้ยเนี่ยไม่ต้องแปลกใจมันสูงแค่อกผมเอง ผมสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซ็น ส่วนยัยเตี้ยน่าจะสูงประมาณร้อยห้าสิบกว่าๆซึ่งถือว่าเตี้ยมากเลยล่ะถ้าเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน

"เดี๋ยวๆเตี้ยจะลากกูไปไหน" ผมถามคนที่เอาแต่ลากผมไปแล้วหยุดมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินต่อไป

"ไปเรียนไงล่ะ"  หันมาตอบผมเสร็จก็ออกแรงลากผมต่อไปนับถือในความพยายามของคุณเธอจริงจริ้ง

"แล้วไปถูกหรอ" ผมถามขึ้นก็ดูยัยนี่สิลากผมไปมั่วซั่วตอนนี้มาโพล่อยู่ตึกศิลป์แบบงงๆทั้งที่วิชานี้มันควรจะเป็นคณิตศาสตร์

"ก็ไม่รู้อะเดินไปเรื่อยๆก็คงจะถูกเอง" พาผมเดินมาทั้งๆที่ไม่รู้จักตึกเรียนเนี่ยนะฮ่าๆๆมันน่าขำชะมัดเลยยัยบ้าเอ๊ย

"มึงไม่รู้ทำไมไม่บอกแต่แรกรู้มั้ยมันเสียเวลา" ผมแกล้งบ่นมันไปงั้นแหละไม่ได้จริงจังหรอกถึงเข้าเรียนตอนนี้ผมก็หลับอยู่ดีนั่นแหละ

"ก็ฉันคิดว่าจะไปถูกนี่ ไม่คิดว่าตัวเองจะหลงทางนายรู้ทำไมไม่นำทางแต่แรกล่ะปล่อยให้ฉันนำทางเองตั้งนาน"  นี่คือผมผิดหรอเนี่ยก็แม่คุณเล่นเดินไม่ถามหน้าถามหลังเลยเนี่ยนะ

"นี่คือกูผิด?" ผมถามนัมเบอร์งงๆ

"ใช่" งั้นผมต้องพาเธอเดินไปที่ตึกเรียนใช่มั้ย?  อะถามเองตอบเองใช่!ผมหันมาจับที่มือเล็กแล้วออกแรงดึงเธอให้เดินตามมาทีแรกก็ทำหน้างงนิดๆแต่ก็ยอมเดินตามผมมาอยู่ดีนั่นแหละอวดเก่งดีนักเป็นไงล่ะหลงทางไง กว่าจะมาถึงห้องเรียนก็ไม่ทันคาบแรกซะละเพราะมัวแต่เถียงกับแม่นาง คาบนี้ผมกับยัยเตี้ยคงต้องโดดไปสวีตหวานกันสองคนละบายนะครับ~

 

 

 

 

__________________________________

​ผ่านไปอีกตอนกับความมุ้งมิ้งของริวกับนัมเบอร์นะคร้าบ  อ่านจบแล้วก็อย่าลืมคอมเมนต์และก็กดถูกใจนิยายของไรท์ด้วยนะค้า~

ความคิดเห็น